Сальфорд Ред Девілс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Британдық кәсіби регби лигасы футбол клубы

"Сальфорд Ред Девилс" – Англияның Үлкен Манчестердегі Бартон-апон-Ируэлл қаласындағы кәсіби регби лигасы клубы. Олар өз алаңындағы ойындарды "Сальфорд қауымдастық стадионында" өткізеді және британдық регби лигасының жоғарғы дивизионы – "Супер Лигада" бақ сынасады. "Сальфорд Ред Девилс" алты рет Лига Чемпионатын және бір рет Челлендж Кубогын жеңіп алған. Клубтың дәстүрлі үй түстері – қызыл, ақ және көк. Олардың "Свинтон Лайнз" клубымен және сондай-ақ "Олдхэм" мен "Рочдейл" клубтарымен бәсекелестігі күшті.

Алғашқы жылдар

Клуб 1873 жылы Манчестердегі Хулм қаласындағы Кавендиш көшесіндегі шіркеудің жігіттерімен құрылды. Жергілікті алаңды пайдаланып, жігіттер жақын маңдағы Мосс-Сайдқа көшуден бұрын өздері арасында матчтар ұйымдастырды. Жаңа мүшелерді тарту үшін 1875 жылы мектеппен байланыс үзіліп, «Кавендиш» футбол клубы деген ат қабылданды. Олар Ордсалдың Трстл Нестл Уэйр деген жерінде Ирвелл өзенінің Салфорд жағындағы жаңа базаға көшіп барды. Екі маусымнан кейін, олар Траффорд Роудтың батыс жағындағы «Майл Филд» деп аталатын жерге көшіп, онда 1877–78 маусымын өткізді. Олардың келесі үйі бұрынғы Манчестер жарыс жолының солтүстігіндегі «Нью-Барнс» алаңы болды. Олардың ондағы алғашқы маусымы, 1878–79 жылдары, «Кавендиш» деген атпен өткізілген соңғы маусым болды. 1879 жылы «Кавендиш» «Салфорд» футбол клубы болып қайта аталды. «Салфорд» ретіндегі алғашқы матч 1879 жылғы 4 қазанда Дьюсбериде өтті. Келесі аптада, 1879 жылғы 11 қазанда «Нью-Барнс» алаңында «Виднес» командасына қарсы алғашқы үй матчы өтті. Матч тең аяқталды, екі команда да бір реттен гол соқты. «Салфорд» командасында жергілікті ойыншылардың аздығынан қолдау табу қиын болды. 1881 жылы клуб тарап кетуге жақын болды, бірақ оның орнына «Кресент» футбол клубымен бірікті. Бұл «Салфордты» регби картасына берік орналастырды. Ол өте қызықты кезең болды, және Регби футбол одағының қалған 15 жылында «Салфордтан» он жеті ойыншы Ланкашир құрамасына, үшеуі Солтүстік Англия құрамасына, ал екеуі – Гарри Иглз және Том Кент – Англия құрамасына шақырылды. 1881 жылғы бірігуден кейін, онжылдықтың қалған тоғыз жылында өткізілген 263 матчтың ішінде тек 62 матчта жеңіліске ұшырады. 1889 жылы «Салфорд» штаб-пәтерін жақын маңдағы Крос-Лейндегі «Лондон және Солтүстік-Батыс» қонақ үйіне көшірді. «Салфорд» командасы дәстүрлі қызыл, қара және қызыл жолақты формасынан қызыл жейделерге ауысты. Клуб 1892–93 жылдары Ланкашир лигасын жеңген алғашқы команда болды. 1895 жылы «Салфорд», «Ли» және «Уиган» командалары Регби футбол одағының кәсібилігі үшін тоқтатылып, Ланкашир лигасының соңғы орындарында қалды. Автоматты түрде жоғарылау және төмендеу жүйесіне сәйкес, олар дивизионда төмендеу және қаржылық қиындықтарға тап болу қаупіне ұшырады. Сол жылы Ланкашир және Йоркширдің жетекші клубтары «Солтүстік одағын» құрды. «Салфорд» бастапқыда Регби футбол одағына адал болды, бірақ 1996 жылдың сәуір айында жаңа ұйымға қосылу мәселесін талқылау үшін арнайы жиналыс өткізді. Бұл ұсынысқа тек үш мүше қарсы болды. «Салфорд» 1996 жылғы 2 маусымда «Солтүстік одағына» қабылданды. Олардың алғашқы бәсекеге қабілетті «Солтүстік одағы» матчы 1996 жылғы 5 қыркүйекте, сенбі күні «Виднес» командасына сапармен өтті. Ланкаширдің аға лигасында бәсекелес болған «қызылдар» 10:0 есебімен жеңіліске ұшырады және сол маусымда лигада тек үш матчта жеңіске жетті. Олардың көрсеткіштері жақсарып, 1898–99 жылдары үшінші орынды иеленді. 1900 жылы «Салфорд» Манчестердегі Фаллоуфилд алаңында өткен Регби лигасының сын-қабылының финалында ескі қарсыласы «Свинтонмен» кездесті. Қызықты күрес барысында «Свинтон» 16:8 есебімен жеңіске жетті.

The club was founded in 1873 by the boys of the Cavendish Street Chapel in Hulme, Manchester. Using a local field, the boys organised matches amongst themselves before moving to nearby Moss Side. In an attempt to recruit new members, the link with the school was broken in 1875 and the name Cavendish Football Club was adopted. They moved to a new base on the Salford side of the River Irwell at Throstle Nest Weir in Ordsall. Two seasons later, they moved again to the west side of Trafford Road to a ground known as the Mile Field where they spent the 1877–78 season. Their next home was a field north of the former Manchester Racecourse, New Barnes. Their first season there, 1878–79, was the last to be played under the Cavendish name. Cavendish became Salford Football Club in 1879. The first match as Salford was at Dewsbury on 4 October 1879. The following week heralded the first home match at New Barnes against Widnes, on 11 October 1879. The result was a draw with one try each. Salford struggled to attract support as there were few local players in the team. In 1881, they almost disbanded but instead merged with the Crescent Football Club. This placed Salford firmly on the rugby map, it was an exciting period and, during the remaining 15 years as members of the Rugby Football Union, seventeen Salford players were selected for Lancashire, three by the North of England and two, Harry Eagles and Tom Kent, for England. Since the 1881 merger, only 62 matches were lost from 263 played in the remaining nine years of the decade. In 1889, Salford moved their headquarters to the nearby London and North Western Hotel on Cross Lane. Salford switched from their traditional amber, black and scarlet hoops to red jerseys. The club became the first side to win the Lancashire League in 1892–93. Salford along with Leigh and Wigan, were suspended for professionalism by the Rugby Football Union in 1895, and placed joint bottom of the Lancashire league. With automatic promotion and relegation, they faced dropping down a division, and potential financial ruin. That same year, the leading Lancashire and Yorkshire clubs formed the breakaway Northern Union, Salford initially remained loyal to the Rugby Football Union but in April 1896 Salford held a special meeting to discuss joining the new organisation. Only three members opposed the motion. Salford were admitted to the Northern Union on 2 June 1896. Their first competitive Northern Union match was on Saturday, 5 September 1896, with a visit to Widnes. The Reds, competing in the Lancashire Senior Competition, lost 10–0, and only three matches were won in the League that season. Their form improved and they finished third place in 1898–99. In 1900, Salford met old local rivals, Swinton, in the Rugby League Challenge Cup Final at Fallowfield, Manchester. After a keenly fought contest, the result was a 16–8 win for Swinton.

