Чарльз Джонсон: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Чарльз Эдвард Джонсон (Charles Edward Johnson Jr., 20 шілде, 1971 ж.т.) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол бейсболдан «Флорида Марлинс» (1994–1998, 2001–2002), «Лос-Анджелес Доджерс» (1998), «Балтимор Ориолес» (1999–2000), «Чикаго Уайт Сокс» (2000), «Колорадо Рокиз» (2003–2004) және «Тампа Бей Девл Рейс» (2005) командаларында қақпашы ретінде ойнады. Екі мәрте Ұлттық лиганың жұлдызды ойыншысы болып саналған ол өз дәуірінің ең үздік қорғаныс қақпашыларының бірі еді және төрт рет қатарынан «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды. Ол әлем чемпионы «Флорида Марлинс» командасының құрамында болды және тарихында бір маусымда кем дегенде 100 ойынды қатесіз өткізген үш қақпашының бірі.

Ерте өмір және бас лигалық мансап

Джонсон Флорида штатының Форт-Пирс қаласында дүниеге келді, онда Форт-Пирс Уэствуд орта мектебін бітірді. 1989 жылы ол «Монреаль Экспос» командасының бірінші раундында таңдалып алынды. Ол келісімге қол қоймады және Майами университетіне түсті, онда «Майами Урагандар» бейсбол командасында ойнады. 1992 жылы «Флорида Марлинс» командасы оны бейсбол лигасының бірінші раундында таңдады. 1993 жылы ол А деңгейлі «Кейн Каунти Кугарс» және АА деңгейлі «Портленд Си Догс» командаларында өнер көрсетті. 1995 жылы Джонсонның шебер қорғаушы ойыншы ретіндегі беделі нығая түсті, ол жаңа маусымында «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алған тарихындағы төртінші ұстағышқа айналды, бұрынғы жеңімпаздар Джонни Бенч, Карлтон Фиск және Сэнди Аломар қатарына қосылды. Оның шабуылдық көрсеткіштері әсерлі болмаса да, ол осы кемшіліктерін жоғары деңгейдегі қорғаныс шеберлігімен өтеді. 1996 жылы Джонсон «Колорадо Рокиз» клубына қарсы «Ал Лейтердің» соққысыз ойынын ұстады. 1997 жылы Джонсон бірде-бір қате жібермей 123 ойын ойнады, бұл оған алғашқы «All-Star» таңдауына жол ашты және «Марлинс» командасының 1997 жылғы Әлем сериясында «Кливленд Индианс» клубына қарсы жеңіске жетуіне көмектесті. Джонсон серияда 10 соққы беріп, .357 үлесімен ойнады, соның ішінде бір рет үйден шықты. 1997 жылы үшінші рет қатарынан «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алғаннан кейін, ол 10 маусымда Кевин Браунның «Гиганттарға» қарсы соққысыз ойынын ұстады. 2008 жылы «Марлинс» Джонсонды Бобби Бонилла, Джим Айзенрайх, Гэри Шеффилд және Мануэль Барриостомен бірге Майк Пиацца мен Тодд Зейлге алмастырып, «Лос-Анджелес Доджерс» командасына жіберді. «Доджерс» командасымен маусымды аяқтағаннан кейін, ол «Балтимор Ориолс» және «Чикаго Уайт Сокс» командаларымен Америка лигасында екі жыл ойнады. Ол үшінші соққысыз ойынды ұстады, ол кезде А. Дж. Бернетт 12 мамыр күні «Сан-Диего Падрес» клубына қарсы соққысыз ойын ойнады. Джонсон «Флорида» үшін ұстамаған жалғыз «Марлинс» командасының соққысыз ойындары 2006 жылы Анибал Санчес «Аризона Даймондбэкс» клубына қарсы «Дольфин стадионында» соққысыз ойын ойнағанда, 2013 жылы Хендерсон Альварес «Детройт Тайгерс» клубына және 2017 жылы Эдинсон Волькес «Даймондбэкс» клубына қарсы соққысыз ойын ойнағанда болды. 2002 жылғы маусымнан кейін «Марлинс» Джонсонды «Колорадо Рокис» командасына сатты, онда ол екі маусым ойнады. 2004 жылдың 27 сәуірінде ол, жаңадан келген Мэтт Холлидей және Джероми Берниц «Марлинс» клубына қарсы үш рет қатарынан үйден шықты, бұл франшиза тарихында алтыншы рет болды. «Колорадо» командасымен ойнағаннан кейін, ол мансабын «Тампа Бей Девил Рейс» командасымен аяқтады, 2005 жылдың 11 маусымында 33 жасында соңғы ойынын өткізді. Төрт «Алтын қолғап» сыйлығымен қатар, Джонсон екі рет Ұлттық лиганың ұстағыштарын ұстау көрсеткіші бойынша жетекшілік етті және бір рет әр бас жүгірушілерді ұрлап, көмекке қол жеткізді. Ол екі рет «All-Star» орынды иеленіп, мансабында Әлем сериясында жеңіске жетті. Оның үш соққысыз ойынды ұстауы оны Джейсон Варитек пен Карлос Руис ұстаған төрт соққысыз ойынның артында барлық уақыт тізімінде үшінші орынға ие етті. Джонсон «Марлинс» тарихындағы кез келген ойыншыдан 582 ойынды ұстап ойнады. Джонсон «Портленд Си Догс» клубының атақ-даңқ залының мүшесі.

