Жон Спаркс: Неваданың губернаторы және мал шаруашылығының дамуы
John Sparks (Nevada politician)
Жон Спаркс – Неваданың 10-шы губернаторы, мал шаруашылығымен айналысқан саясаткер. Көмір өндірісінің төмендеуі мен мал өсірудің өркендеуіне куә болды. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Спаркс (30 тамыз 1843 - 22 мамыр 1908), "Шыншыл Джон" деген лақап атымен танымал, американдық саясаткер және Невада штатының 10-шы губернаторы болған. Оның алдыңғы губернаторы Рейнхольд Садлер сияқты, Спаркс та мал өсіруші болған. Оның саяси билікке өсуі Невададағы кен өндірісінің төмендеуі мен мал шаруашылығының дамуын көрсетеді. Ол "Күміс" – Демократиялық партиясының мүшесі болды. 1958 жылы ол Ұлттық Каубойлар және Батыс мұражайының Батыстың ұлы тұлғаларының залына енгізілді.
American politician
John Sparks (August 30, 1843 – May 22, 1908), nicknamed Honest John, was an American politician who was the 10th Governor of Nevada. Like his predecessor, Reinhold Sadler, Sparks was a cattleman and his rise to political power was evidence of the decline of the mining industry and the rise of the ranching industry in Nevada. He was a member of the Silver – Democratic Party. In 1958, he was inducted into the Hall of Great Westerners of the National Cowboy & Western Heritage Museum.
Ерте өмір
Спаркс 1843 жылғы 30 тамызда Миссисипи штатының Уинстон округінде дүниеге келген. Оның отбасы "жаңа жерлер отбасылары" деп белгілі болған, шекарадағы жерлерді дамытумен айналысып, сол аймақтағы қоныстану тығыздалғанда оларды сатып, басқа жаққа көшіп кеткен отбасылардың бірі еді. Оның отбасы Арканзас арқылы шекараны бойлай жылжып, 1857 жылы Техасқа көшіп келді, сол кезде олар шамалы дәулетті болған. Техаста олар мал шаруашылығымен айналыса бастады, ал Джон шебер ковбой болды.
Sparks was born on August 30, 1843, in Winston County, Mississippi. His family was one of those known as "new lands families", who specialized in developing land on the frontier and then selling out and moving on as settlement in the area increased. His family followed the frontier through Arkansas, moving on to Texas in 1857 by which point they were moderately wealthy. In Texas they began ranching cattle, and John became a proficient cowboy.
Мал шаруашылығындағы еңбек жолы
1861 жылы Спаркс Техас рейнджерлеріне қосылды, мүмкін Конфедерация армиясына шақырудан қашу үшін. Оның бөлімшесіне қоныс аударушыларды команчтардан қорғау міндеті жүктелді, және ол Азамат соғысында қатыспады. Соғыстан кейін Спаркс сол дәуірдегі ірі Лонгхорн керуендерінде мал айдап, бастапқыда Джон Мейерске, кейін ағаларымен серіктестік құрды. 1872 жылы Спаркс Рейчел Найтқа үйленді, және олардың Мод және Рейчел есімді екі қызы болды. 1873 жылы Спаркс Техаста ірі қара малдың үлкен тобын сатып алып, оларды Вайомингке айдап, Шайенн қаласының жанындағы Чугаутер өзенінің аңғарында ранчо құрды. Ол сол ранчоны және 2100 бас ірі қара малын келесі жылы "Лебедь ағалар" отбасына сатты. Содан кейін Спаркс Солтүстік Плат өзенінің бойында бірнеше ранчо құрды, олардың әрқайсысын жылдам сатып, ақшаны келесі ранчоға инвестициялады. Спаркс сондай-ақ Джорджтаундағы (Техас штатындағы, әйелінің туған қаласы) банкке инвестиция жасады, онда ол особняк та салды. 