1983 жылғы "Аштық" фильмі: Қанға жаны асқан махаббат және мәңгілік өмір іздеуі
The Hunger (1983 film)
"Аштық" (The Hunger) – 1983 ж. түсірілген британдық қорқыныш фильмі. Катрин Денев, Дэвид Боуи, Сьюзан Сарандон жұлдыздар құрамында. Вампирлер, махаббат, және ғалымдар туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылғы британдық мистикалық қорқыныш фильмі, режиссері Тони Скотт.
1983 British supernatural horror film directed by Tony Scott
"Аштық" – Тони Скотттың режиссерлік дебюті болған 1983 жылғы британдық эротикалық қорқыныш фильмі. Басты рөлдерде Кэтрин Денев, Дэвид Боуи және Сьюзан Сарандон сомдаған. Фильм Уитли Стрибердің 1981 жылғы осы аттас романының еркін бейімделуі, сценарийін Иван Дэвис және Майкл Томас жазған. Оның сюжеті ұйқы мен қартаюды зерттеуге маманданған дәрігер (Сарандон) және вампир жұбы (Денев пен Боуи) арасындағы махаббат үшбұрышына арналған. Фильмнің арнайы эффекттерін гример Дик Смит жасаған. 1983 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілгеннен кейін, "Аштық" фильмі 1983 жылдың көктемінде Metro Goldwyn Mayer компаниясымен шығарылды. Фильм сыншылар тарапынан әртүрлі баға алғанмен, шыққаннан бері гот субмәдениетінде культты фильмге айналды.
The Hunger is a 1983 British erotic horror film directed by Tony Scott in his directorial debut, starring Catherine Deneuve, David Bowie and Susan Sarandon. The film is a loose adaptation of the 1981 novel of the same name by Whitley Strieber, with a screenplay by Ivan Davis and Michael Thomas. Its plot concerns a love triangle between a doctor who specialises in sleep and ageing research (Sarandon) and a vampire couple (Deneuve and Bowie). The film's special effects were handled by make up effects artist Dick Smith. After premiering at the 1983 Cannes Film Festival, The Hunger was released in the spring of 1983 by Metro Goldwyn Mayer. Though it received a mixed critical response, the film has accrued a cult following within the goth subculture in the years since its release.
Сюжет
Мириам Блейлок - ежелгі Мысырдағы құрбандардан су ішкен вампир, ерекше таңдалған адамдарға өзінің вампирлік сүйіктілері ретінде мәңгілік өмірді уәде етеді. Қазіргі серігі - Джон, ол 18-ғасырдағы Францияда танысқан талантты виолончельші. Нью-Йорктегі бір түнгі клубта олар жас жұппен байланысып, оларды үйге әкеліп, олардың тамағын жейді. Құрбандардың денелері Нью-Йорктегі Мириам мен Джонның сәнді үйінің жертөлесіндағы өрт сөндіру орнына тасталады, онда олар классикалық музыкадан сабақ беретін бай жұп ретінде көрінеді. Ал енді, ол айналғаннан кейін 200 жыл өткен соң, Джон ұйқысыздықтан зардап шегеді және бірнеше күн ішінде қартаяды. Джон Мириамның адам құрбандарын өлтіру және тамақтандыру оған өлместік сыйлайтынын уәде еткенін біледі. Бұл тек ішінара ғана шындық; ол мәңгілік өмірге ие болады, бірақ мәңгілік жастық емес. Ол доктор Сара Робертспен бірге, оның әріптестері Чарли мен Томмен (Сараның жігіті) бірге, оның қартаюын тездететін қартаюдың әсерін