"The Wire" журналы: Авангардтық музыка туралы айлық басылым

Кіріспе

Британдық эксперименталды музыка журналы. The Wire (немесе жай ғана Wire) – 1982 жылдан бері ай сайын Лондоннан жарық көріп келе жатқан британдық музыка журналы. Оның сайты 1997 жылы іске қосылды, ал толық архивтік каталогы 2013 жылы жазылушыларға қолжетімді болды. 1985 жылдан бері журналдың жылдық шолу саны «Rewind» сыншылардың дауыс беруі арқылы жылдың үздік альбомын немесе жарияланымын анықтайды. Алғашқыда The Wire британдық джаз өнерін, әсіресе авангардты және еркін джазды жариялаған. Бұл журнал консервативті бәсекелес «Jazz Journal» журналынан гөрі әлдеқайда батыл балама ретінде ұсынылды және «Melody Maker» джаз туралы жазғанды тоқтатқан кезде жас оқырмандарға арналды. 1980-ші және 1990-шы жылдарда журнал өз тақырыбын кеңейтіп, негізгі емес немесе эксперименталды музыка аясындағы көптеген музыкалық жанрларды қамтыды. Содан бері The Wire эксперименталды рок, электроника, альтернативті хип-хоп, қазіргі заманғы классикалық музыка, еркін импровизация, ну-джаз және дәстүрлі музыканы қамтиды. Журнал 2001 жылдан бері тәуелсіз меншікте болып келеді, ол кезде журналды бұрынғы иесі Нaim Attallah-тан алты штаттық қызметкер сатып алды.

Жариялану тарихы

The Wire – авангардтық және эксперименталды музыканың алуан түрлі спектріне маманданған ай сайын шығатын журнал. 1999 жылы журналға жазылуға арналған жарнамада оның мазмұны «арнаулы емес» музыка деп жарияланған. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында The Wire джаз туралы эксклюзивті материалдардан қазіргі заманғы музыканы жариялауға көшті, авангардты басымдыққа қойды. 1982 жылы құрылғаннан бері ай сайынғы таралымы шамамен 7 000-нан 20 000-ға дейін жеткені хабарланды. Америка және британ музыка журналистикасы нарығында The Wire 1980-жылдары құрылған музыка журналдарының бір буыны болды. Сол онжылдықта The Face (1980), Kerrang! (1981), Maximumrocknroll (1982), Mixmag (1983), Alternative Press (1985), Spin (1985), Q (1986), Hip Hop Connection (1988) және The Source (1988) сияқты журналдар да жарық көрді. Жазушы Саймон Уорнердің сөзіне сәйкес, The Wire 1980-жылдары пайда болған басқа музыка журналдарымен салыстырғанда «оның тар оқырман тобына сәйкес келмейтін ықпал деңгейіне» ие болды, себебі «оның бағандарына тыңдаушылар ғана емес, музыка жасаушылар мен продюсерлер де қызығушылық танытты». Осы журналдардың көпшілігі, The Wire сияқты, демографиялық ерекшеліктері мен талғамдарына сүйене отырып, оқырманның тар сегментін бағыттап өзін ерекшелендірді. Мысалы, Kerrang! металл музыкасына, ал The Source хип-хопқа арналған материалдарды ұсыну арқылы мұны істеді. Тағы бір индустрия тренді – екі стильдегі жазу арасындағы поляризация: көптеген тұтынушыларға арналған танымал сын және андеграунд музыкасын жақсы білетіндерге арналған интеллектуалды сын. The Wire журналы, редакторы Тони Херрингтон айтқандай, «интеллектуализмге қарағанда зиялылықты» бағалағанмен, индустрияның «жоғары сапалы» бағытында орналасқан. Оның жоғары деңгейдегі, сауатты сынға баса назар аударуы оны рок журналистерінің материалдарын жариялай бастаған саясат және мәдениет журналы New Statesman және постструктурализмнің ықпалымен жаңа, академиялық бағытталған жазушылар тобын (мысалы, Саймон Рейнольдс) жұмысқа алған Melody Maker сияқты басылымдармен жақын қылды. The Wire көзқарасы бойынша Q журналынан ең көп айырмашылық танытты, себебі Q мерекелік тұлғалар мен классикалық рок канонына баса назар аударды. The Wire 1990-жылдардың маңызды британдық музыка журналдарының бірі болды, бұл онжылдық баспа журналдар индустриясының өркендеу шыңы болды, ал келесі екі онжылдық цифрлық журналистиканың өсуіне және баспа оқырмандығының жалпы төмендеуіне әкелді. Алайда, The Wire тұрақты таралымды сақтап, басылымда қалып келді, тіпті бұрын әлдеқайда үлкен таралыммен шыққан басқа журналдар жабылып немесе онлайн форматқа көшті. NME 1970-жылдары аптасына 300 000 дана сатылған, бірақ 2016 жылы ол тек 20 000 дана сатты – The Wire сол кезде сатқан санымен бірдей. 2018 жылдың наурыз айында NME баспа басылымын тоқтатты. The Wire 2000-жылдары Fact, Rock A Rolla, Dusted және көптеген блогтармен қатар музыкалық андеграундты қамтитын ең маңызды тәуелсіз басылымдардың бірі саналды.