1879 жылы оның әйелі қайтыс болды, ал 1880 жылы Спаркс оның жарты қарындасы Нэнси Элнора "Нора" Найтқа үйленді, олардың үш ұлы болды: Бентон, Чарльз және Лиланд. Сол кезде Роки тауларының шығысында иеленбеген жайылымдар қалмады, Спаркс батысқа көз жүгіртті. Техастық Джон Тиннинмен бірігіп, Спаркс 1881 жылы Невада штатының Элко қаласының солтүстігіндегі Мың көктемдер аңғарындағы H D ранчосын сатып алды. 1883 жылы Спаркс Тиннин Джаспер Харреллдің барлық ранчоларын 900 000 долларға сатып алды. Сол кезде Харреллдің ранчолары Невада мен Айдахоның кең аумағында жатқан шамамен 30 000 бас ірі қарадан тұрды. Бұл жердің өте аз бөлігі жеке меншікте болды. Спаркс Тиннин су көзіне жақын жердің кішкентай бөліктерін сатып алып, басқа шаруашылықтарға осы суды пайдалануға тыйым салды. Бұл оған меншігінде жоқ кең аумақтарды бақылауға мүмкіндік берді. Спаркс Тиннин өздеріне тиесілі болғысы келген жерге үй салу үшін қызметкерлерін тіркеді, содан кейін сол жерді компанияға қайта сатты, өйткені бір адам өмірінде бір үйге ғана үміткер бола алады. Ең жақсы көрсеткіш бойынша, "Спаркс Тиннин" Невада жерінің 6%-ын иеленді. 1885 жылы Спаркс өзінің 1640 акр (6,64 км²) Алам ранчосына көшіп келді, ол Невада штатының Рино қаласының оңтүстігіндегі Стимбоут Спрингс аймағында орналасқан. Ол жерде ол таза қанды Херефорд сиырларының "хобби" үйірін құрды. Спаркс батыс мал аукциондарында танымал болды, ол Херефорд сиырлары үшін абдырап қалғанша ақша төледі. Өзінің мал өсіру орнына басқа малшылардан мал сатып алу арқылы Спаркстің үйірі мал көрмелерінде жеңіліссіз болды. Спаркстің өзінің үйірінен нашар малды сатуы Херефордты Невададағы басым тұқым ретінде орнатуға көмектесті. Спаркс сондай-ақ Алам ранчосында бизон және бұғы сияқты "экзотикалық" жануарларды өсірді. "Спаркс Тиннин" операциясы 1880 жылдар бойы өсіп келе берді, бірақ ол, батыс мал шаруашылығының барлық операциялары сияқты, 1889-1890 жылдардағы қатал қыста ауыр соққыға ұшырады. Сол қыста Елкодағы температура -41 градусқа дейін төмендеді, ал қаңтардан наурызға дейін тау аралығында терең қар жатты. Сол кезде Невададағы ірі мал шаруашылықтарының көпшілігі ірі қараларын жыл бойы ашық жайылымда ұстады, қыста қосымша жем бермеді. Малдың жоғалуы апатты болды. 1890 жылдың көктемінде Хумбольдт өзенінің бойында жүз мильдей жерге сиырдың өлекселерімен кезігуге болатыны және суға батқан өлекселер Елкодағы көпірлерге тығылып, су тасқынына себеп болғаны туралы хабарланды. Кейінірек Спаркс өзінің 45 мыңға жуық мал басынан тек 15 мыңы ғана аман қалғанын айтты. Сондай-ақ, ол аман қалғандардың 90%-ы "Херефордтарға тән ақ жүзді" болғанын мәлімдеді. Бұл, әдетте, Лонгхорн аналық сиырлар мен Херефорд бұқаларының ұрпақтары болуы мүмкін. Ол кездегі мал шаруашылығында 20 аналық сиырға бір бұқа жеткілікті болғандықтан, бұқаларды алмастыру арқылы жаңа мал басын құруға қарағанда, ондағы мал басын жақсарту әлдеқайда арзан болды. Бұл Херефорд/Лонгхорн айқастарының тіршілік ету деңгейі Херефордтың жоғары сапасына байланысты болды, бірақ гибридтік күш-қуаттың да рөлі болуы мүмкін. 1889-1890 жылдардағы қыстан кейін Тиннин енді Джаспер Харреллге ипотекалық төлемдерді жасай алмады, ал Харрелл оның үлесін иеленді. "Спаркс Тиннин" "Спаркс Харрелл" деп қайта аталды. Алам ранчосындағы шығындар мен тау-кендік спекуляциядағы шығындар арасында Спаркс қаржылық қиындықтарға ұшырап, 1901 жылы "Спаркс Харреллдің" жартысын Джаспер Харреллге қайта сатты.