зерттейді. Сара Джонның ақылдан адасып қалғанын ойлап, оның көмек сұраған өтінішіне мән бермейді. Ашулы Джон клиникадан шыққанда, Сара оның қартаюының қаншалықты тез екенін көріп, қорқып, оған көмек ұсынады, бірақ Джон оны қабылдамайды. Блейлоктардың студенттерінің бірі, Элис Кавендер, олардың қала үйіне келіп, келесі күнгі сабаққа қатыса алмайтынын айтады. Жастық шағын қайтаруға соңғы әрекетімен Джон Алисаны өлтіреді және оны жетеді, оны Мириам жасы жеткенде өзінің келесі жұбайы болуға дайындады. Алайда оның қаны оны қалпына келтіре алмайды, сондықтан Джон Мириамнан өзін өлтіріп, оның ескірген денесінің азабынан құтқаруын сұрайды. Сонда Мириям жылап, оған: "Бұл - құтқарылудың жолы емес", - дейді. Джон жертөледе есінен танып қалғаннан кейін, Мириам оны сүйектерге толы үйдің төбесіндегі төбешікке алып шығып, бір жерге қояды. Джон сияқты, Мириамның бұрынғы вампирлік ғашықтары мәңгілік тірі өлімге ұшырайды, олар қорғай алмай ыңқылдап, қораптарына қамалады. Сара Джонның үйіне келіп, оның күйеуінің Швейцарияда екенін айтады. Сара Джонның жағдайы туралы хабардар болуды сұрайды. Кейіннен полиция қызметкері үйге келіп, жоғалған Алисаны іздеп жатыр. Мириам білімсіз болып жүр. Сара қайтадан Мириамның үйіне барып, Джон туралы сұрастырып көреді. Джон мен Элис екеуін де жоғалтқаннан кейін жалғыздыққа ұшыраған Мириам Сарамен жыныстық қатынасқа түседі, бұл кезде Мириам оның қолын тістеп, Мириамның қандары Сараның денесіне кіреді. Мириам Сараны вампир ретінде өмірдің қажеттіліктеріне кіріктіруге тырысады, бірақ Сара адам қанымен өмір сүруді ойлаудан бас тартады. Сара үйге оралып, Томмен кешкі асқа шығады, ол тамақтан бас тартқан кезде талас-тартысқа түседі және Блейлоктардың үйіне үш жарым сағат жоғалып кетуі туралы сөйлемейді. Келесі күні зертханада Сараның қанын тексеріп, оның қан түрін басып алған бөтен және адамгершілік емес қан түрі түріндегі инфекция бар екенін анықтады. Сараның бұған көңілі толқып, Мирияммен бетпе-бет келеді. Сара әлі де вампирлік түрленуінің әсерінен ауырып жатыр, Сара Мириамға оны қонақ бөлмесіне жатқызуға рұқсат береді. Том Сараны іздеп, Мириамның үйіне келеді. Мириам оны жоғарғы қабаттағы бөлмеге алып барады, онда Сара аштық пен үмітсіздіктен оны өлтіріп, тамақтандырады. Сонда Мириям оған бұрынғы өмірін ұмытып кететінін айтады. Екі жігіт бір-бірін сүйген кезде Сара Мириамның анк пышағын өзінің мойнына тығып, аузын Мириамның аузынан ұстап, Мириамды оның қанын жұтуға мәжбүр етеді. Мириам Сараны басқа сүйіктілерімен бірге қоюды ойлап, оны жоғарғы қабатқа алып шығады. Бір шу естіліп, Мириамның бұрынғы сүйіктілерінің, оның ішінде Джонның мумиялары табындарынан шығып, оны балконның шетінен құлатып жібереді. Оның қартайған сайын мумиясы шаңға айналады. Полиция тергеушісі үйді сатып алушыларға көрсететін агентті табады. Сара қазір Лондонда екі жаңа серіктесімен бірге Барбикан иелігінің Кромвель мұнарасындағы пәтерлердің балконында тұр. Бірде Мириям қоймадағы жәшіктен Сараның есімін айқайлап естиді.
