Жапонияның ұлттық қазыналары: Материалдық мәдени мұраның ең бағалысы
National Treasure (Japan)
Жапонияның ұлттық қазыналары: ең бағалы материалдық мәдени мұралар туралы ақпарат. 🏛️🏛️ Сарайлар, храмдар, өнер туындылары, қолөнер бұйымдары мен археологиялық жәдігерлер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ең құнды Материалдық мәдени мүліктер
Most precious of Tangible Cultural Properties
Жапонияның Ұлттық қазыналарының бір бөлігі
Some of the National Treasures of Japan
Ұлттық қазына (жап. 国) – Мәдениет істері агенттігінің (Білім, мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігінің арнайы органы) анықтаған және белгілегендей, Жапонияның ең құнды Материалдық мәдени мүліктері. Материалдық мәдени мүлік тарихи немесе көркемдік құндылығы бар деп есептеледі және «ғимараттар мен құрылыстар» немесе «сырмалы өнер және қолөнер» деп жіктеледі. Әрбір Ұлттық қазына ерекше шеберлікпен орындалуы, әлемдік мәдени тарих үшін жоғары құндылығы немесе ғылыми зерттеулер үшін ерекше құндылығы болуы керек. Ұлттық қазыналардың шамамен 20%-ы қамалдар, будда ғибадатханалары, синтоизм ғибадатханалары немесе тұрғын үйлер сияқты құрылыстарды құрайды. Қалған 80%-ы – суреттер, шиыршықтар, сутралар, каллиграфия туындылары, ағаш, қола, лак немесе тастан жасалған мүсіндер, қыш және лактан жасалған бұйымдар, металл өнімдері, қылыштар, маталар, сондай-ақ археологиялық және тарихи жәдігерлер. Бұл бұйымдар ежелгі және Мейджи кезеңінен бұрынғы Жапонияның тарихын қамтиды, соның ішінде Жомон дәуірінен табылған ең көне қыш ыдыстар мен 19 ғасырға жататын құжаттар мен жазбалар бар. 2009 жылы Акасака сарайы, 2014 жылы Томиока жібек фабрикасы және Кайчи мектебінің Ұлттық қазыналар тізіміне енуімен үш заманауи, Мейджи қалпына келтіруінен кейінгі Ұлттық қазына қосылды. Жапония мәдени мұрасын қорғау, сақтау және жіктеу үшін толыққанды заңнамалық жүйеге ие. Материалдық және материалдық емес мүліктерге құрметпен қарау және оларды қорғау жапондық сақтау және қалпына келтіру практикасына тән. Феодалдық Жапония 1867-68 жылдары Токугава шогунаты Мейджи қалпына келтіруімен ауыстырылғанда күрт аяқталды. Одан кейін, синтоизм мен буддизмді бөлу және буддизмге қарсы қозғалыстарды насихаттау саясатының нәтижесінде туған «хайбуцу кишаку» («Буддизмді жою және Шакиамуниді жою») кезінде будда ғибадатханалары мен өнер туындылары жойылды. Осы кезеңде индустрияландыру мен батыстың ықпалы жапон мәдени мұрасына әсер етті. Нәтижесінде будда және синтоистік институттар кедейленіп, ғибадатханалар құлап, құнды заттар экспортталды. 1871 жылы Дайджо-кан Жапон ескіліктерін қорғау туралы қаулы шығарды – «Ежелгі артефакттарды сақтау жоспары». Университеттердің ұсыныстары негізінде, жарлық префектураларға, ғибадатханалар мен киелі орындарға маңызды ғимараттар мен өнердің тізімін жасауды тапсырды. Дайго-дзидің бес қабатты пагодасы, Тошодай-дзидің кондосы және Киёмидзу-дераның хондосы осы кезеңде жөндеуден өткен ғимараттардың мысалдары. Негізгі критерийлер «көркемдік артықшылық» және «тарихи дәлел ретінде құндылығы және тарихи байланыстардың байлығы» болғанымен, туындының жасы қосымша фактор болды. 1897 жылғы заңдар бүгінгі күнгі сақтау заңының негізін құрайды. Жаңа заңдардың нәтижесінде Тодай-дзидің Дайбуцудені 1906 жылдан бастап қалпына келтіріліп, 1913 жылы аяқталды. Көбінесе бұл 7-17 ғасырларға дейінгі діни ғимараттар болды. Шамамен 500 ғимарат кеңінен қалпына келтірілді, олардың 90%-ы мемлекеттік бюджеттен қаржыландырылды. Мейджи кезеңіндегі қалпына келтіру жұмыстары көбінесе жаңа материалдар мен технологияларды қолданды. 1929 жылы «Ұлттық қазынаны сақтау туралы заң» (国宝保存法) қабылданды және сол жылдың 1 шілдесінен күшіне енді. Бұл заң 1897 жылғы заңдарды алмастырды және мәдени құндылықтарды экспорттау немесе алып кетуді болдырмау мақсатында мемлекеттік және жеке мекемелер мен жеке тұлғалардың иелігіндегі Ұлттық қазыналарды қорғауға мүмкіндік берді.
