Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз діни қызметкері және Индиана штатындағы Нотр-Дам университетінің негізін қалаушы, Эдуард Фредерик Сорин, C. S. C. (фр. Édouard Sorin; 6 ақпан 1814 – 31 қазан 1893) Францияда туған Қасиетті Крест қауымының діни қызметкері және Индианадағы Нотр-Дам университеті мен Техас штатындағы Остиндегі Сент-Эдвард университетінің негізін қалаушы.
French priest and founder of the University of Notre Dame, Indiana
Edward Frederick Sorin, C. S. C. (French: Édouard Sorin; February 6, 1814October 31, 1893) was a French born priest of the Congregation of Holy Cross and the founder of the University of Notre Dame in Indiana and of St. Edward's University in Austin, Texas.
Ерте өмір
Эдуард Фредерик Сорин 1814 жылдың 6 ақпанында Францияның Лаваль қаласына жақын Аюйледе Джулиан Сорин де ла Гольтери мен Мари Энн Луиза Гресланд де ла Маргалери отбасында дүниеге келді. Ол тоғыз баланың жетіншісі болды. Ол жақсы жағдайдағы орта таптық отбасында туды және жеті акр жері бар үш қабатты сарайда (шато-де-ла-Рош) өсті. Оның отбасы діншіл болды және француз революциясы кезінде қудалаудан қашқан екі дін қызметкерін бағуға жардам берді. Ол алғашқы білімін үйде, жергілікті ауыл мектебінде және жергілікті шіркеудің дін қызметкерінен алды. Содан кейін ол Лавальдегі Иса мен Мәриямның қасиетті жүректері мектебіне оқуға түсті, бірақ бір жылдан кейін дін қызметкері болуға шешім қабылдады және отбасының қолдауымен Пресиньдегі діни семинарияға оқуға түсті. Мұнда ол гуманитарлық курсын аяқтады, содан кейін Ле-Мандағы үлкен семинарияға теологияны оқуға түсті. Оның студенттерінің арасында болашақ кардиналдар Беноа Мари Лангенье және Гийом Мейньян болды. Мұнда ол вице-ректор және Киелі кітап профессоры болған Базиль Моромен танысты. Сондай-ақ, ол Индиана штатындағы Висенн епископы Симон Брутеден миссионерлерді шақыру үшін Францияға келгеннен кейін миссионерлік жұмысына қызығушылық таныта бастады. Ол бұл лауазымда шамамен он төрт ай болды, бірақ содан кейін Базиль Мороның жаңа ұйымына, Қасиетті Крест қауымына (Мороның көмекші дін қызметкерлері мен Жак Франсуа Дюжаридің Сент-Жозеф ағайындарының бірігуінен құралған) қосылуға ниеттенді. Епископтың рұқсатымен ол топқа қосылып, қысқа мерзімді жаңадан кірушілікке қатысты. 1840 жылдың 15 тамызында Сорин, Базиль Моро және тағы үш дін қызметкері Қасиетті Крест қауымының кедейлік, тазалық және бағынуға ант берген алғашқы мүшелері болды. Мұнда оларды Алексис Кокильяр (бишоп Хайландиер оларды байланыстырған) қарсы алды, содан кейін екі шақырымдық сапар жасап, Кокильярдың қонақтары ретінде түн өткізгенге дейін мүлікті аралап көрді. Келесі күні олар күннің жарығында мүлікті тағы бір қарап, оны ресми түрде иеленді. Сорин университет кампусына келгенін Базиль Мороға жазған хатында былай деп сипаттады: «Барлығы мұздап қалған еді, бірақ бәрі де керемет әдемі