Денис Смит: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын футболшысы және менеджері (1947 жылы туған) Денис Смит (19 қараша 1947 жылы туған) – ағылшынның бұрынғы кәсіби футболшысы және менеджері. Ол Футбол Лигасында 15 маусым бойы барлық турнирлерде 531 матч өткізді, ал менеджерлік карьерасында 1195 ресми ойынға қатысты. Меир қаласында туған ол 1964 жылы жергілікті «Сток Сити» клубына әуесқой ретінде қосылды және 1968 жылдың қыркүйегінде негізгі құрамда дебют жасады. Қатты тәртіпті қорғаушы ретінде ол тез арада өзін көрсетті және көп жыл бойы Алан Блормен орталық қорғаушылар жұбын құрады. Ол «Сток» клубында ойнаған кезінде клуб тарихындағы ең табысты кезеңдердің бірін бастан өткерді, 1972 жылы Лига кубогын жеңіп алды, 1971 және 1972 жылдары Англия кубогының жартылай финалына шықты және 1973–74 және 1974–75 маусымдарында Бірінші дивизионда бес орынға ие болды. Ойыншы ретіндегі батылдығы үшін ол Гиннестің рекордтар кітабына футболдағы ең көп жарақат алған адам ретінде енді, бірақ 1975 жылдың наурыз айында мансабында бес рет аяғы сынғаннан кейін толыққанды қалпына келе алмады. Дегенмен, ол бәсекеге қабілетті футбол ойнауды жалғастырды және 1978–79 маусымдарында «Стокты» Екінші дивизионнан жоғары көтеруге көмектесті. Ол 1980–81 маусымын жарақат салдарынан өткізіп жіберді және 1982 жылдың мамырында клубтан кетті. 1982 жылдың мамырында «Йорк Сити» клубында менеджерлік карьерасын бастады, алдыңғы маусымда клубқа арендаға алынған болатын. Ол клубты 1983–84 маусымдарында Төртінші дивизионның чемпионы етіп шығарды, клубта бес маусым жұмыс істеді. 1987 жылдың мамырында «Сандерлендті» қабылдады және 1987–88 маусымдарында клубты Үшінші дивизионға көтерді, ал 1989–90 маусымдарында Екінші дивизионнан жоғары көтерді. 1991 жылдың желтоқсанында «Сандерлендтен» босатылып, үш айдан кейін «Бристоль Сити» клубына келді. Ол 1992–93 маусымдарында клубты құлдыраудан сақтап қалды, бірақ 1993 жылдың қаңтарында клуб директорларымен келіспейтін болғандықтан жұмыстан шығарылды. 1993 жылдың қыркүйегінде «Оксфорд Юнайтед» клубының бапкері болып тағайындалды. 1993–94 маусымдарында клубты құлдыраудан сақтай алмаса да, 1995–96 маусымдарында Екінші дивизионнан жоғары көтерді. 1997 жылдың желтоқсанында «Вест Бромвич Альбион» клубына ауысты, 1999 жылдың шілдесінде жұмыстан босатылғанға дейін екі жарым маусым бойы бас бапкер болып қалды. 2000 жылдың ақпанында «Оксфордқа» қайта оралды және 2000 жылдың қазан айында отставкаға кеткенге дейін 1999–2000 маусымдарында клубты құлдыраудан сақтап қалды. 2001 жылдың қазан айында «Рексхэм» клубының бапкері болып тағайындалды, бірақ 2001–02 маусымдарында клубты құлдыраудан сақтай алмады. 2002–03 маусымдарында Үшінші дивизионнан жоғары көтерілді, бірақ 2004 жылдың желтоқсанында «Рексхэм» клубы әкімшілікке кірді, нәтижесінде ұпайлар алынып тасталды және клуб қайтадан құлдырады. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, ол 2005 жылы Футбол лигасының кубогын жеңіп алды, сонымен қатар 2002 және 2003 жылдары FAW Премьер-Кубогын жеңіп алды. 2007 жылдың қаңтарында клуб әкімшіліктен шыққаннан кейін бірнеше ай өткен соң жұмыстан босатылды. 1967 жылдың қазан айында үйленді және үш баласы бар.

English football player and manager (born 1947)
footballers with a similar name

Denis Smith (born 19 November 1947) is an English former professional footballer and manager. He made 531 appearances in all competitions in 15 seasons as a player in the Football League, and as a manager took charge of 1,195 competitive matches. Born in Meir, Stoke on Trent, he joined local club Stoke City as an amateur in 1964, making his first team debut in September 1968. A hard tackling defender, he soon established himself in the first team, playing in a centre back partnership with Alan Bloor for much of his career. Stoke enjoyed one of the most successful periods of their history during his time at the club, as he helped Stoke to win the League Cup in 1972, featuring in successive FA Cup semi finals in 1971 and 1972 and helping the club to successive fifth place finishes in the First Division in 1973–74 and 1974–75. His bravery as a player meant that he also entered the Guinness Book of Records as the most injured man in football, although he was never able to fully recover after breaking his leg for the fifth time in his career in March 1975. He did manage to continue to play competitive football and helped Stoke to win promotion from the Second Division in 1978–79. He missed the entire 1980–81 season due to injury and left the club in May 1982. He began his management career at York City in May 1982, having played for the club on loan the previous season. He led the club to the Fourth Division title in 1983–84, totalling five seasons at the club. He took charge of Sunderland in May 1987, and took the club to the Third Division title in 1987–88, before getting the club promoted from the Second Division in 1989–90. Dismissed by Sunderland in December 1991, he took charge at Bristol City three months later. He steered the club away from relegation in 1992–93, but was dismissed in January 1993 after falling out with the club's directors. He was appointed manager of Oxford United in September 1993 and, although unable to avoid relegation in 1993–94, led the club to promotion from the Second Division in 1995–96. He switched clubs to West Bromwich Albion in December 1997, remaining in charge for two and a half seasons before being dismissed in July 1999. He returned to manage Oxford in February 2000 and steered the club away from relegation in 1999–2000 before resigning in October 2000. In October 2001 he was appointed manager of Wrexham, but was unable to steer the club away from relegation in 2001–02. He won promotion from the Third Division at the first attempt in 2002–03, but Wrexham entered administration in December 2004 and the resulting points deduction saw them relegated once more. Despite the financial problems he managed the club to the Football League Trophy title in 2005, in addition to two successive FAW Premier Cup wins in 2002 and 2003. He was dismissed in January 2007, months after the club exited administration. He married in October 1967 and has three children.

