Жонатан Браун: Австралиялық футболшының өмірбаяны

Кіріспе

Австралиялық футболшы, 1981 жылы туған.

Джонатан Браун (1981 жылғы 29 қазанда туған) – бұрынғы австралиялық футболшы және радио жүргізуші. Ол Австралия футбол лигасының «Брисбен Лайонс» командасының бұрынғы капитаны. Ойыншылық карьерасында лиганың ең үздік ойыншыларының бірі саналған Браун үш рет клубтың үздік ойыншысы атанды, екі рет «Барлық Австралиялық» құрамасына (2007 және 2009) енді, бір рет Кольман медалін жеңіп алды және үш рет AFL чемпионатында жеңіске жетті.

Ерте өмір

Браун Викторияның оңтүстік-батысындағы Порт-Фейри қаласында анасы Мэри мен әкесі Брайанның (бұрынғы «Фицрой» және «Эссендон» командаларының ойыншысы) отбасында дүниеге келді. Ол үш бауырдың үлкені. Бала кезінен «Фицрой» командасының жанкүйері болды және ерте жасынан Австралия ережелері бойынша футбол ойнай бастады, мектеп футболы мен крикетпен «Эммануэль колледжі» Шаяндары командасында ойнады. Браун 15 жасында «Оңтүстік Уоррнамбул» футбол клубында кәсіби футбол ойнай бастады. Сол кезде жоғары деңгейдегі крикетпен де айналысып, сол қолмен жылдам доп тастаушы ретінде көзге түсті. «Уэсли CBC» командасымен А сыныбындағы крикетте ойнады, онда екі жыл қатарынан «Жылдың крикетшісі» атағын жеңіп алды және аға лигада жеңіске жетті. Сондай-ақ, Викторияның 17 жасқа дейінгі құрамасына шақырылды. Бірақ ол Австралия ережелеріне көбірек назар аударды, Тед Уиттеннің қадамын басып, Виктория штатының құрама командасынан ойнау арманымен өмір сүрді. 1999 жылы Брисбенде өткен ұлттық жарыста «Гиллонг Фалконс» клубының 18 жасқа дейінгі футбол құрамасы сапында ойнағанда AFL скауттарының назарына ілікті және «Жылдың үздік футболшысы» тізіміне енді.

Жазу және бірінші жыл: 19992000

Браун 1999 жылғы AFL драфтында «Брисбен Лайонз» командасы ата-бала ережесі бойынша таңдалды. Ли Мэтьюс бас жаттықтырушы болғанда, оның әкесі «Брисбенді» жақсы мүмкіндік деп есептеді, дегенмен «Хоторн» оны өздеріне қабылдауға қызығушылық танытқан. «Брисбенге» көшкеннен кейін ол клубтың болашақ орталық шабуылшысы ретінде дайындала бастады. Келесі жылы, 5-раундта, ол 18 жасында «Аделаида Кроус» командасына қарсы «Лайонс» сапындағы алғашқы ойынын өткізді. Оның дебюттік маусымдағы ең сәтті ойыны маусымның соңғы турында «Фримантлға» қарсы өткен матчта болды, онда ол 23 рет допты иеленді және екі гол соқты.