A National Treasure ([[wikt:国) is the most precious of Japan's Tangible Cultural Properties, as determined and designated by the Agency for Cultural Affairs (a special body of the Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology). A Tangible Cultural Property is considered to be of historic or artistic value, classified either as "buildings and structures" or as "fine arts and crafts". Each National Treasure must show outstanding workmanship, a high value for world cultural history, or exceptional value for scholarship. Approximately 20% of the National Treasures are structures such as castles, Buddhist temples, Shinto shrines, or residences. The other 80% are paintings; scrolls; sutras; works of calligraphy; sculptures of wood, bronze, lacquer or stone; crafts such as pottery and lacquerware carvings; metalworks; swords and textiles; and archaeological and historical artifacts. The items span the period of ancient to early modern Japan before the Meiji period, including pieces of the world's oldest pottery from the Jōmon period and 19th century documents and writings. The designation of the Akasaka Palace in 2009, the Tomioka Silk Mill in 2014 and of the Kaichi School added three modern, post Meiji Restoration, National Treasures. Japan has a comprehensive network of legislation for protecting, preserving, and classifying its cultural patrimony. The regard for physical and intangible properties and their protection is typical of Japanese preservation and restoration practices. Feudal Japan ended abruptly in 1867–68 when the Tokugawa shogunate was replaced by the Meiji Restoration. During the ensuing haibutsu kishaku ("abolish Buddhism and destroy Shākyamuni") triggered by the official policy of separation of Shinto and Buddhism and anti Buddhist movements propagating the return to Shinto, Buddhist buildings and artwork were destroyed. During the same period, Japanese cultural heritage was impacted by the rise of industrialization and westernization. As a result, Buddhist and Shinto institutions became impoverished. Temples decayed, and valuable objects were exported. In 1871, the Daijō kan issued a decree to protect Japanese antiquities called the Plan for the Preservation of Ancient Artifacts (古器旧物保存方). Based on recommendations from the universities, the decree ordered prefectures, temples, and shrines to compile lists of important buildings and art. The five storied pagoda of Daigo ji, the kon dō of Tōshōdai ji, and the hon dō of Kiyomizu dera are examples of buildings that underwent repairs during this period. While the main criteria were "artistic superiority" and "value as historical evidence and wealth of historical associations", the age of the piece was an additional factor. The laws of 1897 are the foundation for today's preservation law. As a result of the new laws, Tōdai ji's Daibutsuden was restored beginning in 1906 and finishing in 1913. Most were religious buildings dating from the 7th to early 17th century. Approximately 500 buildings were extensively restored, with 90% of the funding provided by the national budget. Restorations during the Meiji period often employed new materials and techniques.]] In 1929 the National Treasures Preservation Law (国宝保存法) was passed and went into effect on July 1 of that year. The law replaced the 1897 laws and extended protection for National Treasures held by public and private institutions and private individuals in an effort to prevent the export or removal of cultural properties.
Мәдени құндылықтарды қорғау туралы заң
1949 жылы 26 қаңтарда әлемдегі ең көне ағаш құрылыстардың бірі және "Ежелгі храмдар мен киелі орындарды сақтау туралы заң" бойынша қорғалатын алғашқы ғимараттардың бірі – Хорю-дзидің кондосы өртенгенде, VII ғасырға тән құнды қабырға суреттері зақымданды. Осы оқиға мәдени мүліктерді қорғау жүйесін қайта ұйымдастыруға түрткі болды және 1950 жылдың 30 мамырында жазылып, сол жылдың 29 тамызында күшіне енген Мәдени мүліктерді қорғау туралы заңға (文化財保護法) негіз салды. Жаңа заң 1919, 1929 және 1933 жылдарғы заңдарды біріктірді. Бұрынғы заңдардың қорғау шеңбері "материалдық мәдени мүліктер" сияқты өнер мен қолданбалы өнер, "халықтық мәдени мүліктер" және "жер астындағы мәдени мүліктер" сияқты "жансыз мәдени мүліктерді" қамту үшін кеңейтілді. Заңды іске асыру ережелері мүліктің үш негізгі санаттарын белгіледі: материалдық/жансыз мәдени мүліктер және "тарихи орындар, көрнекті жерлер мен табиғи ескерткіштер". Материалдық мәдени мүліктер "жоғары көркемдік немесе тарихи құндылығы бар" заттар немесе "жоғары ғылыми құндылығы бар" археологиялық материалдар (немесе басқа да тарихи материалдар) ретінде анықталды.