Ерте өмір

Денис Смит Меир қаласында, Стоук-он-Трентте, жеті бауырластың екінші кішісі болып дүниеге келді. Үш жасында ол өзінің жеке бандитін құрды, автобиографиясында "егер құм шұңқырында ойнағымыз келсе, құм шұңқырында ойнайтынбыз" деп жазды және Сандон Роуд мектебінде кіші және жоғары сыныптарда өз бандитін басқара берді. Бала кезінен бандиттік топтармен араласқанына қарамастан, ол он жасқа дейін осы мәдениеттен шығып, жасөспірім кезінде жергілікті кеңес ауданынан тыс достық қарым-қатынас жасады. Ол жергілікті грамматикалық мектеп Лонгтон орта мектебі регби ойнайтын мектеп болғандықтан, он бір плюс емтиханынан бас тартты және орнына Куинсбери Роуд мектебінде оқыды, ол Сток мектептерінің кубогын жеңіп алды; сондай-ақ ол Сток-он-Трент мектеп құрамасында ойнады (оны бұрынғы Англия құрамасының ойыншысы Деннис Уилшоу жаттықтырды). 15 жасында Стаффордшир округінің бокс чемпионы атанды. Ол 14 жаста ғана еді, бірақ кейіннен өсу қарқыны оны алты футтан сәл кем қалдырды, сондықтан ол кәсіби футболшы ретінде орталық қорғаушы ретінде ойнауға жеткілікті бойы болды. Портсмут клубы оған шәкірттік ұсынды, бірақ ол жергілікті клуб – Стоук Ситиге қол қоюды қалап, олар оны шәкірт ретінде қабылдауға дайын болмағандықтан бас тартты. Олар оған аптасына екі рет "А" командасымен әуесқой ретінде жаттығуға рұқсат берді, ал ол бастапқыда сантехникке көмекші, кейін Stone Lotus фабрикасының жұмысшысы болды. 18 жасында ол Лидс Юнайтедтің "Жылдың футболшысы" атанған Бобби Коллинске қарсы резервтік матчта кездесті. Коллинс оны бетінен ұрып тастағанына қарамастан, Смит өте физикалық жарыста кері қайтпай, бүкіл матчты жеңіп шықты. Алайда, Уоддингтон Смитке жаттығуларда бірінші команда ойыншыларына қарсы ойнауды тыйым салды, өйткені ол Смит өзінің ойыншыларының біреуін жарақаттады деп қорықты. 1968 жылдың қыркүйегінде "Арсеналға" қарсы Футбол лигасының ойынында тұңғыш рет алаңға шықты және Джон Саммельсті фаулдан кейін айыппұл соқты, оны Терри Нилл матчтың жалғыз голына айналдырды, бірақ басқа жағдайда жақсы дебют жасады. Алайда, екінші ойынында ол Ипсвич Таунға қарсы 3-1 есебімен жеңілгенде екі айыппұл соқты және келесі бірінші командаға шығу үшін бес ай күтті. Ағалар карьерасының нашар басталуына қарамастан, ол 1968-69 маусымын 14 Бірінші дивизион кездесуімен аяқтады және кейде шұғыл шабуылшы ретінде пайдаланылды. Смит агрессивті және өте физикалық қорғаушы болды, ал Блор көбінесе артта қалып, ойынды оқып, Смит жасаған қателерді түзеу үшін өзінің ақыл-ойымен көмектесетін. Смит өзінің алғашқы голын 1969 жылдың 17 қыркүйегінде "Хоторнс" стадионында "Вест Бромвич Альбионға" қарсы 3-1 есебімен жеңіске шыққанда соқты. Сток 1970-71 жылдары ФА кубогының жартылай финалына жетті, ал Смит төртінші раундта Хаддерсфилд Таунға қарсы жеңіске жетті. Ол ойынның жалғыз голын 5-ші раундтағы қайта ойында Ипсвичте соқты. Ол "Манчестер Юнайтедті" жеңген 1/4 финалда гол соқты және "Арсеналдың" Питер Симпсонға басымдық жасап, алғашқы жартылай финалда өз қақпасына гол соқты. Алайда, Джон Радфорд бірінші матчта Боб Уилсонның жарақаттануынан кейін шұғыл қақпашы ретінде ойнап, қайта ойнатуда жеңіске жетуші гол соқты. Ол екі гол соқты, бірақ Бристоль Роверске қарсы ойын кезінде нокаутқа ұшырады және бірнеше апта бойы миы дірілдеді. Ол финалға оралып, Питер Осгудты қадағалап, 2-1 есебімен жеңіске жетіп, Стоктың алғашқы ірі кубогын жеңіп алды. Соңғы сегіз лигалық матчта алты жеңіске жетіп, төмендеуге қатысты барлық қауіп-қатерлер жойылды. 1973-74 жылдардағы нашар бастамадан кейін Уоддингтон 1974 жылдың қаңтарында Алан Хадсонмен келісімшартқа отырды. Қорғау да жақсарды, өйткені Смит маусымның соңғы тоғыз матчында тек екі гол соқты, өйткені "Сток" бесінші орынға ие болды. Лидс Смит үшін 250 000 фунттан тұратын ұсынысты жаз айында Стоук қабылдамады. Смит 1974 жылдың 30 қарашасында Лестер Ситиге қарсы матчтың жалғыз голын соғып, Стоукты турнир кестесінің басына шығарды. Алайда Смит 1975 жылдың 18 наурызында Ипсуитке 2:1 есебімен ұтылып, Мик Ламбертке қызыл карточкамен қарсылық білдіріп, карьерасында бесінші рет аяғын сындырады. Сток маусымды бесінші орында аяқтады, соңғы үш матчтан екі ұпай жинап, чемпион "Дерби Каунтиден" төрт ұпайға артта қалды. 1975 жылдың қарашасында оның тізедегі кеміршекті алып тастау үшін операция жасалды, бірақ ол толыққанды сауығып шықпады. Оның ұзақ мерзімді орнын жас қорғаушы Алан Додд басқарды. Уоддингтон осы ойыншылардың қалдырған бос орындарын жастармен толтырды, бұл сонымен қатар Смит қозғалысы төмен болғанына қарамастан клубқа тұрақты ойыншы болып қалуына мүмкіндік берді. Уоддингтон 1976 жылдың наурызында қызметтен босатылды, ал жаңа бас тренер Джордж Истхэм Стокты 1976-77 маусымының соңында төмендеуден сақтап қалуға тырысты. Төмендеуге түскеннен кейін Смит тағы бір жақсы серіктестік құрды, бұл жолы Майк Дойлмен, ол Стоктың 1978-79 маусымында жаңа бас тренер Алан Дурбан басшылығымен қайтадан жоғарылауына көмектесті. Маусымға дайындық кезіндегі жарақат оны 1980-81 маусымының барлығынан шығарды, осы уақытта ол резервтік команданы жаттықтырды. Смит 1981-82 маусымында жарақаттан оралды және маусымның басында жиі алаңға шықты, бірақ тағы бір жарақат оны командадан шығарған кезде Стоук 18-орында болды. Ол 1982 жылдың наурызында төртінші дивизионда күресіп жатқан Йорк Сити клубына бір айға жалға берілді. Ол 1982 жылдың 16 наурызында "Халл Ситиге" қарсы 3-1 есебімен жеңілген ойында дебют жасады және Йорк сапында бір гол соқты, 2 сәуірде "Уиган Атлетикке" қарсы 4-2 есебімен жеңілген ойында. Смит Йорк сапында жалға берілген кезде жеті ойынға қатысты. Ол Стоук бас тренері Ричи Баркермен қорғау нашарлағандықтан қайта шақырылды және Стоктағы орнын қайта иеленді. Ол 1982 жылдың мамырында Йорк клубына тегін трансферге жіберілді. Барлығында Смит Сток үшін 493 ойын өткізді, бұл орталық қорғаушы үшін клубтық рекорд.

