Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық геолог және зерттеуші (1823–1908)
Canadian geologist and explorer (1823–1908)
Генри Юл Хинд (1 маусым 1823 – 8 тамыз 1908) – канадалық геолог және зерттеуші. Ол Англияның Нотингем қаласында дүниеге келіп, 1846 жылы Канадаға көшіп, Онтарионың Торонто қаласында қоныстанды. Хинд 1857 және 1858 жылдары Канада далаларын зерттеу экспедицияларын жетекшілік етті. 1857 жылы ол Қызыл және Ассинибойн өзендерінің аңғарларын, ал 1858 жылы Ассинибойн, Сорис, К’Аппель және Оңтүстік Саскачеван өзендерінің аңғарларын зерттеді. Экспедициялар туралы мәліметтер оның «1857 жылғы Канадалық Қызыл өзенді зерттеу экспедициясының баяндамасы» және «Ассинибойн мен Саскачеванды зерттеу экспедициясының прогресі туралы есептер» баяндамаларында сипатталған. Хиндтің қызметі Солтүстік-Батыс туралы көзқарастарды өзгертті және Канада далаларын ауыл шаруашылығына ашуға көмектесті.
Henry Youle Hind (1 June 1823 – 8 August 1908) was a Canadian geologist and explorer. He was born in Nottingham, England, and immigrated to Canada, settling in Toronto, Ontario, in 1846. Hind led expeditions to explore the Canadian prairies in 1857 and 1858. In 1857, he explored the Red and Assiniboine River valleys, and in 1858, the Assiniboine, Souris, Qu'Appelle, and South Saskatchewan River valleys. The expeditions are described in his reports Narrative of the Canadian Red River Exploring Expedition of 1857 and Reports of Progress on the Assiniboine and Saskatchewan Exploring Expedition. Hind's activities changed perceptions of the North West and helped open up the Canadian Prairies for agriculture settlement.
Ерте өмір
Генри Юл Хинд Англияның Нотингэм қаласында дүниеге келген. Ол Томас Хинд пен Сара Юл Хиндтің үшінші ұлы болды. Оның ағалары Томас және Джеймс Фишер, кішісі – Уильям болды. Оның Сара есімді кіші қарындасы да болған. 7 ақпанда ол Кэтрин Камеронға үйленді. Ол полковник Дункан Кэмеронның екінші қызы еді. Олардың тұңғыш баласы Томас Фрэнсис Нил Хинд 1851 жылы дүниеге келді. Олар Торонтода қоныстанды, онда 1863 жылға дейін тағы төрт ұл мен екі қызы дүниеге келді. Хинд өзінің білімін көбінесе өзімен-өзі дамытты, бірақ формалды білім де алды. Ол классика, математика және қаламгерлік өнерін Ноттингем грамматикалық мектебінде оқыды. 1837 жылы Лейпцигке оқуға кетті. 1839 жылы Англияға оралып, Нотингемде тағы төрт жыл оқуын жалғастырды. 1843 жылдың 26 мамырында Хинд Кембридж университетіне қабылданды, бірақ бір жыл ғана оқыды. 1846 жылы Канадаға көшіп келіп, Торонтода қоныстанды. 1847 жылдың наурыз айында ол метеорологиялық «гало» құбылысы туралы жазу арқылы ғылыми қызметін бастады. Сол жылдың қазан айында ол Эгертон Райерсонның қызметіне тұрды. Ол Торонтодағы провинциялық нормалық мектепте ғылым және математика пәнінің екінші оқытушысы болып тағайындалды. 1850 жылы ол «Ауыл шаруашылығы химиясы бойынша лекциялар» деген кітабын жариялады, ал келесі жылы – «Батыс Канада климатына салыстырмалы көзқарас» атты еңбегін шығарды. 1851 жылдың желтоқсанында ол Канада институтының алғашқы мүшесі атанды. 1852 жылдан 1855 жылға дейін ол институттың «Canadian Journal» мерзімді басылымының редакторы болды. Ол сондай-ақ Торонто университетінің Тринити колледжінде химия профессоры болып жұмыс істеді, бұл лауазымды 1864 жылға дейін сақтап қалды. 1856 және 1858 жылдар аралығында ол «Канадалық альманахта» мақалалар жариялады. Олардың ішінде «Батыс Канаданың болашағы», «Біздің теміржол саясатымыз» және «Ұлы Солтүстік-Батыс» атты мақалалары бар еді.