When the kon dō of Hōryū ji, one of the oldest extant wooden buildings in the world and the first to be protected under the "Ancient Temples and Shrines Preservation Law", caught fire on January 26, 1949, valuable seventh century wall paintings were damaged. The incident accelerated the reorganization of cultural property protection and gave rise to the Law for the Protection of Cultural Properties (文化財保護法), which was drafted on May 30, 1950, and went into effect on August 29 of that year. The new law combined the laws of 1919, 1929, and 1933. The scope of the previous protection laws was expanded to cover "intangible cultural properties" such as performing and applied arts, "folk cultural properties", and "buried cultural properties". The regulations implementing the law specified three broad categories of properties: tangible/intangible cultural properties and "historic sites, places of scenic beauty, and natural monuments". Tangible cultural properties were defined as objects of "high artistic or historic value" or archaeological materials (or other historic material) of "high scholarly value".
Мәдени құндылықтарды қорғаудың соңғы жетістіктері
1951 жылдың 9 маусымынан бастап Мәдени мүліктерді қорғау туралы заңға сәйкес Ұлттық қазыналар деп белгіленді. Қорғалатын техникаларға суреттер мен каллиграфияны орамаларға орнату, лакталған бұйымдар мен ағаштан жасалған мүсіндерді жөндеу, но маскаларының, костюмдерінің және аспаптарының жасалуы кірді. Мәдени мүлікті тіркеу иесіне маңызды мәдени мүліктер мен Ұлттық қазыналарға қарағанда аз жауапкершілік жүктейді. 5 Ұлттық қазына ғимаратының ішінде мәдени мүліктер зақымдалды. Зақымдалған Ұлттық қазыналарға Зюиган-дзи (Бас зал және дін қызметкерлерінің жатақтары), Осаки Хачиман-гуй, Ширамизу Амидадо және Сейхаку-дзидің Будда залы жатады. Осы тұрғыдан Оңтүстік Кореяның қорғау жүйесі Жапония жүйесіне ұқсас. XXI ғасырда әр жылы сегізден тоғызға дейін мүліктер тағайындалды. Тағайындалған құрылыстар жапон қамалдарын салудың ең жоғары деңгейін көрсетеді және Сенгоку кезеңінің соңынан, яғни 16 ғасырдың соңынан 17 ғасырдың бірінші жартысына дейінгі уақыттан басталады. Қамалдар әскери бекіністер болған, сонымен қатар саяси, мәдени және экономикалық орталықтар еді. Олар даймё, оның отбасы және адал қызметкерлері үшін де тұрғын үйлер болды. Бұл санаттағы ең көне құрылым – Бунроку дәуірінде салынған қосымша донжон, яғни Мацумото қамалындағы Солтүстік-батыс кіші мұнарасы. 1485 және 1657 жылдар аралығында салынған он төрт Ұлттық қазына тарихи резиденциялар санатына енгізілген. Оның оны Киотода орналасқан. Құрылыстарға шайханалар, шоин бөлмелері, қонақтарға арналған немесе қабылдау залдары кіреді.
National Treasures have been designated according to the Law for the Protection of Cultural Properties starting from June 9, 1951. The techniques to be protected included the mounting of paintings and calligraphy on scrolls; the repair of lacquerware and wooden sculptures; and the production of Noh masks, costumes, and instruments. Compared to Important Cultural Properties and National Treasures, the registration of Cultural Property entails fewer responsibilities for the owner. cultural properties including five National Treasure buildings suffered damage. The affected National Treasures are Zuigan ji (Main Hall and Priest's Quarters), Ōsaki Hachiman gū, Shiramizu Amidadō and the Buddha Hall of Seihaku ji. In this respect the South Korean protective system is similar to that of Japan. In the 21st century, up to nine properties were designated every year. The designated structures represent the apogee of Japanese castle construction, and date from the end of the Sengoku period, from the late 16th to the first half of the 17th century. the castles were military fortifications as well as political, cultural, and economic centers. They also served as residences for the daimyō, his family, and retainers. The oldest structure in the category is a Bunroku era secondary donjon called the Northwest Small Tower, which is located at Matsumoto Castle. Fourteen National Treasures, dating from between 1485 and 1657, are listed in the historical residences category. Ten are located in Kyoto. The structures include teahouses, shoin, and guest or reception halls.
