Арналдо Данте Момильяно: Классикалық тарихшының өмірі мен еңбектері
Arnaldo Momigliano
Арналдо Данте Момильяно (1908-1987) – ежелгі тарихты зерттеген көрнекті итальян тарихшысы. Фашисттік заңдардан кейін Англияға қоныс аударған, білім берумен айналысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияның классикалық антикалық тарихшысы (1908–1987)
Italian historian of classical antiquity (1908–1987)
Арнольдо Данте Момильяно, KBE, FBA (1908 жылдың 5 қыркүйегі – 1987 жылдың 1 қыркүйегі) – классикалық антикалық тарих саласындағы итальяндық тарихшы, тарих жазу тарихы бойынша жұмыстарымен және Дональд Каган оны "көне дүниеде тарих жазуды зерттеудегі әлемдегі жетекші ғалым" деп сипаттаған.
Arnaldo Dante Momigliano, KBE, FBA (5 September 1908 – 1 September 1987) was an Italian historian of classical antiquity, known for his work in historiography, and characterised by Donald Kagan as "the world's leading student of the writing of history in the ancient world".
Өмірбаян
Момильяно 1908 жылғы 5 қыркүйекте Пьемонт облысының Караглио қаласында дүниеге келген. 1936 жылы ол Турин университетінде Рим тарихының профессоры болды, бірақ еврей болғандықтан 1938 жылы фашистік режим қабылдаған еврейге қарсы нәсілдік заңдарға байланысты қысқа уақыттан кейін лауазымын жоғалтып, Англияға көшіп кетті және онда тұрды. Оксфорд университетінде біраз уақыт оқығаннан кейін, ол Бристоль университетінде ежелгі тарихты оқытты, 1947 жылы лектор болып тағайындалды. Кейін ол Лондон университетінің колледжіне өтті және 1951 жылдан 1975 жылға дейін ежелгі тарих кафедрасының профессоры болып сайланды. Ол Варбург институтының мүшесі болды және Вольф Либесчуцтің докторлық диссертациясына жетекшілік етті. Момильяно Чикаго университетіне жиі барып тұрды, онда ол Гуманитарлық ғылымдар бойынша Александр Уайт профессоры атанды, сондай-ақ Пизадағы Scuola Normale Superiore-де дәріс оқыды. Ол "The New York Review of Books" журналы үшін рецензиялар жазды. Ежелгі грек тарихшыларын және олардың әдістерін зерттеумен қатар, ол Эдвард Гиббон сияқты заманауи тарихшыларға да қызығушылық танытты және олар туралы бірнеше зерттеулер жазды. 1930 жылдан бастап Момильяно Enciclopedia Italiana-ға бірнеше өмірбаян жазды, ал 1940 және 1950 жылдары Оксфорд классикалық сөздігі мен Encyclopædia Britannica-ға өмірбаян жазды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Чикаго университетінде өмір бойына арнаулы профессор болып тағайындалды және Оксфордтағы All Souls College және Кембридждегі Питерхауз колледжінде стипендия алды. 1969 жылы Америка философиялық қоғамының, ал 1971 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1974 жылы ол Британ империясы орденінің құрметті серігі (KBE) атанды. Момильяно 1987 жылғы 1 қыркүйекте Лондонда қайтыс болды. Оның көптеген эсселері оның өлімінен кейін жинақталатын томдарда жарық көрді. Бристоль университеті де оның құрметіне академиялық сыйлық тағайындады, ол ежелгі тарихтан үздік студенттік жетістіктерге беріледі.
Momigliano was born on 5 September 1908 in Caraglio, Piedmont. In 1936, he became Professor of Roman History at the University of Turin, but as a Jew, soon lost his position due to the anti Jewish Racial Laws enacted by the Fascist regime in 1938, and moved to England, where he remained. After a time at Oxford University, he taught Ancient History at the University of Bristol where he was made a lecturer in 1947. He went to University College London and was elected Chair of Ancient History from 1951 to 1975. He was a Fellow of the Warburg Institute and supervised the PhD of Wolf Liebeschuetz. Momigliano visited regularly at the University of Chicago where he was named Alexander White Professor in the Humanities, and at the Scuola Normale Superiore di Pisa. He wrote reviews for The New York Review of Books. In addition to studying the ancient Greek historians and their methods, he also took an interest in modern historians, such as Edward Gibbon, and wrote a number of studies of them. After 1930, Momigliano contributed a number of biographies to the Enciclopedia Italiana; in the 1940s and 1950s he contributed biographies to the Oxford Classical Dictionary and Encyclopædia Britannica. In his retirement, he was made a distinguished visiting professor for life at the University of Chicago and held fellowships at All Souls College, Oxford and Peterhouse, Cambridge. He was elected to the American Philosophical Society in 1969 and the American Academy of Arts and Sciences in 1971. In 1974 he was made an honorary Knight Commander of the Order of the British Empire (KBE). Momigliano died in London on 1 September 1987. A number of his essays were collected into volumes published posthumously. The University of Bristol also established an academic prize in his name, awarded for the best undergraduate performance in Ancient History.
Көзқарастар
1930 жылдары Момильяно Ұлттық фашистік партияға қосылды, Бенито Муссолиниге адалдық ант берді және партия мүшесі ретінде итальяндық антисемиттік нәсілдік заңдардан босатуды сұрады. Момильяно Еуропа әдебиетінің бірнеше классикалық туындылары Еуропадағы ұлтшылдық пен соғысқа ықпал еткенін айтты және «Германия» мен «Илиада» сияқты шығармаларды «ешқашан жазылмаған ең қауіпті кітаптардың бірі» деп санады. Момильяно Рим империясының біртіндеп құлдырауына жауапты күштерді анықтауға және түсіндіруге көп еңбек жұмсауды бекер және «қайырсыз» деп есептеді. 1980 жылдары Момильяно және тарихшы әріптесі Карло Гинцбург француз филологы Жорж Дюмезильді қатаң сынады, оны «жүдей-христиандық» қоғамға қарсы фашист деп айыптады. Эдгар Поломе Момильяноның денсаулығы нашар болған Дюмезильге жасаған шабуылдарын «әділсіз және қатыгез» деп сипаттады.
In the 1930s, Momigliano joined the National Fascist Party, swore loyalty to Benito Mussolini, and sought exemption from antisemitic Italian racial laws as a party member. Momigliano believed that several classical works of European literature had contributed to the nationalism and warfare in Europe, and considered works such as Germania and the Iliad as "among the most dangerous books ever written". Momigliano considered it wasteful and "comical" to spend much efforts at identifying and explaining the forces held responsible for the gradual disintegration of the Roman Empire. In the 1980s, Momigliano and fellow historian Carlo Ginzburg leveled heavy criticism against French philologist Georges Dumézil, whom they charged with being a fascist opposed to "Judeo Christian" society. Momigliano's attacks on Dumézil, who was then in very poor health, have been described as "unfair and vicious" by Edgar C. Polomé.