Төрт рет бірінен соң бірі өткен ірі финал: 2001-2004

Үш Браунлоу медалінің иесі бар (Майкл Восс, Джейсон Акерманис және Саймон Блэк) командада ойнаған Браун, төрт рет АФЛ Гранд Финалына қатысып, 2001, 2002 және 2003 жылдары үш рет чемпион атанды. Карьерасының басында келесі Уэйн Кэри болады деп есептелген Браун, алғашқы маусымдарында көзге түспесе де, тұрақты ойын көрсетті. 195 см бойы мен 105 кг салмағымен ол жартылай шабуылдағы маңызды ойыншы болды. 2001 жылғы 6-турда Браун жеті гол соғып, 9 таңдаулы ұпай жинап, 19 допты иеленді. Маусым бойы ол орташа есеппен алты таңдаулы ұпай, 14 допты иелену және 1.5 голдан соқты. Оның 157 таңдаулы ұпайы командадағы ең жоғары көрсеткіш болды, ал 38 голы Брисбен ойыншылары арасында үшінші орынға ие болды. Браун батылдығымен әйгілі болды, ол көбінесе команданың мүддесі үшін өзінің қауіпсіздігіне қарамастан, тәуекелді жағдайларға түсті. Мысалы, 2002 жылы ол допқа ұмтылып, қарсыласы Хоторн клубының ойыншысы Джейд Роулингспен соқтығысып, «Жылдың үздік таңдаулы ұпайы» атағын жеңіп алды. Майк Шиханға берген сұхбатында Браун, допқа ғана назар аударып, айналасына қарамай (яғни, допқа ғана көз тіккен, жинала бастаған ойыншыларды ескермеген) топқа қарай жүргенін мойындады және бұл әрекетке толыққанды берілгенін айтты. Осындай ерліктері үшін ол мансабында батылдық үшін көптеген наградалар алды, соның ішінде 2007, 2008 және 2011 жылдары лиганың ең батыл ойыншысы деп танылған үш Роберт Роуз сыйлығын жеңіп алды. Мұндай батыл әрекеттері оның мансабының соңғы жылдарында, әсіресе 2011 және 2014 жылдар аралығында төрт бетке жарақат алуына себеп болды. Жарақаттармен және келесі үш маусымда АФЛ Трибуналымен жиі кездесулермен қиналған Браунның дамуы 2004 жылға дейін тоқтап қалды. Сол жылы ол мансабындағы ең жақсы маусымын өткізді, орташа есеппен сегіз таңдаулы ұпай, 16 допты иелену және ойынға 2.3 голдан соқты. Жарақаттар мен дисквалификация салдарынан сегіз ойынға қатыспағанына қарамастан, Браун мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 39 гол соқты және тағы да «Арыстан» командасы бойынша таңдаулы ұпайлар бойынша көшбасшы болды (140 ұпай). Оның жетістіктері Сент-Килдаға қарсы өткен іріктеу ойынында, ол алты гол соғып, үздік ойыншы атанды. Алайда, маусым Браун үшін жағымсыз аяқталды, өйткені ол «Арыстан» командасының 40 ұпаймен жеңілген Гранд Финалында Порт-Аделаида клубының ойыншысы Джош Каррды ұрып соққаны үшін айыпталып, 2005 жылғы маусымның алғашқы бес ойынына қатысудан шеттетілді.

Playing in a team which included three Brownlow Medalists (Michael Voss, Jason Akermanis and Simon Black), Brown participated in four consecutive AFL Grand Finals and was a part of three consecutive premierships in 2001, 2002 and 2003. Touted as the next Wayne Carey early in his career, Brown was an unspectacular but consistent contributor during his first few seasons and, at 195 cm and 105 kg, was an imposing target across half forward. In Round 6 of 2001, Brown kicked seven goals and amassed nine marks and 19 disposals in his first dominant performance in front of goals. For the season, he averaged six marks, 14 disposals and 1.5 goals per game. His season tally of 157 marks was a team high, and his total of 38 goals was third best of Brisbane players. Brown was well renowned for his bravery, often putting himself in reckless situations that put the mission of the team before his own physical well being. An example of this was when he took the 2002 Mark of the Year by running with the flight of the ball and launching into the oncoming Hawthorn player Jade Rawlings. In an interview with Mike Sheehan for Open Mike, Brown acknowledged he was running towards the pack blindly (i. e. with his eyes only on the ball, not the players converging on the pack) and committed fully to the attempt. Such efforts earned him numerous titles for courage during his career, including three Robert Rose Awards for being voted the most courageous player of the league in 2007, 2008 and 2011. Such acts of courage caused recurring injuries, especially during the past few years of his career, including four facial injuries between 2011 and 2014. Plagued by injury and regular meetings with the AFL Tribunal during the next three seasons, Brown's development was hampered until 2004, when he had the best season of his career to that point, averaging an impressive eight marks, 16 disposals, and 2.3 goals per game. Despite missing eight games through injury and suspension, Brown kicked a career high 39 goals and again led the Lions in marks, with 140. His progress was punctuated in the Qualifying Final against St Kilda when he achieved a best afield six goal performance. The season, however, ended on a sour note for Brown, as he was reported for striking Port Adelaide's Josh Carr during the Lions 40 point Grand Final loss. The report saw Brown suspended for the first five games of the 2005 season.