Мектептер
Жапонияның ең көне мектептерінің бірі – Нагано префектурасының Мацумото қаласындағы Кайчи мектебі 2019 жылы «мектептер» (学校) санатындағы жалғыз Ұлттық қазына деп танылды. Бұл оқу орны Мэйдзи реставрациясынан кейін көп ұзамай құрылып, 1876 жылы қазіргі батыс үлгісіндегі ғимаратқа көшірілді.
One of Japan's oldest schools, the Kaichi School in Matsumoto, Nagano Prefecture was designated in 2019 as the only National Treasure in the category of "schools" (学校). The institution was established shortly after the Meiji Restoration and relocated to the extant western style building in 1876.
Қасиетті орындар
"Құдайлар" (神社) санатындағы ұлттық қазыналарға негізгі залдар (honden), дұға оқитын орындар (haiden), қақпалар, сый-сыйлықтарды ұсынатын залдар (heiden), тазару залдары (haraedono) және Синто киіз үйлерімен байланысты басқа да құрылыстар кіреді. Қазіргі уақытта осы санатта 42 ұлттық қазына бар, олар 12 ғасырдан (Хейан кезеңінің соңы) 19 ғасырға (Эдо кезеңінің соңы) дейінгі мерзімді қамтиды. Синто дәстүрі бойынша, ғибадатханалар немесе құрылыстар белгілі бір уақыт аралығында өзгеріссіз қайта жаңартылып, бастапқы нұсқасына сәйкес салынған. Осылайша, ежелгі стильдер ғасырлар бойы қайта жаңартылып, бүгінгі күнге дейін жеткен. Ең көне сақталған және тіркелген киіз үй құрылысы – Ужигами киіз үйінің негізгі залы, ол 12 ғасырға (Хейан кезеңінің соңы) жатады. Белгіленген құрылыстардың шамамен жартысы Жапонияның Кансай аймағындағы Киото, Нара және Шига префектураларында орналасқан. Никко Тошо Гуу бес ұлттық қазынаға ие. Бұл құрылыстар 6 ғасырдан (Асука кезеңі) 19 ғасырға (Эдо кезеңі) дейінгі 1000 жылдан астам жапон буддалық сәулет өнерін қамтиды. Белгіленген мүліктердің шамамен үштен екісі Кансай аймағында орналасқан, оның ішінде Нара префектурасында 60 ұлттық қазына киіз үйі және Киото префектурасында 31 құрылыс бар. Хору-дзи киіз үйі 18 құрылысымен ұлттық қазына атанған ең көп құрылыстарға ие. Эдо кезеңінің ортасында, 1701 жылы салынған Шизутани мектебінің аудиториясы қарапайым халыққа білім беру институты болған. Оның жамбас және қиыршықты (иримоя) шатыры жалпақ, кең ойыс плиткалардан және тігістерді жабатын жартылай цилиндрлі дөңгелек плиткалардан тұрады. Құрылыс жоғары сапалы ағаштардан, мысалы, зелькова, кедр және камфордан жасалған. Оура шіркеуі 1864 жылы француз дін қызметкері Бернар Петижан Фьердің 1597 жылдың 5 ақпанында Нагасакиде айқышқа тартылып өлтірілген 26 христиан шейітін еске алу үшін салынған. Шіркеудің фасады олардың өлім жазасы орындалған Нишизака төбесіне қарап тұр. Бұл готикалық стильдегі құрылыс және Жапониядағы ең көне ағаш шіркеу. 1501 жылы патша Шо Шин салған Тамаудун екі тас қабырғалы қоршаудан және Риукюан патшалығының мәйіттерін уақытша сақтаған үш қабір бөлімдерінен тұрады. Цужун көпірі – 1854 жылы суару үшін пайдаланылған және сол кездегі технологияның ең жоғары деңгейін көрсететін ұзын аркалы көпір және су құбыры.
