Ирландияның ұлы боксшысы: Бэби Фейс Ассасин тарихы

Кіріспе

Ирландиялық боксшы (1907–2008)

Макларнинді барлық уақыттағы ең ұлы ирландиялық боксшы деп атайды. BoxRec Макларнинді барлық уақыттағы ең жақсы боксшылардың екіншісі, сондай-ақ ең ұлы ирландиялық боксшы деп санайды.

Өмірбаян

Макларниннің нақты туған жері және туған күні туралы көбінесе жаңылысулар болды. Макларниннің өзі нақты орнына сенімсіз болды және әр түрлі уақытта қазіргі Ирландиядағы Дублиндегі Инчикорда немесе Ирландияның Белфаст қаласындағы Лисберн жолында, қазіргі Солтүстік Ирландияда туғанын айтқан. Оны «Дублиннің жойғышы» және «Белфаст өрмелешісі» деп атаған. Ирландиялық бокс тарихшысы Патрик Майлер кейіннен Макларниннің туылған күнін растайтын куәлігін тапты. Ол Макларниннің 1907 жылы Ирландияның Даун графтығындағы Хиллсборо қаласында туғанын көрсетті. Макларниннің әкесі, Дублиннен шыққан методист Сэм Макларнин, «типік дублин ирландтығы» деп сипатталды және жұмыс істеу үшін Ұлыбритания мен Ирландияны аралап сауда жасаған. Кейін ол Белфасттан Мэри Ферриске үйленді және олар Белфастқа тартылмас бұрын Даун графтығына қоныстанды. Макларнин үш жасқа толғанда бүкіл отбасы Ливерпуль арқылы Канаданың Саскачеван провинциясына көшіп кетті. Макларниндер алғашқыда бидай өсірушілер болды, бірақ бірнеше жылдан кейін, 10 жасында және суық қыстан кейін отбасы Ванкуверге көшіп, Ванкувердің шығыс жағында қолдан келген киімдер дүкенін ашты. Макларнин керемет спортшы болды, оның басты спорт түрлері футбол, бейсбол және бокс болды және ол Ванкувердегі методист миссиясындағы пастор А.Е. Робертс тарапынан үлгілі тұлға деп есептелді. Ол 10 жасында газет сату орнын қорғағанда төбелес салғаннан кейін бокспен айналыса бастады. Бұрынғы кәсіби боксшы Чарльз «Поп» Фостер 13 жасында Макларниннің талантын мойындады. Ол Макларнинге жаттығу үшін уақытша спорт залын салып берді, ол бір күні әлем чемпионы болады деп сенді. Олар жақын дос болып қалды және Фостер қайтыс болғанда бар мүлкін Макларнинге қалдырды. Фостер Макларнинді Сан-Францискоға алып барды, онда оның жас келбеті оның жасын өтірік айтпағанша жекпе-жекке қатысуын қиындатты. Сондықтан Макларнин «Сәби бетті қаскөй» деп танылды. Жас көрінісіне қарамастан, Макларнин екі қолымен де керемет күшке ие болды, оның оң қолы ерекше қауіпті болды. Алайда, көптеген осындай боксшылар сияқты, Макларнин де мансабында бірнеше қол жарақаттарына ұшырады. Карьерасының соңында Макларнин қолдарына жарақат алуды азайту үшін ғылыми бокспен айналысуға мәжбүр болды. Макларнин 1928 жылғы 21 мамырда Нью-Йоркте жеңіл салмақтағы әлем чемпионы Сэмми Манделлге қарсы алғашқы титул үшін күресінде жеңіліске ұшырады. Алайда, ол келесі екі жылда оны екі рет жеңді. Макларниннің келесі титул үшін күресіне 5 жыл кетті, осы уақытта ол талантты еврей боксшылары Ал Сингер, Руби Гольдштейн және Сид Террис-ті нокаутқа жіберді. Макларниннің екінші титул үшін күресі жеңіл салмақ чемпионы Янг Корбетт III-ге қарсы болды. Макларнин 2 минут 37 секундтан кейін нокаутпен жеңіске жетті. Титул жеңісінен кейін Макларнин Барни Росспен үш жекпе-жек сериясын өткізді. 1934 жылғы 28 мамырда өткен алғашқы жекпе-жекте Росс жеңіске жетті, бірақ Макларнин төрт айдан кейін келесі жекпе-жекте титулын қайтарып алды. 1935 жылғы 28 мамырдағы шешуші жекпе-жекте Макларнин соңғы рет титулын тар шешіммен жоғалтты. Макларнин 1936 жылғы қарашада зейнеткерлікке шықты, ол өзінің соңғы екі жекпе-жегінде Тони Канзонери мен Лу Амберске қарсы жеңіске жетті. Оның көрсеткіші - 68 жекпе-жекте 54 жеңіс, 11 жеңіліс және 3 теңдік. 1996 жылы «Ринг» журналы Макларнинді барлық уақыттағы ең үздік жеңіл салмақты боксшылардың бесіншісі деп таныды.