20 ғасыр

1900 жылы Салфорд Нью-Барнсты босату туралы хабарлама алды, себебі Манчестер кеме каналы компаниясы жерді сатып алды. Салфорд Willows Estate компаниясына тиесілі жерді 14 жылға жалға алуға келісті, бұл жер аймақтағы саз ағаштарының көптігімен аталды. Салфорд 1901 жылғы 21 желтоқсанда Willows-тағы дебюттік ойынында Свинтонды 2:0 есебімен жеңіп, 16 981 көрерменді қамтыды. Джеймс Ломас 1901 жылы Брамлиден Салфордқа 100 фунт стерлингке ауысқан регби лигасының алғашқы трансфері болды. Клуб Регби лигасының Челлендж кубогында алға жылжуды жалғастырды, 1902, 1903, 1906, 1907 және 1910 жылдары жартылай финалға жетті. Үш рет финалға шықты, бірақ 1902 жылы Браутон Рейнджерске 0:25, 1903 жылы Галифакске 0:7, 1906 жылы Брэдфордқа 0:5 есебімен жеңілді. Чемпионат та қиын болды, «Қызылдар» 1901-1902 жылдары үш маусым қатарынан екінші орынды иеленді. Соңғы маусымда Салфорд пен Брэдфорд ұпай бойынша тең түсті, Салфордтың ұпай көрсеткіші жоғары болды. Дегенмен, «Қызылдар» Галифакста шешуші матч өткізуге мәжбүр болды, онда 5:0 есебімен жеңілді. 1907 жылы «All Golds» деп белгілі Кивилер Салфордқа келді, 28 желтоқсанда өткен ойында 9:2 есебімен жеңілді, бұл ойынды 9 000 көрермен тамашалады. Лэнс Тодд, 20 жылдан кейін Willows-та үлкен әсер ететін ойыншы, жаңа зеландиялықтардың құрамында болды. Бір жылдан кейін, 17 қазанда австралиялықтар Willows маңында тоқтады. Ойын 9:9 тең түсті. Салфорд 1913-14 жылдары Регби футбол лигасының чемпионатында жеңіске жетті. Клубтың қаржылық қиындықтары болды және ол ресми қабылдаушының бақылауында болды, бірақ Чемпионат финалында Хаддерсфилдтің «Барлық таланттар командасын» 5:3 есебімен жеңді. Бұл клубтың алғашқы маңызды жеңісі болды. 1914 жылдың тамызында Салфорд футбол клубы компаниясы таратылды және Салфорд футбол клубы (1914) Limited жаңа компаниясы құрылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Салфорд жұмысын жалғастырды, бірақ бұл қиын болды. 32 Салфорд ойыншысы соғысқа ерікті түрде қатысты, олардың жетісі қаза тапты. 1920 жылдар алаңда және одан тыс өмір сүру үшін күрес кезеңі болды, команда онжылдықты ең нашар лигалық көрсеткішпен бастады, 1920-21 жылдары соңғы орынға ие болды. 1928 жылдың жазында Лэнс Тодд команданың жаттықтырушысы болғаннан кейін жағдай күрт өзгерді. Оның басшылығымен өткен бірінші маусымда (1928-29) «Тоддидің шәкірттері» 26-дан төртінші орынға көтерілді, ойыншылар құрамы шамалы өзгерді. Гас Рисман 17 жасында Лэнс Тоддтың назарына ілікті. Ол 1929 жылғы 31 тамызда Салфорд сапында дебют жасады. Басқа да көрнекті ойыншылар Алан Эдвардс, Джек Фитхэм, Барни Хадсон, Эмлин Дженкинс, Билли Уоткинс және Билли Уильямс болды. Салфорд 1930 жылдары ойынның жетекші клубы болып саналды, үш рет Лига чемпионы, бес рет Ланкашир Лигасының чемпионы, төрт рет Ланкашир кубогын және Регби лигасының Челлендж кубогын жеңіп алды. Салфорд 1931 жылы алғаш рет Ланкашир кубогын жеңіп алды, «Клифф» стадионында өткен финалда Свинтонды 10:8 есебімен жеңді, бұл ойынды 26 471 көрермен тамашалады. 1929 жылы осы жарыста екінші орын алғаннан кейін, бұл олардың 17 жылдан бергі алғашқы кубогы болды. Салфорд 1933 жылы Уиган қаласындағы «Централ Парк» стадионында өткен финалда Свинтонды 15:5 есебімен жеңіп, Регби лигасының чемпионатында жеңіске жетті. Салфорд Франциядағы регби лигасын насихаттау мақсатымен 1934 жылдың қазан және қараша айларында Францияға сапар жасады. Олар барлық алты матчты сәтті аяқтады және француз журналистері оларға «Les Diables Rouges» (Қызыл шайтандар) деген бейресми лақап ат берді. Ашылу ойыны 21 қазан күні Парижде өтті, бұл ойынға түнгі пароммен келді, ал бұрынғы күні Ланкашир кубогының финалында Уиганды 21:12 есебімен жеңген еді. 1935 жылдың жазында Салфорд Ұлттық бейсбол лигасының мүшесі ретінде бейсболға көшті. «Уиллоус» стадионында матчтар өткізілді. Гас Рисман сияқты Салфордтың бірнеше ойыншылары қатысты. Команда «Сальфорд Редс» деп аталды. 1936 жылы Салфорд үшінші жыл қатарынан Ланкашир кубогын жеңіп алды, Уоррингтонның «Уилдерспул» стадионында Уиганды 5:2 есебімен жеңді. Салфордтың ең көп көрермен жинаған ойыны 1937 жылғы 13 ақпанда өтті, онда Регби лигасының Челлендж кубогының бірінші турында Салфорд пен Уоррингтон командаларының ойынын 26 470 көрермен тамашалады. 1937 жылғы Австралияның турнелік командасы «Уиллоус» стадионында Салфордтан 11:8 есебімен жеңілді. Ауа райы нашар болғанына қарамастан, 12 000 көрермен келді. Салфорд 1938 жылғы Челлендж кубогының финалында Уэмблиде «Барроуды» 7:4 есебімен жеңіп, клуб тарихында алғаш рет жеңіске жетті. Гас Рисман мен кубокты иықтарына көтеріп, стадион айналасында жүрген командаластарының суреті түсірілді, ол қолында темекісі жоқ жалғыз ойыншы болды. 1939 жылы Салфорд регби лигасының бірінші клубы болды, ол Уэмблиге қатарынан екі рет барды, бірақ Галифакспен 20:3 есебімен жеңілді. 1939 жылғы 3 қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталды және 1939-40 жылғы маусым тоқтатылды. Соғыс кезеңіндегі Төтенше Лига ұйымдастырылды, бірақ 1941 жылдың қаңтарында Салфорд төмен табысқа байланысты ойынды тоқтатуға шешім қабылдады. 1942 жылдың қараша айында Лэнс Тодд автокөлік апатында қаза тапты.