The Wire is a monthly magazine that specialises in a diverse spectrum of avant garde and experimental music. A 1999 subscription flyer for the magazine advertised its subject matter as "non mainstream" music. In the late 1980s and early 1990s The Wire transitioned from exclusive coverage of jazz to coverage of contemporary music in general, maintaining its prioritisation of the avant garde. Since its founding in 1982, its monthly circulation has reportedly ranged from about 7,000 to about 20,000. Within the American and British music journalism markets, The Wire was among a generation of music magazines launched in the 1980s. That decade also saw the debuts of The Face (1980), Kerrang! (1981), Maximumrocknroll (1982), Mixmag (1983), Alternative Press (1985), Spin (1985), Q (1986), Hip Hop Connection (1988) and The Source (1988), among others. According to writer Simon Warner, The Wire took on a level of "influence disproportionate to its niche readership" compared to other music magazines born in the 1980s, because "not only listeners but music makers and producers were drawn to its columns." Most of these magazines, The Wire included, differentiated themselves by targeting a narrow segment of readers based on demographics and taste. This was commonly done, for example, by devoting coverage to specific musical subcultures as Kerrang! did with heavy metal or The Source with hip hop. Another industry trend was polarization between two styles of writing: popular criticism for mass market consumers versus intellectual criticism for underground music connoisseurs. The Wire was certainly positioned on the "highbrow" end of the industry—even if, as editor Tony Herrington said, the magazine preferred "intelligence to intellectualism". Its embrace of high minded, literate criticism aligned it with publications such as New Statesman, a politics and culture magazine that started to publish pieces by rock journalists, and Melody Maker, which had hired a group of academically oriented new writers like Simon Reynolds who were influenced by post structuralism. The Wire contrasted most sharply in approach with Q, which emphasised celebrity personalities and the classic rock canon. The Wire was among the major British music magazines of the 1990s, a decade that represented an overall peak for the print magazine industry before the next two decades brought the rise of digital journalism and a general decline in print readership. However, The Wire has held a steady circulation and remained in print even as other magazines that once sported much larger circulations have folded or become online only titles. NME once sold 300,000 weekly copies at its peak in the 1970s, but by 2016 it only sold 20,000—the same number The Wire sold at that time—and in March 2018 NME ended its print edition altogether. The Wire was considered one of the most significant independently owned publications covering the musical underground in the 2000s, alongside Fact, Rock A Rolla, Dusted and innumerable blogs.

1982: Жаз журналы ретінде құрылды

The Wire 1982 жылдың жазында тоқсан сайын шығатын джаз журналы ретінде пайда болды. Журналды джазды насихаттаушы Энтони Вуд пен журналист Крисси Мюррей бірлесіп құрды. Офис болмағандықтан, Вуд пен Мюррей журналдың алғашқы нөмірлерін Сент-Мартин-Лейндегі итальяндық мейрамханадан дайындады. Журнал қызметкерлері алғашқы нөмірлерді Кнебворттағы джаз фестивалі мен Камден джаз фестивалінде концертке келген тыңдаушыларға сатты. Ол кезде Германия Еуропадағы джаздың, әсіресе еуропалық еркін джаздың мәдени орталығы болып есептелді. Ұлыбританияда джаз өнері Германияға қарағанда кеңінен дамыған болғанымен, Германияда джазға деген мәдени құрмет пен оны жариялаған баспасөз көлемі артық болды. Журналдың редакциялық саясатын және мазмұнын түсіндіретін кіріспе мақаласында Вуд The Wire журналының 25 жасқа дейінгі тыңдаушыларға арналғанын, себебі Ұлыбританиядағы джаз туралы жазылған материалдардың оларға жеткілікті қызмет ете алмайтынын айтты. Сол кездегі жалғыз британдық джаз журналы – Jazz Journal еді, Вуд оны консервативті көзқарасы үшін сынады: «Jazz Journal журналының құрметті мырзалары джаздың 1948 жылдан бері дамығанын мойындауға кедергі келтіреді, тіпті оның қазіргі дамуын жоққа шығарады». Сонымен қатар, Вуд 1982 жылы британдық Melody Maker журналы джаз туралы хабарлауды толығымен тоқтатқанын атап өтті. The Wire шекараны кеңейтетін музыканттарға баса назар аударатын еді; бастапқыда Вуд еркін джаз бен импровизацияға «музыканың дұрыстығына күмән келтіретін оппозициядан гөрі күшті дауыс беруге» уәде берді. Журнал атауы американдық джаз саксофонисі Стив Лейсидің «The Wire» атты композициясынан алынған, оның «музыкалық көрегендігін» журнал үлгі етпекші болды. Жиырма жыл өткен соң, Лейсидің осы композициясы The Wire 20 Years 1982–2002 жинағының кіріспе трегі ретінде пайдаланылды.