көрінді. Көл, әсіресе, қармен жабылған, ақ түсімен жарқырап, біз үшін біздің тамыз анамыздың мінсіз тазалығының символы болды, сонымен қатар осы әдемі жағалаулардың жаңа тұрғындарының бойында болуы керек жанның тазалығының символы болды. Біздің жатақтарымыз бізге көрінді, өйткені олар Санкт-Петербургтағы жатақтардан көп ерекшеленбеді. Біз көл жағалауындағы барлық жерлерді тексеруге асықтық, олардың бәрі де жоғары бағаланған. Иә, біз суыққа қарамастан, кішкентай балалар сияқты, жаңа мекеніміздің керемет сұлулығына толы таңданыспен бір шеттен екінші шетіне дейін жүрдік. О, иә! Бұл жаңа Едем мәңгілікке дейін ізгілік пен адалдықтың мекені болсын!» (Автор=Эдвард Сорин, C. S. C. Дереккөз=Айналымдық хаттар, ІІ бөлім, No 1). Сол кезде мүлікте үш ғимарат болды: Стивен Бадин салған бұдырлы үй (түпнұсқасы 1856 жылы өртеніп, 1906 жылы көшірмесі салынған), Потаватоми аудармашысы Харонның үйі болған екі қабатты шағын тақтайшадан жасалған ғимарат және кішкентай сарай. 524 акр жердің тек 10-ы ғана өңделген және егістікке дайын болды, бірақ Сорин жердің бидай мен жүгері өсіруге жарамды екенін айтты. Жерде екі кішкентай көл болғанымен, қар мен батпақты аймақ Соринге бір үлкен көлдің көрінісін берген болуы мүмкін, сондықтан жаңадан құрылған миссияны «Нотр-Дам-дю-Лак» (Көлдің біздің ханым) деп атады. Марсиль тамыз айында келгенде, Сорин бірінші бас ғимаратты (үшінші және қазіргі бас ғимараттың орнында) салуға кірісті. 1844 жылы аяқталып, 1853 жылы кеңейтілген ғимарат 1865 жылы екінші және үлкен бас ғимарат салынғанға дейін бүкіл колледжді құрады. Мороның үлгісімен Сорин дін қызметкерлерін және ағайындарын АҚШ пен Канадада басқа мектептер мен приходтарды құруға жіберді. 1844 жылдың 15 қаңтарында Индиана заң шығарушы органы Нотр-Дам университетін ресми түрде бекітті. Француз семинариясы жүйесінен Сорин академик немесе интеллектуал емес, көбінесе әкімшілік қызметпен айналысты. Ол Нотр-Дамды француз интернатының үлгісі бойынша басқарды, онда бастауыш («минимдер»), дайындық және колледж бағдарламалары, сондай-ақ қолмен оқыту мектебі болды. Жылдар бойы ол Джон А. Зам сияқты басқалардың Нотр-Дамның академиялық бағдарламасын күшейту туралы ұсыныстарын қабылдады. 1850 жылы Сорин федералды үкіметтен Нотр-Дамда пошта бөлімін ашуды өтінді. Оның өтініші қабылданды, ал 1851 жылы Бірінші көмекші пошта бастығы Фитц Генри Уоррен конгрессмен Грэм Н. Фитчке Нотр-Дам пошта бөлімінің құрылғаны және Эдвард Сориннің пошта бастығы болып тағайындалғаны туралы хабарлады. Пошта бөлімінен түскен табыс мардымсыз болғанымен, оның басты артықшылығы – Нотр-Дамның танымалдығын арттыру және кампусқа жақсы жолдар мен байланыс құруға ықпал ету болды. 1865 жылы ол Қауымның алғашқы американдық провинциалдық басшысы болды және президенттікке Патрик Диллон тағайындалды. Провинциалдық басшы ретінде ол әлі де университет басқару ісіне белсенді қатысып, кампуста тұрды.