In 1900, Salford received notice to vacate New Barnes as the Manchester Ship Canal Company had purchased the land. Salford agreed a 14 year lease on of land belonging to the Willows Estate Company, named after the abundance of willow trees in the area. Salford made their début at the Willows on 21 December 1901, beating Swinton 2–0, the official attendance reaching 16,981. James Lomas became rugby league's first £100 transfer, from Bramley to Salford in 1901. The club continued making progress in the Rugby League Challenge Cup, reaching the semi final stages in 1902, 1903, 1906, 1907 and 1910. On three occasions, they succeeded in reaching the final, but lost 0–25 to Broughton Rangers in 1902, 0–7 to Halifax in 1903 and 0–5 to Bradford in 1906. The Championship also proved elusive, the Reds finishing runners up for three consecutive seasons from 1901 to 1902. In the last of those, Salford and Bradford finished level on points with Salford having the superior scoring record. Despite that, the Reds had to take part in a deciding match at Halifax, which they lost 5–0. The Kiwis, then known as the All Golds, visited in 1907, and Salford played them on 28 December, losing 9–2 in front of a reported 9,000 spectators. Lance Todd, who was to have such an influence at the Willows 20 years later, was in the New Zealanders' side. A year later, the Australians stopped off at the Willows on 17 October. The result was a 9–9 draw. Salford won the Rugby Football League Championship in 1913–14. The club had financial problems and was in the hands of the official receiver but somehow in the Championship final, beat Huddersfield's "Team of All Talents" 5–3 on 25 April 1914, this was the club's first major honour. In August 1914, the Salford Football Club Company was finally wound up and a new company, Salford Football Club (1914) Limited was formed. During the First World War, Salford continued to function, but it was a struggle. Thirty two Salford players volunteered for the war, of which seven were killed. The 1920s was an era of survival, on and off the field, the team opening the decade with their worst ever league placing, finishing last in 1920–21. There was a dramatic change of fortune during the summer of 1928 when Lance Todd became team manager. In his first season in charge (1928–29), "Toddy's Toddlers" went from 26th to fourth place in the table with virtually the same set of players. Gus Risman was talent spotted by Lance Todd, when he was 17 years old. He made his début for Salford on 31 August 1929. Other legendary names included Alan Edwards, Jack Feetham, Barney Hudson, Emlyn Jenkins, Billy Watkins and Billy Williams. Salford were considered the leading club in the game during the 1930s, winning three League Championships, five Lancashire League Championships, four Lancashire Cups and the Rugby League Challenge Cup. Salford won the Lancashire Cup for the first time in 1931 by beating Swinton 10–8 at the Cliff in front of a crowd of 26,471. Having been runners up in the same competition in 1929 it was their first trophy for 17 years. Salford captured the Rugby League Championship in 1933 by beating Swinton 15–5 in the final at Central Park, Wigan. Salford were the first club to be invited to tour France who saw them as the premier side in the game. Their trip in October and November 1934 was to promote rugby league in the country. They won all six matches in spectacular fashion and were given their unofficial nickname; Les Diables Rouges (The Red Devils) by French journalists. The opening game was in Paris on Sunday 21 October, following an overnight ferry journey, having beaten Wigan 21–12 in the Lancashire Cup final the previous afternoon. Salford turned its attention to baseball during the summer of 1935 as members of the National Baseball League. Matches were staged at the Willows. Several of Salford's players took part including Gus Risman. The team was called the Salford Reds. In 1936, for a third consecutive year, Salford won the Lancashire Cup, defeating Wigan 5–2 at Wilderspool, Warrington. Salford's highest attendance was set on 13 February 1937 when 26,470 turned up to watch Salford versus Warrington in the first round of the Rugby League Challenge Cup. The 1937 Australian touring team was beaten by Salford 11–8 at the Willows. Despite heavy rain that created muddy playing conditions, 12,000 attended. Salford beat Barrow 7–4 in the final of the 1938 Challenge Cup at Wembley, the club's first ever win. A famous photograph was taken of Gus Risman and the cup being carried shoulder high round the stadium by his teammates with him being the only one without a cigarette in his hand. In 1939, Salford became the first rugby league club to make successive visits to Wembley but were well beaten 20–3 by Halifax. On 3 September 1939, the Second World War began and the 1939–40 season was abandoned. A wartime Emergency League was organised but, at the beginning of January 1941, Salford decided to cease playing, due to poor gates. In November 1942, Lance Todd was killed in a car crash.

Соғыстан кейінгі кезең

25 тамыз 1945 жылы Салфорд соғыстан кейінгі алғашқы матчын Каслфордқа қарсы өткізіп, Уиллоуста 10-0 есебімен жеңіске жетті. Жүздеген жанкүйерлер жазғы демалыс күндерін арнап, қираған стадионды жаңартқа беруге көмектесті. 1946 жылы Салфорд үшінші рет қатарынан бейбіт уақыттағы финалға жол тартқандай көрінді, бірақ күтпеген жерден Ханслетке (15-8) үйінде жеңіліп қалды. Соғыстан кейінгі екінші маусымда, 1946-1947 жылдары Салфорд жиырма екінші орынға түсіп, кейін күрт өрледі. Команда 1948-1949 жылдары жетінші, ал 1949-1950 жылдары бесінші орынды иеленді. Бірақ бұл сәттің қысқа ғана шағы болды және 1950 жылдары команда ортаңғы көрсеткіштерде қалып қойды. 1950 жылы Салфорд ұпай айырмасы бойынша бесінші орынға ие болды, бірақ топ-4 плей-оффқа іліге алмады. Дегенмен, бұл соғыстан кейінгі ең жоғары жетістігі 1973-1974 жылдарға дейін сақталды. 17 наурыз 1951 жылы Салфорд Уоррингтонға қарсы үшінші турда 4-8 есебімен жеңілді. Баспасөз хабарларында бұл матчты 28 000 жанкүйер тамашалағаны айтылды, бұл стадионның қабылдау лимиті. Егер бұл дұрыс болса, онда бұл стадиондық рекорд болар еді, бірақ нақты қатысуды растайтын ресми дерек жоқ. 1952 жылы Салфорд Блэкпулдағы Стэнли Паркте төрт командалық жазғы турнирде жеңіске жетті. Блэкпул қалалық әкімдігінің Спорт фестивалі аясында өткен турнирде «қызылдар» жартылай финалда Барроуды, ал финалда Донкастерді 26-7 есебімен жеңді. 1954 жылы Гас Рисман ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін төрт жыл бойы Салфордты жаттықтырды, содан кейін АҚШ-тың Аризона штатындағы Финикске, жақында ит шаққан немересіне көмектесу үшін уақытша көшті. 26 қараша 1955 жылы, сенбі күні Уиллоуста алғаш рет телекамералар пайда болды. Жаңа Зеландияға қарсы матчтың екінші жартысы тікелей эфирде BBC Grandstand телеарнасында көрсетілді. Салфорд алғаш рет жарықтандырылған ойынды 5 қараша 1958 жылы, сәрсенбі күні, қазан айынан кейінге қалдырылған матчта Лидске қарсы өткізді, Манчестер Юнайтед стадионын пайдаланып. Лидс 22-17 есебімен жеңіске жетті. 1960 жылы Честер жолындағы бұрынғы Уайт-Сити стадионында Манчестер регби лигасы клубын құру туралы ұсыныс Салфорд пен Суинтоннан қатты қарсылық көтерді. Олардың наразылығы 1961 жылдың қыркүйегінде Солфорд пен Суинтоннан және Жаңа Зеландия туристерінен құралған Манчестер XIII командасының арасында матч өткізілген кезде қайта жаңғырды, аталған идея кейіннен тоқтатылды. Гас Рисман 1962 жылдың ақпанында команданың менеджері болып Салфордқа оралды. 1962 жылдың наурыз және қыркүйек айлары аралығында Салфорд 19 рет қатарынан жеңіліп, клуб тарихындағы ең нашар көрсеткішті тіркеді. Сонымен қатар, Салфорд сол кездегі ең үлкен есебімен жеңіліске ұшырады – 59-0 есебімен Сент-Хеленске ұтылды.

