Уайтхейвен: Ругби лигасының тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Whitehaven 2010 R.L.F.C. - Батыс Камбриядағы Уайтхейвен қаласында ойнайтын кәсіби регби лигасы клубы. Олар 2019 жылы Betfred League 1 жеңімпазы атанғаннан кейін Betfred Чемпионатында ойнайды. Олардың стадионы Ortus REC (жергілікті жұртшылық Recre деп атайды) деп аталады. Олардың лақап аты – "Хейвен" немесе "Марра" (жергілікті диалектте "достар" деген мағынаны білдіреді). Олардың талисманы – "Прайд" деп аталған арыстан. 1997 мен 2003 жылдар аралығында олар "Уайтхейвен Уорриорз" деп аталды. Олардың негізгі қарсыластары – "Уоркингтон Таун".

Қор

Камбриядағы регби лигасының тамыры 100 жылдан астам уақытқа дейін Солтүстік одақтың құрылуына барып тіреледі. Уайтхейвеннің өзіндік командасы болған, ол 20-шы ғасырдың басындағы алғашқы онжылдықта Челлендж кубогында бақ сынаған. Уайтхейвен RLFC 1948 жылы Келлстегі Кеншілер клубында өткен жиналыста, Уайтхейвен кеншілерінің клубынан құрылды және көп ұзамай Солтүстік регби футбол одағына үш дауыспен ғана қабылданды. Уайтхейвен кеншілер клубының «Рекреация» алаңындағы жалдау құқығын өз мойнына алды. Алғашқы матчта «Хейвен» Халл Ф.К. клубын 5:0 есебімен жеңді. Күшті жаңбырдың салдарынан көрермендердің саны күтілгендей болмады, бар болғаны 9 мың адам келді; сол кезде жақтастар клубының 4 мың мүшесі болған. Алғашқы Уайтхейвен командасы кеншілер клубымен байланысы болғандықтан «Кольерлер» деп аталды. Соғыстан кейінгі азық-түлік тапшылығы мен қиындықтардан әлі де арылмаған Ұлыбританияда Уайтхейвен бірте-бірте көтеріліп, дамыды. Билли Литтл 1950 жылы «Рекреация» алаңына бапкер ретінде келді, сол кезде жаңа ғана құрылған «Хейвен» клубы кәсіби лигада бақ сынауға тырысып жатқан. Оның бапкерлік қызметі прогресс пен жақсарту дәуірін баяндады. 1951 жылы Австралия мен Жаңа Зеландиядан келген ойыншылардың біріншісі «Хейвен» клубына қосылды, ол Невилл Эмери болды, ол бірден ойыншы-бапкер болып тағайындалды. Уайтхейвен 1952/53 маусымда 30 командадан тұратын лигада 10-шы орынды иеленді, ал «Рекреация» алаңында 9253 көрерменнің алдында австралиялық командасына 15:5 есебімен есе жіберді. 1956 жылғы 20 қазанда Уайтхейвен «Рекреация» алаңында 10917 көрерменнің алдында австралиялық туристерді 14:11 есебімен жеңді. Сол маусымның соңында клуб Челлендж кубогының жартылай финалында Лидс клубына 10:9 есебімен жеңіліп, Уэмблиге жолдама алуға бірнеше минут қалғанда мүмкіндікті жіберіп алды. Бұл матч 50 мың көрерменнің алдында Одсал стадионында өтті, онда аңызға айналған Дик Хаддарт және қорғаушы Джон Маккиоун сынды ойыншылар өнер көрсетті. Маусым соңында Эмери туған жеріне қайтып, оның орнына команданы қайта құрған Эдвард Гибсон келді, ал 1959/60 маусымда клуб лигада 6-шы орынды иеленді, бұл олардың ең жоғары көрсеткіші.