National Treasures in the category of "shrines" (神社) include main halls (honden), oratories (haiden), gates, offering halls (heiden), purification halls (haraedono), and other structures associated with Shinto shrines. Presently there are 42 National Treasures in this category, dating from the 12th century (late Heian period) to the 19th century (late Edo period). According to the tradition of nihongo|Shikinen sengū sai|式年遷宮祭, the buildings or shrines were faithfully rebuilt at regular intervals, adhering to the original design. In this manner, ancient styles have been replicated through the centuries to the present day. The oldest designated extant shrine structure is the main hall at Ujigami Shrine, which dates from the 12th century (late Heian period). About half of the designated structures are located in three prefectures: Kyoto, Nara, and Shiga, all of which are in the Kansai region of Japan. Nikkō Tōshō gū has five National Treasures. The structures cover more than 1,000 years of Japanese Buddhist architecture, from the 6th century (Asuka period) to the 19th century (late Edo period). About three quarters of the designated properties are located in the Kansai region, with 60 National Treasure temple structures in Nara Prefecture and 31 in Kyoto Prefecture. The temple Hōryū ji has the largest number of designated National Treasure buildings, with 18 structures. Built during the mid Edo period in 1701, the Auditorium of the Shizutani school, an educational institute for commoners, is a single story building. It has a hip and gable (irimoya) tile roof composed of flat broad concave tiles and semi cylindrical convex tiles that cover the seams. The structure is built of high quality woods such as zelkova, cedar, and camphor. Ōura Church was established in 1864 by the French priest Bernard Petitjean of Fier to commemorate the 26 Christian martyrs executed by crucifixion on February 5, 1597, at Nagasaki. The façade of the church faces Nishizaka hill, the place of their execution. It is a gothic structure and the oldest extant wooden church in Japan. Built in 1501 by King Shō Shin, the Tamaudun consists of two stone walled enclosures and three tomb compartments that in compliance with tradition temporarily held the remains of Ryūkyūan royalty. Tsūjun Bridge is an long arch bridge and aqueduct built in 1854 used for irrigation and representing the highest level of technology at the time.
Ежелгі құжаттар
Жапондық құнды тарихи құжаттар "Ежелгі құжаттар" (古文書) санатына жатқызылады. Бұл санатта 63 нысан немесе нысандар жиынтығы бар, олар хаттар мен күнделіктерден бастап тізімдерге дейін. Олардың бірі – ақ матадан жасалған карта, ал екіншісі – тасқа ойылған жазу. Дегенмен, осы санаттағы қалған барлық заттар қағазға жазылған қылқаламмен жасалған және көбінесе ерте каллиграфияның маңызды мысалдары болып табылады. Ең көне нысан 7 ғасырдың соңына, ал ең жаңасы 19 ғасырдың соңына (кеш Едо кезеңіне) жатады. Санаттағы жазбалардың шамамен жартысы Киотода сақталған.
Valuable Japanese historical documents are designated in the category "ancient documents" (古文書). There are 63 items or sets of items in this category, ranging from letters and diaries to records. One National Treasure is a linen map, and another is an inscription on stone. However, all other objects in the category were created with a writing brush on paper and in many cases present important examples of early calligraphy. The oldest item dates from the late 7th century and the most recent from the 19th century (late Edo period). Approximately half of the entries in the category are located in Kyoto.
Археологиялық материалдар
"Археологиялық материалдар" (考古資料) санатына ең көне мәдени мүліктердің бір бөлігі кіреді, олардың ішінде 50-і Ұлттық қазына деп белгіленген. Осы санаттағы Ұлттық қазыналардың көпшілігі бастапқыда қабірлерге қосылған немесе храм негірі үшін сыйлық ретінде берілген, кейіннен қабірлерден, кофундардан, сутра үйінділерінен немесе басқа археологиялық орындардан қазылған ірі заттар жиынтығынан тұрады. Ең көне заттар – палеолит дәуірінен қалған тас құралдар, жалын тәрізді керамика және ерте жапон өркениетін көрсететін Жомон дәуірінен қалған догу саз мүсіндері. Сондай-ақ, қола айналар мен қоңыраулар, әшекейлер, ежелгі қылыштар мен пышақтар да бар. Ең соңғы зат – алтыбұрышты тас бағана, ол 1361 жылғы Нанбоку-чо дәуіріне жатады. Материалдардың көп бөлігі (31) мұражайларда сақталады, ал Токио ұлттық мұражайында алты Ұлттық қазына бар. Дегенмен, 86 зат Камакура дәуірінен, ал ең соңғысы Муромачи дәуірінен. Белгіленген заттар буддалық храмдарда, синтоизм ғибадатханаларында, мұражайларда және жеке коллекцияларда сақталған. Бұл санатқа сонымен қатар Асука ғибадатханасына, Цурагаока Хачимангуға, Ицукусима ғибадатханасына, Касуга Тайшаға және Кумано Хаятама Тайшаға сыйланған қасиетті қазыналар да кіреді. Бұл қазыналар тиісті ғибадатхананың құдайына арналған. Оларға киім-кешек, тұрмыстық заттар және басқа да бұйымдар жатады.
