Нью-Йорк қаласының WFAN 660 AM спорт радиосы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы ашық арналы спорттық радиостанциясы, қазіргі Нью-Йорк АМ спорттық радиостанциясы.

WFAN (660 AM) – Нью-Йоркқа лицензиясы бар коммерциялық радиостанция, "Sports Radio 66 AM and 101.9 FM" немесе "The Fan" деп аталатын спорттық радио форматын ұсынады. Audacy, Inc. компаниясына тиесілі, станция Нью-Йорк метрополиясын қамтиды, ал оның 50,000 ваттты ашық арна сигналы түнде АҚШ-тың шығыс бөлігінің көп бөлігінде және Канадада естіледі. WFAN студиясы төменгі Манхэттеннің Хадсон-сквер ауданында орналасқан, ал оның хабар таратушысы Бронкстағы Хай-Айлендте орналасқан. Стандартты аналогтық таратудан басқа, WFAN WFAN FM (101.9 FM) арқылы бір уақытта таратылады және Audacy арқылы онлайн қолжетімді. Қазіргі WFAN және оның спорттық форматы – бұл шақыру белгісі мен бағдарламалауы бар екінші Нью-Йорк станциясы. Бастапқы WFAN 1987 жылдың 1 шілдесінде, тәулік бойы спорттық радио форматын қабылдаған әлемдегі алғашқы радиостанция ретінде іске қосылды. WFAN шақыру әріптері мен спорттық форматы 1988 жылдың 7 қазанында 660 кГц жиілігіндегі бұрынғы WNBC станциясына көшірілді. WNBC тарихы 1922 жылға дейін жетеді, ол WEAF ретінде жұмыс істей бастаған кезде Western Electric лицензиясы бойынша берілді. 1926 жылы Америка радио корпорациясы сатып алғаннан кейін, ол АҚШ-тағы алғашқы ұлттық радио желісі болған NBC радио желісінің флагманына айналды, кейіннен WRCA және WNBC болып өзгерді.

AT&T радиосының алғашқы дамуы

AT&T радиотелефонды дамытуға ерте қызығушылық танытты, бірақ бастапқыда тек сым желілерін салу мүмкін емес жерлерге телефон байланыстарын орнату әдісі ретінде. Ли де Форесттің вакуумдық құбырды күшейту әдісін әзірлеуі көптеген салалардағы прогресс үшін құнды болып табылады. 1913 жылдың шілдесінде компания өнертапқыштан телефон сымдарын күшейтуге қатысты патенттік құқықтарды сатып алу үшін 50 000 доллар жұмсады, ал 1915 жылы бұл жаңалықты алғашқы трансконтиненталдық телефон қоңырауларын жасауға пайдаланды. 1914 жылдың қазан айында компания радиосигнал берудің коммерциялық патенттік құқықтарын 90 000 долларға сатып алды және 1915 жылдың қазан айында Арлингтондағы (Виргиния штаты, АҚШ) әскери-теңіз флотының станциясынан сынақ радиохабарларын өткізді, олар Париж, Франция және Гавайиге дейін естілді. AT&T-тің радио саласындағы басты бәсекелесі 1919 жылы General Electric (GE) еншілес компаниясы ретінде құрылған Американың радио корпорациясы (RCA) болды. Бірде-бір компания радио жүйелерін басқа компаниялардың патенттерін бұзбай пайдалану үшін жеткілікті патенттік құқықтарға ие болмағандықтан, бірқатар компаниялар арасында негізгі патенттерге қатысты лицензиялық келісімдер жасалды және 1920 жылдың 1 шілдесінде AT&T GE-мен жан-жақты келісімге қол қойды. Бұл келісімдер радио индустриясының белгілі бір салаларында жекелеген қатысушы компанияларға басымдық берді, олар кейіннен монополияға қарсы шараларға тап болады. Бұдан басқа, келісімшартқа қол қойған тараптардың кейбір ережелерін қарама-қайшы түсіндіруі көптеген дауларға әкелді, әсіресе AT&T және басқа қатысушылар арасында, олар бірлесіп «радио тобы» деп аталды. 1921 жылдың 1 желтоқсанында АҚШ Сауда министрлігі, бұл кезде радионы реттейтін, ресми түрде радиостанция санатын белгілейтін ереже қабылдады, ол ойын-сауық хабарларын тарату үшін 360 метр (833 кГц) толқын ұзындығын және нарық және ауа райы туралы хабарлар үшін 485 метр (619 кГц) толқын ұзындығын бөліп қойды. AT&T телерадио хабарларын тарату саласында маңызды және, мүмкін, басым рөл атқару үшін қажетті техникалық сараптама мен патенттік құқықтарға ие екенін тез арада мойындады. 