Тері эпидермисіндегі гемидесмосомалар және эпидермолиз бульбозус ауруы
Hemidesmosome
Гемидесмосомалар: тері эпидермисінің кератиноциттерін базальдық мембранаға бекітетін ұсақ құрылымдар. Интегриндер, құрамы, және жануялық байланыс туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гемидесмосомалар – тері эпидермисінің кератиноциттерінде кездесетін өте кішкентай, түйінше тәрізді құрылымдар, олар клеткадан тыс матрицаға бекітіледі. Электронды микроскопияда қарағанда олар десмосомаларға ұқсас, бірақ десмосомалар жақын орналасқан жасушаларға бекітіледі. Гемидесмосомалар ошақтық адгезиялармен де салыстырылады, себебі екеуі де жасушаларды клеткадан тыс матрицаға бекітеді. Клеткадан тыс кеңістіктегі десмоглеиндер мен десмоколлиндердің орнына гемидесмосомалар интегралиндерді пайдаланады. Гемидесмосомалар базалық эпителий жасушаларын базалық мембрананың бір бөлігі болып табылатын ламина люцидаға қосатын эпителий жасушаларында табылсады. Гемидесмосомалар кератиноциттердің қозғалысы немесе карцинома жасушаларының енуі сияқты сигналдық жолдарға да қатысады.
Hemidesmosomes are very small stud like structures found in keratinocytes of the epidermis of skin that attach to the extracellular matrix. They are similar in form to desmosomes when visualized by electron microscopy, however, desmosomes attach to adjacent cells. Hemidesmosomes are also comparable to focal adhesions, as they both attach cells to the extracellular matrix. Instead of desmogleins and desmocollins in the extracellular space, hemidesmosomes utilize integrins. Hemidesmosomes are found in epithelial cells connecting the basal epithelial cells to the lamina lucida, which is part of the basal lamina. Hemidesmosomes are also involved in signaling pathways, such as keratinocyte migration or carcinoma cell intrusion.
Құрылымы
Гемидесмосомалар құрамындағы ақуыздарға сүйене отырып, екі түрге бөлінеді. 1-түрлі гемидесмосомалар қабатты және псевдоқабатты эпителийде кездеседі. 1-түрлі гемидесмосомалардың бес негізгі құрамы бар: интеграл α6β4, оның 1a изоформасындағы плектин, яғни P1a, тетраспанин ақуызы CD151, BPAG1e немесе бұлақты пемфигоид антигенінің e изоформасы және BPAG2 (сонымен қатар BP180 немесе 17-типті коллаген деп те аталады). Гемидесмосомалардың екі мембраналық компоненті бар: Интегрин α6β4 және BPAG2. Интегрин α6β4 ламинин 332 рецепторы ретінде жұмыс істейді. Интегрин α6β4 екі α және β суббөлімшесінен тұратын димерден құралған. Ірі β4 суббөлімшесі фибронектин III және кальцийге байланысатын домендерге ие. α6 суббөлімшесі жасушадан тыс BP180, CD151 және ламинин 322-ге байланысады. Интегрин α6β4 плектин 1a және BPAG1-ге байланысқанда, цитоскелеттегі кератин аралық жіпшелерімен байланысады. Гемидесмосоманың бөліктерін кодтайтын 12 геннің мутациясы эпидермолиз булозаға алып келеді. Эпидермолиз булозаның үш түрі бар: ЭБ симплексі (EBS), дистрофиялық ЭБ (DEB) және қосылыстық ЭБ (JEB). Эпидермолиз булоза симплексі кезінде эпидермистің қабаттары бөлінеді. ЭБС кератин, плектин және BPAG1e кодтайтын мутациялардан туындайды. Қосылыстық эпидермолиз булоза кезінде ламина люциданың (базалық мембрананың бөлігі) қабаттары бөлінеді. Бұл интегрин α6β4, ламинин 322 және BPAG2 мутацияларынан болады. Дистрофиялық эпидермолиз булоза кезінде папиллярлық дерманың қабаттары бекіту жіпшелерінен ажыратылады. Бұл коллаген 7 генінің мутацияларының нәтижесінде пайда болады.
Hemidesmosomes can be categorized into two types based on their protein constituents. Type 1 hemidesmosomes are found in stratified and pseudo stratified epithelium. Type 1 hemidesmosomes have five main elements: integrin α6β4, plectin in its isoform 1a, i. e. P1a, tetraspanin protein CD151, BPAG1e, or bullous pemphigoid antigen isoform e, and BPAG2 (also known as BP180 or type 17 collagen). Hemidesmosomes have two membrane spanning components: Integrin α6β4 and BPAG2. Integrin α6β4 operates as a laminin 332 receptor. Integrin α6β4 is composed to two α and β subunit dimers. The larger β4 subunit has domains that bind to fibronectin III and calcium. The α6 subunit binds to extracellular BP180, CD151 and laminin 322. When integrin α6β4 binds to Plectin 1a and BPAG1, it associates with the keratin intermediate filaments in the cytoskeleton. Mutations in 12 different genes that code for parts of the hemidesmosome have led to epidermolysis bullosa. There are three types of EB: EB simplex (EBS), dystrophic EB (DEB) and junctional EB (JEB). In epidermolysis bullosa simplex, layers of the epidermis separate. EBS is caused by mutations coding for keratin, plectin and BPAG1e. With junctional epidermolysis bullosa, layers of the lamina lucida (part of the basal lamina) separate. This is caused by mutations in integrin α6β4, laminin 322 and BPAG2. In dystrophic epidermolysis bullosa, the layers of the papillary dermis separate from the anchoring fibrils. This is caused by mutations in the collagen 7 gene.