Edouard Frédéric Sorin was born on February 6, 1814, at in Ahuillé, near Laval, France, to Julian Sorin de la Gaulterie and Marie Anne Louise Gresland de la Margalerie. He was the seventh of nine children, and he was born into a well off middle class family and grew up in a three story manor home (the chateau de la Roche) with seven acres of land. His family was religious and had sheltered two non juring priests during the persecutions of the French Revolution. He received an early education in the home, in the local village school, and by the local parish priest. He then enrolled in the School of the Sacred Hearts of Jesus and Mary in Laval, but after one year he decided to become a priest and with his family's backing enrolled at the diocesan seminary in Precigné. Here he completed his humanities course and then enrolled at the major seminary in Le Mans for theology. Among his fellow students was the future cardinals Benoît Marie Langénieux and Guillame Meignan. Here he made the acquaintance of Basil Moreau, who was vice rector and professor of scripture. He also became interested in missionary work after listening to the pleads of Simon Bruté, bishop of Vicennes in Indiana, who had returned to France to recruit missionaries. He remained in this position for about fourteen month, but then desired to join Basil Moreau's novel organization, the Congregation of Holy Cross (born out of the merger of Moreau's auxiliary priests and Jacques Francois Dujarié's Brothers of Saint Joseph). With the bishop's permission, he joined the group and underwent a brief novitiate. On August 15, 1840, Sorin together with Basil Moreau and three other priests were the first members of the Congregation of Holy Cross to take solemn vows of poverty, chastity, and obedience. Here they were welcomed by Alexis Coquillard (who bishop Hailandière had put them in contact with) and then undertook the two mile trip to visit the property before spending the night guests of Coquillard. The next day they visited the site with day light, and took formal possession of the property. Sorin described his arrival on campus in a letter to Basil Moreau:text=Everything was frozen, and yet it all appeared so beautiful. The lake, particularly, with its mantle of snow, resplendent in its whiteness, was to us a symbol of the stainless purity of Our August Lady, whose name it bears; and also of the purity of soul which should characterize the new inhabitants of these beautiful shores. Our lodgings appeared to us as indeed they are but little different from those at St. Peter's. We made haste to inspect all the various sites on the banks of the lake which had been so highly praised. Yes, like little children, in spite of the cold, we went from one extremity to the other, perfectly enchanted with the marvelous beauties of our new abode. Oh! may this new Eden be ever the home of innocence and virtue!|author=Edward Sorin, C. S. C.|source=Circular Letters, Part II, No 1At the time, the property only had three buildings: a log cabin built by Stephen Badin (the original burned down in 1856 but a replica was built in 1906), a small two story clapboard building that was the home of the Potawatomi interpreter Charon, and a small shed. Of the 524 acres, only 10 were cleared and ready for cultivation, but Sorin stated that the soil was suitable for raising wheat and corn. While the land had two small lakes, the snow and marshy area might have given to Sorin the appearance of a single larger lake, hence why named the fledgling mission "Notre Dame du Lac" (Our Lady of the Lake). When Marsile finally arrived in August, Sorin proceeded to erect the first Main Building (at the location of the third and present Main Building). The building, completed in 1844 and enlarged in 1853, constituted the entire college until the construction of the second and larger Main Building in 1865. Following Moreau's example, Sorin sent out priests and brothers to found other schools and parishes throughout the United States and Canada. On January 15, 1844, the Indiana legislature officially chartered the University of Notre Dame. From the French seminary system, Sorin was by temperament more of an administrator than an academic or intellectual. He ran Notre Dame on the model of a French boarding school, which included elementary (the "minims"), preparatory, and collegiate programs, as well as a manual training school. Over the years, he accepted the recommendations of others, including John A. Zahm, to strengthen Notre Dame's academic curriculum. In 1850 Sorin asked the federal government to establish a post office at Notre Dame. His request was granted, and in 1851 First Assistant Postmaster General Fitz Henry Warren notified congressman Graham N. Fitch of the establishment of the Notre Dame post office and the appointment of Edward Sorin as its postmaster. While the income from the post office was negligible, its major advantage was to increase the visibility of Notre Dame and incentivize better roads and communications to the campus. In 1865 he became the first American Provincial Superior of the Congregation and was succeeded as president by Patrick Dillon. As provincial superior, he was still actively involved with the running of the university and resided on campus.
