Кіріспе

Электр өткізгіштер арқылы төмен қуатты радиосигналдарды беру. Бастапқыда «сымдық сымсыз» деп аталған тасымалдаушы ток беруі, электр өткізгіштер арқылы берілетін төмен қуатты радиожиілікті сигналдарды қолданады. Сигналдарды өткізгіштерге қосылған немесе олардан қысқа қашықтықта орналасқан қабылдағыштар қабылдайды. Тасымалдаушы ток беруі, таңдалған орындарға аудио және телеметриялық мәліметтерді жіберу үшін, сондай-ақ колледж кампусы сияқты кішкентай географиялық аймақты қамтитын төмен қуатты хабар тарату үшін пайдаланылады. Тасымалдаушы ток берудің ең көп таралған түрі – қолданыстағы электр сымдары арқылы жіберілетін ұзақ толқынды немесе орта толқынды AM радиосигналдарын пайдалану, бірақ телефон сымдары сияқты басқа өткізгіштерді де қолдануға болады.

Технология

Тасымалдаушы ток көбінесе төмен қуатты берілістерді пайдаланады. Сигналдар электр сымдары арқылы тасымалданатын жағдайда, қашықтыққа тарату үшін арнайы дайындықтар қажет, себебі сигналдар стандартты электрлік трансформаторлардан өте алмайды. Егер электр компаниясы жоғары өткізгіш сүзгілерді орнатса, сигналдар трансформаторларды аралап өте алады, бұл әдетте тасымалдаушы ток негізіндегі деректер жүйелері жұмыс істеп тұрғанда жасалады. Сигналдар сондай-ақ үш фазалы электр қуаты жүйесінің бейтарап сымына, «бейтарап жүктеу» деп аталатын тәсілмен, желідегі шуды азайту немесе жою (Солтүстік Америкада 60 герц) және тиімді тарату желісінің қашықтығын арттыру үшін жіберілуі мүмкін. Радио хабарларын тарату орнатылымы үшін, әдеттегі тасымалдаушы ток таратушының қуаты 5-тен 30 ваттқа дейін болады. Дегенмен, электр сымдары өте тиімсіз антенна болып табылады, нәтижесінде бір ватттан кем сәулеленген қуат пайда болады, ал сигналдарды қабылдауға болатын қашықтық әдетте сымдардан 60 метрден (200 фут) аспайды. Тарату дыбысының сапасы жақсы болуы мүмкін, бірақ кейде ол айнымалы токтан туындайтын төмен жиілікті желідегі шудың кедергісін қамтиды. Алайда, барлық тыңдаушылар бұл шуды байқамайды, сондай-ақ барлық қабылдағыштар оны жақсы қайта жаратпайды. Көп масштабты жүйелерге үлкен электр желісіне (кампус, жоғары қабатты үй немесе қауымдастық) қосылу нүктелерін арттыру үшін сызықтық күшейткіштер мен бөлігіштермен жабдықталған бірнеше құрылғылар кіруі мүмкін. Мұндай жүйелерде таратушыдан сызықтық күшейткіштерге коаксиалды кабельмен қосылу қажет болады. 1990 жылдары LPB, Inc., бұл жүйелердің ең ірі өндірушісі болған, гетеродиндік кедергілерді болдырмау үшін сызықтық күшейткіштер арасында оптикалық талшық байланыстарын қолданған бірнеше кең ауқымды кампустық жүйелерді жобалап, жеткізді.

Бастапқы дамуы

Электр өткізгіштердің радиосигналдарды толқын жетектері ретінде тарату мүмкіндігі радио эксперименттерінің басында-ақ байқалды, ал Генрих Герц 1889 жылы осы құбылыстың алғашқы шолуын жариялады. 1911 жылы генерал-майор Джордж Оуэн Сквайр "сым арқылы сымсыз" деп атаған тасымалдаушы токтарды практикалық қолдануға бағытталған алғашқы зерттеулер жүргізді. Радио хабар таратушының тиімді жұмыс істеуі үшін таза үздіксіз толқынды АМ хабарларын шығара білуі қажет. Сондықтан, тасымалдаушы токтарды орнату үшін қажетті технология вакуумдық құбырлы таратушылар мен күшейткіштердің дамуымен 1910-шы жылдардың соңында ғана қолжетімді болды.