1985-1992: джаздан тыс кеңістікте

NME-дің бұрынғы қызметкері Ричард Кук 1985 жылдың шілдесінде редактор болып тағайындалды; қыркүйек айына қарай Вудтың есімі тізімнен мүлдем жоғалып кетті. Осы кезеңде британдық ақ «хипстерлер» арасында джазға қызығушылық қайта жанданды, бұл үрдіс 1987 жылғы «Қара дүйсенбі» нарық құлдырауына дейін сақталды. Редактор ретінде Кук The Wire журналын британдық джаз «хипстерлерінің» жаңа буынына тартымды және әсерлі болу үшін жаңартты, бірақ журналды көпжанрлы бағытқа бұрды. The Wire философиялық және ойлы стильді дамыта бастады, «Жилль Делеуз бен Феликс Гуатариға немесе Жак Атталидің «Шу» монографиясына сілтемелермен толыған мақалалар» жариялады. Куктың редакциялық басшылығымен The Wire джаз емес музыка жанрларын қамтуын айтарлықтай кеңейтті. Ол жаңа графикалық дизайн тобын тартты және ұзақ жылдар бойы қызмет еткен Марк Синкерді орынбасар редактор етіп тағайындады. Бұрын джазға бағытталған журналдың мұқабаларында Майкл Джексон, Принс, Филип Гласс, Джон Ли Хукер және Ван Моррисон сияқты джазға жатпайтын артистер бейнеленді; ал журналдың ішінде жарияланған мақалалар Элвис Костелло, Стравинский, Моцарт, Франк Заппа, Прокофьев, Боб Марли және Хайдн сияқты әртістердің кең ауқымын қамтыды. Кук 1991 жылы Jazz Forum журналына берген сұхбатында The Wire-дың ішкі және халықаралық сатуды кеңейту мақсатымен «жоғары қарқынмен» жұмыс істеп жатқанын айтты. Журналдың ай сайынғы таралымын 15 000–20 000 дана деп бағалап, Кук 25 000 данаға жетуді үміттенедін. Бірақ журнал таралымын арттыруға жасаған тыңистемелерінің нәтижесі әртүрлі болды. 1984–1989 жылдар аралығында журналдың баспагері Крис Паркер бұл өзгерістер сатуды «айқын» арттырмағанын мәлімдеді; Паркердің пікірінше, «біз оқырмандар қатарына жаңа «хипстерлерді» тартқан сайын, Говард Райли немесе Стэн Трейсидің жаңа альбомы шыққандығын және ол туралы білуге ниеттенген джаз жанкүйерін жоғалттық». Куктың сату көрсеткіштеріне тигізген әсеріне қарамастан, оның бірнеше құрбылары The Wire журналын оқырмандарға қолжетімдірек еткенін мойындады. Шотланд жазушысы Брайан Мортон «Куктың редакторлық басшылығымен The Wire кішкентай, таңдаулы журналдан кең ауқымды музыкалық журналға айналды, ол негізгі джаз бен авангардты қамтыды, бірақ сонымен қатар поп, соул, регги, классикалық сияқты музыканың басқа салаларын да қамтыды» деді. The Guardian газетінің джаз сыншысы Джон Фордэм Кукке «The Wire-дың» мазмұны мен дизайнын өзгертіп, оны кең аудиторияға ашқанын, бұрынғысы кейде тартымсыз болғандығын» айтты. Британдық Гана жазушысы Кодво Эшун 1992 жылғы ақпан айындағы санынан Синкердің «Қара ғылыми фантастикасы» атты мақаласы келесі жылы пайда болған афрофутуризм терминіне үлкен әсер еткенін атап көрсетті.