Қауымның провинциялық жетекшісі
Индианадан Үндістанға дейін, Шығыс Бенгалиядағы гүлденген миссия, Қасиетті Крест қауымының басшылығымен, өзінің табысының көп бөлігін Әке Сориннің белсенді ынтымақтастығы мен ынтасына қарызды. Ол бұрынғы епископын және басқа дін қызметкерлерін, сондай-ақ лайықты топ ретінде сипатталған әйелдерден тұратын бір топты жіберді. АҚШ-та Қасиетті Крест сестер қауымын құру Сориннің дінге жасаған ең маңызды қызметтерінің бірі саналады. Оның басшылығы мен қамқорлығымен бұл қауым кішкентайдан бастап оншақты штатта гүлденген мекемелерге дейін өсті. Америка Азамат соғысы кезінде Сориннің алғырлықпен ойластырған шаралары арқасында бұл қауым ауру және жараланған сарбаздарды тасымалдау және ауруханаларда емдеу үшін сексенге жуық медбикелерді қамтамасыз етті. Қасиетті Крест қауымының бірнеше дін қызметкерлері, олардың ішінде Уильям Корби де бар, майданда капеллан ретінде қызмет етті. Сорин 1865 жылы Ave Maria Press баспасын да құрды. Университет президенті Уильям Корбидің уәдесі орындалғаннан кейін Нотр-Дам күзгі семестрге қайта ашылды. Сорин сондай-ақ Нотр-Дамды қайта жаңартуды және оның өсуін жалғастыруды қалады. Нотр-Дам: 100 жыл (1942) кітабында айтылғандай: "Алпыс бес жасар адам қираған үйінділерді аралап жүрді, ал оның артынан ергендер оның мінез-құлқына таңырқады. Ол иіліп кетудің орнына, қатайып кетті. Оның бетінен қатал нық қадамдық көрінді. Ол барлығын өзімен бірге шіркеуге кіруге шақырды." Тимоти Эдвард Говард Сориннің Sacred Heart шіркеуінде айтқан сөздерінің бірінші тұлғалық есебін берді: "Мен сол кезде болдым, Әке Сорин өмірінің жұмысының қирағанын қарап шыққаннан кейін, жалғыз қалған ғимараттың алдында тұрып, қауымға мен ең ұлы сөздер деп сезінген нәрсені айтты. Оның сыртқы түрі мен осалдығында сенім, сенімділік және нық қадамдық шешім болды. 'Егер бәрі де жоғалса, мен бас тартпаймын!' - деді ол сөзін аяқтағанда. Бұл әсер электр тогындай болды. Бұл оның өмірінің ең жарқын сәті болды. Сол күні шіркеуге қарапайым христиандық батырлар келді. Нотр-Дамның болашағына ешқандай күмән болған жоқ." Бұл нұсқа апокрифтік сияқты көрінеді, өйткені ол оқиға туралы замандас жазбаларында немесе Сориннің өзінің жазбаларында кездеспейді. Сорин өрттің басталуына құдайлық қолдың қатысқанына сенді, бірақ оны тікелей Құдайға жатқызды, Сорин оның "сенімсіздік" және "қараусыздық" үшін ашуланғанын күдіктенді, ғимараттың мөлшері үшін емес. Сорин 1879 жылдың жазында салынған жаңа әкімшілік ғимараты үшін амбициялық мақсат қойды. Ол оны "католицизмнің ескерткіші" деп атады. 135 жылдан бері тұрған әкімшілік ғимарат және оның "Алтын күмбезі" ескерткіш ретінде қызмет етті. Католицизм және миллиондаған жұмысшы табының бірінші және екінші буын американдық католиктері өз ұлдарының (кейін қыздарының) жоғары білім алуына шабыттанды. Бұл оларға американдық әлеуметтік, экономикалық және саяси өмірдің негізгі ағынына енуге мүмкіндік берді.