On 25 August 1945, Salford played their first match after the war against Castleford, winning 10–0 at the Willows. Hundreds of supporters gave up their summer weekends to help put the derelict looking ground back into good order. In 1946, Salford appeared to be on their way to a third consecutive peacetime final, but Salford lost, unexpectedly, at home to Hunslet (15–8) at the quarter final stage. In the second post war season, 1946–47, Salford slid to twenty second, a dramatic climb followed and the team finished seventh in 1948–49, and fifth in 1949–50. But it was a false dawn and the team fell into mid table obscurity during the 1950s. In 1950, Salford finished fifth on scoring difference to miss out on a top 4 play off spot but it was their highest post war finish until 1973–74. Salford lost 4–8 to Warrington in a third round Challenge Cup tie on 17 March 1951 at the Willows. The crowd was reported in the press as 28,000, the upper limit that had been set for the match. If correct it would be a ground record, but no official figure survives to confirm the exact attendance. Salford won a four team summer competition at Stanley Park in Blackpool 1952. Staged as part of Blackpool Corporation's Festival of Sport Fortnight, the Reds eliminated Barrow in the semi final and then defeated Doncaster 26–7 in the final. When Gus Risman quit as a player in 1954, he coached Salford for four years, before moving temporarily to Phoenix, Arizona (USA) to care for his nephew who had recently been involved in a dog mauling incident. Saturday 26 November 1955 saw television cameras at the Willows for the first time when the second half of the match against New Zealand was broadcast live on BBC Grandstand. Salford hosted their first floodlit game, using Manchester United's ground on Wednesday 5 November 1958 against Leeds in a match postponed from October. Leeds won 22–17. A proposal in 1960 to create a Manchester rugby league club at the former White City Stadium on Chester Road received strong opposition from Salford and Swinton. Their protests were renewed when a match was staged there between a Manchester XIII, drawn from both Salford and Swinton and the New Zealand tourists in September 1961 and the idea was subsequently dropped. Gus Risman returned to Salford as team manager in February 1962. Between March and September 1962, Salford hit an all time low with 19 consecutive defeats. Covering two seasons, it is the worst run in the club's history. Salford also suffered what was then their largest margin of defeat, when they lost 59–0 at St. Helens.

Брайан Снейп дәуірі

Брайан Снейп 1963 жылдың қыркүйегінде Джим Хаммондтың орнын басып төраға болды. Снейп 1964 жылы Грифф Дженкинсті бапкердің хатшысы етіп тағайындады, ал «қызылдар» бірден лигадағы сатыларды көтеріле бастады. Сол кезде Сальфорд регби матчтарына жұбайлар мен топтарды тарту үшін 1966 жылы түрлі клуб ашты. 1967 және 1972 жылдар аралығында Сальфордта 7000-нен астам көрермен болды, ал лиганың орташа көрсеткіші 2000-ға төмендеп бара жатқан кезде. 1967 жылдың маусымында «Уиллоус» алғаш рет 11 наурызда 1966 жылы жұма күні «Уиднеспен» өткен матчта жарық шашырды. Сол кештен бастап, жұма күндері регби лигасының ойындары өтті, себебі жанкүйерлер «Уиллоуске» ағылып келді. 1967 жылдың қазанында Дэвид Уоткинс 15 000 фунт стерлингке Сальфордқа қосылды, бұл сол кездегі клубтық рекорд. Уоткинс 1972 жылдың 19 тамызынан 1974 жылдың 25 сәуіріне дейін Сальфорд үшін 92 рет қатарынан ойын ойнады. Ол 41 әрекеттен 929 ұпай жинап, 403 гол соқты. 1967 жылы Регби футбол лигасы алғаш рет ойындарды жексенбі күні өткізуге рұқсат берді. Сальфорд алғашқы жолдастық матчын 1968 жылдың 5 мамырында француз клубы «Кавайонмен» өткізді. Келесі маусымда ғана «қызылдар» өз алаңында алғашқы ресми жексенбілік матчын өткізді, ол 1969 жылдың 23 ақпанында «Уоркингтон Таунға» қарсы екінші турдағы Челлендж Кубогында болды, Сальфорд 12–5 есебімен жеңіске жетті, содан кейін үшінші «Уэмбли» финалына жолдама алды, онда «Каслфордқа» 11–6 есебімен жеңілді, бұл 30 жылдан кейін «Уэмблиге» жасаған алғашқы сапары болды. Сальфордтың «қызыл шайтан» лақап аты Мюнхен апатынан кейін жергілікті футбол командасы «Манчестер Юнайтед» «Бусбидің балалары» лақап атын ауыстыруға шешім қабылдағанда мәңгілікке сақталды. Мэтт Басбиге «қызыл шайтан» дыбысы ұнады, ол шайтан қарсыластарға періштелік балалардан гөрі қорқыныштырақ деп ойлады, және «Манчестер Юнайтед» «қызыл шайтан» лақап атын қабылдады. 1969 жылы BBC деректі фильмі «Ойыннан қашып құтылған» Сальфордтың кіріс моделін басқа клубтарға үлгі ретінде ұсынды. 1971 жылы Сальфорд бес рет жеңілгеннен кейін алғаш рет Жаңа Зеландия туристерін жеңді. 1972 жылдың қазанында Сальфорд 1938 жылдан бері алғаш рет Ланкашир округі кубогының финалына жетті, «Уоррингтонның» «Уилдерспул» қаласында «Суинтонды» 25–11 есебімен жеңіп, отыз үш жылдан кейін алғашқы кубогын жеңіп алды. Сальфорд келесі үш Ланкашир кубогының финалына да шықты, бірақ ешқайсысында жеңіске жете алмады. Олар сондай-ақ 1972–73 жылдардағы No.6 ойыншылар кубогында «Лидске» дейін жетті. 1973–74 және 1975–76 жылдары клуб екі чемпионат жеңіп алды және 1974–75 жылдары BBC2 Floodlit Trophy жеңіп алды. 1974 жылғы Чемпионат 1938–39 жылдардан бері олардың алғашқы чемпионаты болды. Брайан Снейп дәуіріндегі Сальфордтың соңғы ірі финалы 1976 жылы «Свинтонның» «Стейшн-роудта» өткен Премьер-лига кубогының шешуші матчы болды. Сальфорд соңғы 12 минутта үш әрекеттен кейін 15–2 есебімен жеңілді. 1970 жылдар аяқталып, көптеген жұлдызды ойыншылар зейнеткерлікке шықты немесе оларды ауыстыруға қаражат болмағандықтан, ардагерлер кезеңіне жақындады. 1976–77 маусымда «Сальфорд» пен «Лидс» арасындағы матч жартылай уақыттан кейін тоқтатылды, өйткені «Лидс» клубының ойыншысы Крис Сандерсон 38-ші минутта қайтыс болды. «Лидс» 5–2 есебімен алда тұрды, бірақ ойын жарамсыз деп танылды және қайта ойналмады. Стен МакКормик 1978 жылдың ақпаны мен наурыз айлары аралығында бапкер болды. 1977–78 маусымның соңында Брайан Снейп Сальфордты тастап кетіп, басқаруды ағасы Китке тапсырды.