1921 жылдың желтоқсанында екі AT&T инженері дайындаған меморандумда компанияның жеке стансаларды біріктіру үшін компанияның ұзын желілерін пайдалана отырып, бүкіл ел бойынша радио желісін құруды ұсынды. Сондай-ақ, олар «бұл қызмет ұлттық және жергілікті жарнама берушілерге, әртүрлі өндірістік мекемелерге, тіпті жеке адамдарға, егер олар қаласа, ақпарат пен жарнама материалдарын мыңдаған адамға естіліп жіберуге мүмкіндік береді» деп атап өтті. AT&T бұл жоспарды жүзеге асыру үшін тез әрекет етті және 1922 жылдың 11 ақпанында «радио хабар тарату станцияларының ұлттық желісін» құру ниеті туралы ресми түрде мәлімдеді. Негізгі компонент – бұл AT&T компаниясының Нью-Йорк қаласындағы жақсы жабдықталған станциясын салуы. 1922 жылдың басында эксперименталды станция 2XY, 24 Уолкер көшесіндегі AT&T «Long Lines» ғимаратының үстіне салынды. 1922 жылдың 29 сәуірінде Уокер-стрит станциясына WBAY шақыру белгісімен 360 метрде жұмыс істеуге арналған хабар тарату станциясының лицензиясы берілді. 19 мамырда Нью-Йоркте екінші радиостанция, сонымен қатар 360 метр, 463 West Street мекенжайында орналасқан AT&T еншілес компаниясы Western Electric Company компаниясына WDAM шақыру әріптерімен лицензияланды. Он күннен кейін бұл шақыру белгісі WEAF болып өзгертілді. Бұл шақыру белгілерінің барлығы қол жетімді шақыру хаттарының ретті тізімінен кездейсоқ тағайындалды, дегенмен сол кезде WEAF 195 Бродвейдегі AT&T штаб-пәтеріндегі кіреберіс суретіне сәйкес келгенін атап өтті. Бастапқы жоспар бойынша AT&T өзінің бағдарламаларын шығармайды, оның орнына WBAY телеарнасын коммерциялық мақсатта жалға береді, күндіз 15 минут үшін 40 доллар, кешке 50 доллар, бұл қолданыстағы телефон терминін қолдану арқылы «тольді» хабар тарату деп аталады. Алайда, бастапқыда бұл идеяға қызығушылық өте аз болды, ал қызметті бастау үшін компания өз бағдарламаларын таратуды бастауға мәжбүр болды. WBAY арқылы алғашқы рет жазылған музыка 1922 жылдың 25 шілдесінде таратылды, бірақ оның сигналы күткеннен әлсіз болып шықты, сондықтан 1922 жылдың 16 тамызында хабар тарату операциялары Вест-стриттегі WEAF хабар тарату станциясына ауыстырылды. Кейінірек WEAF-тің алғашқы хабарласуында әнші Маргарет Данлаптың қатысқаны туралы хабарланды. 1922 жылдың 28 тамызында WEAF өзінің алғашқы демеушілік бағдарламасын, шамамен 10 минутқа созылған бүгінгі радио және теледидардағы жарнамалық роликтерге ұқсас сөйлеу ұсынды. Бұл Джексон Хайтстағы жаңа көтерілген метро желісінің (IRT-нің Flushing Corona желісі, қазіргі 7 желісі) жанындағы пәтерлерді дамытуды жарнамалады. Көбінесе алғашқы радио жарнамасы деп есептелгенімен, бірнеше басқа станциялар бұрыннан-ақ төленген бағдарламаларды жасырын түрде көрсеткені туралы хабарлар бар. 1922 жылдың қыркүйегінде Сауда министрлігі сапалы жабдықтары мен бағдарламалары бар «Class B» станциялары үшін екінші ойын-сауық толқын ұзындығын, 400 метр (750 кГц) бөліп қойды. WBAY және WEAF бұл толқын ұзындығына тағайындалды. 24 Уолкер-стриттен WBAY трансляциясымен туындаған бастапқы мәселелер ақыры шешілді, және AT&T бұл орынды өзінің негізгі трансляциялық орны ретінде қайта пайдаланды. WEAF шақыру белгісі қазір жақсы таныс болғандықтан, екі станция 1923 жылдың 12 мамырында шақыру белгілерін ауыстырды, WBAY WEAF болып, WEAF WBAY болып өзгерді. Осы себепті FCC тізілімдерінде WFAN-ның «Алғашқы лицензиясы» 1922 жылдың 29 сәуірі деп көрсетілген, себебі дәл сол күні Уолкер-стриттегі WBAY үшін алғашқы лицензия берілген. (Жаңа WBAY кейінірек WECO болып өзгерді және 1924 жылдың 6 қарашасында жойылды). 1923 жылдың 15 мамырынан бастап қосымша «Class B» тағайындамалары қол жетімді болды, Нью-Йорк қаласы мен Ньюаркқа үш жиілік, соның ішінде 610 кГц бөлінді, және WBAY мен WEAF осы жаңа жиілікке қайта тағайындалды.