Far from Indiana to India, the flourishing mission in Eastern Bengal, headed by the Congregation of Holy Cross, owes much of its success to Father Sorin's active co operation and zeal. He sent its former bishop and other priests together with a band of sisters, described as a worthy group. The founding of the Congregation of the Sisters of the Holy Cross in the United States is regarded as one of Sorin's most important services to religion. Under his administration and care, this community grew from small to possessing flourishing establishments in a dozen states. During the American Civil War, under Sorin's forethought, this sisterhood was able to furnish nearly eighty nurses for sick and wounded soldiers on transports and in hospitals. A number of priests of the Congregation of Holy Cross, among them William Corby, served as chaplains at the front. Sorin also established Ave Maria Press in 1865. Following the pledge made by the university's president, William Corby, C. S. C., Notre Dame reopened for the fall term. Sorin also willed Notre Dame to rebuild and continue its growth. As recounted in Notre Dame: 100 Years (1942):"The sixty five year old man walked around the ruins, and those who followed him were confounded by his attitude. Instead of bending, he stiffened. There was on his face a look of grim determination. He signaled all of them to go into the church with him. "Timothy Edward Howard provided a first person account of what Sorin said inside Sacred Heart Church: <blockquote>"I was then present when Father Sorin, after looking over the destruction of his life work, stood at the altar steps of the only building left and spoke to the community what I have always felt to be the most sublime words I ever listened to. There was absolute faith, confidence, resolution in his very look and pose. 'If it were ALL gone, I should not give up!' were his words in closing. The effect was electric. It was the crowning moment of his life. A sad company had gone into the church that day. They were all simple Christian heroes as they came out. There was never more a shadow of a doubt as to the future of Notre Dame." This version seems apocryphal as it was not included in any contemporaneous accounts of the event or in Sorin's own writings. Sorin believed a divine hand was involved in the fire's origins, but ascribed it directly to God, whom Sorin suspected of being angry over "infidelity" and "neglect," not the dimensions of the building. Sorin had an ambitious goal for the new Administration Building, constructed over the summer of 1879. He wanted it to be nothing less than a "monument to Catholicism." Having stood for some 135 years, the Administration Building with its Golden Dome served as a monument. Catholicism generally and millions of working class first and second generation American Catholics were inspired to see their sons (and eventually daughters) pursue higher education. It allowed them to gain entry into the mainstream of American social, economic, and political life.
Бас діни қызметкер
Сорин 1868 жылы өзінің орденінің бас жетекшісі болып сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. Бас жетекші ретінде қызмет еткен кезінде Сорин Франция мен Римдегі қауымның мәселелерін шешу үшін Атлантика арқылы 50-ге жуық сапар жасады. Қауымның қарызын азайту және қаржылық тұрақтылығын арттыру мақсатында ол Нотр-Дам де Сент-Круа шіркеуін, оның интернатын және Ле-Мандағы қауымға тиесілі барлық мүлікті сатуға қадағалады, бұл осы уақытқа дейін орденнің бас кеңсесі болып келген. Осыдан кейін бас кеңсе Нотр-Дамға (Индиана штаты) көшірілді. Сорин 1882 жылы Цинциннати провинциялық кеңесіне және 1884 жылы Балтимордағы американдық епископтардың толық мәжілісіне шақырылды.
Sorin was elected superior general of his order in 1868, and held this office for the rest of his life. During his tenure as Superior General, Sorin made around 50 voyages across the Atlantic to deal with the affairs of the Congregation in France and Rome. In order to ease the debt of the Congregation and put on more solid financial footing, he oversaw the sale of the church of Notre Dame de Sainte Croix, its boarding school, and the rest of the Congregation property in Le Mans, which until then had served as the order's headquarters. Hence the headquarters was moved to Notre Dame, Indiana. Sorin was invited to attend the Provincial Council of Cincinnati of 1882 and the Plenary Council of American Bishops at Baltimore in 1884.
Жеке өмір
Сорин француздық тамырына байланысты болғанымен, ол америкалық болуға терең ниеттенген және жаңа еліне деген құрметі әртүрлі жолдармен көрінді. Білім берудегі еңбегін бағалап, француз үкіметі 1888 жылы оған Халыққа білім беру офицерінің белгісін табыс етті.