Ең жақсы формаға жету: 2005-2006

2005 жылы Браун «Арыстандар» командасының жетекші тобына қосылды. Ол 2005 жылы 6-раундта «Эссендонға» қарсы өткен матчта дисквалификациядан кейін қайта оралды және бірден көзге түсті, 14 ұпай жинап, сегіз гол соқты. Ол кезде «Эссендон» командасының қорғаушысы және болашақта «Сидней Суанс» командасының чемпиондық титулын жеңіп алған ойыншысы Тед Ричардсқа қарсы өткен бұл матч оның мансабындағы ең жақсы ойындарының бірі саналды. Келесі аптада Браун тағы бес гол соқты, ал 10-раундта «Кангурус» командасына қарсы 12 ұпай, 27 пас және бес гол соқты, содан кейін 11-раундта мансабындағы рекордтық 29 пас берді. Жарақат оның маусымын қысқартты, бірақ 2005 жыл Браун үшін ең табысты жеке маусым болды, өйткені ол 17-раундқа дейін өткізген 12 матчта орта есеппен сегіз ұпай, 18 пас және 2.8 голдан көрсетті. 2005 жылдың мамыр айында «Коллингвуд» клубы Браунға келесі төрт маусымға 6 миллион долларлық ұсыныс жасады, бірақ ол Брисбеннен кету ниетінде еместігін дереу мәлімдеді. Екі айдан кейін ол ресми түрде «Брисбен Лайонс» клубымен 2008 жылдың маусым соңына дейін үш жылға 2 миллион долларлық келісімшартқа қол қойды. 2006 жылы Браун AFL чемпионатына өзінің басымдығын алғаш рет көрсетті. Маусымның ортасында Браун жыл соңында ұсынылатын барлық жеке наградаларды жеңіп алуға сенімді болды, өйткені ол әуеде де, гол соғуда да үстемдік танытты. Браунның формасы 7-ші және 10-шы раундтар аралығында шарына жетті, төрт матчта орта есеппен 11 ұпай, 20 пас және ойын басына 6.5 голдан көрсетті, соның ішінде үш матчтың қатарынан жеті немесе одан да көп гол соқты. Алайда, жарақат оның маусымын тағы да ерте аяқтады, Браун маусымның соңғы матчын 10-раундта өткізді. 2006 жылғы Браунлоу медалінің саносында Браун 13 дауыс жинады, бұл 22 матчтың ішінде тек 10-ын ойнағанына қарамастан, топ-10-ға ілесуге жеткілікті болды. Ол жарақат алғанға дейін дауыс беруде көш бастап келе жатқан еді.

In 2005, Brown was promoted to the Lions' leadership group. He made his return from suspension in Round 6 of 2005 against Essendon and immediately had a significant impact, taking 14 marks and kicking eight goals on then Essendon defender and future Sydney Swans premiership player Ted Richards, in what was arguably the best game of his career to that point. The following week, Brown kicked another five goals, and in Round 10 against the Kangaroos Brown had 12 marks, 27 disposals and five goals, followed by a career high 29 disposals in round 11. Injury again cut his season short, but 2005 was clearly Brown's best individual season as he averaged eight marks, 18 disposals and 2.8 goals per game during the 12 games he played prior to Round 17, before a severe bout of osteitis pubis prevented him from having any influence in his last two games. In May 2005, Brown was targeted by Collingwood in a deal reportedly worth $6 million over the next four seasons, but he was quick to announce that he had no plans to leave Brisbane. Two months later he officially signed a contract committing himself to the Brisbane Lions until the end of the 2008 season in a deal reportedly worth $2 million over three years. 2006 was the year in which Brown first stamped his authority on the AFL competition. Midway through the season, Brown seemed certain to claim almost every individual award on offer at the end of the year, as he dominated in the air and in front of goals on a weekly basis. Brown's form hit a peak between rounds 7 and 10, when over four games he averaged 11 marks, 20 disposals and 6.5 goals per game, including performances of seven or more goals in three successive games. Injury, however, ended his season prematurely yet again, as Brown played his last game of the season in Round 10. In the 2006 Brownlow Medal count, Brown polled 13 votes, enough to secure a top 10 finish despite only playing 10 games out of a possible 22. He was leading the count easily before he suffered the injury.