Denis Smith was born in Meir, Stoke on Trent, the second youngest of seven siblings. At just three years old he formed his own gang, stating in his autobiography that "if we wanted to play in the sandpit we played in the sandpit", and continued to lead his gang through junior and senior years at Sandon Road Junior School. Despite being involved with gangs since his early childhood he grew out of the culture by the age of ten, and as a teenager formed friendships outside of his local council estate. He turned down the chance to sit the eleven plus exam as local grammar school Longton High was a rugby playing school, and so instead attended Queensbury Road School, with whom he won the Stoke Schools Trophy; he also played for the Stoke on Trent Schoolboys (who were coached by former England international Dennis Wilshaw). At the age of 15 he became Staffordshire County boxing champion. He was only at the age of 14, but a late growth spurt took him to just under six feet and was therefore tall enough to play centre back as a professional footballer. He was offered an apprenticeship by Portsmouth, but turned it down as he wanted to sign for his local club Stoke City, who initially were not willing to take him on as an apprentice. They only allowed him to train with the 'A' team twice a week as an amateur whilst he initially worked as a plumber's mate, and later as a factory worker at Stone Lotus. At the age of 18 he faced Leeds United's FWA Footballer of the Year Bobby Collins in a reserve match, and despite Collins going as far as to punch him in the face Smith managed to last the entire match without backing down in an extremely physical contest. However, for a period Waddington banned Smith from playing against first team players in training as he feared Smith would injure one of his players. He made his first team debut in the Football League against Arsenal in September 1968 and was given the task of man marking Bobby Gould. He gave away a penalty after fouling Jon Sammels, which Terry Neill converted for the only goal of the match, but otherwise made a solid debut. However, in his second appearance he gave away two penalties in a 3–1 defeat away to Ipswich Town, and had to wait five months for another first team appearance. Despite the poor start to his senior career, he managed to finish the 1968–69 season with 14 First Division appearances to his name and was occasionally used as an emergency striker. Smith was the aggressive and highly physical defender, complemented by Bloor who tended to stay further back and use his intelligence to read the game and clean up any mistakes Smith made. Smith claimed his first goal for the club on 17 September 1969, in a 3–1 win over West Bromwich Albion (West Brom) at the Hawthorns. Stoke reached the semi final of the FA Cup in 1970–71, and Smith played in the fourth round victory over Huddersfield Town despite suffering from a fractured ankle. He scored the only goal of the match in the fifth round replay away to Ipswich. He had scored in the quarter final victory over Manchester United and pressured Arsenal's Peter Simpson into scoring an own goal in the original semi final match. However, John Radford was the hero of the tie as he played as an emergency goalkeeper in the first match following an injury to Bob Wilson, and then scored the winning goal in the replay. He scored two goals during the run, but was knocked out whilst scoring against Bristol Rovers in the quarter final, and missed some weeks with concussion. He returned to play in the final, man marking Peter Osgood in a match which Stoke won 2–1 to win their first major trophy. Any concerns over relegation disappeared though with six victories in the final eight league matches. After a poor start to 1973–74, Waddington signed Alan Hudson in January 1974 to help revive the club's fortunes. The defence also improved, as Smith helped to ensure only two goals were conceded in the last nine matches of the season as Stoke finished fifth. Leeds went on to have a £250,000 bid for Smith turned down by Stoke in the summer. Smith scored the only goal of the match against Leicester City on 30 November 1974 to take Stoke top of the table. However, Smith broke his leg for the fifth time in his career making a red card challenge on Mick Lambert in a 2–1 defeat to Ipswich on 18 March 1975; he was the fourth Stoke player to break a leg that season. Stoke ended the season again in fifth place, picking up just two points from their final three matches to finish four points behind champions Derby County. He underwent an operation to remove cartilage in his knee in November 1975, and his recovery was not entirely successful. His long term replacement was young defender Alan Dodd. Waddington filled in the gaps left by these players with youngsters, and it also meant that Smith could continue to be a regular for the club despite his reduced mobility. Waddington was dismissed in March 1976, and new manager George Eastham failed to prevent Stoke from being relegated at the end of 1976–77. Following relegation Smith formed another good partnership, this time with Mike Doyle, which helped Stoke gain promotion in 1978–79 under new manager Alan Durban. A pre season injury kept him out of the entire 1980–81 season, during which time he coached the reserves. Smith returned from injury in 1981–82, and featured regularly early in the season, and by the time another injury forced him out of the team, Stoke were in 18th place. He joined York City, who were struggling in the Fourth Division, on a one month loan in March 1982. He debuted in a 3–1 home defeat to Hull City on 16 March 1982, and scored once for York, in a 4–2 loss away to Wigan Athletic on 2 April. Smith made seven appearances while on loan at York, He was recalled by Stoke manager Richie Barker as the defence struggled in his absence, and Smith re established himself in the team as they avoided relegation. He was handed a free transfer to York in May 1982. In total, Smith made 493 appearances for Stoke, a club record for a centre back.