Henry Youle Hind was born in Nottingham, England. He was the third son of Thomas Hind and Sarah Youle Hind. His older brothers were Thomas and James Fisher, the younger William. He also had a younger sister Sarah. On 7 February he married Katherine Cameron at York Mills. She was the second daughter of Lieutenant Colonel Duncan Cameron. Their first child Thomas Francis Neil Hind was born in 1851. They settled in Toronto where they had four more sons and two daughters by 1863. Hind was responsible for much of his own education growing up, but did receive some formal schooling. He was taught the classics, mathematics, and penmanship at Nottingham Grammar School. In 1837 he went to study in Leipzig. In 1839 he returned to England and continued his studies in Nottingham for another four years. On 26 May 1843 Hind was accepted into Cambridge University but only stayed for one year. In 1846, he immigrated to Canada where he settled in Toronto. In March 1847 he began his scientific career writing on a meteorological 'halo'. In October of that year he was employed by Egerton Ryerson. He was given a position at the Provincial Normal School in Toronto as a second master of science and mathematics. In 1850 he published Lectures on Agricultural Chemistry and the following year A Comparative View of the Climate of Western Canada. In December 1851 he became an early member of the Canadian Institute. From 1852 until 1855 he was the editor of the Institute's periodical the Canadian Journal. He was also employed as a professor of chemistry at the University of Toronto Trinity College, a position he held until 1864. Between 1856 and 1858 he published articles in the Canadian Almanac. These included The Future of Western Canada, Our Railway Policy, and The Great North West.
1857 Қызыл өзен экспедициясы
1850-ші жылдарға қарай Британдық Солтүстік Америка дамуының шешуші кезеңіне жетті. 1837 жылғы көтерілістерден бері Жоғарғы Канада мен Төменгі Канадада көші-қонның артуы және каналдар мен теміржол желілерінің салынуы байқалды. Канададағы ауыл шаруашылығына жарамды жерлер азайып, бағасы өсті. Солтүстік-Батыста тері саудасы желілері тұрақсыздыққа ұшырады және батыстың болашағы Гудзон шығанағы компаниясының бақылауында қалуы күмәнді болды. Жоғарғы Канада мен Төменгі Канада тұрғындарына жаңа ауыл шаруашылығы жерлері қажет болды. Осы жерге деген қажеттіліктен Жоғарғы Канадада кеңеюшілік қозғалысы туды. Торонто мен Оттава аймағындағы қоғамның көрнекті өкілдері, оның ішінде Джордж Браун мен Александр Макдоннел Солтүстік-Батысты қосып алуға ұмтылды. Солтүстік-Батыстағы жердің жарамды екенін дәлелдеу үшін британдық және канадалық үкіметтер 1857 жылы батысқа экспедицияларды қаржыландырды. Британдық экспедицияны Корольдік географиялық қоғам құрды және оны Джон Паллизер басқарды. Ал канадалық экспедицияны Джордж Гладман ресми түрде жетекшілік етті. Канада Геологиялық қызметінің басшысы Уильям Логан ғылыми бөліктің жетекшісі ретінде Хиндті ұсынды. Экспедиция барысында Хинд топография, өсімдіктер, топырақ және метеорологиялық жағдайлар туралы мәліметтер жинаумен айналысты. Канадалық экспедиция 1857 жылдың 23 шілдесінде Торонтодан Солтүстік теміржолымен жолға шықты. Топқа Джордж Гладман, оның ұлы Генри, Саймон Доусон, В. Х. Е. Напиер, С. Л. Рассел, Г. Ф. Гаудет, А. М. Уэллс, Дж. А. Диккенсон және Роберт Уинн кірді. Экспедиция құрамында онға жуық ирокездер, тері саудасының өкілдері, онға жуық оджибба, бірнеше француз канадалықтары, шотланд және метис болды. Айдың соңында топ Форт-Уильямға жетті. Паллизер мен Хинд экспедициялары Солтүстік-Батыстағы бұрынғыдағы тері