Former NME staffer Richard Cook took over as editor in July 1985; by September, Wood's name was gone altogether from the masthead. Around this time there was a resurgence of interest in jazz among white British "hipsters"—a trend that lasted until the 1987 "Black Monday" market crash. As editor, Cook refurbished The Wire so it would seem stylish and appealing to the new wave of British jazz hipsters, but he increasingly steered the magazine toward a pluralistic, multi genre approach. The Wire also began to develop a house style that tended toward the philosophical and cerebral, printing "articles peppered with references to Gilles Deleuze and Félix Guattari, or Jacques Attali's monograph Noise." Under Cook's editorial oversight, The Wire significantly broadened its coverage of music in genres other than jazz. He hired a new graphic design team and promoted longtime contributor Mark Sinker to assistant editor. The formerly jazz focused magazine's covers in this period featured decidedly non jazz artists like Michael Jackson, Prince, Philip Glass, John Lee Hooker and Van Morrison; meanwhile, articles published inside the magazine profiled a broad range of musicians, including Elvis Costello, Stravinsky, Mozart, Frank Zappa, Prokofiev, Bob Marley and Haydn. Cook told Jazz Forum in 1991 that The Wire was "going into overdrive" with ambitions to expand its domestic and international sales. Estimating the magazine's monthly circulation at 15,000–20,000 copies, Cook said he hoped to reach 25,000. But his efforts to expand the magazine's circulation had mixed results. Chris Parker, the magazine's publisher between 1984 and 1989, said the changes did not make an "appreciable" increase in sales; in Parker's view, "for every would be hip young thing we recruited to the readership, we lost a diehard jazz fan who just wished to know if Howard Riley or Stan Tracey had made another album and what it was like." Regardless of Cook's impact on sales figures, several of his contemporaries acknowledged that he had made The Wire a more accessible publication. Scottish writer Brian Morton said "[u]nder Cook's editorship, The Wire evolved from a small, coterie magazine into a more broadly based music journal that covered mainstream jazz as well as the avant garde, but one that also began moving into other areas of music: pop, soul, reggae, classical." John Fordham, the jazz critic for The Guardian, credited Cook with "transforming [The Wires] content and design and opening out a specialised, sometimes uninviting publication" to a broader audience. British Ghanaian writer Kodwo Eshun pointed to "Black Science Fiction", an essay by Sinker from the February 1992 issue, as a major influence on Afrofuturism, a term that was coined the following year.

1992-1994: Марк Синкердің редакторлығы

1992 жылдың маусым айында Кук The Wire журналын тастап, PolyGram UK компаниясында жұмысқа орналасты, ал оның орнын Синкер басты. Куктің кетісі журналдың 100-ші саны шығуымен бірге болды, бұл Синкерді дайынсыз жағдайға түсірді. Ол редакторлық қызметін 18 ай ғана атқарғанмен, Синкер батыл редакторлық бағыт ұстанды. Оның қызметінің қысқа мерзімінде журнал мұқабаларында музыканттардың портреттері сирек кездесті, олардың орнына диван немесе ойыншық робот сияқты жекелеген заттардың абстрактілі суреттері жиі пайда болды. Синкер «Музыка және цензура», «Дене құмарлығының әлеміндегі музыка» және «Музыка және американ арманы» сияқты кең тақырыптарға арналған шығарылымдар дайындады, сондай-ақ осы тақырыптар бойынша көптеген пікірсайыс тудыратын мақалалар жаздырды. Ол редактор ретіндегі көзқарасын былай сипаттады:

Синкердің «ұшты, сұрақ тудыратын, фанзин сияқты прото-веблог» деп сипатталған көзқарасы сол кездегі баспагер Адель Яронның «жарқырап, сәнді қалалық музыка және өмір салты айлығы» деген идеалымен қақтығысты. Ярон ықтимал сатып алушының талабы бойынша Синкерді жұмыстан шығарды, Синкердің сөзімен айтқанда, бұл келісімнің «құдалық төлемі» болды. Синкердің редакторлық қызметі қысқа және даулы болғанымен, музыка жазушылары оның редакторлық шешімдерін жоғары бағалады және журналдың болашақ бағытына тигізген әсерін атап өтті. Француз жазушысы және музыканты Рубин Штайнер 1993 жылғы тамыз шығарылымын, мұқабасында Бьорк суреті бар, маңызды бетбұрыс деп санады, ол кейін жалғасатын мазмұндағы үнемі өзгерістердің басталуын білдірді, содан кейін The Wire журналы енді джаз журналы ретінде қарастырылмады. The Guardian газетінің тілшісі Магготи Лэмб Синкердің қызметін «көрнекі» деп сипаттап, журналдың «дамып келе жатқан институционалдық құрылымға» айналуының «негізін» қалағанын айтты. Pitchfork сайтында Том Юинг Синкер тапсырыс берген пікірсайыс мақалалары «оқырманды шокқа түсіруге немесе оларды қорқытуға ғана емес, сонымен қатар Синкер айтқандай, адамдар «пікірталас бастаудың қызықтылығын сезінетін, жайлы аймақта бірге өмір сүре алатын» [орналасқан жерді] құруға тырысты» деді.

19941999: "Қазіргі заманғы музыкадағы оқиғалар"