Ойын стилі

Смиттің "Сток" клубында өткізген 14 маусымында ол өзінің батыл мінезімен танылды, осының нәтижесінде көптеген жарақаттарға ұшырады. Осы оқиғалар тізбегінен кейін ол Гиннестің рекордтар кітабына футболдағы ең көп жарақат алған адам ретінде енгізілді. Ол өте тиімді қақпадан қорғаушы (таклер) болды, қарсыласын тебіп жіберуге немесе олардың аяғынан допты жылдам тартып алуға қабілетті еді. Арттан жасалатын қақпадан қорғау тыйым салынғаннан кейін, ол ереже өзгерісіне бейімделіп, жанынан күшті шабуылдар жасады. Бапкер Тони Уоддингтон: "Оның ең маңызды қасиеттері – қақпадан қорғау күші мен батылдығы. Доппен оның істей алатыны сонша ғана еді, бірақ сонымен қатар ол ойынды жақсы түсіне білді".

Йорк қаласы

1982–83 маусымда ол «Йорк» клубының ойыншы-бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, лауазымды 1982 жылдың 12 мамырында қабылдады. Ол Бутэм Крессенттегі жағдайды «дүркі-дүркіс» деп сипаттады, себебі жаттығулар тек жүгіруден тұратын және кез келген жаттықтырудан мүлдем құр болған. Ол шабуылшы Вив Баббиді ойыншы-жаттықтырушы ретінде шақырды. Смит 1982–83 маусымында «Йорк» клубын жетінші орынға жеткізгеннен кейін ойыншылық жолын аяқтады, ол 36 ойынға қатысып, 4 гол соқты. «Йорк» клубының бас жаттықтырушысы болған екінші маусымында, 1983–84 жылдары, ол тағы бір бұрынғы командаласы, белсенді жартылай қорғаушы Шон Хаслегравпен келісімшарт жасады. Ол «Йорк» клубын төртінші дивизионның чемпионы атағына және үшінші дивизионға жол пускетуге жетеледі, онда Уолвин 25 гол соқты және 27 гол соққан Джон Бёрнмен бірге PFA жыл командасының құрамына енді. 1984–85 маусымында Лига кубогында «Йорк» «Куинз Парк Рейнджерс» (QPR) клубынан жеңілді, бірақ Бёрн QPR бас жаттықтырушысы Алан Мюллериге соншалықты әсер етті ki, ол Лофтус Роудқа 100 000 фунт стерлингке ауысты. Смит осы соманың жартысын (клубтық рекорд) «Альдершот» клубының шабуылшысы Даль Бантонға жұмсады, ол клуб үшін 138 ойында 49 гол соқты. «Йорк» маусымды жақсы бастады, ал оның тағы бір ойыншысы Кит Хоучен (15 000 фунт стерлинг) 1984 жылдың қараша айында «Гиллингем» клубын 7:1 есебімен жеңген кезде хет-трик жасады. 1985 жылдың 26 қаңтарында ол «Йорк» клубын Англия кубогының төртінші турында «Арсенал» клубынан жеңіске жеткізді. Келесі раундта «Йорк» «Ливерпульмен» үйінде 1:1 есебімен теңесті, бірақ Анфилдте 7:0 есебімен жеңілді. «Йорк» 1985–86 маусымында Англия кубогының бесінші турында «Ливерпульмен» қайтадан кездесіп, Гари Фордтың голымен көш бастады, бірақ қосымша уақытта теңестірді. «Йорк» маусым бойында тек үш үй лигасы ойынында жеңіліске ұшырады, бірақ жетінші орынды иеленгеннен кейін жоғарылау мүмкіндігінен айырылды. 1986 жылдың жазында ол МакФайлды 15 000 фунтқа «Бристоль Сити» клубына сатты, ал клубқа алғаш келген кезде қол қойған көптеген тәжірибелі ойыншылар мансабының соңына жақындады. 1986–87 маусымы «Йорк» клубы үшін көңіл көншітпейтін болды, себебі олар Англия кубогынан лига емес «Caernarfon Town» клубынан шығарылды және маусымды 20-шы орында аяқтады.

He moved into management with York as player manager ahead of 1982–83, accepting the position on 12 May 1982. He described the set up at Bootham Crescent on his arrival as a "shambles", as training consisted entirely of running and was devoid of any actual coaching. He brought in striker Viv Busby as a player coach. Smith retired from playing after steering York to a seventh place in 1982–83, in which he made 36 appearances and scored 4 goals. In his second season as York manager, 1983–84, he signed another former teammate, energetic midfielder Sean Haslegrave. He guided York to the Fourth Division title and promotion into the Third Division, with Walwyn scoring 25 goals and earning a place in the PFA Team of the Year alongside strike partner John Byrne, who scored 27 goals. Early in 1984–85 York were beaten by Queens Park Rangers (QPR) in the League Cup, but Byrne impressed QPR manager Alan Mullery enough to earn a £100,000 move to Loftus Road. Smith spent half of this sum (a club record) on Aldershot forward Dale Banton, who went on to score 49 goals in 138 appearances for the club. York started the season well and another of his signings, Keith Houchen (£15,000), scored a hat trick in a 7–1 win over Gillingham in November 1984. On 26 January 1985, he guided York to victory over Arsenal in the FA Cup fourth round. In the next round York came from behind to draw 1–1 at home with Liverpool, before losing 7–0 away at Anfield. York again drew Liverpool in the FA Cup fifth round in 1985–86 and took the lead through Gary Ford only to concede a stoppage time equaliser. York lost only three home league matches all season, but missed out on promotion after finishing seventh. In the summer of 1986 he sold MacPhail to Bristol City for £15,000, whilst many of the veteran players he signed when he first came to the club were coming to the end of their careers. The 1986–87 season was disappointing for York as they were knocked out of the FA Cup by non League team Caernarfon Town and ended the season in 20th place.