Brian Snape succeeded Jim Hammond as chairman in September 1963. Snape appointed Griff Jenkins as secretary coach in 1964, and the Reds immediately started to climb the league ladder. Salford built a variety club in 1966 in a bid to attract couples and parties to attend rugby matches. Between 1967 and 1972, Salford averaged over 7,000 spectators at a time when the league average was slipping below 2,000. In June 1967 the Willows switched on its floodlights for the first time in the match with Widnes on Friday 11 March 1966. From that evening, Friday night was rugby league night as the fans flocked to the Willows. In October 1967 David Watkins joined Salford for £15,000, a then club record. Watkins scored in 92 consecutive matches for Salford from 19 August 1972 to 25 April 1974. He totalled 929 points from 41 tries and 403 goals. In 1967, the Rugby Football League gave permission for games to be played on Sunday for the first time. The Willows staged its first Sunday fixture, a friendly with French club, Cavaillon, on 5 May 1968. It was not until the following season that the Reds were at home in their first competitive Sunday match, a second round Challenge Cup tie against Workington Town on 23 February 1969, Salford winning 12–5, destined for their third Wembley final which they lost 11–6 to Castleford, it was their first visit to Wembley after a gap of 30 years. Salford's red devil nickname was immortalized when local football team Manchester United decided to replace their "Busby's Babes" nickname following the Munich crash. Matt Busby liked the sound of "Red Devils", thinking a devil was more intimidating to opponents than angelic babes and Manchester United adopted the "Red Devils" nickname. In 1969, the BBC documentary, the Game That Got Away, held up Salford's revenue model as a blueprint for other clubs to follow. In 1971, Salford beat the New Zealand tourists for the first time after five previous defeats. In October 1972, Salford reached the final of the Lancashire County Cup for the first time since 1938, beating Swinton 25–11 at Wilderspool, Warrington to win their first trophy in thirty three years. Salford reached the next three Lancashire Cup finals but failed to recapture the cup in any of them. They were also runners up to Leeds in the 1972–73 Players No.6 Trophy. In 1973–74 and 1975–76 the club claimed two Championships and won the 1974–75 BBC2 Floodlit Trophy. The 1974 Championship was their first since 1938–39. Salford's last major final of the Brian Snape era was the 1976 Premiership Trophy decider played at Station Road, Swinton. Salford conceded three tries in the last 12 minutes to lose 15–2. As the 1970s drew to a close, many star players had retired or were approaching the veteran stage, with no funds available to replace them. In the 1976–77 season, the Salford versus Leeds match was abandoned just after half time, after Chris Sanderson of Leeds suffered a fatal injury, after 38 minutes. Leeds were ahead 5–2, but the game was declared null and void and not replayed. Stan McCormick was coach between February 1978 and March 1978. At the end of the 1977–78 season, Brian Snape left Salford, handing over the reins to his brother Keith.

Снейптен кейінгі кезең

1978 жылғы мамыр айында Алекс Мерфи Салфорд клубының бапкері болып тағайындалды. Одан бірнеше жыл бұрын ол Салфордтың қымбат құрылған командасын «Quality Street Gang» деп атаған еді. 1979 жылғы қазан айында Салфордтың үй лигасындағы «Виднес» клубымен ойыны клубтың «Жүз жылдық матчы» деп белгіленді. 11 982 көрерменнің куәлігінде ойын 16–16 есебімен аяқталды, Салфорд қызыл, сары және қара жолақты өздерінің бастапқы формасында ойнады. Шындығында, Салфорд 1873 жылы «Кавендиш» деп құрылған, 1879 жылы оның атауы «Салфорд» деп өзгертілді. 1980 жылғы қарашада Алекс Мерфи кетіп, оның орнына Кевин Эшкрофт келді. 1970-ші жылдардың соңында ойын-сауық орталығы қаржылық шығынға ұшырады және 1980 жылы ол «Greenall Whitley» сыра зауытына сатылды. 1981 жылы Салфорд жексенбі күндері ойын өткізуге қайта оралды. 1982 жылғы 3 қаңтарда Джон Уилкинсон төрағалыққа келді. Уилкинсон кірісінен көп шығын шығарып отырған клубты мұра етіп алды, бұл оны шығындарды қысқарту шараларын қабылдауға мәжбүр етті. Майк Коулман 1983–84 маусымында Салфорд клубын баптады. 1986 жылғы шілде-тамыз айларында Салфорд көптеген ірі клубтардың қатысқан 8 адамнан құралған сенсорлы регби турниріне қатысты. «Қызылдар» Лидстегі «Элланд Роудта» «Федерстоун Роверс» клубын жеңіп, турнир жеңімпазы атанды. Кітаптар теңгерілген кезде, «қызылдар» 1988 жылы австралиялық қорғаушы Гарри Джекке қол қою арқылы үлкен жетістікке қол жеткізді. 1988 жылы Ланкашир кубогының финалына жетті, бірақ «қызылдар» фаворит саналған «Уиганнан» тар жоюмен жеңіліске ұшырады. Кевин Тамати 1989 жылы бапкер болды. 1990 жыл сәтті жылға айналды. Салфорд екінші дивизионда жеңіске жетіп, маусым бойы тек бір ойында ғана жеңіліске ұшырады. «Олд Траффордта» 50 000 көрерменнің алдындағы Премьер-лига финалында «Қызыл шайтандар» «Халифаксты» 27–20 есебімен жеңді. Сондай-ақ, олар Ланкашир кубогының финалына шықты, бірақ фаворит саналған «Виднеске» аз айырымымен жеңіліп қалды. 1993 жылы Гарри Джек бас бапкер және менеджер болды, себебі Тамати кетіп қалды. Джек 1995 жылдың басында клуб менеджері лауазымынан босатылар алдында бапкерлік міндеттерінен босатылды.