Johnson was born in Fort Pierce, Florida, where he graduated from Fort Pierce Westwood High School in Fort Pierce, Florida. He was drafted by the Montreal Expos in the first round of the 1989 Major League Baseball Draft. He did not sign, and decided to enroll at the University of Miami, where he played for the Miami Hurricanes baseball team. He was drafted by the Florida Marlins in the first round of the 1992 Major League Baseball Draft. He played with the A level Kane County Cougars in 1993 and the AA Portland Sea Dogs. In 1995, Johnson's reputation as a skilled defensive player was solidified when he became the fourth catcher in Major League history to win a Gold Glove Award in his rookie season, joining Johnny Bench, Carlton Fisk and Sandy Alomar Jr. Although his offensive statistics weren't impressive, he made up for those shortcomings by helping his team with his superior defensive skills. In 1996, Johnson caught Al Leiter's no hitter against the Colorado Rockies. Johnson set a Major League record in 1997 by playing in 123 games without committing a single error, earning him his first All Star selection, and helping the Marlins win the 1997 World Series against the Cleveland Indians. Johnson led the Marlins in the Series with 10 hits, batting .357 including one home run. Along with winning his third consecutive Gold Glove Award in 1997, he also caught his second no hitter when Kevin Brown no hit the Giants on June 10. In , the Marlins traded Johnson along with Bobby Bonilla, Jim Eisenreich, Gary Sheffield and Manuel Barriosto to the Los Angeles Dodgers in exchange for Mike Piazza and Todd Zeile. After finishing the season with the Dodgers, he played for two years in the American League with the Baltimore Orioles and the Chicago White Sox. He would also catch his third no hitter when A. J. Burnett no hit the San Diego Padres on May 12. The only Marlins no hitters Johnson has not caught for Florida were in 2006, when Aníbal Sánchez threw a no hitter in Dolphin Stadium against the Arizona Diamondbacks, 2013 when Henderson Álvarez no hit the Detroit Tigers, and 2017 when Edinson Vólquez no hit the Diamondbacks. After the 2002 season, the Marlins traded Johnson to the Colorado Rockies where he played for two seasons. On April 27, 2004, he, rookie Matt Holliday, and Jeromy Burnitz combined to slug back to back to back home runs against the Marlins, the sixth such occasion in franchise history. After playing for Colorado, he ended his career with the Tampa Bay Devil Rays, playing his final game on June 11, 2005 at the age of 33. Along with his four Gold Glove Awards, Johnson twice led National League catchers in fielding percentage, and once each in baserunners caught stealing and assists. He earned two All Star berths as well as winning a World Series during his career. His three no hitters caught ties him with several other players for third place on the all time list behind the four no hitters caught by Jason Varitek and Carlos Ruiz. Johnson played more games as a catcher than any other player in Marlins history with 582. Johnson is a member of the Portland Sea Dogs Hall of Fame.

Жеке өмір

Джонсон қазір әйелі Рондамен бірге Майамиде тұрады. Олардың екі ұлы бар. Брэндон – Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Денвер Бронкос» командасының қақпаға доп берушісі және бұрынғы «Теннесси» университетінің студенттік футбол командасының қақпаға доп берушісі, ал Бо – «Джорджия Саутерн» университетінің студенттік футбол командасында қақпаға доп беруші ретінде ойнайды. Джонсон бұрынғы бейсболшы Фред МакГриффтің туысы.