Rugby league in Cumbria can trace its roots back over 100 years to the formation of the Northern Union. Whitehaven had its own team, Whitehaven Recreation, which competed in the Challenge Cup in the first decade of the 20th century. Whitehaven RLFC was formed at a meeting held in the Miners' Welfare Club at Kells from the Whitehaven Miners' Welfare team in 1948 and shortly afterwards were admitted into the Northern Rugby Football Union by just three votes. Whitehaven took over the Miners' Welfare lease at the Recreation Ground. In their first game Haven beat Hull F. C. 5–0. There was a "disappointing" turnout of only 9,000 because of the pouring rain; in those days the supporters' club had 4,000 members. The early Whitehaven team were nicknamed "the Colliers" because of the Miners' Welfare connection. In a Britain that still was still recovering from wartime rationing and austerity Whitehaven gradually picked itself up. Billy Little came to the Recreation Ground in 1950 as coach at a time when the fledgling Haven club were struggling to compete in the professional league. His tenure as coach signalled an era of progress and improvement. In 1951, the first of a long line of players from Australasia joined Haven as Neville Emery became player coach. Whitehaven finished tenth in a league of 30 in the 1952/53 season and Whitehaven team lost 15 5 to the touring Australians watched by a crowd of 9,253 at the Recreation Ground. On Saturday 20 October 1956, Whitehaven defeated the Australian tourists 14–11 before a crowd of 10,917 at the Recreation Ground. Later that season the club came within minutes of a Wembley appearance when they lost 10–9 to Leeds in a Challenge Cup semi final before a 50,000 crowd at the Odsal Stadium, featuring players such as the legendary Dick Huddart and full back John McKeown. The end of that season saw Emery return home to be replaced by Edward Gibson, who rebuilt the team, and in 1959/60 the club finished 6th in the league their highest ever position.

1960 жылдардан бастап

Клубтың рекордтық қатысу көрсеткіші 1960 жылы Уэйкфилд Тринитиге қарсы үшінші раундтағы Челлендж Кубогы ойынына 18 650 көрермен келген кезде тіркелді. Осыған қарамастан, 1960-шы жылдар клубтың алаңдағы күресімен төмендеу кезеңі болды, бірақ 1965 жылы клуб келе жатқан Жаңа Зеландия құрамасын 12–5 есебімен жеңді, ал жеңіс голын Джон Купе соқты. 1970 жылы ғана клуб осы қиын кезеңнен шықты. Сол Ропердің басшылығымен олар 1969/70 маусымының бір бөлігінде турнир кестесінде көш бастады. Клуб тағы да "Рекреациялық алаңда" "Сент-Хеленс", "Виган" және "Брэдфорд Норзерн" сияқты жетекші клубтарды жеңді. Джефф Бауден 1971/72 маусымында, бас жаттықтырушы ретіндегі алғашқы маусымында, Уайтхейвенді Централ Паркке алып барып, Уайтхейвен тарихында алғаш рет "Виганды" өз алаңында жеңді. Клуб келесі бірнеше жылда дамыды және 1973 жылы жарық шамдарын орнатты. Дегенмен, клуб Ланкашир графтығы кубогы мен Джон Плейер кубогының жартылай финалдарында жеңіліс тауып, соңғы кедергіде сәттілікке жете алмады. Фил Китчин 1980 жылы жаттықтырушы болды. 1980-ші жылдарда клуб екі рет жоғары дивизионға өрледі, және осы кезеңде клубтың құрамынан халықаралық деңгейдегі жартылай қорғаушы Арнольд "Боксер" Уокер, шабуылшы Винс Фокс және орталық шабуылшы Винс Гриббин сынды бірнеше ойыншылары өнді. Китчин 1981 жылы қызметтен босатылды, ал Арнольд Уокер ойыншы-жаттықтырушы болды, бірақ ол да кейіннен жаттықтырушы лауазымынан алынды. 1980-ші жылдардың соңына қарай клуб қайтадан Екінші дивизионда қалды. Уайтхейвен 1992 жылы қаржылық қиындыққа тап болды. Он бір жергілікті кәсіпкер, Копленд кеңесі және Олбрайт пен Уилсон бірлесіп Whitehaven 1992 Ltd компаниясын құрды, бұл компания акциялардың 70 пайызына иелік ететін холдингтік компания болып табылады.