Жазғы кезең

1996 жылы британдық регби лигасының бірінші деңгейіндегі клубтар тұңғыш рет Суперлига маусымында ойнады және қысқы маусымнан жазғы маусымға ауысты. Энди Грегори 1995 жылы «Салфордта» ойыншы-жаттықтырушы ретінде ойыншылық карьерасын аяқтады. «Салфорд» 21 ұпай жинап, «Hull F.C.»-ден 6 ұпайға озып, төменгі лигаға түсу қаупінен аман қалды. Алайда, Руперт Мердок қаржыландырған Суперлига бәсекесі келісімнің бір бөлігі ретінде кейбір дәстүрлі клубтардың бірігуін ұсынды. «Салфорд» «Олдхэммен» бірігіп, Суперлигада өнер көрсететін «Манчестер» клубын құруға тиіс болды. 14 сәуірде «Салфорд» «Олдхэмге» матчқа келген кезде екі клубтың да жанкүйерлері үзіліс кезінде алаңға басып кіріп, бұл идеяға қарсылық білдірді. Бұл бірігуге қарсылық көрсетілді, бірақ «Салфорд» жаңа бәсекеге қатысуға құқық берілмеді. «Салфорд» 1995–96 маусымда өз атына «Reds» деген қосымша атауды қосты. 1996 жылы «Салфорд» «Willows» стадионында «Wigan» командасын 26–16 есебімен ұтып, «Challenge Cup» турниріндегі сенсациялардың бірін жасады. Бұл «Wigan» командасының Уэмблидегі қатарынан сегізінші жеңісін тоқтатты. «Салфорд» Суперлигадағы орнын қайтару үшін «Keighley» командасын жеңіп, Бірінші дивизионда жеңіске жетті. Грегори 1999 жылдың мамырында өзара келісім бойынша «Салфорд» командасынан кетіп, «Wigan» қаласындағы паб бизнесіне көңіл бөлді. Джон Харви оны бас жаттықтырушы ретінде алмастырды. 1999 жылы «Salford Reds» клубы «Salford City Reds» болып өзгерді, себебі «Salford Council» клубка көрсеткен қаржылық қолдауларын мойындағысы келді, сондықтан клуб атын өзгертіп, «Salford» қаласының мәртебесін көрсетуге тырысты. «Salford City Reds» клубының жаңа атымен алғашқы матчы 1999 жылдың 18 шілдесінде «Willows» стадионында «Gateshead» командасына қарсы өтті. 1999 жылғы маусым соңында клуб төменгі лигаға түспейтін болғаннан кейін Харвиге тағы бір маусымға келісімшарт ұсынылды. 2001 жылдың шілдесінде «Wigan» командасымен 70–4 есебімен жеңілгеннен кейін ол отставкаға кетті. Стив МакКормак 2001 жылы 28 жасында Суперлигадағы ең жас жаттықтырушы болды, бірақ 10 айдан кейін 20 ойынның тек үшеуінде жеңіске жеткеннен кейін жұмыстан босатылды. Оның орнына «Bradford Bulls» командасында Брайн Ноблдың көмекшісі болған Карл Харрисон келді. 2002 жылғы маусымда «Salford City Reds» командасы қиындыққа тап болды, бірақ Харрисон жақсы маусымды аяқтағанына қарамастан, клубты Суперлигада ұстай алмады. Шын мәнінде, олар маусымның соңғы матчына екінші соңғы орында келді (сол маусымда тек соңғы клуб төмендеді). Алайда, «Castleford» командасымен үйінде жеңіліс, ал «Wakefield Trinity» командасының «Warrington» командасымен үйінде жеңіске жеткені «Reds» командасының төмендеуіне әкелді. 2003 жылғы маусым Ұлттық лига 1-де өтті, онда «Reds» командасы толық уақытты клуб ретінде қалып (басқа Ұлттық лига командаларының көпшілігі жартылай немесе әуесқой клубтар болды) өте жақсы өнер көрсетті, бүкіл маусымда тек 2 ойында жеңілді. «Салфорд» «Gateshead» командасын 90–8 есебімен ұтып, 1907 жылдан бергі ең жоғары көрсеткішті жасады, содан кейін төрт күннен кейін «Салфорд» «Gateshead» командасын «National Cup» турнирінде 100–12 есебімен ұтып, клубтың рекордтық көрсеткішін жасады. Ұлттық лига 1 турнирінде бірінші орынды иеленген «Салфорд» командасы «Arriva Trains Cup» турнирін жеңіп, финалда «Leigh» командасын жеңді. Ұлттық лиганың бірінші орынды иеленген «Салфорд» командасы Ұлттық лига плей-оффына қатысып, финалға өту үшін өз матчын жеңуі керек болды. Олар «Leigh» командасын жаман мінездегі жекпе-жекте жеңіп, Ұлттық лиганың бірінші финалына жолдама алды. «Leigh» командасы Гранд Финалға өту үшін нокаут жартылай финалына қатысуға мәжбүр болды – бұл олардың жеңіске жеткен плей-офф матчы. «Salford City Reds» командасы «Leigh» командасын жеңіп, бір маусымнан кейін Суперлигаға қайта оралды. Бұл екі команда арасындағы жеті кездесудің алтысында «Салфорд» жеңіске жетті (бірінші матч тең аяқталды). «Leigh» командасы келесі маусымда «Салфорд» командасынан кейін Суперлигаға шықты. 2004 жыл «Reds» командасы үшін консолидациялық маусым болды, әсіресе «St. Helens» командасына қарсы үйінде әсерлі жеңіске жетіп, маусымда үш рет «Castleford» командасынан 12 ұпайға озып, барлық үш ойынды жеңіп алды, оның үшіншісі «Castleford» командасының «The Jungle» алаңында «Салфорд» командасының Суперлигада аман қалғанын растады және «Cas» командасын төмендетті. Ақырында «Reds» командасы 9-шы орынды иеленді. 2005 жылғы маусымда «Salford Reds» командасы «Wigan» командасынан Люк Робинсон мен Дэвид Ходжсонды сатып алды, екеуі де бүкіл маусымда «Reds» командасы үшін өте жақсы өнер көрсетті. «Салфорд» өткен маусымдағы 9-шы орыннан жақсара алмағанымен, олар Суперлигадағы ең жақсарған командалардың бірі болып саналды және өткен маусымдағыдан 6 ұпайға жоғары аяқтады. Алайда, төмендеу тағы да нақты қауіп болды, өйткені 2006 жылы Франциядан «Catalans Dragons» командасын Суперлигаға қабылдау үшін 2005 жылы бір клубтың орнына екі клуб төмендеді. «Leigh» командасы қатарынан 14 ойынды жеңіп, рейтингтің төменгі жағында тұрды. «Widnes» командасы да «Reds» командасынан 6 ұпайға артта қалып, төмендеді. 2006 жылғы маусым «Warrington» командасымен және «Willows» стадионында «Catalans Dragons» командасына қарсы жеңіспен басталды. «Wigan» және «Wakefield Trinity» командаларымен қосымша жеңістер «Салфорд» командасының ашылу ойындарының 5-еуінен 4-ін жеңіп алғанын білдірді («Bradford» командасымен 3-раундта жеңілді). «Салфорд» командасы SLXI-де 6 ұпайдан аз айырмамен сегіз ойында жеңілді, соның ішінде «Leeds», «Hull F.C.» және «Harlequins RL» командаларымен 1 ұпай айырмасымен, ал «Leeds» және «St. Helens» командаларымен 2 ұпай айырмасымен жеңілді. Алайда, «Салфорд» командасының 2006 жылдың 10 қыркүйегінде «Castleford» командасын жеңісі Суперлига плей-оффында тарихи алғаш рет қатысуға мүмкіндік берді, бұл маусымда көптеген сарапшылар төмендеуге үміткер деп есептеген. Бұл клубтың ескі Бірінші дивизионда 1979–80 жылдары төртінші орын алғаннан бергі ең жоғары көрсеткіші. Суперлига плей-оффындағы алғашқы матчында «Salford City Reds» командасы 23 қыркүйек сенбі күні «Odsal Stadium» стадионында «Bradford» командасынан 52–6 есебімен жеңілді. Карл Харрисон 2007 жылдың 22 мамырында жағымсыз нәтижелер салдарынан жұмыстан босатылды, нәтижесінде «Reds» командасы 2007 жылғы маусымның алғашқы 16 турында тек үш ойында жеңіске жетті және тағы бір ойында тең түсті, бұл оларды лига кестесінде аз ғана 7 ұпаймен төменгі орында қалдырды. Команданың футбол директоры Стив Симмс екі ойынға уақытша жаттықтырушы ретінде тағайындалды, «Huddersfield» командасын жеңіп, әлем чемпиондары «St. Helens» командасымен бір ұпай айырмасымен жеңілді. 2007 жылдың 11 маусымында ұзақ жылдар бойы осы лауазымға үміткер болған Шон МакРей жаңа бас жаттықтырушы болып тағайындалды. 2007 жылдың 15 маусымында «Салфорд» командасы «Harlequins» командасын 5–2 есебімен жеңіп, Суперлигадағы алғашқы (және бүгінгі күнге дейін жалғыз) ойында есептелмеген ойынды жасады. 2007 жылдың 2 қыркүйегінде «Hull Kingston Rovers» командасы «Hull F.C.» командасын 42–6 есебімен жеңгеннен кейін «Салфорд» командасы Суперлигадан төмендеді.