Синкер жұмыстан босатылғаннан кейін Тони Херрингтон 1994 жылғы наурыз айынан бастап редакторлыққа бекітілді. Херрингтон 1980 жылдардан бері журналға тәуелсіз автор ретінде материалдар жазып келген, бірақ редактор ретінде тәжірибесі аз болды және тек өткен жылы тұрақты штатқа қабылданған еді. Біраз уақыттан соң Ярон кетіп, Херрингтон бірге баспагерлік қызметін де атқара бастады. 1995 жылдың қаңтарында журнал "Қазіргі заманғы музыкадағы әсерлер" деген жаңа тақырыпты қабылдады және оны 2012 жылға дейін үздіксіз пайдаланды. Херрингтон редактор болғаннан кейін екі ай өткен соң, журнал Саймон Рейнольдстың "пост-рок" жанрының шеңберін анықтаған маңызды мақаласын жариялады. 1990 жылдардың ортасы мен соңында осы жанр мен оның өкілдері журналдың назар ортасында болды, сондай-ақ электроника және illbient, glitch сияқты жаңа пайда болған қосалқы жанрлар да жарық көрді. Он жыл бойы Рейнольдс Ұлыбританияның би музыкасындағы рейвтен кейінгі трендтер туралы бірнеше мақала жазды, онда джунгл, драм 'н' бас, хардстеп, нейрофанк және 2-step garage тақырыптары қамтылды. Бұл мақалалардың нәтижесінде ол "хардкор континуумы" теориясын жасады: американдық хаус және технодан өзгеше, британдық стильге айналған, әрқашан дамитын электрондық би музыкасының алуан түрлі дәстүрі. Журнал 1997 жылдың қазан айында өз веб-сайтын іске қосты. 1999 жылға қарай журналдың ай сайынғы таралымы шамамен 20 000 данаға жеткені хабарланды.

2000 жылдан қазіргі уақытқа дейін: қызметкерлердің сатып алуы және тәуелсіз меншік

Роб Янг 2000 жылдың наурыз айында редактор болды. Сол жылы журналдың қызметкерлері оны «Намара» тобынан сатып алды. Наим Атталла зейнеткерлікке шығуға дайындалып, журналды сатқысы келгенін білген Херрингтон оны өзі сатып алуды ұсынды; Атталла «Сен маған қанша төлейтініңді білемін, оған қолың жетпейді» деп жауап берді. Херрингтон әріптестерімен кеңесіп, қарыз алып, Атталламен шамамен алты ай келіссөз жүргізді. Журналдың алты тұрақты қызметкері – Херрингтон, Янг, Крис Бон, Бен Хаус, Энн Хильда Несет және Энди Тайт – 2000 жылдың 21 желтоқсанында компанияны сатып алды және сату туралы 2001 жылдың ақпан айындағы санында хабарлады. Содан бері журнал тәуелсіз түрде шығарылуда. 2002 жылы журнал 20 жылдығын арнайы санымен, «Undercurrents: The Hidden Wiring of Modern Music» кітабымен және «The Wire 20 Years 1982–2002» атты үш дискілік жинақпен атап өтті. 2000-шы жылдары «The Wire» дубстеп жанрына ерекше назар бөлді. Сол онжылдықта «The Wire» журналында микрохаус (2001, Филип Шерберн), «New Weird America» (2003, Дэвид Кинан) және гипнагогикалық поп (2009, Кинан) сияқты бірнеше музыкалық жанрлар туды немесе алғаш рет анықталды. 2007 жылы «The Wire» журналының бір саны шамамен 17 500 данамен сатылды. Сол жылы жарияланған баспасөз хабарламасында журналдың ай сайынғы таралымы 20 000 дана, ал жазылғандардың саны 9 000 екені айтылды. 2013 жылы журнал өзінің толық мұрағатын – сол кезде 25 000 беттен тұратын – Exact Editions сайты арқылы жазылушыларға қолжетімді етті.

Мазмұны

1998 жылдан бері журналмен бірге "The Wire Tapper" деп аталатын жаңа музыкалық жинақтар CD сериясы таратылып келеді. Журнал 1994 жылдан бері "Adventures in Modern Music" слоганын пайдаланады; 2011 жылдың 14 желтоқсанында "The Wire" редакторы журналдың бұрынғы "Adventures In Modern Music" слоганы "Adventures In Sound And Music" слоганымен ауыстырылғанын хабарлады. "Wire Tapper" CD-лерінен басқа, жазылушылар лейблдардың, елдердің және фестивальдердің үлгілерін алады. Әр ай сайын көптеген альбомдар туралы шолулармен қатар, журналда "The Invisible Jukebox" сияқты арнайы рубрикалар бар – суретшіге белгісіз тректер ойнатылып, сұхбат алатын әдіс, сондай-ақ жанр немесе орындаушы туралы терең мақалалар жарияланады ("The Primer"). Әр нөмірінде нақты бір қаланың авангардтық музыкалық өнері туралы да мақалалар жарық көреді. Музыкаға баса назар аударудан бөлек, журнал мұқаба суреттерін және аралас медиа өнер туындыларын зерттеуге ұмтылады. 2003 жылдың қаңтарынан бастап "The Wire" лондондық "Resonance FM" радиостанциясында апта сайынғы радио бағдарламасын жүргізеді, ол журналдың слоганын атауы ретінде пайдаланады және "The Wire" редакторының мүшелері кезекпен алып жүреді. "The Wire" 2017 жылдың маусым айында 400-ші нөмірін шығарды.