Жазғы кезең

Суперлига ұсынылған кезде Уайтхейвен Барроу, Карлайл және Уоркингтон Таунмен бірігіп, Уоркингтон қаласында орналасқан Камбрия клубын құруға тиіс еді, ол жаңа жазғы жарысқа қатысатын еді. Бұл сәтті қарсылыққа ұшырады. 1996 жылы «Уайтхейвен Уорриорз» клубы құлдыраудан бір орын жоғары аяқтады. 1997 жылы Киви жаттықтырушылары Курт Соренсен мен Стан Мартин клубта жаңаруға әкелді, «Хейвен» бірінші дивизионда үшінші орынды алып, плей-оффтың жартылай финалына жетті, бірақ «Халл Ф.К.» клубынан жеңілді. Осы маусымда клуб «Уайтхейвен Уорриорз» деген атау алды. Мартин 1998 жылдың жазында жаттықтырушы лауазымын тастады, ал Колин Армстронг Уайтхейвенді уақытша басқарды, содан кейін Эдгар келді. 2000 жылы бірігу мәселесі қайта көтерілді, Уайтхейвен өте қарызға батып, Уоркингтонпен бірігу ғана тірі қалудың жолы сияқты көрінді. Алайда директорлар кеңесі Уоркингтон Таунмен бірігу туралы ұсынысты қабылдамады және бірден жаппай отставкаға кетті. Пауль Каллен 2000 жылдың қыркүйегінде Кевин Таматиден кейін жаттықтырушы болып келді. Бұл Уайтхейвен үшін жоғарылаудың бастамасы болды. Клуб тұрақты дамыды және 2003 жылы Ұлттық лиганың 1-тобына жолдама алды. Каллен 2002 жылдың тамызында Уоррингтонды басқару үшін кетті. Питер Смит 2004 жылы Стив МакКормак тағайындалғанға дейін Питер Роутың көмегімен жаттықтырушы болды. Уайтхейвен «Уорриорз» атауын тастап, қарапайым «Уайтхейвен» болып қайтадан аталды. 2004 жылы олар лигада үйде жеңіліссіз болды және Arriva Trains Cup жартылай финалына жетті, бірақ ақыр соңында жеңімпаз атанған «Ли Сентюрионс» клубынан жеңілді. Сонымен қатар, олар Ұлттық лиганың бірінші финалында «Ли» клубынан қосымша уақытта 32–16 есебімен жеңіліп, Суперлигаға көтерілуден аздап қалып қойды. Келесі жылы «Каслфорд» жоғарылауға басты фаворит болғанына қарамастан, Уайтхейвен Ұлттық лиганың лига көшбасшысының кубогын жеңіп, алғашқы жүлдесін жеңіп алды, бірақ бұл жетістікті үлкен финалға жеткізе алмады, онда оларды «Каслфорд» ауыр жеңіліске ұшыратты. Стив МакКормак «Виднес» клубын басқару үшін кетті және 2005 жылдың қарашасында оның орнына Дейв Ротерэм келді. 2006 жылы «Хейвен» 4-орынды иеленіп, Ұлттық лиганың плей-офф кезеңіне жетті, бірақ Стив МакКормак басқарған «Виднес» клубы 24–20 есебімен жеңілді. Олар сол маусымда Engage Super League-ге көтерілген «Халл Кингстон Роверс» клубынан Солтүстік темір жол кубогының ширек финалында шығарылды. 2006 жылдың соңында олар алғашқы Айк Саутвард кубогының жеңімпаздары атанды, көршілері «Уоркингтон Таунды» Рекреациялық алаңда 18–6 есебімен жеңді. «Хейвен» 2007 жылы алғаш рет Солтүстік темір жол кубогының финалына шықты, бірақ «Виднес» клубынан 54–6 есебімен жеңілді. 2007 жылдың қазан айында Уайтхейвен Дейв Ротерэм «Уоркингтон Таунды» басқаруға кеткенінен кейін Пауль Крейриді жаңа жаттықтырушы етіп тағайындады. 