Өнімнің түрі: 2007-2009

2006 жылы ұзақ жылдар бойы капитан болған Майкл Восс зейнеткерлікке шыққаннан кейін Браун Восс орнын басатын басты кандидат болды. Дегенмен, 2007 жылдың 20 наурызында капитандық тағайындалғанда Браун Саймон Блэк, Крис Джонсон, Найджел Лаппин және Люк Пауэрмен бірге бірлескен капитан ретінде тағайындалды. Браун бұрынғысынан 2007 жылғы NAB Кубогының финалында Блэк, Джонсон және Пауэрмен бірге бірлескен капитан болып қызмет еткен, ал Лаппин жарақат алғандықтан қатыса алмады. Жарақатсыз маусымды армандаған Браун үшін 2007 жыл осындай маусым болды, және ол өзінің мансабындағы ең жақсы маусымын өткізді. Ол әр ойында орташа есеппен 9 жетекті ұпай және 16 допты ұпай жинады, сонымен қатар 2007 жылы 3.5 допты ұпаймен 77 гол соқты. 16-турда «Карлтонға» қарсы өткен ойында Браун «Брисбен» командасынан бір ойында 10 гол соққан алғашқы ойыншы болды, ал жылды «Гелонға» қарсы сегіз голмен аяқтады, нәтижесінде маусымның үздік гол соққан ойыншысы ретінде «Колеман» медалін жеңіп алды. Сол жылы Браун өзінің алғашқы «Колеман» медалін жеңіп алу үшін өткізілген сайыста ең көп күрес белгілерін иеленді. Ол сондай-ақ алғашқы «Меррет-Мюррей» медалін («Арыстандардың» үздік ойыншысы), AFL ойыншылар қауымдастығының үздік капитаны сыйлығын, ең батыл ойыншы үшін «Роберт Роуз» сыйлығын жеңіп алды, «Ли Мэтьюс» кубогында лиганың ең құнды ойыншысы ретінде екінші орынды иеленді және «All-Australian» командасының вице-капитаны атанды. Маусым соңында Браун, соның ішінде AFL сарапшысы Майк Шихан сияқты көптеген адамдар тарапынан бәсекедегі бірінші ойыншы деп есептелді. Браун 2008 жылғы маусымды 2007 жылғы көрсеткіштерімен салыстырғанда сәл баяу бастады және жеңіл жарақаттарға байланысты жетінші турда бір ойынға қатыспады. Ол кейін үздік формасына оралып, үш ойын қатарынан алты голдан соқты және Дэниел Брэдшоумен бірге маусымның екінші жартысында лигадағы ең қауіпті шабуылдық дуэтті құрады. Ол демалыс алғаннан кейінгі 15 ойында орташа есеппен 9 жетекті ұпай, 16 допты ұпай және 3.7 гол соқты, бірақ оның маусымдық көрсеткіштері өткен жылғыдан нашар болды. Браун «AFL Hall of Fame Tribute Match» ойынында «Dream Team» командасына қарсы Виктория штатының құрама командасын басқарды, ал ол ойында Мэтью Ричардсоннан жасаған әдемі белгісі AFL-дің 150 жылдығын тойлау үшін 2008 жылы тапсырыс берген Джейми Купердің «The Game That Made Australia» картинасында бейнеленген. 2008 жылғы маусым соңында ол әріптестері тарапынан екінші жыл қатарынан AFLPA-ның ең батыл ойыншысы атанды, бірақ «All-Australian» құрамасына ілігуге мүмкіндік алмай қалды. Браунның 2008 жылғы маусымы екінші «Меррет-Мюррей» медалін жеңіп алумен аяқталды. 2008 жылғы маусымның 22-туры аяқталғаннан кейін Браун төрт жылдық келісімшартқа қол қойғанын жариялады, ол оны кемінде 31 жасқа дейін «Арыстандар» командасының құрамында қалдырады. 2008 жылдың 27 қазанында «Арыстандар» командасының бас жаттықтырушысы Майкл Восс Браунды клубтың жалғыз капитаны етіп тағайындады. 2009 жыл Браун үшін ең тұрақты жыл болды, ол тек бір рет қана гол соға алмады және клубтық рекордтық 17 ойын қатарынан екі немесе одан да көп гол соқты. 6-турда Браун «Эссендонға» қарсы 13 жетекті ұпай, 24 допты ұпай және 5 гол соқты, ал 17-турда «Норт Мелбурнға» қарсы 8 гол соқты, оның ішінде өзінің мансабындағы 400-ші голы да болды. Ол сондай-ақ 21 допты ұпай және 12 жетекті ұпай жинады. Маусым соңында ол «Колеман» медалі үшін екінші орынды иеленді, жеңімпаз Брендан Феволадан 8 гол қалып қойды, сонымен қатар лигада ең көп күрес белгілерін иеленді. Ол жылды өзінің мансабындағы және «Брисбен Лайонс» командасының рекорды болған 85 голмен аяқтады, сонымен қатар әр ойында орташа есеппен 8.5 жетекті ұпай және 16 допты ұпай жинады. Оның 19 «Brownlow Medal» дауысы оны жалпы есепте төртінші орынға қойды, ал ол жылды үшінші рет үздік ойыншы медалін, екінші «All-Australian» таңдауын және AFLPA үздік капитаны сыйлығын жеңіп аяқтады.