Сандерленд

1987 жылдың мамыр айында Смит «Сандерлендтің» бас жаттықтырушысы болып тағайындалды. «Йорк» клубы оны 20,000 фунт стерлингтен кем емес сомада трансферлік құн төлеу шартымен босатуға келіспеді, ал «Сандерленд» 10,000 фунт стерлинг төлеуге дайын болды. Смит жылына 40,000 фунт стерлинг көлемінде келісімшартқа қол қойды, егер ол алғашқы маусымда «Сандерлендті» жоғары дивизионға көтеруге жетпесе, 10,000 фунт стерлинг өтемақыны өзі төлейтін болды. Ол сондай-ақ, бұрынғы «Йорк» ойыншысы Джон МакФайлмен келісімшарт жасады. Оң қапталдағы қорғаушы Джон Кейді сатып алды, ал сол қапталдағы Рубен Агбула, орталық қорғаушы Гэри Беннетт және қақпашы Иэн Хесфордты қанағаттандырды. Марк Прокторды 275,000 фунт стерлингке «Шеффилд Уэнсдейге» сатты. Жас және жылдам «Йорк» шабуылшысы Марко Габбиадиниді 80,000 фунт стерлингке сатып алып, оны тәжірибелі Эрик Гейтспен бірге ойнатты; екеуі 1987-88 маусымында 42 гол соқты. «Саутхенд Юнайтедті» 7:0 есебімен жеңіп, 15 ойындық жеңіліссіз серия бастады, бірақ маусымның екінші жартысында 10 ойында тек 2 жеңіске жетіп, артқа шегінді. Смит 1988 жылдың наурыз айында «Суонси Ситидің» қанатты ойыншысы Колин Пасконы сатып алды және 93 ұпаймен үшінші дивизионда жеңіске жетіп, соңғы сегіз ойында жеті жеңіске жетті. Кей мен Лемонның жарақаттары 1988-89 маусымының басында «Сандерлендке» кедергі келтірді, және олар екінші дивизионда алғашқы жеңіске 1988 жылдың 1 қазанына дейін жетті. Ол «шабуылға барушы» ретінде сипатталатын күшті шабуылшы Билли Уайтхерстпен келісімшарт жасады, ол ауыр ішімдікке берілгеніне қарамастан тиімді ойыншы болды. Қақпашы Тони Норманға клуб тарихындағы рекордтық 500,000 фунт стерлинг жұмсады, бірақ Хесфорд пен Уайтхерст ақының бір бөлігі ретінде саудаға салынды. «Сандерленд» жақсы ойнап, маусымды 11-орында аяқтады. Ол ерекше дарынды жасөспірім қанатты Кирон Брэйддиді негізгі құрамға енгізді, бірақ оны тәртіпке келтіре алмады, және Брэйдди өзінің толық әлеуетін іске асыра алмады. «Сандерленд» плей-оффқа өтті және жартылай финалда өзінің принципиалды қарсыласы «Ньюкасл Юнайтедпен» кездесті, «Сент-Джеймс Паркте» 2:0 есебімен жеңіске жетіп, финалға жолдама алды. Алайда, «Суиндон» қаржылық тәртіпсіздіктерге кінәлі деп танылды және екінші дивизионда қалды, ал «Сандерленд» бірінші дивизиондағы орнын иеленді. Бұрынғы маусым аяқталғаннан кейін бірнеше аптадан кейін жоғары дивизионға көтерілгеніне және жалақы бюджеті ұлғайтылмағандықтан, Смит 1990-91 маусымында «Сандерлендті» элитада ұстаудың қиын екенін сезінді. Гейтс пен МакФайлға жаңа ойыншыларды сатып алу үшін қаражатты босату мақсатында тегін трансферге рұқсат берді. 1991 жылдың ақпанында «Сандерленд» регрессиялық күресте болғандықтан оған қосымша қаражат берілді, және Смит жарақаттарға байланысты тиімділігі шектеулі болған жартылай қорғаушы Брайан Муниге 225,000 фунт стерлинг жұмсады. Маусымның соңғы күні «Сандерлендтің» «Мейн Роудта» «Манчестер Ситиге» қарсы ойынында «Лютон Таунның» «Дербиге» қарсы нәтижесін жақсартуы керек болды, бірақ олар 3:2 есебімен жеңіліп, екінші дивизионға түсті. 1991 жылдың жазында «Сток» клубының төрағасы Питер Коутс Смитқа клубтағы бос бас жаттықтырушы лауазымын ұсынды, бірақ Смит өзінің туған қаласындағы клубтан босатылуы эмоционалды жағынан тым ауыр болатынын шешті және «Сандерлендке» адал болуды таңдады. Бұл «Сандерлендтің» қаржылық жағдайының қиын болғанына қарамастан, клуб жаңа стадион салу үшін ақша жинады. Алайда, 1991-92 маусымының алғашқы 14 ойынында тек 4 жеңіске жеткеннен кейін Смит команданы жақсарту үшін қаражат жинау мақсатында жұлдызды шабуылшы Габбиадиниді 1.8 миллион фунт стерлингке «Кристал Пэласке» сатуды шешті. Ол «Селтик» клубының сол қапталдағы қорғаушысы Антон Роганға 350,000 фунт стерлинг жұмсады және шабуылшыларды Дон Гудманды («Вест Бромвич Альбионнан» 900,000 фунт стерлинг) және Джон Бёрнді («Брайтон мен Хоув Альбионнан» 225,000 фунт стерлинг) сатып алды. Оның бұрынғы ассистенті Малкольм Кросби «Сандерлендті» 1992 жылғы ФА кубогының финалына алып барды, онда олар «Ливерпульден» жеңіліс тапты.

In May 1987, Smith was appointed manager at Sunderland, York were unwilling to release him from his contract for less than £20,000 compensation, and Sunderland would only go as far as pay £10,000. Smith agreed to a £40,000 a year contract that meant if he failed to win promotion with Sunderland in his first season he would pay the extra £10,000 compensation himself. He also signed former York player John MacPhail to shore up the defence, who captained the team and scored 16 goals (including 10 penalties) in his maiden season at Roker Park. He signed right back John Kay, whilst remaining satisfied with existing left back Reuben Agboola, centre back Gary Bennett and goalkeeper Iain Hesford. He sold Mark Proctor to Sheffield Wednesday for £275,000. He signed young and pacey York striker Marco Gabbiadini for £80,000 and played him alongside the experienced Eric Gates; the pair scored 42 goals between them in 1987–88. A 7–0 win over Southend United started a run of 15 league matches unbeaten, though in the second half of the campaign a run of just 2 wins in 10 matches set them back. Smith bought Swansea City winger Colin Pascoe in March 1988, and oversaw a run of seven wins in the final eight matches to secure the Third Division championship and promotion with 93 points. Injuries to Kay and Lemon hindered Sunderland at the start of 1988–89, and they took until 1 October 1988 to register their first win back in the Second Division. He signed burly striker Billy Whitehurst to act as a "battering ram", who proved to be an effective player despite being a heavy binge drinker. He spent a club record £500,000 on goalkeeper Tony Norman, though Hesford and Whitehurst were traded as part exchange on the fee. Sunderland improved and ended the season in 11th place. He introduced the exceptionally talented teenage winger Kieron Brady to the first team, but was unable to discipline the precocious teenager, and Brady never realised his full potential. Sunderland reached the play offs, and faced rivals Newcastle United in the semi final, securing passage into the final with a 2–0 victory at St James' Park. However, Swindon were found guilty of financial irregularities and remained in the Second Division, whilst Sunderland took their place in the First Division. Having been promoted weeks after the end of the previous season and not being granted an increased wage budget, Smith felt he had a tough job in keeping Sunderland in the top flight in 1990–91. He allowed Gates and MacPhail to leave on free transfers in order to free up money to bring in new players. He was given further funds in February 1991 as Sunderland were engaged in a relegation battle, and Smith spent £225,000 on midfielder Brian Mooney, who had a limited impact due to injuries. On the final day of the season Sunderland had to better Luton Town's result at home to Derby in their match against Manchester City at Maine Road, but they lost 3–2 and were relegated back into the Second Division. In the summer of 1991, Stoke chairman Peter Coates offered Smith the vacant management position at the club, but Smith decided that potentially being dismissed by his hometown club would be too intense an experience emotionally, and chose to stay loyal to Sunderland. This was despite finances being tight at Sunderland as the club saved the money to build a new stadium. However, after just 4 wins in the opening 14 matches of 1991–92, Smith decided to sell star striker Gabbiadini to Crystal Palace for £1.8 million in order to raise funds to improve the squad. He then spent £350,000 on Celtic left back Anton Rogan and brought in strikers Don Goodman (£900,000 from West Bromwich Albion) and John Byrne (£225,000 from Brighton & Hove Albion). His former assistant Malcolm Crosby took Sunderland to the 1992 FA Cup Final, in which they were beaten by Liverpool.