AT&T had an early interest in radiotelephone development, although initially only as a method for establishing telephone links to locations where it was not possible to string wire lines. Lee de Forest's development of vacuum tube amplification would prove invaluable for progress in a number of areas. In July 1913 the company spent $50,000 to purchase from the inventor the patent rights for telephone wire amplification, and in 1915 used this innovation to make the first transcontinental telephone calls. In October 1914, the company further purchased the commercial patent rights for radio signalling for $90,000, and in October 1915 conducted test radio transmissions from the Navy's station in Arlington, Virginia, NAA, that were heard as far away as Paris, France and Hawaii. AT&T's main competitor in the radio field would be the Radio Corporation of America (RCA), which was formed in 1919 as a subsidiary of General Electric (GE). Because no single company held sufficient patents rights to operate radio systems without infringing on other company's patents, a series of cross licensing agreements were concluded between a series of companies holding key patents, and on July 1, 1920, AT&T signed a comprehensive agreement with GE. These agreements in effect assigned dominance in specified areas of the radio industry to individual participating companies, which eventually would meet with anti trust challenges. In addition, conflicting interpretations of some of the pact's clauses by the signatories would lead to numerous disputes, especially between AT&T and the other participants, known collectively as the "radio group". On December 1, 1921, the U. S. Department of Commerce, which regulated radio at this time, adopted a regulation formally establishing a broadcasting station category, which set aside the wavelength of 360 meters (833 kHz) for entertainment broadcasts, and 485 meters (619 kHz) for market and weather reports. AT&T soon recognized that it had the technical expertise and patent rights needed to play an important, and possibly dominant, role in the broadcasting industry. A December 1921 memo prepared by two AT&T engineers proposed that the company construct a nationwide radio network, using the company's long lines to connect together individual stations. They also noted that "this service would enable the national and local advertisers, industrial institutions of all kinds, and even individuals if they desire, to send forth information and advertising matter audibly to thousands". AT&T moved quickly to start implementing this plan, and on February 11, 1922, formally announced its intention to develop a "national chain of radio transmitting stations". A key component was the construction by AT&T of a well equipped New York City station. In early 1922 an experimental station, 2XY, was built atop the AT&T "Long Lines" building at 24 Walker Street. On April 29, 1922, the Walker Street station was issued a broadcasting station license, for operation on 360 meters, with the call sign of WBAY. On May 19 a second New York City broadcasting station, also on 360 meters, was licensed to the Western Electric Company, an AT&T subsidiary located at 463 West Street, with the call letters WDAM. Ten days later, this call sign was changed to WEAF. All of these call signs were randomly assigned from a sequential roster of available call letters, although at the time it was noted that WEAF matched the entrance artwork at AT&T headquarters at 195 Broadway, which depicted the four classical elements of water, earth, air and fire. The original plan was that AT&T would not originate any programming of its own, and instead would rent WBAY out for commercial use, $40 for 15 minutes daytime, $50 during evenings, which, using an existing telephone term, was called "toll" broadcasting. However, initially there was very little interest in this idea, and in order to begin service the company had to start broadcasting its own programs. The debut broadcast over WBAY, of recorded music, took place on July 25, 1922, its signal was found to be weaker than expected, so on August 16, 1922, broadcasting operations were transferred to the WEAF transmitter located at West Street. It was later reported that the first WEAF broadcast included the singer Marguerite Dunlap. On August 28, 1922, WEAF broadcast its first sponsored program, a roughly 10 minute long talk anticipating today's radio and television infomercials. This promoted an apartment development in Jackson Heights near a new elevated subway line (the IRT's Flushing Corona line, now the number 7 line). Although often credited as the first radio commercial, there are reports that a few other stations had already quietly carried paid programs. In September 1922 the Department of Commerce set aside a second entertainment wavelength, 400 meters (750 kHz) for "Class B" stations that had quality equipment and programming. Both WBAY and WEAF were assigned to this wavelength. The original issues with the weak WBAY transmissions from 24 Walker Street were eventually solved, and AT&T returned to that site as its primary transmitter location. Because the WEAF call sign was now well known, the two stations swapped call signs on May 12, 1923, with WBAY becoming WEAF, and WEAF becoming WBAY. Because of this, FCC records list WFAN's "First License" as April 29, 1922, which is when the first license was issued for WBAY at Walker Street. (The new WBAY later became WECO, and was deleted on November 6, 1924). Effective May 15, 1923, additional "Class B" assignments were made available, with New York City Newark allocated three frequencies, including 610 kHz, and WBAY and WEAF were reassigned to this new frequency.