саудасы жерлерінің ауыл шаруашылығын дамытуға және Жоғарғы және Төменгі Канададан келген көшпенділерге пайдалы болатынын дәлелдеуге тырысты. Бұл ғылыми экспедициялар кеңеюшілік науқанның тікелей салдары болды. Соңында Паллизер мен Хиндтің жұмысы қоғамдық пікірді және Солтүстік-Батыс географиясын қайта анықтады. Олар екі үлкен аймаққа бөліну идеясын қалыптастырды. Паллизердің үшбұрышы нашар топырақтан тұрады, құрғақ және қоныстанбайтын жер еді. Хиндтің ашқан жері, "Жәрдемді белдеу" деп аталды, Қызыл өзен қонысынан Саскачеван өзені аңғарына және Роки тауларына дейін созылды. Олар Саскачеванның солтүстігіндегі жақсы жер және ішкі аймақтағы жаман жер туралы мифті нығайтты. Жәрдемді белдеу кеңеюшілік талаптармен сәйкес ауыл шаруашылығы оазисін қолдады. Хинд мұны білген және экспедиция туралы еңбегінде атап өтті, "1857 жылғы Канаданың Қызыл өзенін зерттеу экспедициясының және 1858 жылғы Ассинибоин мен Саскачеванды зерттеу экспедициясының баяндамасы", онда "Британдық Солтүстік Американың мүдделері үшін Орман көлінен батысқа қарай Роки тауларының асуларына дейін осы үздіксіз белдеуді қоныстандыру және өсіру мүмкін екендігі өте маңызды физикалық шындық, және кез келген байланыс жолы, вагондық жол немесе теміржол болсын, одан өтіп, ақыр соңында бір шетінен екінші шетіне дейін ауыл шаруашылығымен қамтамасыз етілген халықтан пайда көреді" делінген. Канадалық экспедиция қолданған жол тері саудагерлеріне жақсы таныс еді және Паллизер экспедициясы да осы жолды пайдаланды. Олар 1857 жылдың 19 тамызында Форт-Франсиске жетті. Сол жерден Хинд пен Саймон Доусон Джордж Гладманнан бөлініп кетті. Олар алты адам мен екі каноэмен бірге Орман көлінің оңтүстік бөлігін кесіп өтіп, Розо өзенінің батыс жағалауына жетті. Розо өзені арқылы өтіп, Хинд пен Доусон Қызыл өзенге жетуі керек еді. Бұл тері саудагерлері үшін әдеттегі жол емес еді. 1857 жылдың 22 тамызында олар Гарден аралына жетті. Бұл оджиббалардың дәстүрлі қонысы болды, онда жүгері, картоп, тыква және қабақ өсірілді. Аралда Хинд жүгерінің үлгілерін жинады, бұл топты оджибба шабуыл жасағы тергеуге мәжбүр етті. Хиндтің баяндамасында аты аталмаған оджибба еркегінің айтқаны: "Сіздің өтінішіңізді қабылдамаймыз; бірақ біз индейлерге алыс жерде қалай қаралатынын көреміз. Ақ адам келіп, олардың гүлдеріне, ағаштарына және өзендеріне қарайды; басқалары көп ұзамай соңынан еріп, индейлердің жерлері олардың қолынан өтеді, ал олардың үйлері жоқ. Енді ақ адамдар жүрген жолмен жүріңдер. Мен сіздерге барлығын айттым". Осы кездескеннен кейін Хинд пен Доусон Виннипег өзенінен төмен қарай Қызыл өзенге дейінгі дәстүрлі тері саудасы жолын таңдауға мәжбүр болды. 1857 жылғы экспедицияның үкіметтік тапсырмасы арқылы Хинд үш міндетті орындау керек еді. Біріншісі - Қызыл өзен қонысын зерттеу, екіншісі - Ассинибоин өзенін батысқа қарай Портаж-ла-Прейриге дейін зерттеу және Соурис аңғарындағы лигнит көмірі туралы мәліметтер жинау. Үшіншісі - Хиндтің Қызыл өзен аңғарын оңтүстікке қарай Розо өзеніне дейін зерттеуі және Орман көлінен жолды түсіну үшін өзенді жеткілікті зерттеуі керек еді. Ол 9 қыркүйектен 8 қазанға дейін бір айдың ішінде осы міндеттерді орындау керек еді. Экспедиция жылдам аяқталды; Хинд 1857 жылдың 4 қарашасында Торонтоға оралды. Ол Солтүстік-Батыстан кеткенімен, экспедицияның жұмысы аяқталған жоқ. Хинд 1858 жылы экспедиция туралы 400 беттен астамды құрайтын есеп жариялады. Оның есебі, әсіресе кеңеюші Джордж Браун басқарған "Globe" газеті тарапынан жақсы қабылданды. Канадалық экспедицияның қабылдануы келесі жылы тағы бір экспедиция өткізілуіне әкелді, бірақ бұл жолы оны Хинд пен Саймон Доусон жетекшілік ететін еді.