In 1861, Sparks joined the Texas Rangers, probably to avoid being drafted into the Confederate Army. His unit was tasked with protecting settlers from the Comanche, and he did not fight in the Civil War. After the war, Sparks drove cattle in the huge Longhorn drives of the era, at first working for John Meyers, and later in partnership with his brothers. In 1872, Sparks married Rachel Knight and they had two daughters, Maude and Rachel. In 1873, Sparks bought a large herd of cattle in Texas then drove them to Wyoming and established a ranch in the Chugwater River valley near Cheyenne. He sold that ranch and its 2,100 head of cattle the next year to the Swan Brothers. After that, Sparks established a series of ranches along the North Platte River, each of which he quickly sold and invested the money in the next ranch. Sparks also invested in a bank in Georgetown, Texas (his wife's hometown), where he also built a mansion. In 1879 his wife died, and in 1880 Sparks married her half sister Nancy Elnora "Nora" Knight, they had three sons, Benton, Charles and Leland. By that time there was no unclaimed rangeland left east of the Rockies, and Sparks cast his eye further west. Joining with fellow Texan John Tinnin, Sparks bought the H D Ranch in the Thousand Springs Valley north of Elko, Nevada, in 1881. In 1883 Sparks Tinnin purchased all of Jasper Harrell's ranches for $900,000. At that time, the Harrell ranches consisted of approximately 30,000 head of cattle ranging over a vast area of Nevada and Idaho. Very little of that land was owned outright. Sparks Tinnin would obtain small portions of land surrounding a water source, and then deny other operations use of that water. This allowed it to control vast areas of public land that it did not own. Sparks Tinnin would have an employee file for a homestead on the land that it wished to own, and then sell that land back to the company, as an individual could only file for one homestead in a lifetime. At its peak, Sparks Tinnin was said to control 6% of the land in Nevada. In 1885, Sparks moved to his 1,640 acre (6.64 km2) Alamo Ranch, located in the Steamboat Springs area just south of Reno, Nevada. There he built a "hobby" herd of pure blood Hereford cattle. Sparks became famous at western livestock auctions by paying ridiculous sums for pedigreed Hereford cattle. By purchasing stock from other breeders rather than breeding his own, Sparks' herd was soon unbeatable at livestock shows. Sparks' sale of lesser cattle from his herd helped establish the Hereford as the dominant breed in Nevada. Sparks also raised "exotic" animals such as bison and deer at the Alamo Ranch. The Sparks Tinnin operation continued to grow throughout the 1880s until it, like all other western cattle operations, suffered a severe setback in the harsh winter of 1889–1890. During that winter the temperature reached −42 degrees Fahrenheit (−41 degrees Celsius) in Elko, and the range was covered in deep snow from January through March. At that time most large cattle operations in Nevada kept their cattle on the open range year round, with no supplemental feed in the winter. Losses of cattle on the range were catastrophic. In the spring of 1890 it was reported that one could walk for a hundred miles along the Humboldt River on cow carcasses, and floating carcasses jammed against bridges in Elko, causing flooding. Sparks later stated that of his herd of about 45,000 head, only 15,000 survived. He also claimed that of the survivors, 90% had the "white faces characteristic of Herefords". These were probably the descendants of Longhorn brood cows and Hereford bulls. As range cattle operations of the day typically ran one bull per twenty brood cows it was far cheaper to improve an existing herd by replacing the bulls then by creating a whole new herd. The survival rate of these Hereford/Longhorn crosses was ascribed to the superior qualities of the Hereford, however hybrid vigor may have played a role. Following the winter of 1889–1890, Tinnin could no longer make his mortgage payments to Jasper Harrell, and Harrell took over his shares. Sparks Tinnin was renamed Sparks Harrell. Between his expenditures on the Alamo Ranch, and losses in mining speculation, Sparks also ran into financial trouble, and sold his half of Sparks Harrell back to Jasper Harrell in 1901.
Саяси мансап
Сенатқа үміткерліктен сәтсіз өткен соң, Спаркс 1902 жылы Невада штатының губернаторы болып сайланды және 1906 жылы қайта сайланды. Оның басшылығымен штаттық теміржол комиссиясы құрылды; Невада штатының полициясы ұйымдастырылды; кеншілер үшін сегіз сағаттық жұмыс күні туралы заң қабылданды; және штаттық инженерлік кеңсе ашылды. 1904 жылы Уошо округындағы Харриман қаласы губернатордың құрметіне Спаркс деп аталды. Спаркс өзінің екінші мерзімінде 1908 жылдың 22 мамырында қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде қаражаты қалмағандығы хабарланды, ал Аламо ранчосы оның қарыздарын төлеу үшін дереу сатылды.
After an unsuccessful Senate run, Sparks was elected Governor of Nevada in 1902, and re elected in 1906. During this administration a state railroad commission was formed; the Nevada State Police was organized; an eight hour work day bill for miners was passed; and a state engineering office was created. In 1904, the town of Harriman, Nevada in Washoe County was renamed Sparks after the governor. Sparks died while still in his second term in office on May 22, 1908. At the time of his death he was reportedly broke, and the Alamo Ranch was immediately sold to settle his debts.
Мемориум
Аламо ранчосы, Спаркстің Аламо ранчосының бір бөлігі бүгінге дейін сақталған және АҚШ Ұлттық тарихи орындарының тізіліміне енгізілген.
The Alamo Ranchhouse, a portion of Sparks' Alamo Ranch, survives and is listed on the U. S. National Register of Historic Places.