While Sorin was attached to his French roots, he had a deep desire to be an American and his attachment to his new country manifested in several ways. In recognition of his work in education, the French Government conferred upon him the insignia of Officer of Public Instruction in 1888.
Соңғы жылдар
1888 жылы Алтын юбилей Сориннің діни қызметкерлікке бекітілгеніне елу жыл толуын белгіледі, ол 1838 жылы болған. Алғашқы мерекелік шара оқу жылында студенттердің қатысуымен, бекітілу күнінің нақты мерейтойында өтті. 26 мамыр күні кампустағы барлық ғимараттар тулармен және баннерлермен безендірілді. Көңіл көтеру студенттермен, профессорлық-оқытушылар құрамымен және әкімшілікпен қабылдаудан, содан кейін сөздер, өлеңдер, оқулар мен музыкалық өнерпаздықтардан тұрды. Кешкі ас ішкеннен кейін Сорин мен профессорлық-оқытушылар құрамы Бас ғимараттың жабдығына жиналып, Нотр-Дам оркестрінің алаңдағы өнерін және студенттік әскери бөлімшелердің салюттерін тамашалады. Студенттер, оқытушылар және түлектер Соринге екі қара жылқының тартқан барушысын сыйға тартты. Кеш фейерверктермен, қағаз фонарьдармен және басқа да мерекелік шаралармен белгіленді. 27 мамырда, бекітілу мерейтойында, Сорин салтанатты түрде жоғары мисса өткізді, ал Уильям Корби уағыз айтты. Сосын Сорин жаңа жатақхананың іргетасын баталады, ол Сориннің құрметіне Сорин залы деп аталатынын білді. Бұған қоса мерекелік шаралар ұйымдастырылды, бірақ жаңбырдың салдарынан бейсбол ойындары мен қайық жарыстары келесі күндікке шегерілді. Алғашқы мереке кампус қауымына арналса, екіншісі, ресми және көпшілік сипаты бар шара, бірнеше айдан кейін 1888 жылдың 15 тамызында өтті. Associated Press арқылы елдің газеттерінде жалпы шақырулар жарияланды. Мыңдаған адамдар осы оқиғаға Нотр-Дамға келді, ал көптеген адамдар Соринге хаттар мен телеграммалар арқылы құттықтауларын жолдады. Ең көрнекті қатысушы – кардинал Джеймс Гиббонс, сол кезде американдық католик шіркеуінің ең маңызды билеушісі. Оның келгенін көру үшін 14 тамызда Саут-Бендтегі теміржол стансасына үлкен жұртшылық жиналды. Уильям Корби Гиббонсты Сориннің барушысында стансадан Нотр-Дамға алып барды, ал олардың процессиясын музыкалық топтар, Нотр-Дамның қоңырауларының үні және көптеген әшекейлер мен жарықтармен қарсы алды. Жергілікті Ежелгі Гиберниялықтар ұйымы эскорт ретінде сүйемелдеді. Юбилейге шіркеудің басқа да жоғары лауазымды өкілдері қатысты, мысалы екі архиепископ (Цинциннатидің Уильям Х. Эльдер және Сент-Полдың Джон Ирландия) және он екі епископ (Кливлендтің Ричард Гилмор, Форт-Уэйннің Джозеф Двенгер, Колумбтың Джон Ваттерсон, Питтсбургтің Ричард Фелан, Алтонның Джеймс Райан, Беллвиллдің Джон Джансен, Вашингтонның Джон Кин, Вашингтонның Морис Бёрк, Шееннің Джон Ланкастер Сполдинг, Буффалоның Стивен В. Райан және Гранд-Рапидстың Генри Дж. Рихтер). Алтын юбилейді тойлағаннан кейін Сорин ұзақ психикалық және физикалық қиындықтардан өтті. Ол Қасиетті Крест зиратына жерленді, бұл Конгрегацияның барлық мүшелері үшін дәстүрге айналған.
