Александр Аутлоу Андерсон: Американ судьясы мен саяхатшысы

Кіріспе

Американдық судья Александр Аутлоу Андерсон (10 қараша 1794 – 23 мамыр 1869) – американдық құл иесі және адвокат, ол Теннесси штатынан АҚШ Сенатына өкілдік етті, кейін Калифорния штатының Сенатында және Калифорния Жоғарғы Сотында қызмет етті.

Ерте өмір

Бейбітшілік Аутлоудың ұлы және ұзақ жылдар бойы АҚШ сенаторы болған Джозеф Андерсонның ұлы, ол Теннесси штатының Джефферсон округінде (қазіргі Хэмблен округі) орналасқан "Әскердің тынысы" деген үйінде дүниеге келді. Ол анасының әкесі, шекарашы Александр Аутлоудың (1738–1826) құрметіне аталған. Жастық шағында ол Гринвилл қаласының жанындағы Вашингтон колледжін бітірді. 1812 жылғы соғысқа ерікті болып қатысты және 1815 жылы Нью-Орлеан шайқасында Эндрю Джексонның қолбасшылығымен шайқасты. Сол жылы ол адвокаттық практикамен айналысып, Теннесси штатының Дендридж қаласында заңгерлік қызметін бастады. 1821 жылы Джексон Флориданың аумақтық губернаторы, ал Андерсон Батыс Флориданың АҚШ округтік прокуроры болып тағайындалды. Кейін ол Ноксвиллге көшіп, 1836 жылы Алабама штатындағы АҚШ Жер басқармасының бастығы қызметін атқарды. Ол 1838 жылы Алабама және Флорида штаттарындағы үндістерді қоныс аударуға жауапты агент болды және 1848 жылға дейін келісімшарт жасады.

Сенат пен заңгерлік мансап

1840 жылы ақпанда Андерсон Теннесси штатының Бас Ассамблеясы сенатор Хью Лоусон Уайттың отставкасынан кейін бос қалған АҚШ Сенатына сайланды. Ол Виг партиясының мүшесі болды, оның отставкасын губернатор Джеймс К. Полк демократ сенатор тағайындалуы үшін ұйымдастырды. Андерсон 1840 жылдың 26 ақпанынан 1841 жылдың 3 наурызына дейін осы орган құрамында қызмет етті, одан кейін мерзімі аяқталды. 1840 жылдың мамыр айында ол Мэриленд штатының Балтимор қаласында өткен Демократиялық партияның ұлттық конвенциясына делегат ретінде қатысты. Андерсон орынды қайтадан иеленуге үміткер болған жоқ; «Өлместей он үш» деп аталған Теннесси штатының демократ заң шығарушыларының тобы кездесуге келмей, орынбасар сайлауға жеткілікті кворумды құрудан бас тартқандықтан, орын бір жақсырақ бос тұрды, себебі олар өкілдік басқа партия мүшесі – вигтер арқылы жасағаннан гөрі, өкілдіксіздікті қалаған секілді. Сенатты қорғағаннан кейін Андерсон саясатта белсенді болып қала берді. 1844 жылдың қыркүйегінде ол Техас штатын жаңа штат ретінде қабылдау туралы хаттар жинағын жариялады, ол кітап ретінде басылды. 1847 жылдың шілдесінде ол Луизиана штатының Закари Тейлорды АҚШ Президентіне үміткер ретінде қолдайтынын мәлімдеді. Андерсон 1849 жылы Миссури штатының Индипенденс қаласынан Калифорнияға аттанған керуеннің жетекшісі болды. Ол 1852 жылы Калифорния штатының сенатында демократ ретінде қызмет етті. 1852 жылдың ақпанында оның есімі АҚШ сенаторына ұсынылды, бірақ ол Демократиялық партияның ішкі сайлауында жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол губернатор Джон Биглер тарапынан Калифорния Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды және 1852 жылдың 6 сәуірінен 1853 жылдың 2 қаңтарына дейін қызмет етті, содан кейін 1853 немесе 1854 жылдары Теннессиге оралды. Калифорния Жоғарғы Сотында жұмыс істеген кезде ол қашқан құлдар туралы заңды қолдаған шешімге бірлесіп авторлық құқық қойды, онда «Құлдар Конституцияның тараптары емес, және олар «адамдар» болғанымен, олар мүлік» деп жазды. Кейін Андерсон Вашингтон қаласында заңгерлік тәжірибесін жүргізіп, АҚШ-тың талаптар соты мен Жоғарғы Сотында істерді қарады. Американдық Азамат соғысы кезінде ол Алабама штатына оралып, Мобил және Камден қалаларында заңгерлік қызмет атқарды.

In February 1840, Anderson was elected to the United States Senate by the Tennessee General Assembly to the vacancy caused by the resignation of Senator Hugh Lawson White. He was a member of the Whig party whose resignation was orchestrated by Governor James K. Polk so that a Democratic senator could be appointed. Anderson served in that body from February 26, 1840, to March 3, 1841, when the term expired. In May 1840, he was a delegate to the national Democratic Party convention in Baltimore, Maryland. Anderson did not stand for reelection to the seat; it was to remain vacant for a period when a group of Tennessee Democratic legislators called the "Immortal Thirteen" refused to meet and give a quorum sufficient to allow the election of a successor, apparently preferring no representation to that by a member of the other party, the Whigs. After leaving the Senate, Anderson remained active in politics. In September 1844, he published a series of letters on the admission of Texas as a new state, which were published as a book. In July 1847, he announced his support for Zachary Taylor of Louisiana as a candidate for President of the United States. Anderson was a leader of an overland company of leaving from Independence, Missouri, and going to California in 1849. He served in the California State Senate in 1852 as a Democrat. In February 1852, his name was put forward for U. S. Senator, but he lost the Democratic Party nomination. He then was appointed by Governor John Bigler as an associate justice of the California Supreme Court, serving from April 6, 1852, to January 2, 1853, before returning to Tennessee in 1853 or 1854. While in the California Supreme Court, he co authored a ruling supporting the Fugitive Slave Act, writing, "Slaves are not parties to the Constitution, and although ‘persons,’ they are property." Anderson later practiced law in Washington, D. C., appearing before both the Court of Claims and the Supreme Court of the United States. During the American Civil War he returned to Alabama, practicing law in Mobile and Camden.