In 1996, the first tier of British rugby league clubs played the inaugural Super League season and changed from a winter to a summer season. Andy Gregory had finished his playing days as player coach at Salford in 1995. Salford finished with 21 points; six points clear of Hull F. C. and seemingly safe from a drop into the lower leagues. However, the Rupert Murdoch funded Super League competition proposed, as part of the deal, that some traditional clubs would merge. Salford were to merge with Oldham to form a Manchester club that would compete in Super League. When Salford visited Oldham for a match on Good Friday, 14 April, supporters of both clubs demonstrated against the idea by invading the pitch during the interval. This merger was resisted but Salford were not included in the new competition. Salford added Reds to their name for the 1995–96 season. In 1996 Salford beat Wigan 26–16 at the Willows to produce one of the Challenge Cup's biggest shocks. It brought to an end a record run of eight successive Wembley victories by Wigan. Salford went on to reclaim their place in Super League by edging out Keighley to win the First Division. Gregory left Salford by mutual consent in May 1999 to concentrate on his pub business in Wigan. John Harvey replaced him as head coach. Salford Reds became Salford City Reds in 1999 reportedly because Salford Council wanted their financial support for the club to be recognised, so their name was changed to emphasise the city status of Salford. The club's first match as Salford City Reds took place against Gateshead at the Willows on 18 July 1999. After the club avoided relegation at the end of the 1999 season, Harvey was given a contract for a further season. He resigned in July 2001 following a 70–4 defeat at Wigan. Steve McCormack became the youngest Super League coach at the age of just 28 in 2001 but was sacked just 10 months later, after winning only three of 20 games. He was replaced by Karl Harrison, who had been Assistant Coach to Brian Noble at Bradford Bulls. Salford City Reds struggled in the 2002 season and Harrison was unable to keep the club in the Super League, despite a good end to the season. Indeed, they went into the final match of the season second from bottom (only the bottom club were relegated that season). However, a home defeat by Castleford, coupled with a home win for Wakefield Trinity over Warrington, resulted in relegation for the Reds. The 2003 season was spent in the National League 1, where the Reds – remaining as a full time club (most other National League One teams were part time or amateur clubs) – performed very well, losing only 2 games all season. Salford won 90–8 at Gateshead, their highest score since 1907 and then four days later Salford beat Gateshead again 100–12 in the National Cup at the Willows, a club record score. On their way to finishing top of the National League 1 table, Salford also won the Arriva Trains Cup beating Leigh in the final. Having finished on top of the National League One table, Salford entered the National League One play offs, needing to win their match to qualify for the final. They beat Leigh in a bad tempered match, to qualify for the National League One Grand Final. Leigh were forced into a knock out semi final to try to get through to the Grand Final – a play off match they ultimately won. Salford City Reds then comfortably beat Leigh in the Grand Final, to gain promotion to Super League after one season out. It was the sixth time out of seven meetings between the two that Salford had beaten Leigh that season (the first match ended in a draw). Leigh would follow Salford into Super League the following season. 2004 was a consolidatory season for the Reds, notably mostly for an impressive home win over St. Helens and coming from 12 points behind Castleford in a game three times in the season to win all three games, the third of which – at Castleford's "The Jungle" ground confirmed Salford's survival in the Super League and practically relegated 'Cas' in the process. In the end the Reds finished 9th. The 2005 season saw Salford Reds sign Luke Robinson and David Hodgson from Wigan, both of whom performed excellently well for the Reds all season. Although Salford were unable to improve on the 9th place finish of the previous season, they were regarded as one of the most improved teams in Super League and finished 6 points higher than they had the season before. However, relegation was again a real threat, as – to accommodate Catalans Dragons from France into Super League in 2006 – two clubs were relegated in 2005 instead of just one. Leigh comfortably finished bottom of the table, losing 14 games in a row. Widnes were also relegated, 6 points behind the Reds. The 2006 Season started with wins at Warrington, and against Catalans Dragons at the Willows. Further wins over Wigan and Wakefield Trinity meant that Salford had won 4 of their opening 5 games (losing to Bradford in round 3). Salford in SLXI lost eight games by fewer than 6 points, including 1 point defeats to Leeds, Hull F. C. and Harlequins RL and 2 point defeats to Leeds and St. Helens. However, Salford's victory over Castleford on 10 September 2006, ensured that they would play in the Super League play offs for the first time in their history in a season they had started as favourites for relegation according to most pundits. It is the club's highest position in a top division since coming fourth in 1979–80 in the old First Division. In their first ever Super League play off match, Salford City Reds were routed 52–6 at Odsal Stadium against Bradford on Saturday 23 September 2006. Karl Harrison was sacked as first team coach on 22 May 2007 following a disastrous run of form that saw the Reds win just three games and draw another in the opening 16 rounds of the 2007 Season, and left them languishing at the bottom of the League Table with a meagre 7 points. Team Director of Football, Steve Simms took over in a caretaker role for two games, winning the first against an in form Huddersfield and only losing by a single point against then World Champions, St. Helens. On 11 June 2007 long term favourite to take the role, Shaun McRae was announced as the new head coach. On 15 June 2007, Salford beat Harlequins 5–2 in the first (and, to date, only) Super League game not to contain a try. On 2 September 2007, Salford were relegated from Super League when Hull Kingston Rovers beat Hull F. C. 42–6.

Суперлиганың лицензиясы мен Бартонға көшу

МакРей Салфорд командасын Ұлттық лигада үш мәрте жеңіске жеткізді, Солтүстік темір жол кубогын, Лига лидерлерінің кубогын және Ұлы финалды ұтып алды. 2008 жылдың шілдесінде «Сальфорд Сити Редс» командасына үш жылдық Суперлига лицензиясы берілді, себебі ойын автоматты түрде жоғарылау мен төмендеуден бас тартты. 2009 жылы «Қызылдар» «Лидс» командасын Хеджинглиде 30–20 есебімен жеңіп, маусымның ең үлкен сенсацияларының бірін жасады. Салфорд 1946 жылдан бері «Лидс» командасын сырт алаңда екі рет қана жеңген, соңғы рет 1977 жылы болған. Шон МакРэй 2011 жылғы маусымның көп бөлігінде белгілі бір ауруға шалдығып, көмекші жаттықтырушы Фил Вейверс уақытша басқарушы болды және 2011 жылдың қарашасында бас жаттықтырушы болып тағайындалды. «Қызылдар» 2012 жылдан 2014 жылға дейін Суперлигада өнер көрсетуге үш жылдық лицензия алды. 2011 жылғы Суперлиганың XVI маусымын 11-ші орында аяқтады. 2012 жылы клуб «Уиллоус» стадионынан шығып, Бартон, Эклс қаласындағы жаңа «Сальфорд Сити» стадионына көшті. Жаңа стадиондағы алғашқы лигалық матч 2012 жылдың 4 ақпанында «Каслфордқа» қарсы өтті, олар «Редс» командасын 10–24 есебімен жеңді. Олар 2012 жылғы Суперлиганың XVII маусымын қайтадан 11-ші орында аяқтады. 2013 жылдың қаңтар айында Салфордтың HM Revenue and Customs және ойыншыларға төленбеген жалақыға байланысты ақшасы бойынша тарату туралы өтініштің тыңдауы төрт аптаға кейінге шегерілді, осылайша клубқа жаңа инвесторлар іздеуге мүмкіндік болды. Клубты Марван Кукаш иеленуі мүмкін екені айтылды. 2013 жылдың 31 қаңтарында Кукаш клубты басқаратыны расталды. 2013 жылдың наурыз айында Фил Вейверс жаттықтырушы лауазымынан босатылды, себебі Салфорд алғашқы бес ойынның төртеуінде жеңіліс тапты, ал Брэдфорд, Ұлыбритания және «Крусадерс» командасының бұрынғы жаттықтырушысы Брайан Нобл жаңа жаттықтырушы ретінде тағайындалғанша Алан Хант уақытша міндеттерді атқарды.

Түстер

Салфорд дәстүрлі түрде негізгі қызыл түсте, ақ түстің шағын бөліктерімен ойнап келеді. Клуб "Қызыл Шайтан" деп қайта брендтелген кезде клуб түстері сәл өзгертілді, үй формасындағы аз ғана ақ түс қара түспен ауыстырылды.