Miriam Blaylock is a vampire, seen in flashbacks drinking from victims in Ancient Egypt, promising specially chosen humans eternal life as her vampire lovers. Her current companion is John, a talented cellist whom she met in 18th century France. In a nightclub in New York City, they connect with a young couple whom they bring home and feed upon by slashing their throats with bladed ankh pendants. The victims' bodies are disposed of in an incinerator in the basement of Miriam and John's elegant New York townhouse, where they pose as a wealthy couple who teach classical music. Now, 200 years after he was turned, John begins suffering insomnia and ages years in only a few days. John realises Miriam's promise – that killing and feeding upon human victims would give him immortality – was only partially true; he will have eternal life, but not eternal youth. He seeks Dr. Sarah Roberts, a research gerontologist who, with her colleagues Charlie and Tom (also Sarah's boyfriend), are studying the effects of rapid ageing in primates, hoping she can reverse his accelerating decrepitude. Sarah assumes that John is insane and ignores his pleas for help. As the angered John leaves the clinic, Sarah is horrified to see how rapidly he is ageing and offers her help, but John rebuffs her. One of the Blaylocks' students, Alice Cavender, drops by their townhouse to say that she cannot attend the next day's lesson. In a last attempt to regain his youth, John murders and feeds upon Alice, whom Miriam was grooming to be her next consort when she came of age. However, her blood does nothing to restore him, so John begs Miriam to kill him and release him from the agony of his decrepit body. Weeping, Miriam tells him there is no release. After John collapses in the basement, Miriam carries him into the attic, which is filled with coffins and places him in one. Like John, Miriam's former vampire lovers suffer an eternal living death, helplessly moaning and trapped in their coffins. Sarah comes looking for John at his home, and Miriam claims that her husband is in Switzerland. Sarah asks to be updated on John's condition. Later, a police official comes to the residence, looking for the missing Alice. Miriam feigns ignorance. Sarah returns to Miriam's home to again inquire about John. Miriam, who feels alone after losing both John and Alice, initiates a sexual encounter with Sarah, during which Miriam bites her arm and some of Miriam's blood enters Sarah's body. Miriam attempts to initiate Sarah in the necessities of life as a vampire, but Sarah is repulsed by the thought of subsisting on human blood. Sarah returns home and goes out to dinner with Tom, who becomes argumentative when she rejects food and is not forthcoming about her three and a half hour disappearance to the Blaylock residence. The next day at the lab, the team investigates Sarah's blood and reveal she has some kind of infection, in the form of a foreign and inhuman type of blood, that is taking over her own. Confused, Sarah returns to confront Miriam. Still reeling from the effects of her vampiric transformation, Sarah allows Miriam to put her to bed in a guest room. Tom arrives at Miriam's home, looking for Sarah. Miriam shows him to the upstairs bedroom, where Sarah, starving and desperate, kills and feeds upon him. Miriam assures her that she will soon forget her old life. As the two kiss, Sarah drives Miriam's ankh knife into her own throat and holds her mouth over Miriam's, forcing Miriam to ingest her blood. Miriam carries Sarah upstairs, intending to place her with her other boxed lovers. A rumbling occurs and the mummies of Miriam's previous lovers, including John, emerge from their coffins, driving her over the edge of the balcony. As she rapidly ages, the mummies become dust. The police investigator returns to find a real estate agent showing the townhouse to prospective buyers. Sarah is now in London with two new companions, standing on the balcony of a flat in the Barbican Estate's Cromwell Tower, admiring the view as dusk falls. From a draped coffin in a storage room, Miriam continually cries Sarah's name.
Өндіріс
Сараның балкондағы соңғы көрінісі студияның тілегімен қосылды, фильмді аяқсыз қалдыру және болашақта сіквелдер жасау мүмкіндігін қарастыру мақсатында. Кейіннен Сарандон бұл эпизодтың фильмнің қалған бөлігімен үйлеспейтініне өкініш білдірді: "Мен үшін фильмді қызықты еткен нәрсе – егер сіз тәуелді болсаңыз, мәңгі өмір сүргіңіз келе ме деген сұрақ болатын. Бірақ фильм дамыған сайын, шешім қабылдаушылар соңғы сахнаны өзгертіп, мен өлмеймін деп белгіледі. Осылайша, біз фильм бойына қалыптастырған барлық қағидалар – Мириам мәңгі өмір сүреді және жойылмайды, ол өзгертетін адамдардың бәрі қайтыс болады, ал мен тәуелділікке берілмеу үшін өз-өзімді өлтіремін деген қағидалар естен шығарылды. Кенеттен мен тірідей болдым, ал ол жартылай өлгендей көрінді. Не болып жатқанын ешкім түсінбеді, мен мұны өкінішті деп санаймын." Боуи фильмде жұмыс істеуге қуанды, бірақ соңғы нәтижесі туралы алаңдады. Ол: "Бұл нарықтағы ешқандай фильмге ұқсамайды. Бірақ кейбір тұстарында тым қанды болып көрінетініне қысыламын" деді.
The final scene of Sarah on the balcony was added at the studio's behest, with a view to leaving the film open ended and allowing for possible sequels. Sarandon later expressed regret that this sequence seemed to make no sense in the context of the rest of the film: "The thing that made the film interesting to me was this question of, 'Would you want to live forever if you were an addict?' But as the film progressed, the powers that be rewrote the ending and decided that I wouldn't die, so what was the point? All the rules that we'd spent the entire film delineating, that Miriam lived forever and was indestructible, and all the people that she transformed [eventually] died, and that I killed myself rather than be an addict [were ignored]. Suddenly I was kind of living, she was kind of half dying Nobody knew what was going on, and I thought that was a shame." Bowie was excited to work on the film but was concerned about the final product. He said "I must say, there's nothing that looks like it on the market. But I'm a bit worried that it's just perversely bloody at some points."