The category "archaeological materials" (考古資料) includes some of the oldest cultural properties, with 50 designated National Treasures. Many of the National Treasures in this category consist of large sets of objects originally buried as part of graves or as offering for temple foundations, and subsequently excavated from tombs, kofun, sutra mounds, or other archaeological sites. The oldest items are stone tools from the paleolithic period and flame shaped pottery and dogū clay figurines from the Jōmon period that reflect early Japanese civilization. Other items listed include bronze mirrors and bells, jewellery, ancient swords, and knives. The most recent object, a hexagonal stone column, dates to the Nanboku chō period, 1361. Most of the materials (31) are located in museums, with six National Treasures in the Tokyo National Museum. However, 86 of the items are from the Kamakura period, with the most recent object from the Muromachi period. The designated items are located in Buddhist temples, Shinto shrines, museums, and private collections. —and are housed in Buddhist temples, Shinto shrines, and museums. Also included in this category are sacred treasures that worshippers presented to Asuka Shrine, Tsurugaoka Hachimangū, Itsukushima Shrine, Kasuga taisha, and Kumano Hayatama Taisha. The treasures were dedicated to the enshrined deity of the respective shrine. They comprise garments, household items, and other items.
Тарихи материалдар
Үш Ұлттық қазына жиынтығы "тарихи материалдар" (歴史資料) санатына енгізілген. Бір жиынтық 15-19 ғасырларда Рюкю аралдарының көп бөлігін билеген Рюкю корольдері Шо әулетіне қатысты 1251 заттан тұрады. Белгіленген заттар екінші Шо әулетінің (16-19 ғасырлар аралығында) кезеңіне жатады және Наха қаласының тарих мұражайында сақталады. Бұл жиынтықта 1166 құжат немесе жазба бар, оның ішінде құрылыс жоспарлары немесе жерлеу рәсіміне қатысты заттардың тізімдері; 85 – киім-кешек пен жиһаз сияқты қолөнер бұйымдары. Екінші жиынтыққа Хасекура Цуненаганың 1613-1620 жылдардағы Еуропаға жасаған сауда миссиясы (Кейчо елшілігі) кезінде әкелген суреттері, құжаттары, рәсімдік құралдары, аспаптары мен киімдері кіреді. Сэндай доменінің иегері Дате Масамуне Хасекураны жіберіп, ол Мексика қаласы мен Мадрид арқылы Римге сапар шегіп, содан кейін Жапонияға оралды. Сендай қалалық мұражайындағы белгіленген жиынтық 47 заттан тұрады: 1615 жылдың қараша айындағы Рим азаматтығы туралы құжат; Папа Пауыл V-нің портреті; Мадридте дінге қайта оралғаннан кейін дұға етіп тұрған Хасекураның портреті; 19 діни сурет; әулиелердің бейнелері; рознилер және айқыштар сияқты рәсімдік заттар; 25 түрлі киім мен аспаптар, соның ішінде дін қызметкерлерінің киімдері; Индонезиялық және Бенджамин Тензе крисі; және Цейлон пышағы. Үшінші жиынтыққа Эдо кезеңіне қатысты 2345 зат кіреді. Бұл заттар Чиба префектурасының Катори қаласындағы Ино Тадатака еске алу залында сақталады, олардың ішінде 787 карта мен сурет, 569 құжат және жазба, 398 хат, 528 кітап және 63 геодезиялық құрал бар.