Ұзақ қашықтыққа байланыс

Тасымалдаушы ток технологиясының алғашқы коммерциялық қолданысы электр компанияларының жоғары кернеулі тарату желілері арқылы алыс қашықтыққа телеграф, телеметрия және телефон байланысын орнатуды қамтиды. Бұл тәсіл стандартты телеграф және телефон желілеріне қарағанда маңызды артықшылыққа ие болды, себебі радиосигналдар желі үзілген жағдайда кез келген кішкентай үзілістерден оңай өте алады. 1918 жылдың мамыр айында Токиодағы Жапон императорлық электротехникалық зертханасы Киногава су электр станциясының 144 шақырымдық (90 миль) ұзындықтағы электр желісі арқылы "толқындық телефонияны" сәтті сынады. 1920 жылдың жазында Нью-Джерсиде 19,2 шақырымдық жоғары кернеулі сымдар арқылы сәтті сынақ жүргізілгені туралы хабарланды, ал 1929 жылға қарай АҚШ және Еуропада 1000 орналым жасалды. Дегенмен, электр компаниясының жүйе ақырында бүкіл елде орнатылатын болады деген үмітіне қарамастан, бұл әрекет стандартты радиостанциялардың тегін қызметтерімен бәсекелесе алмады. Генерал Скьер үй раздығы үшін технологияны 1934 жылға дейін сәтті насихаттауға тырысты, содан кейін ол бизнес нарығына бағытталған Muzak компаниясын құруға көмектесті.

Қуаттылығы аз радио хабар тарату станциялары

Ағысты тасымалдаушы технологиясы стандартты АМ радиоларымен шағын аумақта қабылданатын радио бағдарламаларын тарату үшін де қолданылады. Бұл көбінесе колледж және жоғары мектеп радиоларымен байланысты, бірақ сонымен қатар аурухана радиостанциялары, әскери базалар, спорт стадиондары, конгресс залдары, психикалық және жазалау орындары, трейлерлік тұрақтар, жазғы лагерьлер, кеңсе ғимараттары және ашық кинотеатрларда да қолданылады. Ағысты тасымалдаушыны пайдаланатын хабар тарату құралдары өте қарапайым, сондықтан радиоға қызығушылық танытқан студенттер үшін тиімді нұсқа болып табылады. Ағысты тасымалдаушы арқылы хабар тарату 1936 жылы Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Браун университетінің студенттері «The Brown Network» деп аталатын ағысты тасымалдаушы станциясын құрған кезде басталды. Бұл станцияны Джордж Абрахам мен Дэвид В. Борст құрды, олар бастапқыда жатақхана бөлмелері арасында интерком жүйесін орнатқан. Интерком байланысы алдымен басқа орындарға кеңейтілді, содан кейін жүйе төмен қуатты радио хабар тарату құралдарымен ауыстырылды, олар сигналдарын әртүрлі ғимараттардың электр сымдарына жіберіп, жақын жердегі радио қабылдағыштарына хабарларды қабылдауға мүмкіндік берді. Ағысты тасымалдаушы станциясының идеясы көп ұзамай басқа колледждерге, әсіресе АҚШ-тың солтүстік-шығысына тарады. Колледждер аралық хабар тарату жүйесі (IBS) 1940 жылдың ақпанында құрылды, ол он екі колледждің ағысты тасымалдаушы станциялары арасындағы қызметті үйлестіру және студенттік аудиторияға бағытталған бағдарламаларды демеушілік етуге мүдделі жарнама берушілерді іздеу үшін құрылды. Бұл жаңалық 1941 жылдың 24 мамырында жарық көрген «The Saturday Evening Post» журналындағы мақаладан кейін үлкен жариялым алды, нәтижесінде жүздеген колледж станциялары құрылды. Өсіп келе жатқан бұл құбылысқа жауап ретінде, 1941 жылы АҚШ Федералды байланыс комиссиясы (FCC) берген мәлімдемеде станциялардың өте шектеулі ауқымына байланысты «олардың жұмысын реттейтін ешқандай ереже шығармағанын» айтты. Сондықтан, заңды түрде жұмыс істеу үшін, АҚШ-тағы ағысты тасымалдаушы станциясының хабар таратуы FCC 47 CFR 15-бөлімінің лицензияланбаған хабар тарату ережелеріне сәйкес болуы керек.

Білім беру мекемелерінің тасымалдаушы ток және кабельдік станциялары

FM хабар тарату лицензиясын алған көптеген колледж станциялары бастапқыда төмен құн мен салыстырмалы жеңілдік болғандықтан тасымалдаушы ток станциялары ретінде құрылған. Колледждердегі тасымалдаушы ток станциялары 80 жылдан бері жұмыс істеп келеді, бірақ олардың саны азайып, төмен қуатты FM (LPFM), кабельдік телеарналар арқылы жабық контур, интернеттен аудио және бейне трансляциясы, сондай-ақ арзан тұтынушылық теледидарлар мен мониторлар арқылы колледж кампусы жаңалықтары мен ақпаратының қарапайым PowerPoint презентациялары сияқты басқа тарату әдістерімен толықтырылып немесе алмастырылуда. Басқа студенттік мекемелер сияқты, бұл станциялар көбінесе белгілі бір кесте бойынша жұмыс істемейді. АҚШ-та, білім беру FM станцияларынан өзгеше, тасымалдаушы ток станциялары толыққанды жарнама тарата алады. Олардың қуаты төмен болғандықтан, FCC лицензиясы қажет емес және ресми шақыру таңбасы тағайындалмайды. Дегенмен, стандартты радио индустриясының қағидаларына сәйкес, олар көбінесе өздерінің идентификаторлары ретінде шақыру таңбасын пайдаланады.