2008 жылдың басында Джерард Стоукске «Хейвен» клубын жаттықтыру жұмысы ұсынылды, өйткені жаттықтырушы Пол Крейри жеке денсаулық мәселелерін келтіріп, клубты тастады. Стокс өзінің бірінші маусымында «Хейвенді» плей-оффқа жеткізді. Алайда 13 ойынды жеңіліспен аяқтаған клуб 2010 жылғы маусым соңында Чемпионшип 1-ге түсті. Төңкерістен кейін «Хейвен» әкімшілікке өтіп, «Whitehaven 2010» атауымен қайта құрылды. Нәтижесінде «Хейвен» келесі маусымдағы Чемпионшип 1-ге тоғыз ұпайдан айырылды. Клубтың аңызы Дэвид Сейдс бас бапкер болып тағайындалды және маусымды жеңіліссіз бастады, алғашқы бірнеше ойында тоғыз ұпайды алып тастады, бірақ плей-оффта «Донкастерден» жеңіліс тауып, жоғарылаудан қалып қойды. Ойыннан кейін Дэвид Сейдс жаттықтырушы лауазымынан кетті, ал Лес Аш көмекші жаттықтырушы лауазымынан кетті. 2011 жылдың соңында «Хейвен» Австралиядағы «North Devils» клубынан Дон Гейлерді жаңа бас бапкер етіп тағайындады, мақсаты Чемпионшипке жоғарылау болды. «Хейвен» 4-орынды иеленіп, «Донкастер», «Барроу» және жергілікті бәсекелестер «Уоркингтон Тауннан» кейін соңғы жоғарылау орынын қамтамасыз етті. Гейлер жаттықтырушы мен «Хейвен» ойыншылары арасындағы қақтығыстан кейін жоғарылауды қамтамасыз еткеннен кейін екі аптадан кейін жұмыстан шығарылды. 2012 жылдың қыркүйегінде «Хейвен» 2013 жылы бұрынғы «Каслфорд» жаттықтырушысы Дейв Вудстың жаттықтырушысы болатынын жариялады. «Хейвен» дереу 2013 жылы Суперлиганың «Каслфорд» клубынан Пол Джексонды қолға түсіруді күшейтуге кірісті. Маусым басталғанға дейін «Хейвен» Суперлигадағы «Сент-Хеленс» клубымен қос тіркелуді жариялады. Маусым барысында Эд Гарднер, Пол Клоу, Томми Макинсон, Карл Форстер, Джордан Хэнд, Джо Гринвуд, Энтони Уокер және Адам Свифт клубқа келді, әсіресе Свифт фулбэк ретінде жақсы өнер көрсетті. «Хейвен» жақсы бастады, алғашқы екі ойында жеңіске жетіп, үйінде «Ли Сентюрионс» клубынан «Премьер Спорт» камераларының алдында жеңілді. «Хейвен» жергілікті бәсекелестер «Уоркингтон Таунға» қарсы 7 ойынды жеңіліс тізбегін бұзып, 29–18 есебімен жеңіске жетті, содан кейін келесі маусымда Чемпионшипке жолдама алды. Стив Дикин 2014 жылдың қыркүйегінде бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Ойыншылардың жаппай кетуі болды; жиырма төрт ойыншыдан он сегізі кетті және «Хейвенде» алты ойыншы қалды. Дикин жеке себептермен маусымның бірінші ойынына бір апта бұрын отставкаға кетті, ал ойыншы Бретт Сеймур уақытша басқаруды өз мойнына алды. Джеймс Койл уақытша басқарушы Бретт Сеймурмен бірге ойыншы-жаттықтырушы болып тағайындалды. «Уайтхейвен» 2019 жылғы Бірінші лиганың титулын 20 ойында 32 ұпаймен жеңіп алғаннан кейін төрт жылдан кейін алғаш рет Чемпионшипте ойнайды. 2021 жылғы Чемпионшип маусымында «Уайтхейвен» кестеде алтыншы орынды иеленіп, плей-оффқа қатысуға құқық алды. Плей-оффтың бірінші аптасында олар «Халифакс» клубынан 24–20 есебімен жеңіліп, маусымын аяқтады. 2022 жылғы RFL Чемпионшип маусымында «Уайтхейвен» кестеде 10-орынды иеленді. Келесі маусымда «Уайтхейвен» кестеде 12-орынды иеленді.