Бристоль қаласы

1992 жылы 9 наурызда Смит Бристоль Сити клубының басқарушысы болып тағайындалғанға дейін тоғыз апта жұмыссыз қалды. Ол клубты Екінші дивизиондағы соңғы екінші орында қалдырған Джимми Ламсденнің орнын басты. Смит команданың жылдамдық жетіспейтінін сезіп, 20 жастағы шабуылшы Энди Коулды Арсеналдан несиеге алды. Содан кейін олар Смиттың бұрынғы клубы Сандерлендке қарсы 3:1 есебімен жеңіске жетті, Коул несие шарты аясында 12 ойында соққан 8 голының біріншісін соқты. «Сити» төрт үй матчын қатарынан жеңіп алды, бірақ «Вест Хэмге» 5:1, «Ньюкаслға» 5:0 есебімен жеңілді, ал ең маңыздысы – «Твертон Парктегі» жергілікті «Бристоль Роверске» 4:0 есебімен ұтылды. Ол Бентті сатуға тырысты, бірақ клуб директорлары осы мәмілеге рұқсат бермеді. Сондай-ақ, ол бірінші команданы жаңарту үшін қаражат жинау мақсатында Коулды сатуға тырысты, бірақ басқарма тағы да мәмілені мақұлдаудан бас тартты.

Оксфорд Юнайтед

Смит 1993 жылғы 10 қыркүйекте «Оксфорд» командасының басқарушысы болып қайта келді, ал келесі күні оларды бұрынғы клубы «Бристоль Сити» клубына қарсы 4:2 есебімен жеңіске жеткізді. «Оксфорд» клубы екінші дивизионда бұрынғы «Сток» клубынан жеңіс алып, төменгі орыннан шықты, бірақ 17 матчта тек 2 жеңіске қол жеткізіп, құлдырау қаупіне тап болды. Ол «Барнслиден» қақпашы Фил Уайтхедті жалға алды, мансабында үшінші рет шабуылшы Джон Бёрнді («Миллуолдан» 50 000 фунт стерлингке) қабылдады, содан кейін өзінің мансабындағы ең жақсы трансфер деп атаған «Сканторп Юнайтедтен» қорғаушы Мэтт Эллиотты 170 000 фунт стерлингке сатып алды. «Оксфорд» осы ойыншылардың келуімен күшейді және қысқа мерзімге құлдырау аймағынан шықты, сондай-ақ «Лидс» клубына қарсы «Элланд Роудта» ФА кубогында сенсациялық жеңіске қол жеткізді, онда Джим Магилтон қосымша уақытта жеңіс голын соқты. «Оксфорд» ФА кубогында жол тартқан кезде лигада күрескендіктен, 16 матч қалғанда 15 ұпайдан қалып қойды, бірақ 60 000 фунтқа сатып алынған Пол Муди көмектесті. Ол 1994 жылғы ақпан айында келгеніне қарамастан, 15 ойында 12 гол соққан клубтың үздік мергені атанды. Дегенмен, қиын кезең «Оксфордты» маусымның соңғы күні «Ноттс Каунтиді» жеңуге және басқа жерлердегі нәтижелерге үміттенуге мәжбүр етті. Олар «Каунтиді» жеңгенімен, қарсыластары да жеңіске жетті және «Оксфорд» құлдырады. 1994-95 жылдары «Оксфорд» жоғарылауға күшті талпыныс жасады, бірақ ФА кубогының бірінші турында лигадан тыс «Марлоу» клубынан жеңілді. «Оксфорд» маусымды жетінші орында аяқтады, плей-оффтан алты ұпай қалып қойды. Келесі айда ол шабуылшы Мартин Олдриджді тегін трансфер бойынша шақыртты. Маусым соңында Смит клубтың директоры болды. 1996-97 жылғы маусымға дайындалу үшін Смит шабуылшы Найджел Джемсонды сатып алды және «Лейтон Ориенттен» қорғаушы Даррен Пурске 100 000 фунт стерлинг жұмсады. Осы мәмілелерді қаржыландыру үшін ол Крис Алленді «Ноттингем Форестке» 450 000 фунтқа сатты. Смит Эллиотты «Лестерге» 1,7 миллион фунтқа сату арқылы қаражат жинады және қысқа мерзімдік шешім ретінде бұрынғы ойыншысы Крис Уайтты тегін трансфер бойынша шақыртты. «Оксфорд» маусымды 17-ші орында аяқтады, бірақ клубтың қаржылық жағдайы нашарлай берді. Смит 1997-98 жылдары «Оксфорд» клубы 16-шы орында тұрғанда «Манор Граундтан» кетіп қалды, ал оның көмекшісі Кросби маусым соңында клубтың ортаңғы көрсеткішін сақтап қалды. «Хоторнста» жұмысын бастағанда ол аралас нәтижелерге қол жеткізді, өйткені «Альбион» 1997-98 жылдары жоғарылауға үміткер болғаннан оныншы орынға түсті, бірақ жергілікті бәсекелестер «Вулвз» және «Сток» клубтарын жеңді. 1998-99 жылғы маусымға дайындық барысында ол «Атлетико Дербидің» орталық қорғаушысы Мэтт Карбонды 800 000 фунт стерлингке, «Блэкпулдің» шабуылшысы Джеймс Куиннді 500 000 фунт стерлингке және «Манчестер Ситидің» қорғаушысы Джейсон ван Блёркті 50 000 фунт стерлингке сатып алды. Алайда, «Вест-Бромға» ең көп әсер еткен ойыншы – Смит келгенге дейін келісімшартқа отырған, бірақ Смит басқаруымен алғашқы ойынын өткізген жас шабуылшы Ли Хьюз болды. «Вест-Бром» маусымды Хьюздің керемет формада бастады, бірақ 1999 жылғы наурыз айындағы форманың төмендеуі оларды 12-ші орында қалдырды. Смит 1999 жылғы 27 шілдеде, 1999-2000 жылғы маусымның басталуына бір апта қалғанда, жұмыстан босатылды.

