Кіріспе
Американдық генетик Сеймур Бензер (15 қазан 1921 жыл - 30 қараша 2007 жыл) – американдық физик, молекулалық биолог және мінез-құлық генетигі. Оның мансабы 1950 жылдардағы молекулалық биология революциясы кезінде басталды, және ол молекулалық және мінез-құлық генетикасы салаларында белгілі болды. Ол Пердью университетінде және Калифорния технология институтында Джеймс Г. Босвелл атындағы нейробиология профессоры, зейнеткер ретінде жемісті генетикалық зерттеулер зертханасын басқарды.
Seymour Benzer (October 15, 1921 – November 30, 2007) was an American physicist, molecular biologist and behavioral geneticist. His career began during the molecular biology revolution of the 1950s, and he eventually rose to prominence in the fields of molecular and behavioral genetics. He led a productive genetics research lab both at Purdue University and as the James G. Boswell Professor of Neuroscience, emeritus, at the California Institute of Technology.
Ерте өмір және білім
Бензер Оңтүстік Бронксте Меир Бензер мен Ева Найдорфтың еврей отбасында дүниеге келді. Оның екі үлкен қарындасы болды, және ата-анасы жалғыз ұл болғандықтан оны артық жақсы көретін. Синклер Льюистің "Арроусмит" кітабы жас Бензерге зор әсер етті, тіпті ол романның ғалым кейіпкері Макс Готтлибтің жазу стиліндей жазуға тырысты. Бензер 15 жасында Нью-Утрехт орта мектебін бітірді.
Жеке өмір
Бруклин колледжінде, он алты жасар бірінші курс студенті кезінде Бензер жиырма бір жасар медбике Дороти Влоскимен (Дотти деп лақап аталған) танысты. Кейін ол 1942 жылы Нью-Йоркте оған үйленді. Калифорния технология институтында Макс Дельбрюк зертханасында екі жыл постдокторант ретінде жұмыс істеп, содан кейін Пердью университетіне оралды. Пердью университетінде Бензер T4 rII жүйесін – T4 бактериофаг rII мутанттарында рекомбинацияға қатысты жаңа генетикалық әдісті әзірледі. Белгілі бір rII мутантының, бактериофагтың әдеттегіден жылдам бактерияларды жоюына себеп болатын мутацияның, күтілген фенотипті көрсетпегенін байқағаннан кейін, Бензерге бұл штамм екі түрлі rII мутантының (әрқайсысының rII генінің бір бөлігі сақталған) тоғысуынан пайда болған болуы мүмкін деген ой келді, нәтижесінде рекомбинация оқиғасы қалыпты rII тізбегіне әкелді. Бензер көптеген r мутанттарын жасап, әртүрлі r штаммдары арасындағы рекомбинация жиілігін тіркеу арқылы Альфред Стюртевант хромосомалар үшін жасағандай, геннің толық картасын жасауға болатынын түсінді. Бензердің жұмысы оның замандастарының көптеген ғалымдарына әсер етті (Фаг тобы). Молекулалық биологиямен айналысқан кезеңінде Бензер бір геннің құрылымын терең зерттеп, ондаған жылдарға созылған мутациялық талдау мен генетикалық инженерияның негізін қалады, сондай-ақ Фрэнсис Крик пен Сидней Бреннер ДНК-ның үштік кодын анықтау үшін кейін қолданған rII фагын пайдаланып, үлгі құрды. Сонымен қатар, Бензердің карталау әдісін Ричард Файнман да қолданды. Бензер мен Хирштің қарама-қарсы философиялары мінез-құлық генетикасының дамуын жеделдету және жақсарту үшін қажетті ғылыми шиеленісті қамтамасыз етті, осылайша оның ғылыми қауымдастықтағы заңды зерттеу саласы ретінде мойындығын табуына көмектесті.
Ғылыми жетістіктер
Бензер алдыңғы генетиканы қолданып, фототаксис, циркадтық ырғақтар және т.б. әр түрлі мінез-құлықтардың генетикалық негізін зерттеді. Ол Drosophila популяциясында мутацияларды тудырып, кейін қызығушылық тудырған өзгерген фенотиптері бар жекелеген организмдерді тексерді. Бензер көптеген сипаттамалар бойынша мутанттарды анықтады: көру (фототактикалық емес, теріс фототактикалық, көздері жоқ), қозғалыс (әлсіз, үйлесімсіз), стресске сезімталдық (қорқынышты), жыныстық функция (савуар-ферер, нәсілсіз), жүйке және бұлшықет функциясы (фоторецепторлардың дегенерациясы, дереу өлім), оқу және есте сақтау (рутабага, ақымақ). Бензер және оның студенті Рон Конопка алғашқы циркадтық ырғақты мутанттарды ашты. Үш түрлі мутант анықталды: аритмиялық, қысқартылған кезең және ұзартылған кезең. Бұл мутациялардың барлығы X хромосомасындағы бірдей функционалдық генге қатысты және популяцияның шығуының ырғағына, сондай-ақ жеке шыбындардың қозғалыс белсенділігінің ырғағына әсер етті. Drosophila-ның қозғалыс белсенділігін бақылау үшін Бензер және докторантурадан кейінгі зерттеуші Йошики Хотта инфрақызыл жарық пен күн батареяларын пайдаланатын жүйе құрастырды. Период мутанттарымен жұмыс циркадтық ырғақтарды зерттеуде маңызды рөл атқарды және осы саланың дамуына түрткіс берді. 2017 жылдың 2 қазанында доктор Росбаш, докторлар Майкл У. Янг және Джеффри С. Холл циркадтық ырғақ гендерін клондау және циркадтық ырғақ белоктарының мінез-құлықты реттеудің биохимиялық механизмдерін анықтағаны үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Бензер жеміс шыбындарының нейродегенерациясын зерттеуде жетекші болды, адам ауруларын модельдеді және оларды басуға тырысты. Ол сондай-ақ қартаю биологиясына үлес қосты, ұзақ өмір сүру ұзақтығы өзгерген мутанттарды іздеді және организмнің функционалдық құлдыраудан және оған байланысты аурулардан қалай құтылатынын анықтауға тырысты. 1998 жылы Бензер және оның әріптестері И Цзюнь Лин және Лоран Серуде Drosophila-дағы ұзақ өмір сүретін мутантты, кейін Метузелах деп аталғанды анықтады. Мутант ген GPCR отбасының бұрын белгісіз мүшесін кодтайды. Температуралық стреске қарсы сынақтар көрсеткендей, бұл мутанттар стреске жауап беру қабілеті жоғары және осылайша ұзақ өмір сүреді. Бензердің соңғы зерттеу жобаларының бірі тамақтануды шектеу және ұзақ өмір сүруді зерттеу болды. "Cell" журналында 4E BP трансляциялық репрессордың тамақтануды шектегеннен кейін ұзақ өмір сүру әсері туралы мақала жарияланды. Зерттеу оның өлімінен бұрын жүргізілгенімен, мақала кейін жарияланды және оның естелігіне арналды.