Белгісі

Салт бойынша Салфорд, көптеген басқа клубтар сияқты, 1996 жылы Суперлига дәуірі басталғанға дейін және көптеген клубтар өз брендін жаңартқанға дейін қаланың гербін пайдаланды. Сол кездегі Salford City өз атына "Reds" деген сөзді және жаңа логотипті қосты. 2014 жылы клуб тағы да өз брендін жаңартты, Salford Red Devils болып өзгерді. 2017 жылы жаңа клуб гербі ұсынылды, жаңа дизайнның орталық бөлігі – ителгі ағашы, ол клубтың рухани мекенін және қаланың өзін көрсетеді – "Салфорд" атауы бастапқыда Sealhford сөзінен шыққан, ол ителгі ағаштары бар өткелді білдіреді. Гербтің үстінде шайтанның үш тісті шаны орналасқан, сондай-ақ аймақтағы тоқыма өнеркәсібінің орталығында өскен бес өнеркәсіптік қауымдастықты бейнелейтін бес жұмысшы арасы бар. Өнеркәсіптік революция кезінде аймақтың қан тамырлары болған өзендер мен каналдар, сондай-ақ Салфорд кейдесіндегі Лоури мыңжылдық көпірі де еске алынған. Бірақ бірнеше жылдан кейін бәрі алынып тасталды және тек шайтанның символы қайта қолданылды.

1879-1901: Нью-Барнс

Солфордтың алғашқы алаңы Нью-Барнс (кейде Нью-Барнс деп жазылатын) Манчестер ат жарыс жолының солтүстік жағында орналасқан болатын. Клубтың Солтүстік Одақтағы алғашқы ойыны осы алаңда 1896 жылдың 5 қыркүйегінде өткізілді. 1901 жылы клуб жер мен ат жарыс жолын Манчестер кеме каналы компаниясы кемежай аумағын кеңейту үшін сатып алғандықтан, алаңды тастап кетуге мәжбүр болды. Нью-Барнстағы соңғы ойын 1901 жылдың 30 қарашасында өтті.

1901-2011 жж.: "Силло"

1900 жылы Салфорд аймақтағы күңгей ағаштарының көптігіне байланысты осылай аталған Willows Estate компаниясына тиесілі жерді 14 жылға жалға алуға келісті. Олар 1901 жылғы 21 желтоқсанда "Уиллоуз" стадионында алғашқы ойынын өткізіп, 16 981 жанкүйердің алдында Суинтонды 2:0 есебімен жеңді. 1960 жылдары Салфорд футбол және әлеуметтік клубы үшін орын жасау мақсатында "Уиллоуз Роуд" соңындағы терраса тегістелді, ол 1966 жылғы 16 маусымда ресми түрде ашылды. "Уиллоуз" стадионында алғашқы рет шамдар 1966 жылғы 11 наурызда, жұма күні Уиднес командасымен өткен матчта жанылды. 1989 жылғы 26 қарашада Салфорд "Willows Variety Centre"-дің үстінде 50 000 фунт стерлингтік жаңа электрондық есептегіш таблоны ашты.

2012 жылдан қазіргі уақытқа дейін: Salford Community Stadium

2012 жылғы маусымның басынан бастап, «Салфорд» командасы Бартон-апон-Ируэллдегі, Peel Holdings және Сальфорд қалалық кеңесінің бірлескен меншігіндегі, сондай-ақ регби одағының «Sale Sharks» командасымен бірге пайдаланатын Сальфорд қоғамдық стадионында ойнап келеді. 2013 жылдан 2023 жылға дейін стадион «AJ Bell» қаржылық қызметтер компаниясымен жасалған келісімге сәйкес «AJ Bell Stadium» деп аталды. 2015 жылы «Салфорд» командасы Сальфордтағы жер иесімен қазіргі стадионның Сальфордта орналасқандығына және төмен көрерменділікке байланысты жаңа стадион салу мүмкіндігін талқылады, алайда бұл келіссөздер нәтижесіз аяқталды.

Ғасыр командасы

2001 жылы Салфорд клубының тарихындағы 1901 жылы Уиллоуста өткен алғашқы ойыннан бері ойнаған ең ұлы ойыншылардан команда құрды. Команданы жанкүйерлер, басқарма мүшелері, спорт журналистері және клуб тарихшылары таңдады.
№ Ойыншы аты
1 Пол Чарлтон
2 Барни Хадсон
3 Джимми Ломас
4 Гас Рисман (к)
5 Морис Ричардс
6 Эмлин Дженкинс
7 Джеки Бреннан
8 Билли Уильямс
9 Малькольм Алкер
10 Дай Мозес
11 Колин Диксон
12 Майк Коулман
13 Джек Фитем
14 Дэвид Уоткинс (MBE)
15 Крис Хескет (MBE)
16 Дай Дэвис
17 Эрик Прескотт
Бапкер Лэнс Тодд

Жазғы кезеңнің маусымдары

МаусымЛигаПлей-оффтарШалуандық кубогыБасқа жарыстарАта-жөніАта-жөніБасқа жарыстарДивизияPWDLFAPtsАта-жөніЖоғары ұпайлы ойыншыЖоғары ұпайлы ойыншыЖоғары ұпайлы ойыншы1996Бірінші дивизия201802733298361Шартыдан өттіQF 1997Суперлига2211011428495226-шыSF 1998Суперлига2361163195751311-шыSF 1999Суперлига3061235269161311-шыQF 2000Суперлига28100185429102011-шыQF 2001Суперлига2880205875961610-шыR4 2002Суперлига2851224908561112-шыR4 2003Ұлттық лига1181422732294301Шартыдан өттіR4Чемпиондар кубогыЖеңіс2004Суперлига288020507828169-шыR4 2005Суперлига2811017549732229-шыR5 2006Суперлига2813015600539265-шыШешімді ойында жеңілісQF 2007Суперлига2761204758741312-шыR5 2008Ұлттық лига1181233614302451Шартыдан өттіЖеңісR4Чемпиондар кубогыЖеңіс2009Суперлига2770204567541413-шыR4 2010Суперлига2780194488571612-шыR4 2011Суперлига27100175428092011-шыR5 2012Суперлига2781186188441711-шыR5 2013Суперлига2761204369531114-шыR5 2014Суперлига27111156086952310-шыR5 2015Суперлига2381144476171711-шыR5Квалификациялық турнир7502239203103-шы2016Суперлига23100135605691410-шыМиллиондық ойында жеңісR6Квалификациялық турнир730420815265-шы2017Суперлига3014016680728287-шыSF 2018Суперлига2370163845971411-шыR6Квалификациялық турнир750221875101-шы2019Суперлига291701278359734Финалда жеңілісR6 2020Суперлига18801035446927.789-шыВице-чемпионRU 2021Суперлига22701540258431.8211-шыQF 2022Суперлига2714013700602286-шыЖартылай финалда жеңілісR6 2023Суперлига2713014494512267-шыQF

Мәдени сілтемелер

1928 жылы Салфорд қаласында туған суретші Л. С. Лоуридің "Ойынға қатысу" деген атпен белгіленген мұнай бояуындағы суреті регби лигасының жанкүйерлерінің матчқа бара жатқан көрінісі бейнеленген. Көрершілердің киген көгілдір және қызыл шарфтары мен регби алаңының үстіндегі қызыл ту "Солфорд ФК" клубының "Свинтон" клубымен өткізген матчы екенін көрсетеді деп есептеледі. Сурет 2012 жылы The Lowry көрмесінде көрсетілді, кейін Sotheby's аукционында сатылды және қазір жеке коллекцияда сақталуда.