Smith made a return to management with Oxford on 10 September 1993, and the following day led them to a 4–2 victory over his former club Bristol City. A victory over another former club, Stoke, took Oxford off the bottom of the Second Division, but a sequence of just 2 wins in 17 matches left them in great danger of relegation. He signed goalkeeper Phil Whitehead on loan from Barnsley, signed striker John Byrne (£50,000 from Millwall) for the third time in his career, and then made what he later said was the best signing of his career by bringing in defender Matt Elliott from Scunthorpe United for £170,000. Oxford were boosted by these arrivals and briefly exited the relegation zone, also claiming an FA Cup giant killing over Leeds at Elland Road after Jim Magilton scored the winning goal in extra time. Oxford had struggled in the league during their FA Cup run and were 15 points short of safety with 16 matches to play, but were aided by £60,000 signing Paul Moody, who, despite arriving in February 1994, managed to finish as the club's top scorer with 12 goals in 15 appearances. However, a difficult run in left Oxford needing to beat Notts County on the last day of the season and hope results elsewhere went their way, and though they beat County their relegation rivals also claimed victories and Oxford were relegated. Oxford formed a strong promotion push in 1994–95, but were knocked out of the FA Cup in the first round by non League Marlow. Oxford finished the season in seventh place, six points outside the play offs. The next month he brought in striker Martin Aldridge on a free transfer. At the end of the season, Smith became a director of the club. In order to strengthen for 1996–97, Smith signed striker Nigel Jemson and spent £100,000 on Leyton Orient defender Darren Purse. In order to finance these deals he sold Chris Allen to Nottingham Forest for £450,000. Smith raised funds by selling Elliott to Leicester for £1.7 million, and signed veteran defender Chris Whyte on a free transfer as a short term replacement. Oxford finished the season in 17th place, but the club's financial situation became ever bleaker. Smith left the Manor Ground midway through 1997–98 with Oxford 16th in the league, and his assistant Crosby managed to maintain the club's mid table position at the end of the season. He had a mixed start to his time at the Hawthorns as Albion fell from promotion contenders to a tenth place finish in 1997–98, but recorded victories over local rivals Wolves and Stoke. In preparation for 1998–99, he signed athletic Derby centre back Matt Carbon for £800,000, Blackpool striker James Quinn for £500,000, and Manchester City defender Jason van Blerk for £50,000. However, the player who had the greatest impact for West Brom was young striker Lee Hughes, who had been signed before Smith's arrival but only made his first start under Smith. West Brom started the season well with Hughes in tremendous form, but a slump in form in March 1999 left them ending up in 12th place. Smith was dismissed on 27 July 1999, just a week before the start of 1999–2000.

Оксфордқа оралу

2000 жылдың 3 ақпанында Смит карьерасында екінші рет Оксфорд клубының бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, клуб осы кезде Екінші дивизионда 21-орында тұрды. 2000 жылдың жазында ол келісімшартты бір жылға ұзартты, бірақ төраға Фироз Касаммен арасы суық болды. Кейіннен ол шектеулі бюджетпен жасаған, Ян МакГакин, Энди Скотт және Роб Куинн сияқты ойыншылардың жеткілікті деңгейде болмағанын мойындады. Смит 2000 жылдың 2 қазанында 2000–01 маусымын нашар бастағаннан кейін отставкаға кетті, нәтижесінде Оксфорд соңғы орында тұрып құлдырап кетті. Ол Дейв Кемп және содан кейін Марк Райтпен клубтың скауты ретінде жұмысын жалғастырды.