Дизайн және фотосурет

The Wire штатты фотографтарды жұмысқа алмайды. Оның орнына журнал барлық фотосуреттерін фрилансерлерден тапсырыс береді немесе музыканттар мен лейблдерге өздерінің жарнамалық фотосуреттерін ұсынуға сенім артады. Соңғы жылдары журнал Найджел Шафран, Тодд Хидо, Том Хантер, Питер Хьюго, Алек Сот, Клэр Шиланд, Леон Чью, Джейк Уолтерс, Хуан Диего Валера, Майкл Шмеллинг, Марк Пекмезиан және Такаши Хомма сияқты фотографтардың жұмыстарын жариялады. "The Wire" журналының алғашқы көркемдік директоры Терри Коулман болды. Пауль Эллиман 1986 жылдың қаңтарында көркемдік бағытты өз мойнына алды; шілде айында ол 2001 жылға дейін журналдың әртүрлі нұсқаларында қолданылған серифтік қаріптің логотипін таныстырды. Люси Уорд 1988 жылдың шілдесінде Эллиманнан кейін арт-директор болып тағайындалды және қаріптердің кең ауқымын енгізді. Эллиман мен Уордтың басшылығымен "The Wire" журналының минималистік стилі қарапайым типографияға, қара-ақ фотосуреттерге және кең ақ кеңістікке бағытталды. Эллиман мен Уордтың 1980-ші жылдардың соңында "The Wire" үшін жасаған жұмыстары графикалық дизайн саласындағы әріптестерінен мақтау алды. Роберт Ньюман – "Entertainment Weekly", "New York" және "The Village Voice" сияқты журналдардың бұрынғы дизайн директоры – "The Wire" журналының минималистік дизайны 1980-ші жылдардың соңындағы британдық және американдық журналдардың көркем дизайнынан өзгеше екенін айтты. Ньюман Эллиманның дизайнынан шабыттанғанын және "The Village Voice" журналының дизайнына стильдік элементтерді алғанын мәлімдеді. Ньюманның пікірінше, Эллиман мен Уорд "сол (немесе кез келген) дәуірдің ең әдемі және ерекше журнал мұқабаларын жасады, олар бүгінгі күнге дейін керемет заманауи көрінеді". Джон Л. Уолтерс, редактор және тоқсан сайын жарияланатын "Eye" дизайн журналының иесі, олардың дизайны "үй жасалған немесе академиялық еңбектерге (немесе екеуіне де) ұқсамайды" деді, өйткені сол кездегі басқа да мамандандырылған журналдар осылай көрінетін, және журнал "музыканттарды қадір тұтады, ал оның дизайны оларды жұлдыз болсын, қартайған ардагерлер болсын немесе жас тірлік иелері болсын, жақсы көрінеді". Джон О'Райли Эллиманның "The Wire" үшін жасаған жұмыстарын "1980-ші жылдардың ең қызықты және көзге түсетін шығармалары" деп атады және ол Невилл Броудидің сол кезеңдегі жұмыстарымен және 4AD лейбліне арналған Воган Оливердің дизайндарымен "меланхолияның бір түрін" бөліседі деді. 2001 жылы "Non Format" тобы, "The Wire" кеңсесінің жанындағы кеңседен жұмыс істейтін Кьелл Экхорн мен Джон Форстан тұратын дизайн тобы, негізгі қайта құруды аяқтады. Экхорн мен Форс 2001-2005 жылдар аралығында журналдың көркемдік директорлары болды. Музыкалық қаптаманы жобалау бойынша бұрынғы жұмысымен таныс Херрингтон командадан журналдың дизайнын қайта жасауды сұрады. Журналдың қазіргі логотипін жасағаннан басқа, олар 2005 жылға дейін журналдың әрбір санын жобалады. Олар журналдың жалпы таза, модернистік стилін сақтап қалды, бірақ ерекшеліктердің дизайнына өте күрделі, болжауға болмайтын бөлшектерді қосты. Бастапқыда Экхорн мен Форс әр саны үшін стандартталған үлгілерге сүйенудің орнына, әрқайсысының ерекше макеттерін және типографиясын жасады; алайда, бұл тым көп жұмыс болды, сондықтан олар бірнеше ай бойы бір стильді қолдануды шешті. Олардың типографиялық жұмыстары көбінесе негізгі қаріптерге күрделі өзгерістер енгізді, олар иілген, тармақталған өрнектер мен тоғысқан көрнекі элементтерді қамтыды; Карен Соттосанти олардың типографиялық дизайн жұмыстарын "жұлдыздар немесе гүлдерден жасалған және теріс кеңістікке жарылған қаріптер және ағаш бұтақтары мен құстардың суреттерімен біріктірілген қаріптер" деп сипаттады. Дэвид Джури "Non Format" дизайнын мақтап, журналдың "эксперименталды тақырыптық қаріптерді, бос орынды және керемет фотосуреттерді шығармашылық қолдану арқылы өзіндік ерекшелігін сақтағанын" жазды. "Non Format" тобының мұқабасының көркем суреттерінің мысалдарына 2004 жылғы шілдедегі саны кіреді, онда композитор Альвин Люсье концертте электродтармен жазған ми толқындарын пайдаланды, және 2004 жылғы желтоқсанда шыққан "Рифті мадақтау" санында мұқабада қайталанатын қара сызықтар орналастырылды және логотип оң жақ төменгі жағына, парақтың жартылай сыртына жылжытылды. 2011 жылы "Complex" журналы "Non Format" тобының 2005 жылғы наурыздағы MF Doomмен бірге шыққан мұқабасын 50 ең үздік хип-хоп журнал мұқабасының бірі деп атады.