Three National Treasure sets are catalogued in the category "historical materials" (歴史資料). One set consists of 1,251 items related to the Shō family, the kings of Ryūkyū, who ruled over most of the Ryukyu Islands between the 15th and 19th century. The designated items date to the second Shō Dynasty (between the 16th and 19th century), and are located in the Naha City Museum of History. Within this set are 1,166 documents or records, including construction plans or registers of funeral items; 85 are craft items including articles of clothing and furniture. The second set comprises paintings, documents, ceremonial tools, harnesses, and items of clothing Hasekura Tsunenaga brought back from his 1613 to 1620 trade mission (Keichō Embassy) to Europe. Sent by Date Masamune, Lord of the Sendai Domain, Hasekura traveled via Mexico City and Madrid to Rome before returning to Japan. Located in the Sendai City Museum, the designated set of items consists of 47 objects: a Roman citizenship document dating from November 1615; a portrait of Pope Paul V; a portrait of Hasekura in prayer following his conversion in Madrid; 19 religious paintings; pictures of saints; ceremonial items such as rosaries; a cross and medals; 25 items of harnesses and clothing such as priests' garments; an Indonesian and Benjamin Tenze kris; and a Ceylonese dagger. A third set consists of 2,345 Edo period items related to the Japanese surveyor and cartographer Inō Tadataka. The designated objects are in custody of the Inō Tadataka Memorial Hall in Katori, Chiba, and include 787 maps and drawings, 569 documents and records, 398 letters, 528 books, and 63 utensils such as surveying instruments.
Суреттер
8-ғасырдағы классикалық Нара кезеңінен бастап 19-ғасырдың алғашқы заманауи Эдо кезеңіне дейінгі жапон және қытай суреттері "суреттер" (絵画) санатында тізімделген. Бұл санаттағы 166 ұлттық қазынаға буддалық тақырыптар, пейзаждар, портреттер және сарай көріністері кіреді. Сурет салу үшін түрлі материалдар қолданылған: 92-сі ілгіш түрме, 40-ы қол түрмесі немесе эмакимоно, 24-і биобу – бүгілетін экрандар немесе жылжымалы есіктерге (фусума) салынған суреттер, ал 3-і альбом. Олар мұражайларда, будда ғибадатханаларында, синто ғибадатханаларында, жеке коллекцияларда, университетте және екі қабірде (Такамацуцука және Китора қабірлері) орналасқан. Олардың көпшілігі Токио, Киото және Нара ұлттық мұражайларында сақталған. Ұлттық қазыналардың ең көп саны Киотода – 51, ал Токиода – 51. Токиодағы суреттердің жартысынан астамы Токио ұлттық мұражайында орналасқан. 141 жазбаның 77-сі Нара префектурасында, ал тағы 42-сі Киото префектурасында орналасқан. Көптеген жағдайларда мүсіндер будда ғибадатханаларында сақталған. Хорю-дзи және Кофуку-дзи ең көп кіруі бар орындар, тиісінше 18 және 18 атаулары бар. Токиодағы Окура өнер мұражайы, Нарадағы Нара ұлттық мұражайы және Нарадағы Йошинодағы Йошино Микумари ғибадатханасының әрқайсысында мүсіндер санатында бір-бір Ұлттық қазына бар; Шино құдайларының төрт мүсінінен тұратын бір Ұлттық қазына Кумано Хаятама Тайшада орналасқан; ал Усуки тас Буддалары Усуки қаласына тиесілі.
Japanese and Chinese paintings from the 8th century Classical Nara period to the early modern 19th century Edo period are listed in the category "paintings" (絵画). The 166 National Treasures in the category include Buddhist themes, landscapes, portraits, and court scenes. Various base materials have been used: 92 are hanging scrolls; 40 are hand scrolls or emakimono; 24 are byōbu folding screens or paintings on sliding doors (fusuma); and three are albums. They are located in museums, Buddhist temples, Shinto shrines, private collections, a university, and two tombs (Takamatsuzuka Tomb and Kitora Tomb). A large proportion of items are housed in the national museums of Tokyo, Kyoto, and Nara. The greatest number of National Treasure paintings are located in Kyoto with 51, and Tokyo with 51, and more than half of the Tokyo paintings are located in the Tokyo National Museum. Seventy seven of the 141 entries are located in Nara Prefecture while another 42 are in Kyoto Prefecture. With few exceptions, the sculptures are located in Buddhist temples. Hōryū ji and Kōfuku ji are the locations with the most entries, with 18 and 18 designations respectively. The Okura Museum of Art in Tokyo, the Nara National Museum in Nara and the Yoshino Mikumari Shrine in Yoshino, Nara each have a single National Treasure in the sculpture category; one National Treasure that consists of four sculptures of Shinto gods is located at Kumano Hayatama Taisha; and the Usuki Stone Buddhas belong to Usuki city.