Врексам

Смит 2001 жылғы 8 қазанда екі жылдық келісімшартпен «Рексхэм» клубымен басқаруға қайта оралды. Ол 12 жыл клубқа басшылық еткен Брайан Флинннің орнын басты. Оның міндеті – клубты қаржылық қиындықтармен күрескен кезде тұрақты ұстап тұру болды. Смит клубтың жастарға бап беру шығындарын қысқартуға шешім қабылдады, нәтижесінде «Рексхэмнің» жастар құрылымы академиядан «Үздік орталыққа» дейін төмендетілді. Ол қақпашы Мариус Рёвде, жартылай қорғаушы Джим Уитлимен келісімшарт жасады және шабуылшы Гектор Сэмге дебюттік ойынға мүмкіндік берді, бірақ «Рексхэмді» құлдырау аймағынан шығара алмады. Құлдырау расталғаннан кейін, жаңадан келген Ли Джонс «Кембридж Юнайтед» қақпасына 5:0 есебімен жеңіс тудырып, бес гол соқты, бұл «Racecourse Ground» стадионында үміт дарытты. Ол қанат шебінде ойнайтын Пол Эдвардспен келісімшарт жасады және 2002–03 маусымында негізгі ойыншыларының көпшілігін сақтап қалды. «Рексхэм» маусымды жақсы бастады және Смит 2002 жылдың қыркүйек айындағы «Айдың жаттықтырушысы» атағын жеңіске жеткен төрт ойын мен екі тең түскен ойыннан кейін жеңіп алды. 2003 жылдың наурыз айындағы тең түскен ойындардың сериясынан кейін «Рексхэм» плей-офф аймағынан шығып қалды, бірақ жаңадан келген Скотт Грин 18 наурызда «Хартлпул Юнайтед» қақпасына 2:0 есебімен жеңіс тудырып, екі гол соқты. Бұл жеңіс «Рексхэмді» төрт ойын қалғанда үшінші автоматты жоғарылау орнына жеткізді. Олар бұл позицияны сақтап, үшінші дивизионнан бірден жоғары көтерілді. Смит сәуір айындағы және 2003 жылғы «Айдың жаттықтырушысы» атағын жеңіп алды, содан кейін Лига жаттықтырушылары қауымдастығының үшінші дивизиондағы «Жыл жаттықтырушысы» сыйлығын жеңіп алды. Смит Моррелл мен Трундлді тегін трансфермен жіберіп алды және оларды Крис Армстронг пен Крис Льюэллинмен ауыстырды. Алайда, Шон Пежиктің шашы сынғаннан кейін Смит қорғаушылардың жетіспеушілігіне тап болды және жоғарылауға жасаған тыраныс ортаңғы көрсеткішке дейін төмендеді. «Рексхэм» «Rhyl» командасын 4:1 есебімен жеңіп, FAW Премьер-кубогын сақтап қалды. Автобиографиясында Смит 2004–05 жылдарын «өмірімдегі ең ауыр, ең қиын футбол кезеңдері» деп сипаттады, себебі клуб 2,6 миллион фунт стерлингтік қарызымен әкімшілікке өтті. «Рексхэм» әкімшілікке кіргені үшін 10 ұпайдан айырылған алғашқы клуб болды және жаңадан келген Хуан Угарте 23 гол соқса да, Лига 1-ден құлдырады. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, «Рексхэм» Футбол лигасының кубогын жеңіп алды, финалға дейін «Ноттс Каунти», «Стокпорт Каунти», «Честер Сити», «Херефорд Юнайтед» және «Олдхэм Атлетик» командаларын жеңіп шықты. Финал «Милениум стадионында» «Саутхенд Юнайтед» командасына қарсы өткізілді және қосымша уақытта шешілді, Угарте мен Даррен Фергюсон 2:0 есебімен жеңіс тудырды. Клуб 250 000 фунт стерлинг көлемінде жүлде алды және «Рексхэм» тарихындағы алғашқы ұлттық кубокқа ие болды. Смит 2005–06 маусымында «Рексхэмде» қалу үшін «Блэкпулдің» бас жаттықтырушылық ұсынысынан бас тартты. Ол қақпашы Майкл Ингем, қорғаушылар Дэвид Бейлисс және Ли Рош, шабуылшылар Ли МакЭвилли мен Джонатан Уолтерспен келісімшарт жасады, сонымен қатар Марк және Майк Уильямс ағайындыларын да командаға қосты. Алайда, «Рексхэм» лигада күресті, қарызға алынған шабуылшы Мэтт Дербишир 16 ойында 10 гол соқты. Олар маусымды екінші лигада 13-ші орында аяқтады, соңғы тоғыз ойында тек бір рет жеңіске жетті. «Рексхэм» 2006–07 маусымының басында 18 айлық әкімшілік басқарудан шығып, маусымды жеңіліссіз өткізген сегіз ойынмен бастады, оның ішінде Лига кубогында Чемпиондық лиганың «Шеффилд Уэнсдей» клубын 4:1 есебімен жеңді. «Рексхэм» құлдырау аймағынан жоғары, 18-ші орында тұрғанда, Смит 2007 жылдың 11 қаңтарында жұмыстан босатылды. Ол ағылшын футболында 1000-нан астам кәсіби матчты басқарған 24 адамның бірі.

Smith returned to management on 8 October 2001 with Wrexham on a two year contract, replacing Brian Flynn who had resigned after 12 years in charge, with the club 23rd in the Second Division. He was tasked with keeping the club steady whilst it struggled with financial problems. He decided to cut back on the club's youth coaching spending, and as a result, Wrexham's youth structure was downgraded from an academy to a Centre of Excellence. He signed goalkeeper Marius Røvde, midfielder Jim Whitley, and gave striker Hector Sam his debut, but failed to keep Wrexham away from the relegation zone. With relegation confirmed, new signing Lee Jones scored all five goals in a 5–0 win over Cambridge United, leaving cause for optimism at the Racecourse Ground. He signed wing back Paul Edwards and held on to most of his key players for the 2002–03 season. Wrexham had a good start to the season and Smith won the Manager of the Month award for September 2002 after a sequence of four wins and two draws. Wrexham dropped out of the play off places following a sequence of draws in March 2003, but new signing Scott Green scored both goals in a 2–0 win over Hartlepool United on 18 March, the first of a sequence of eight victories that took Wrexham into the third automatic promotion place with four matches to go. They held on to the position to secure promotion from the Third Division at the first attempt. Smith was named as the Manager of the Month for April and 2003, before winning the League Managers Association's Third Division Manager of the Season award. Smith lost Morrell and Trundle on free transfers and replaced them with Chris Armstrong and Chris Llewellyn. However, a hairline fracture to Shaun Pejic left Smith short of defenders and the promotion challenge ebbed away to a mid table finish. Wrexham retained the FAW Premier Cup though with a 4–1 victory over Rhyl. Writing in his autobiography, Smith described 2004–05 "the most harrowing, distressing footballing time of my life" as the club entered administration with debts of £2.6 million. Wrexham became the first club to be deducted 10 points for entering administration and were subsequently relegated from League One, eight points short of safety despite new signing Juan Ugarte scoring 23 goals. Despite the financial trouble Wrexham managed to win the Football League Trophy, knocking out Notts County, Stockport County, Chester City, Hereford United and Oldham Athletic en route to the final against Southend United at the Millennium Stadium. The final was settled in extra time, with Ugarte and Darren Ferguson securing a 2–0 victory. The club earned £250,000 in prize money and the first national trophy in Wrexham's history. Smith turned down the managerial role at Blackpool to remain in place at Wrexham for 2005–06. He signed goalkeeper Michael Ingham, defenders David Bayliss and Lee Roche, and strikers Lee McEvilly and Jonathan Walters, whilst blooding brothers Marc and Mike Williams. However, Wrexham struggled in the league, despite on loan striker Matt Derbyshire scoring 10 goals in 16 appearances. They finished the season 13th in League Two, having won only one of their last nine matches. Wrexham exited 18 months of administration at the start of 2006–07, and started the season with an eight match unbeaten run, including a 4–1 win over Championship club Sheffield Wednesday in the League Cup. With Wrexham hovering above the relegation zone in 18th place, Smith was dismissed on 11 January 2007. He is one of only 24 people to have managed over 1,000 professional matches in English football.

Жеке өмір

1967 жылы қазанда балалық шағының сүйіктісі Кейтке үйленді. Олардың тұңғыш ұлы Пол 1969 жылы сәуірде дүниеге келді және ол алты ай бұрын қайтыс болған командаласы Пол Шардлоудың құрметіне аталды. Олардың тағы екі баласы болды: Бекки (1971 жылы туған) және Том (1978 жылы туған). Ол The Sentinel газеті үшін апта сайын мақала жазады және BBC Radio Stoke арнасында Stoke матчтарына кейде түсіндіруші болып қатысады. 2011 жылдың шілдесінде ол жартылай штатпен Stoke клубына қайта оралды, жас академия ойыншыларына алаңнан тыс кеңес беру үшін ментор ретінде жұмыс істеді. Ол Сток-он-Трент спорттық даңқ залына енгізілді.