The Wire does not employ staff photographers. Instead, the magazine commissions all of its photography from freelancers or relies on musicians and labels to provide their own publicity photos. In recent years, the magazine has published work by photographers like Nigel Shafran, Todd Hido, Tom Hunter, Pieter Hugo, Alec Soth, Clare Shilland, Leon Chew, Jake Walters, Juan Diego Valera, Michael Schmelling, Mark Peckmezian, and Takashi Homma. The Wires first art director was Terry Coleman. Paul Elliman took over art direction in January 1986; by July, he debuted a serif typeface logo that the magazine would continue to use, with variations, until 2001. Lucy Ward succeeded Elliman as art director in July 1988 and introduced a broader array of fonts. Under both Elliman and Ward, the minimalist aesthetic of The Wire favoured simple typography, black and white photography and ample white space. Elliman and Ward's late 1980s work for The Wire has been praised by their contemporaries in the graphic design field. Robert Newman—a former design director at magazines like Entertainment Weekly, New York and The Village Voice—said The Wires minimal design contrasted with colourful late 80s trends in both British and American magazine design. Newman said he was inspired by Elliman's designs and borrowed stylistic elements for his The Village Voice layouts. In Newman's opinion, Elliman and Ward produced "some of the most beautiful and remarkable magazine covers of that (or any) era, timeless designs that still look strikingly contemporary today." John L. Walters, an editor and owner of the quarterly design magazine Eye said their designs did not look "home made or like academic papers (or both)", as other specialist magazines of the time tended to look, and said the magazine "took musicians seriously, and its design made them look good without trying—be they stars, greying veterans or young turks." John O'Reilly cited Elliman's work for The Wire among the "most exciting and apparently vibrant work of the 1980s" and said it shared a "kind of melancholia" with Neville Brody's work from the period and Vaughan Oliver's designs for the record label 4AD. A major redesign was completed in 2001 by Non Format, a design team composed of Kjell Ekhorn and Jon Forss, who were working out of an office next to The Wire. Ekhorn and Forss were the magazine's art directors between 2001 and 2005. Herrington, who was familiar with their previous work designing music packaging, approached the team to redesign the magazine. In addition to designing the magazine's current logo, they designed each issue of the magazine until 2005. While they retained the magazine's overall clean, Modernist aesthetic, they incorporated highly intricate, unpredictable details into the designs of features. At first, Ekhorn and Forss created custom layouts and typographies in nearly every issue, rather than relying on standardised templates for features; however, this became too much work, and they eventually settled on using a single style across several months at a time. Their typographic work often added elaborate variations to base fonts, which included winding, branching curlicues and interwoven illustrative elements; Karen Sottosanti described their typical design work as "type made of stars or flowers that exploded into negative space [and] type that merged with images of tree branches or birds.". David Jury praised Non Format's designs, writing that the magazine "retained an identity all its own through its creative use of experimental headline fonts, white space and excellent photography." Noteworthy examples of Non Format's cover art include the July 2004 issue, which portrayed the composer Alvin Lucier using brainwaves he had recorded with electrodes at a concert, and the December 2004 issue "In Praise of the Riff", which placed repetitive black lines across the cover and pushed the logo to the bottom right, halfway off the page. In 2011 Complex named Non Format's March 2005 cover with MF Doom among the 50 greatest hip hop magazine covers.

Сымды кері бұру

1986 жылдан бері әр қаңтарда The Wire журналы жыл соңына арналған нөмірді, сыншылардың сауалнамасымен бірге жариялайды. Журнал қызметкерлері өз үлескерлері ұсынған дауыс бюллетеньдерін жылдың ең жақсы туындыларының тізіміне жинақтайды. Алғашқыда сауалнама жылдың ең жақсы джаз пластинкасын ғана анықтады. 1992 жылы негізгі сауалнамаға кез келген музыкалық жанрдағы альбомдар енгізілді, ал 2011 жылы ол тек «альбомдарды» ғана емес, кез келген форматтағы немесе медиадағы туындыларды қабылдай бастады. Негізгі, барлық жанрларды қамтитын тізімге қоса, таңдалған жанрлардағы ең жақсы туындылардың қысқа тізімдері де болады. 1997 жылдан бастап осы жыл соңына арналған нөмірлер «Rewind» деп аталады. Журналдың өзі сияқты, The Wire сыншыларының сауалнамалары да консервативтік емес, әртүрлі таңдауларымен танымал болды. Guardian газетінің тілшісі Магготи Лэмб 2007 жылы The Wire журналының «жылдық үздік тізімінде Kiss the Anus of the Black Cat тобын «жылдың ең қызықты туындыларының бірі» деп көрсеткенін» айтты. Журнал Джеймс Феррароның Far Side Virtual vaporwave альбомын 2011 жылдың ең жақсы туындысы деп тағайындағанда, Эрик Гранди Сиэтл апталығында бұл туралы «қасақана түсініксіз британдық басылымның 2011 жылғы үздік тізімінде Джеймс Феррароның Windows '97 стиліндегі жұмсақ рок әлемі басымдық құрғаны және тізім Beach Boys' Smile Sessions-нен Laurel Halo мен Hype Williams-ке дейін кеңейгені таңқаларлық емес» деп мәлімдеді.