Музыка
Говард Блейк "Аштық" фильмінің музыкалық режиссері болды. Фильмнің саундтрек альбомы (Varèse Sarabande VSD 47261) фильмнің шығуымен бірге жарық көрсе де, онда фильмде қолданылған музыканың көп бөлігі кірмейді. Блейк режиссер Тони Скоттпен жұмыс істеген кезде: "Тони көбінесе классикалық музыканы пайдалана отырып, музыкалық қойылым жасағысы келді, мен де осыны зерттедім. Көп күндер бойы Уимблдондағы үйіне барып, оған тыңдату үшін көптеген жазбаларды алып бардым. Солардың бірі – Делибестің "Лакме" операсынан екі сопраноға арналған дуэт болды, мен оны Елейн Барри мен Джудит Риспен арнайы жаздырдым, ал "Лондон симфониясы" оркестрін өзім дирижерлік еттім. Говард Шелли Ральф Холмс пен Рафаэль Уоллфишпен бірге Шуберттің Ми-бемоль мажордағы фортепиано триосының екінші бөлімін жазды. Ральф Бахтың скрипкалық партитасынан гигті (E мажорда) және Рафаэль Бахтың соло виолончель сонатасының прелюдиясын (G мажорда) жазды, оған Боуи мимика жасады. Мен бір сахнада пианист ретінде түсуге көндірілдім, соған арнайы "Dolphin Square Blues" шығардым. Тони синтезаторлық музыка қосуды қалады, мен оны Ханс Циммермен таныстырдым, ол сол кезде Фулхэмдағы "Снейк Ранч" студиясында жұмыс істеді, бірақ Тони ақырында Дэвид Лоусонның электроникасымен Мишель Рубини мен Денни Йегердің музыкасын пайдаланды. Дегенмен, бұл элементтерді нақты бөліп қарастыру қиын."
Howard Blake was musical director on The Hunger. Although a soundtrack album accompanied the film's release (Varèse Sarabande VSD 47261), this issue omits much of the music used in the film. Blake noted on working with director Tony Scott, "Tony wanted to create a score largely using classical music and I researched this, many days going to his home in Wimbledon with stacks of recordings to play to him. One of these was the duet for two sopranos from Delibes' Lakmé, which I recorded specially with Elaine Barry and Judith Rees, conducting my orchestra The Sinfonia of London. Howard Shelley joined with Ralph Holmes and Raphael Wallfisch to record the second movement of Schubert's Piano Trio in E flat. Ralph recorded the Gigue from Bach's Violin Partita in E and Raphael the Prelude to Bach's Solo Cello Sonata in G, to which Bowie mimed. I was persuaded to appear in one scene as a pianist, for which I wrote a 'Dolphin Square Blues'. Tony wanted to add a synthesizer score and I introduced him to Hans Zimmer, then working at The Snake Ranch Studio in Fulham but Tony eventually used a score by Michel Rubini and Denny Jaeger with electronics by David Lawson. It is hard however to exactly separate these elements."