Following the retirement of long time captain Michael Voss in 2006, Brown was strongly favoured to replace Voss as captain. Nevertheless, when the captaincy was announced on 20 March 2007, Brown was named as co captain alongside Simon Black, Chris Johnson, Nigel Lappin, and Luke Power. Brown had previously acted as co captain for the Lions in the 2007 NAB Cup Grand Final, alongside Black, Johnson, and Power, with Lappin out injured. Desperate for an injury free season, 2007 delivered just that for Brown, and what resulted was the best season of his career. He averaged nine marks and 16 disposals per game, and kicked 77 goals at 3.5 per game in 2007. In round 16 against Carlton, he became the first Brisbane player to kick 10 goals in a game, and he finished the year with seven goals against Geelong to secure the Coleman Medal as the season's leading goal kicker. That year Brown took the most contested marks in the competition to go with his first Coleman. He also won his first Merrett–Murray Medal (the Lions best and fairest), the AFL Players Association Best Captain Award, the Robert Rose Award for Most Courageous Player, was runner up in the Leigh Matthews Trophy as League MVP and was named vice captain of the All Australian team. At season's end, Brown was regarded by many, including AFL guru Mike Sheahan, as the number one player in the competition. Brown started the 2008 season slowly compared to his 2007 form, and was rested for one game in round seven due to minor injury concerns. He then returned to his best with three consecutive six goal performances and combined with Daniel Bradshaw to be one of the most formidable forward duos in the league in the second half of the season. In the 15 games after his week off, Brown averaged nine marks, 16 disposals and 3.7 goals per game, although his season stats were inferior to the previous year. Brown captained Victoria in the AFL Hall of Fame Tribute Match against the Dream Team, and a spectacular mark taken over Matthew Richardson in that game is captured in Jamie Cooper's painting The Game That Made Australia, commissioned by the AFL in 2008 to celebrate the 150th anniversary of the sport. He was named the AFLPA Most courageous player at the end of the 2008 season by his peers for the second consecutive year in a row, but missed out on a second All Australian selection. Brown's 2008 season was capped off by winning his second Merrett–Murray Medal. At the completion of Round 22 of the 2008 season, Brown announced he had signed a four year contract that would see him remain a Lion until he is at least 31. On 27 October 2008, Lions coach Michael Voss announced Brown's appointment as sole captain of the club. 2009 was Brown's most consistent year to date, being kept goalless just once and kicking two or more goals in a club record 17 consecutive games. In round 6, Brown had 13 marks, 24 disposals and five goals against Essendon, and in Round 17, he kicked eight goals against North Melbourne, including his 400th career goal. He also had 21 disposals and 12 marks. He placed second in the Coleman Medal at season's end, eight goals behind winner Brendan Fevola, and took the most contested marks in the league. He finished the year with a career high, and Brisbane Lions record, 85 goals and averaged 8.5 marks and 16 disposals per game. His 19 Brownlow Medal votes placed him fourth overall and he concluded the year with his third consecutive best and fairest medal, second All Australian selection and the AFLPA Best Captain Award.