Қабылдау

Жылдар бойы «The Wire» мақтауға да, сынға да ұшырады. Журнал туралы жағымды пікірлер көбінесе оның кең қамтуы мен ағымнан тыс музыкаға арналған, ұзақ жылдар бойы шығып келе жатқан ерекше басылым ретіндегі мәртебесіне сілтеме жасайды. 2005 жылы жазушы Билл Мартин оны «құнды ресурс» деп атап, «қазіргі уақытта ағылшын тіліндегі осы журналға тең келетін басқа журнал жоқ» деді. 2017 жылы журналдың 400-ші нөмірі жарық көргенде Джош Бэйнс Noisey журналында журналды «басқа басылымдарды ұятқа қалдыратын, дыбыс пен музыканы барлық қиялдағы бұрыштан зерттегені» және «шекараны кеңейтетін музыканы сағынышпен, қамқорлықпен және, ең бастысы, құлшыныспен қарағаны» үшін мақтады. Сол жылы дизайнер Адриан Шонесси «The Wire» және британдық «Sight & Sound» киножурналын «қабылдамауға болмайтын» екі журнал деп атады; ол екі басылымның да «негізгі құндылығы – салмақты жазу» екенін, ол «ешқашан кең аудиторияға түсінікті болу үшін жұмсақ қылмайды» және олардың екеуі де әлі де «көптеген ләззатты сағаттар сыйлаған, әйтпесе жоғалтып алатын жақсы оқылымдар» екенін айтты. Журналға жасалған жағымсыз пікірлер көбінесе оның авангардтық көзқарасын мақтаншылдыққа, өзіне деген маңыздылыққа және түсініксіздікке толы деп бағалады. Гейл Бреннан 1993 жылы «The Sydney Morning Herald» газетінде «The Wire» музыканың таңғаларлық ауқымын қамтиды, бірақ сонымен қатар тар және жасалма «панк» көзқарасын ұстанады. Ашығын айтайық, бұл – өркөкірек журнал» деп жазды. 1999 жылы «The Wire» «The Rock Critical List» анонимді журналында зұлматқа салынып, газеттер мен журналдарға таратылды, онда бірқатар музыка журналистері, сыншылар мен редакторлар мазақталды. «The Rock Critical List» журналының авторы «The Wire» туралы былай деді:

Авангардтық музыка саласындағы басқалар да «The Wire» журналын сынады. Мысалы, «The Wire» журналына үлес қосқан Бен Уотсон журналдың шулы музыканы жариялауға қатысты редакциялық тәсілін сынға алды. Уотсонның пікірінше, журнал шулы музыканттардың жұмысын «лайықты, баламалы және корпорациялық емес» деп қарастырады, сондықтан олардың барлығы дерлік өздігінен құнды болып есептеледі. Бұл тенденция жақсы шулы музыка мен жай ғана шуды ажыратуға институционалдық қарсылық тудырады, сонымен қатар оң, бірақ терең емес сын-пікірлердің көптігіне әкеледі. Уотсон жанрдың радикалды саяси аспектілеріне тереңірек үңілудің орнына, «The Wire» шулы музыка туралы жарияланымдарын жер астындағы сәнділіктің үстінен қарауға негізделгенін айтты; ол жазу кейде «бұл үмітсіз, түкті Штаттардағы шулы музыканттардың жаңа тобы қалай таңдалғанын көрсетуі мүмкін: «Турстон олар жақсы деп айтады»» деген түсінік бере алады деп санайды. Журналдың шу туралы жазуы сапаны нақты бағалаудан қатаң түрде сақталып, «сипаттамалық объективтілік» стиліне сүйенді. Уотсон жазғандай,

Уотсон журналға жазған кезде Херрингтонның «нишаны ойлауға» шақырғанын еске алды, ол оны антиуниверсалистік және коммерциялық мақсатқа бағытталған көзқарас деп қабылдады. 2007 жылғы сұхбатта Херрингтон журналдың «бүлінген факс машинасының үстінен өтетін булы дөңгелек сияқты» дыбыстайтын музыканы зерделеп қарауына қатысты репутациясы туралы әзілдеп айтты: «Көптеген адамдар тау ешкісінің жамбас сүйегіне иіліп музыка жасайтын жігітті мазақтайды, бірақ біз оларға мүмкіндік береміз».