When Super League was proposed Whitehaven were supposed to merge with Barrow, Carlisle and Workington Town to form a Cumbria club to be based at Workington, that would take part in the new summer competition. This was successfully resisted. Whitehaven Warriors ended 1996 one place above the relegation positions. The appointment of Kiwi coaches Kurt Sorensen and Stan Martin brought about a revival at the club with Haven finishing third in Division One in 1997 and reaching the play off semi finals only to lose to Hull F. C. The club adopted the name Whitehaven Warriors during that season. Martin quit as coach in summer 1998, Colin Armstrong took temporary charge of Whitehaven before Edgar took over. The merger issue resurfaced in 2000, Whitehaven were so heavily in debt that a merger with Workington seemed the only means of survival. However, the board of directors rejected a merger proposal with Workington Town and then resigned en masse. Paul Cullen arrived as coach in September 2000 taking over from Kevin Tamati. This heralded upward progression for Whitehaven. The club made steady progress and earned a place in National League 1 for 2003. Cullen left in August 2002 to manage Warrington. Peter Smith took over as coach with help from Peter Roe before Steve McCormack was appointed in 2004. Whitehaven dropped the Warriors epithet and went back to being plain Whitehaven. In 2004, they were undefeated at home in the league and made it to the semi final of the Arriva Trains Cup losing to the eventual winners Leigh Centurions. They also narrowly lost out on promotion to Super League after losing 32–16 in extra time to Leigh in the National League One grand final. The following year despite Castleford being red hot favourites for promotion Whitehaven managed to win their first piece of silverware when he took the National League One League Leader's trophy, however they were unable to take this success into the grand final, where they were heavily beaten by Castleford. Steve McCormack left to manage Widnes and was replaced by Dave Rotheram in November 2005. In 2006, Haven finished 4th and reached the National League 1 play offs, only to be beaten 24–20 by Steve McCormack's Widnes in a hard fought semi final. They were knocked out of the Northern Rail Cup at the quarter final stage by Hull Kingston Rovers who would eventually be promoted to the Engage Super League that season. In late 2006 they became the first ever winners of the pre season Ike Southward Trophy, beating neighbours Workington Town 18–6 at the Recreation Ground. Haven made it to the final of the Northern Rail Cup for the first time in 2007 but lost 54–6 to Widnes. Whitehaven appointed Paul Crarey as their new coach in October 2007 as Dave Rotheram left to manage Workington Town. In early 2008 Gerard Stokes was offered the job of coaching Haven, after coach Paul Crarey left the club citing personal health issues. Stokes led Haven to the play offs during his first season in charge. However a disastrous 13 game losing streak saw the club relegated to Championship 1 at the end of the 2010 season. Following relegation Haven went into administration and re formed under the name 'Whitehaven 2010' as a consequence Haven were deducted nine points for next season's Championship 1. Club legend David Seeds was appointed head coach and started the season unbeaten, wiping out the nine point deduction in the first few games but fell short of promotion being knocked out in the play offs by Doncaster. Following the game David Seeds resigned as coach and Les Ashe resigned as assistant coach. Towards the end of 2011 Haven appointed Don Gailer from the North Devils in Australia as new head coach, with the remit being promotion to the Championship. Haven finished 4th, thus securing the final promotion berth after Doncaster, Barrow and local rivals Workington Town. Gailer was sacked just two weeks after securing promotion following a rift between the coach and Haven players. In September 2012 Haven announced that ex Castleford coach Dave Woods would coach the side in 2013, Haven immediately set about strengthening for 2013 signing prop Paul Jackson from Super League side Castleford. Prior to the start of the season Haven announced a dual registration link up with Super League side St Helens, during the season Ade Gardner, Paul Clough, Tommy Makinson, Carl Forster, Jordan Hand, Joe Greenwood, Anthony Walker and Adam Swift would turn out for the club with Swift in particular impressing from fullback. Haven started well, winning the opening two games before losing at home to Leigh Centurions in front of the Premier Sports cameras. Haven would finally break a 7 game losing streak against local rivals Workington Town winning 29–18 on Sunday 23 June before securing a place in the Championship for the following season. Steve Deakin was appointed as head coach in September 2014. A mass exodus of players followed; out of a squad of twenty four, eighteen left and Haven were left with six players Deakin resigned for personal reasons a week before the first game of the season and player Brett Seymour took temporary charge. James Coyle was then appointed as player coach on a caretaker basis with Brett Seymour. Whitehaven would play in the Championship for the first time in four years after they took the 2019 League One title with 32 points from 20 games. In the 2021 Championship season, Whitehaven finished sixth on the table and qualified for the playoffs. In the first week of the playoffs, they were defeated 24 20 by Halifax which ended their season. In the 2022 RFL Championship season, Whitehaven finished 10th on the table. The following season, Whitehaven finished 12th on the table.

Haven Immortals (Даңқ залы)

1. Джон МакКеоун 1950 жылдары шамамен
2. Билл Смит (No. 2) 1950 жылдары шамамен
3. Винс Гриббин
4. Эппи Гибсон
5. Сид Лоудон (No. 5) 1950 жылдары шамамен
6. Фил Китчин 1956-1965 жылдары шамамен
7. Арнольд "Боксер" Уокер
8. Билл МакАлон (1960 жылғы естелік матч)
9. Аарон Лестер
10. Джон Темби 1950 жылдары шамамен
11. Билл Холлидей
12. Дик Хаддарт
13. Гордон Коттьер
14. Билли Гаррат (No. 3) 1950 жылдары шамамен
15. Джефф Робинсон (No. 13)
16. Дейв Уотсон 1980 жылдары шамамен
17. Лес Мур (No. 10) 1963-1965 жылдары шамамен
18. Мэтт Джимми Далтон (No. 2)