A Golden Jubilee in 1888 marked the fiftieth anniversary of Sorin's priestly ordination, which had taken place in 1838. One first celebration occurred during the school year, with the student present, on the actual anniversary of the ordination. On May 26 all campus building were decorated with flags and banners. The entertainment consisted in a reception with students, faculty, and administration, followed by speeches, poems, recitals, and musical performances. After dinner, Sorin and the faculty members gathered on the Main Building porch and watched the Notre Dame Band perform in the quad and the student military units give their gun salutes. The student, faculty and alumni gifted Sorin with a barouche drawn by two black horses. The night was marked by fireworks, paper lanterns, and further celebrations. On May 27, the anniversary of the ordination, Sorin celebrated a Solemn High Mass with William Corby delivering the sermon. Afterwards, Sorin blessed the cornerstone of a new residence hall, which Sorin discovered was to be named Sorin Hall in his honor. This was followed by further celebrations, while baseball games and boat races were deferred to the next day due to rain. While this first celebration was reserved for the campus community, second one, of a more official and public nature, was held a few month later on August 15, 1888. General invitations in newspapers across the country via the Associated Press. Thousands of people came to Notre Dame for the event, and many more sent their congratulation to Sorin by letters and telegrams. The most high profile attendee was Cardinal James Gibbons, then the most significant prelate in the American Catholic Church. A huge crowd gathered at the train station in South Bend to witness his arrival on August 14. William Corby took Gibbons in Sorin's barouche from the station to Notre Damem, and their procession was greeted with bands of music, the toil of the bells of Notre Dame, and plenty decorations and illuminations. The local chapter of the Ancient Order of Hibernians acted as escort. The jubilee was also attended by other high profile members of the church, such as two archbishops (William H. Elder of Cincinnati and John Ireland of St. Paul) and twelve bishops (Richard Gilmour of Cleveland, Joseph Dwenger of Fort Wayne, John Watterson of Columbus, Richard Phelan of Pittsburgh, James Ryan of Alton, John Janssen of Belleville, John Keane of Washington, D. C., Maurice Burke of Cheyenne, John Lancaster Spalding of Peoria, Stephen V. Ryan of Buffalo, and Henry J. Richter of Grand Rapids). Soon after the celebration of his golden jubilee, Sorin entered into a long period of mental and physical suffering. He was buried in the Holy Cross Cemetery, as is tradition for all members of the Congregation.
Мұра
Нотр-Дам университетінің кампусында Соринге арналған бірнеше ескерткіштер бар. Эдвард Ф. Сориннің бас және оңтүстік алаңдардың қиылысында орналасқан мүсіні Нотр-Дам кампусының маңызды нысандарының бірі болып табылады. Сорин залы 1888 жылы Сориннің құрметіне ашылды, тіпті Сориннің өзі де қатысты. Бас ғимараттың артындағы Сорин аллеясы және Моррис қонақүйі ішіндегі «Сорин» рестораны да оның есімімен аталады. Кампустағы бірнеше бағдарлама, мысалы, Сорин стипендиясы және Сорин ғалымдары, оның құрметіне аталған. Саут-Бенд қаласы оның құрметіне Сорин көшесі мен Сорин паркін құрды, ал Остин қаласындағы Сорин көшесі де оның атымен аталады. Соринсвилл – 19 және 20 ғасырларда Саут-Бендте дамыған ирланд иммигранттарының ауданы. Сент-Эдвард университетінің кампусында Сорин залы мен Остин қаласындағы ең ірі емен ағашы – Сорин емені оның есімімен аталған. Нотр-Дамда Құрылтайшы күні 1840 жылдардың басында дерлік тойлана бастады. Сориннің тікелей өтініші бойынша, мерекелер оның қамқоршысы – әулие Эдуардтың мерекесі, 13 қазанда, Сориннің туған күніне емес, өткізілді. Нотр-Дам және Сент-Мэри студенттері театрлық және музыкалық қойылымдар, фейерверктер, спорттық жарыстар, асханаларда той, сондай-ақ Соринге құттықтау хаттары мен тілектерін жіберіп мерекеледі. Жылдар өте келе, мерекелік шаралардың масштабы азайды, 1960 жылдары Сорин мүсінінің іргесіне гүл шоғыры қойылды, ал қазіргі кезде Киелі Жүрек базиликасында арнайы мисса арқылы еске алынады. 2014 жылы Нотр-Дам Сориннің дүниеге келгеніне 200 жыл толуын атап өту үшін бір жылдық іс-шара ұйымдастырды. Салтанатты шара діни рәсіммен басталды, ал асханада француз тағамдарынан арнайы дастарқан дайындалды. Жыл бойы Университет мұрағаты Сориннің қолжазбаларын цифрландыруға күш салды, Хесбург кітапханасы негізгі дәлізde Сорин көрмесін ұйымдастырды және Сорин туралы бірнеше лекция оқылды.
