Кіріспе
Джон Миддлтон "Джек" Вайнинг (23 желтоқсан 1758 – 1802 ақпан) – американдық заңгер және саясаткер, Делавэр штатының Кент округіндегі Довер қаласынан шыққан. Ол Делавэрден Континентальдық Конгресске сайланған өкіл және Федералист партиясының мүшесі болды. Сондай-ақ, ол Делавэр штатының Бас Ассамблеясында, АҚШ Өкілдер палатасында және АҚШ Сенатында Делавэрден сенатор ретінде қызмет еткен.
John Middleton "Jack" Vining (December 23, 1758February 1802) was an American lawyer and politician from Dover, in Kent County, Delaware. He was a Continental Congressman from Delaware, and a member of the Federalist Party, who served in the Delaware General Assembly and as United States Representative and United States Senator from Delaware.
Жас шағы мен отбасы
Вайнинг Делавэр колониясының Довер қаласында Джон мен Фиби Винкоп Вайнингтің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі белгілі және табысты заңгер және жер иесі болған, Колониялық Ассамблеяның спикері және Делавэр штатының бас судьясы қызметтерін атқарған. Ол сонымен қатар, осы мақаланың тақырыбы болған Джонның шайқас жолындағы серігі – Родни Цезардың жақын досы еді. Винингтің әкесі ұлы он бір жасқа толғанда қайтыс болды, одан Джон мен оның әпкесі зор байлық мұраға алды. 1790 жылдың 29 қарашасында, Нью-Йорк қаласында АҚШ өкілі болып жұмыс істеген кезде, ол Нью-Йорктің Уильям Сетонның қызы, ақын және музыкант Анна Мария Сетонға үйленді. Ол Винингтің әлеуметтік ортасына үйлесімді жарасып, олардың төрт ұлы болды: Джон, Уильям, Бенджамин және Чарльз. Алайда, ол 1800 жылы ерте қайтыс болды.
Саяси мансап
Вайнинг Нью-Касл қаласында, Делавэр штатында Джордж Ридтің басшылығымен құқық тануды оқыды және 1782 жылы Делавэр адвокатурасына қабылданды, содан кейін Дувер қаласында тәжірибе жинады. Оның отбасының байлығы мен беделінің арқасында ол үш рет Континенттік Конгресте Делавэр штатын өкілдік етті. Бірінші рет 1784 жылдың 8 сәуірінде сайланған ол 1786 жылдың 27 қазанына дейін қызмет етті, бірақ көптеген замандастары сияқты, оның қатысуы үнемі болған жоқ. Ол 1787/88 және 1788/89 жылдары Делавэр Ассамблеясының палатасына сайланды. 1789 жылдың 7 қаңтарында өткен ерекше сайлауда Вайнинг төрт үміткерді жеңіп, Делавэр штатынан АҚШ Бірінші Өкілдер палатасына сайланған жалғыз мүше болды. Екі жылдан кейін ол екінші мерзімге қайта сайланды. Әрбір сессияға апталар бойы кешігіп келсе де, ол белсенді және жауапкершілігі жоғары заң шығарушы болды, үнемі үкіметті қолдады, әсіресе күшті атқарушы билікті жақтады. Ол АҚШ Бірінші Палатасының отыз сегіз комитетінде жұмыс істеді, оның ішінде Конституцияға ұсынылған алғашқы түзетулерді қарастырған комитет және регламент жөніндегі бірлескен комитет. Вайнингтің көзқарастары көбінесе еркін түсіндірушілік немесе Гамильтондық болды. Осыған сәйкес, ол мемлекеттік революциялық соғыс қарыздарын федералдық үкіметке беруді қатты қолдады. Ұлттық астананың орналасуы туралы пікірталас кезінде ол Уилмингтон, Делавэрді қарастыруды ұсынды, бірақ бұл ұсыныс қабылданбағаннан кейін, Филадельфияға дереу көшуді және кейін Потомак өзені бойында қала салуды қолдады. 1793 жылы ол Делавэр штатының Довер қаласына штат сенаторы болып оралды, бірақ көп ұзамай АҚШ Сенатына сайланды. Ол 1793 жылдың 4 наурызынан бастап 1798 жылдың 19 қаңтарында отставкаға кеткенге дейін бес жыл қызмет етті, содан кейін қоғамдық өмірден шықты.
Өлім және мұра
Вайнинг Доверде қайтыс болды және Довердегі Христиандық епископ шіркеуінің зиратында белгісіз қабірге жерленді. Вининг – көркімен, мейірімділігімен және ашық мінезімен көзге түсетін, беделді және бай отбасының мүшесі еді. Ол "көзге жарасатын", сөзді шебер қолданатын, "көркем метафораларды жиі пайдаланатын" спикер ретінде сипатталды, бірақ сонымен қатар "әңгімеге құмар" және "қоршаған ортаға нөлдік көңіл көрсетуші" делінген. Оның қарындасы Мэри, Энтони Уэйннің жиі серігі болған, Винингпен бірге тұрды және олар жиі және жомарт дастархан жасайтын. Осы қонақжайлылығы мен жомарттығы үшін оны "Делавэрдің сүйіктісі" деп атады. Бірақ ол мүлігін ысыраптап, алкоголизмнен зардап шекті, әйелінің қазасы оны кедейлікке және ерте өлімге алып келетін құлдырауға түсірді. Оның әпкесі Винингтің төрт ұлын тәрбиелеуге өмірін арнады, бірақ олар да 1821 жылы қайтыс болғаннан кейін бір жыл ішінде дүниеден озды. Элизабет Монтгомери Уилмингтондағы естеліктерінде былай деп жазды: "Оның ұлы таланттары, қолдау таппағандықтан, гүлдей алмай, құлдырап қалды. Жалқаулық пен жомарттық оның байлығын ысыраптап жіберді."