Жасы
Аталған заттар Жапон өнері мен сәулетінің ежелгі заманнан бергі тарихына шолу ұсынады. Ең ертедегі археологиялық Ұлттық қазыналар 6500 жыл бұрынғы кезге жатады, ал Акасака сарайы 20 ғасырдың басында салынған. Ұлттық қазыналардың кез келген санатындағы заттар уақыт аралығын толығымен қамтымайды, керісінше, тарихи оқиғалармен анықталатын және сол өнер немесе сәулет түрінің гүлденген кезеңімен сәйкес келетін қысқа мерзімді білдіреді. Жапониядағы синтоизм ғибадатханаларының тарихы будда ғибадатханаларынан да көне. Алайда, ғибадатханаларды белгілі бір уақыт аралығында қайта жаңарту дәстүрі (式年遷宮祭) болғандықтан, ең көне ғибадатхана құрылыстары 12 ғасырдың соңына жатады. Типтік жапон қамалдары 1576 жылы Азучи қамалының салынуымен басталган 50 жылдық кезеңнің нәтижесі болып табылады, бұл қамалдардың стилі мен мақсатындағы өзгерісті білдірді. 1620 жылы қамалдар салу тоқтатылды; Токугава сёгунаты 1615 жылы Тойотоми кланын талқандап, жаңа қамалдар салуға тыйым салды. Жапон палеолитінен (13000–28000 ж.б.д.) табылған тас құралдар Жапонияда адамның қоныстануының бастауын көрсетеді және «археологиялық материалдар» санатындағы ең көне Ұлттық қазына ретінде тағайындалған. Тұрақты өмір салты мен өркениеттің алғашқы белгілері шамамен 14000–300 ж.б.д. аралығындағы Жомон кезеңімен байланысты. Солтүстік Жапонияда табылған саздан жасалған мүсіндер (догу) және әлемдегі ең көне керамикалық бұйымдар «археологиялық материалдар» санатындағы екінші ең көне Ұлттық қазына ретінде белгіленді. Бұл санаттағы ең ерте заттардың кейбіреуі Камакура дәуіріндегі сутра үйінділерінен табылған. «Көркемдік өнер», «жазу» және «мүсіншілік» санатындағы тағайындалған заттардың басталуы 552 жылы буддизмнің Жапонияға әкелінуімен байланысты. Осы санаттардағы ең көне Ұлттық қазыналардың бір бөлігі тікелей Қытай мен Кореядан импортталған. Камакура кезеңінен кейін, негізінен діни сипатта болған жапон мүсіншілігінің өнері төмендеді. Сондықтан Камакура кезеңінен кейін Ұлттық қазына ретінде танылған мүсіндер жоқ.
The designated items provide an overview of the history of Japanese art and architecture from ancient to modern times, with the earliest archaeological National Treasures dating back 6,500 years, and the Akasaka Palace dating from the early 20th century. Items from any one of the categories of National Treasures may not represent the entire interval of time, but rather a shorter period of time determined by historical events, and coinciding with the time in which the specific artistry or type of architecture flourished. The history of Shinto shrines in Japan is even older than that of temples. However, because of the tradition of rebuilding shrines at regular intervals, known as (式年遷宮祭), the oldest designated shrine structures date to the late 12th century. The archetypical Japanese castles are a product of a period of 50 years that began with the construction of Azuchi Castle in 1576, which marked a change in style and function of castles. Castle construction ended in 1620; the Tokugawa shogunate destroyed the Toyotomi clan in 1615 and subsequently prohibited the building of new castles. Stone tools dated to 13,000–28,000 BC from the Japanese paleolithic reflect the beginning of human habitation in Japan and have been designated as the oldest National Treasures in the "archaeological materials" category. The first indications of stable living patterns and civilization date to the Jōmon period, from about 14,000 BC to 300 BC. Clay figurines (dogū) and some of the world's oldest pottery, discovered at sites in northern Japan, have been designated as the second oldest National Treasures in the "archaeological materials" category. Some of the earliest items in this category are objects discovered in sutra mounds from the Kamakura period. The starting date of designated "crafts", "writings", and "sculptures" is connected to the introduction of Buddhism to Japan in 552. A proportion of the oldest designated National Treasures of these categories were directly imported from mainland China and Korea. After the Kamakura period, the art of Japanese sculpture, which had been mainly religious in nature, deteriorated. Consequently, there are no National Treasure sculptures from after the Kamakura period.