Қабылдау
The Hunger екі Сатурн сыйлығына – «Ең жақсы костюм» және «Ең жақсы грим» номинациялары бойынша ұсынылды, бірақ шығуымен бірге ара-жібір пікірлер алды: оның қарқыны мен сюжеті қанағаттандырмайтын болды, көбірек назар кинематография мен атмосфераға аударылған сияқты. Chicago Sun Times газетінен Роджер Эберт бұл фильмін «азапты жаман вампир фильмі» деп сипаттап, Денев пен Сарандон арасындағы секс-сцена тиімді екенін, бірақ фильмнің декорациясы мен монтажы соншалықты күшті екенін, оқиғаның мәні жоғалып кеткенін айтты. Rolling Stone журналында Майкл Срагоу жазған қысқаша шолуда оны «үлкен қазіргі заманғы кино мәселесі бар шағын қорқыныш фильмі» деп атады: «Режиссер Тони Скотт өзінің идеясын көрсетудің көптеген тапқыр жолдарын ойлап тапқандықтан, оқиғаны айтуға уақыт қалмады». Кристофер Джон «Арес» журналының 15-шы санында «Аштық» туралы пікір білдіріп, «Көркем түсірілген, бірақ мазмұны жоқ, «Аштық» – оба сияқты қашу керек фильм» деді. Камиль Паглиа «Сексуалды тұлғалар» (1990) еңбегінде «Аштық» «классикалық вампир фильмдерінің» шедевріне жақын болғанын, бірақ «көркем Кэтрин Деневті төрт аяғымен жүріп, кесілген мойындарға құмарлықпен қарау сияқты қорқынышты қателіктермен бүлінгенін» жазды, бұл Паглианың пікірінше, секстен гөрі зорлық-зомбылыққа артық көңіл бөлген. Сыншы Элейн Шоуолтер «Аштықты» «постмодернистік вампир фильмі» деп атады, ол «вампиризмді гомосексуалдық тұрғыдан бейнелейді, лесбиянка-вампир дәстүріне сүйенеді. Заманауи және әсем, [осы] фильм 1980-ші жылдардағы ерлер мен әйелдердің бірдей құштарлықтары, бірдей тілектері және билікке, ақшаға және секске деген бірдей қажеттіліктері бар екенін ұсынады, бұл алаңдатарлық». Дэвид Боуи кейінірек фильм туралы: «Алғашқы жиырма минуты қатты қозғалды – бұл шынымен керемет ашылу» деді. Rotten Tomatoes веб-сайтында 39 шолу негізінде «Аштық» 59% мақұлдау рейтингіне ие, орташа бағасы 5.8/10. Пікірлердің қорытындысы: «Сәнді, бірақ мағынасыз, «Аштық» – жақсы актерлік құрамы бар, бірақ эротикалық сәттерін қанағаттандыратын оқиға деп жаңылысқан вампир триллері».
The Hunger was nominated for two Saturn Awards for Best Costume and Best Make up, while receiving mixed reviews upon its release: its pacing and plot were felt to be unsatisfactory, with more emphasis seemingly being placed on cinematography and atmosphere. Roger Ebert of the Chicago Sun Times described the film as "an agonizingly bad vampire movie," remarking that the sex scene between Deneuve and Sarandon is effective, but that the film is so heavy on set design and scene cuts that any sense of a story is lost. In a brief review in Rolling Stone, Michael Sragow similarly called it "A minor horror movie with a major modern movie problem: director Tony Scott develops so many ingenious ways to illustrate his premise that there's no time left to tell a story." Christopher John reviewed The Hunger in Ares Magazine #15 and commented that "Beautifully filmed, but boringly void of substance, The Hunger is (was) a film to be avoided like the plague." Camille Paglia wrote in Sexual Personae (1990) that while The Hunger comes close to being a masterpiece of a "classy genre of vampire film", it is "ruined by horrendous errors, as when the regal Catherine Deneuve is made to crawl around on all fours, slavering over cut throats", which Paglia considered an inappropriate focus on violence rather than sex. Critic Elaine Showalter called The Hunger a "post modernist vampire film" that "casts vampirism in bisexual terms, drawing on the tradition of the lesbian vampire Contemporary and stylish, [it] is also disquieting in its suggestion that men and women in the 1980s have the same desires, the same appetites, and the same needs for power, money, and sex." David Bowie later commented about the film that "the first twenty minutes rattle along like hell – it really is a great opening." On the review aggregator website Rotten Tomatoes, The Hunger holds a 59% approval rating based on 39 reviews, with an average rating of 5.8/10. The consensus reads: "Stylish yet hollow, The Hunger is a well cast vampire thriller that mistakes erotic moments for a satisfying story."
Қайта жасау
2009 жылдың 23 қыркүйегінде Warner Bros. кинокомпаниясы фильмді қайта түсіруді жоспарлап отырғанын хабарлады, сценарийін Уитли Страйбер жазды. Warner Bros, жылдар бойы үнсіздіктен кейін, 2021 жылы Джессика Шарзердің жаңа сценарийімен және Грег Берланти, Сара Шехтер мен Майк Макграттың продюсерлігімен қайта түсіру туралы ақпаратты жариялады.
On 23 September 2009, Warner Bros. announced it planned a remake of the film, with the screenplay written by Whitley Strieber. Warner Bros, after years of silence, shared news about the remake in 2021 with a new screenplay by Jessica Sharzer and it being produced by Greg Berlanti, Sarah Schechter and Mike McGrath.