Several memorials have been dedicated to Sorin on the campus of the University of Notre Dame. A staue of Edward F. Sorin, on the intersection of the main and south quads, is one of the main landmarks on the Notre Dame Campus. Sorin Hall was dedicated to Sorin in 1888, with Sorin himself present. Sorin Court, a street behind Main Building, and Sorin's, the restaurant inside the Morris Inn, are also named after him. Several other programs on campus, such as the Sorin Fellows and the Sorin Scholars, are named in his honor. The city of South Bend has dedicated Sorin Street and Sorin Park in his honor, and Sorin Street in Austin is also named after him. Sorinsville was an Irish immigrant neighborhood in South Bend that developed in the 19th and 20th centuries. On the campus of St. Edward's University, Sorin Hall and the Sorin Oak, the largest oak tree in Austin, are named after him. At the Notre Dame, Founder's Day started being celebrated almost immediately in the early 1840s. By Sorin's own request, the celebrations took place on October 13, feast of his patron saint St. Edward, instead of Sorin's birthday. Students from both Notre Dame and Saint Mary's celebrated with theatrical and musical performances, fireworks, athletic events, a feast in the dining halls, and by sending cards and well wishes to Sorin. Over the years, the magnitude of the festivity waned, and by the 1960s a wreath was lay at the bottom of Sorin's statue, and in recent times it is commemorated simply with a special Mass in the Basilica of the Sacred Heart. In 2014, Notre Dame launched a year long celebration to commemorate the Bicentennial of the birth of Sorin. The celebration was kicked off with a Mass while the dining hall served a special French cuisine feast. During the year, the University Archives launched a major effort to digitize Sorin's papers, the Hesburgh library hosted a Sorin Exhibit in the main concourse, and several lectures about Sorin were held.
Шығармалары
Сорин, Эдвард (1882). Нотр-Дамның ең кішкентайлары: комедиялық драма. Нотр-Дам, Индиана. : Сорин, Эдвард (1883). Мектептердің періштесі: католик жастарына арналған құлшылық туралы нұсқаулық. Нью-Йорк: Садлиер. Сорин, Эдвард (1879). Нотр-Дамдағы қоңыраулар. Нотр-Дам, Индиана. : Сорин, Эдвард (1885). Өте Құрметті Эдвард Сориннің айналымдық хаттары, Қасиетті Крест қауымының басшысы және Нотр-Дамның негізін қалаушы. Нотр-Дам, Индиана. Сорин, Эдвард (2001). Нотр-Дам-дю-Лак хроникасы. Джеймс Т. Коннелли, Джон М. Тухи. Нотр-Дам: Нотр-Дам университетінің баспасы. .
Sorin, Edward (1882). The minims of Notre Dame: a serio comic drama. Notre Dame, Ind. : Sorin, Edward (1883). The angel of the schools: a manual of devotion for the use of Catholic youth. New York: Sadlier. Sorin, Edward (1879). Bells at Notre Dame. Notre Dame, Ind. : Sorin, Edward (1885). Circular letters of the Very Rev. Edward Sorin, Superior general of the Congregation of the Holy Cross and founder of Notre Dame. Notre Dame, Ind. Sorin, Edward (2001). Chronicles of Notre Dame du Lac. James T. Connelly, John M. Toohey. Notre Dame: University of Notre Dame Press. .