There was often confusion over McLarnin's exact place of birth and his date of birth. McLarnin himself was unsure as to the exact location and at various times claimed to be born in Inchicore, Dublin, in modern day Ireland, or the Lisburn Road in Belfast, Ireland, modern day Northern Ireland. Adding to the confusion he went by nicknames the Dublin Destroyer and Belfast Spider. It was Irish boxing historian Patrick Myler who later unearthed McLarnin's birth certificate which showed that McLarnin was born in Hillsborough, County Down, Ireland in 1907. McLarnin's father, Sam McLarnin, a Methodist from Dublin, was described as 'a typical Dublin Irishman' and traveled throughout Britain and Ireland for work as a butcher. He later married Mary Ferris from Belfast and they settled in County Down before being drawn into Belfast. When McLarnin was three years of age the whole family emigrated to Saskatchewan, Canada via Liverpool. The McLarnins started out as a wheat farmers, but years later, at the age of 10 and following a particularly harsh winter, the family moved to Vancouver where they opened a second hand clothes store in Vancouver's east end. McLarnin was a prodigious athlete, his main sports were football, baseball and boxing and was considered a model of propriety by Rev. A. E. Roberts at the Methodist mission in Vancouver. He took up boxing at the age of 10 after getting into a fight defending his newspaper selling pitch. Former professional boxer Charles "Pop" Foster recognized McLarnin's talent at the age of 13. He constructed a makeshift gym for McLarnin to train in, sure that he would one day be the champion of the world. The two of them would remain close, and when Foster died, he left everything he had to McLarnin. Foster took McLarnin to San Francisco, where his youthful appearance made it difficult to get a fight until he lied about his age. It is for this reason that McLarnin was known as the "Baby faced Assassin". Despite his youthful appearance, McLarnin had incredible power with both fists, his right being particularly feared. However, like many similar fighters McLarnin suffered several hand injuries throughout his career. Towards the end of his career McLarnin was forced to become more of a scientific boxer to reduce further injuries to his hands. McLarnin lost his first title shot on 21 May 1928 in New York against world lightweight champion Sammy Mandell. However, he did go on to beat him twice in the following two years. It would be five years before McLarnin would next get a title shot, during which time he knocked out gifted Jewish fighters Al Singer, Ruby Goldstein, and Sid Terris. McLarnin's second title shot came against welterweight champion Young Corbett III. McLarnin won by knockout after only 2 minutes 37 seconds. Following his title success, McLarnin fought an epic three fight series with Barney Ross. The first fight, on 28 May 1934, was won by Ross, but McLarnin regained his title in their next match four months later. In the deciding fight on 28 May 1935, McLarnin lost his title for the final time in a narrow decision. McLarnin retired in November 1936 still at the top of his game, having won his last two fights against all time greats Tony Canzoneri and Lou Ambers. His record was 54 wins, 11 losses, and 3 draws in 68 contests. In 1996 Ring Magazine voted McLarnin the fifth greatest welterweight of all time.

Бокстан кейінгі өмір

Макларнин үлкен қаржылық ұсыныстарға қарамастан рингке қайта оралмады. 1937 жылы ол боксшылар Макси Розенблум, Джеймс Джеффрис, Джек Демпси және Джеки Филдспен бірге MGM студиясының "Big City" фильмінде түсті, бұл фильм екі қарсылас такси компаниясы арасындағы қатал бәсекелестік туралы. 1938 жылы ол MGM студиясының сәтті болған "The Crowd Roars" бокс фильміндегі спорт залының фондық көрінісінде Абе "Ньюсбой" Холландерски, Джо Глик, Макси Розенблум, Джек Ропер және Томми Герман боксшыларымен бірге пайда болды. 1946 жылы ол Monogram Pictures студиясының "Джо Палоока, Чемпион" бокс фильмінде түсті, онда нақты бокс шеберлері Джо Луис, Генри Армстронг, Сеферино Гарсия және Мануэль Ортис эпизодтық рөлдерде ойнады. Ауыр салмақтағы Джек Ропер Уолдо рөлінде көрінді. Фильмнің қарапайым сюжеті жас боксшы Джо мен оның сүйіктісінің мафияның ықпалына қарсы тұруын және Джо чемпионмен жекпе-жекке дайындалуын көрсетеді.

Өлім

Макларнин 2004 жылғы 28 қазанда 96 жасында Вашингтон штатының Ричленд қаласында қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Глендейл қаласындағы Forest Lawn Memorial Park зиратында жерленді.