Жарақаттармен күресу және зейнеткерлікке шығу: 2010-2014

Браун 2010 жылғы маусымда жарақат алып, "Арыстандар" сапында алты ойынға қатыса алмады. 2010 жылдың үміт беруші бастамасынан кейін Браун және Брисбеннің басқа да маңызды ойыншылары жарақаттанып, команда турнирді 13-ші орында аяқтады. Алты ойынды өткізіп жібергеніне және Кольман жүлдесінің иегері Брендан Феволаның командаға қосылуына қарамастан, Браун тағы да "Арыстандардың" үздік гол соққан ойыншысы атанды, маусымда 53 гол соқты және Майкл Ришителли мен Саймон Блэктен кейін Брисбеннің ең үздік ойыншыларының ішінде үшінші орынға ие болды. Браун 2011 жылғы маусымның бірінші ойынында "Фримантелге" қарсы өткен кездесуде қарсы команданың қорғаушысы Люк МакФарлиннің тізесінен басына соққы алып, қорқынышты бет жарақатын алды. Браун 2011 жылғы маусымның 17-ші турында екінші бет жарақатын алды. 2012 жылы клуб ішіндегі матчта командаласы Мэтт Магуайр оның басына тізесімен соғып, үш жылдың ішінде үшінші рет бет жарақатын алды. Мұндай тұрақты бас жарақаттарынан кейін оның мансабына күмән туды. 2013 жылы Джед Адкок Браунмен бірге "Арыстандардың" бірлескен капитаны атанды, ал 2014 жылы Адкок жалғыз капитан болып тағайындалды, яғни 2007 жылдан бері алғаш рет "Арыстандар" командасы Браунның басшылығында болмады. Браун 2014 жылғы 13-ші турда "Арыстандар" мен "Greater Western Sydney Giants" командаларының арасындағы ойында төртінші бет жарақатын алды. Ол Томас Баггтың тізесіне соқтығысып, алаңнан шығарылды. Ол миға соққы алып, футболдан кетуге мәжбүр болды.

Медиа мансабы

2009 жылы Браун басқа AFL футболшыларымен бірге "AFL: Өзінің лигасы" атты AFL телеарнасының жарнамасында пайда болды. Бұл жарнамада әлемдегі танымал спорт ареналарында және баскетбол, футбол және американдық футбол сияқты басқа да спорт түрлерінің арасында танымал AFL ойыншылары Австралия футбол ойынын ойнап көрсетілді. Жарнамада Браун американдық футбол алаңында доппен жүгіріп, қорғаушылардан қашып, олардан қорғанып, Чад Корнске шабуылдайды. Ойыншылардың араласуы нәтижесінде кадр бокс рингіне ауысады, онда боксшыдан қашқаннан кейін допты тепкілеуге тырысады, бірақ Корнес оның тепкісін тоқтатып алады. Браун ойыншылық карьерасы бойы "The AFL Footy Show" бағдарламасының тұрақты қатысушысы болды және "Nova 106.9" арнасындағы "Ash, Kip және Luttsy" бағдарламаларында жиі естілді. 2009 жылы Браун AFL-дің ресми жарнамасында бокс рингінде қарсыласы Чад Корнеспен Австралия футбол ойынын ойнап, американдық футболшылардың талқыларын бұзды. 2015 жылдың ақпан айында Браун "Fox Footy" командасына комментатор ретінде қосылды және "On the Couch" бағдарламасында пайда бола бастады. 2015 жылдың қарашасында Браун "Nova 100" арнасының жаңа таңғы бағдарламасы "Chrissie, Sam & Browny" шоуының, Chrissie Swan және Sam Pang-пен бірге жүргізушісі болып тағайындалды.

Жеке өмір

Браунның әкесі, Брайан Браун, «Фицрой» командасымен футбол ойнаған, ал Джонатан әке-бала ережесі бойынша «Лайонс» клубына қосылды. Ол сонымен қатар бұрынғы «Фицрой» ойыншысы Ноэль Мугавиннің және бұрынғы «Коллингвуд» ойыншысы Билли Пиккеннің сіңілі баласы, ал «Батыс Булдогс» ойыншысы Лиам Пиккеннің туысы. 2008 жылдың 25 қазанында Браун Кайли Адамсқа үйленді. Олардың үш баласы бар – екі қыз және бір ұл. Ол Мельбурн қаласының Камбервелл ауданында тұрады.