By the 1850s British North America had reached a critical stage in its development. Since the 1837 Rebellions in Upper Canada and Lower Canada there had been an increase in immigration and construction of canals and rail lines. In the Canadas agricultural land was becoming scarcer and higher in price. In the North West, fur trade networks were becoming unstable with the future of the west remaining in the control of the Hudson's Bay Company unlikely. New agricultural land was needed by people in Upper Canada and Lower Canada. Out of this need for land a movement of expansionism was created in Upper Canada. In Toronto and the Ottawa Valley prominent members of society including George Brown and Alexander Mcdonnell sought to annex the North West. To prove that the land in the North West as suitable, the British and Canadian governments funded expeditions west in 1857. The British expedition was formed by the Royal Geographical Society and was led by John Palliser. The Canadian expedition was led officially by George Gladman. Hind was recommended by the head of the Canadian Geological Survey, William Logan, to lead the scientific portion of the expedition. Throughout the expedition Hind was to collect information on topography, vegetation, soil and meteorological observations. The Canadian expedition departed on 23 July 1857 from Toronto on the Northern Railway. The group included George Gladman, his son Henry, Simon Dawson, W. H. E. Napier, S. L. Russell, G. F. Gaudet, A. M. Wells, J. A. Dickenson and Robert Wynne. The expedition included a dozen Iroquois, representatives of the fur trade, a dozen Ojibwa, several French Canadians, a Scottish man and a Métis man. The group arrived at Fort William by the end of the month. The Palliser and Hind expeditions sought to prove that the previously uninhabitable fur trade lands of the North West would be useful for agricultural development and immigrants from Upper and Lower Canada. These scientific expeditions were the most immediate consequences of the expansionist campaign. Ultimately the work of Palliser and Hind redefined public opinion and the perceived geography of the North West. They created the idea of two vast sub districts. Palliser's Triangle consisted of poor soil and was arid and uninhabitable. Hind's discovery, called the Fertile Belt, stretched from the Red River Settlement to the Saskatchewan River Valley and the Rocky Mountains. They reinforced the myth of good land in the north of Saskatchewan and the myth of bad land in the interior. The Fertile Belt supported expansionist claims of an agricultural oasis. Hind was aware of this and noted it in his work on the expedition, Narrative of the Canadian Red River Exploring Expedition of 1857 and of the Assiniboine and Saskatchewan Exploring Expedition of 1858 stating that "it is a physical reality of the highest importance to the interests of British North America that this continuous belt can be settled and cultivated from a few miles west of the Lake of Woods to the Passes of the Rocky Mountains, and any line of communication, whether by waggon road or railroad, passing through it, will eventually enjoy the great advantage of being fed by an agricultural population from one extremity to another." The route that the Canadian expedition used was well known by fur traders and was also used by the Palliser Expedition. They reached Fort Frances by 19 August 1857. From there Hind and Simon Dawson split from George Gladman. They met six men and two canoes to cross the southern portion of the Lake of the Woods to portage the western shore of the Roseau River. Using the Roseau River, Hind and Dawson were to reach the Red River. This was not a usual route for fur traders. On 22 August 1857 they reached Garden Island. This was a traditional Ojibwa settlement where they grew corn, potatoes, pumpkin and squash. On the Island Hind collected samples of corn which caused the group to be questioned by an Ojibwa raiding party. An unnamed Ojibwa man was quoted in Hind's Narrative as saying "to deny your request; but we see how the Indians are treated far away. The white man comes, looks at their flowers, their trees, and their rivers; others soon follow; the lands of the Indians pass from their hands, and they have nowhere a home. You must go by the way white man had hitherto gone. I have told you all." Following this encounter, Hind and Dawson were forced to take the traditional fur trade route down the Winnipeg River to the Red River. Through the government commission of the 1857 expedition Hind was to complete three tasks. The first was to explore the Red River Settlement, the second to examine the Assiniboine River westward as far as Portage la Prairie and make inquiries in the Souris Valley about lignite coal. Third, Hind had to explore the Red River Valley southward to the Roseau River and examine the river well enough to understand the route from the Lake of the Woods. He only had one month from 9 September until 8 October to complete these tasks. The expedition ended quickly; Hind was back in Toronto by 4 November 1857. Although he had left the North West, the work of the expedition was not over. Hind printed a report on the expedition in 1858 that ran over four hundred pages in total length. His report was received well especially by the Globe, a newspaper run by expansionist George Brown. The reception of the Canadian expedition ensured another for the following year although this time it would be led by Hind and Simon Dawson.
1858 Ассинибоин және Саскачеван экспедициясы
1857 жылғы экспедицияның табысы 1858 жылы Саймон Доусон мен Хинд басқарған екі канадалық экспедиция құрылуына себеп болды. Доусонның міндеті – иммиграциялық жол үшін Ред-Риверден Форт-Уильямға дейінгі аймақты бағалау еді. Хиндтің экспедициясы Қызыл өзеннен бастап Саскачеван өзенінің оңтүстік саласына қарай, жаңа жерлерді мекендеу мүмкіндігін, Сорис аңғарындағы көмір кенін және Виннипегозис көлінің тұзды бұлақтарын зерттеу мақсатымен батысқа қарай бағытталды. Хиндтің экспедициясының құрамында фотограф және геодезист Хамфри Ллойд Хайм, Дж. А. Диккенсон, Джон Флеминг, он үш ирокез, бір оджибва және екі француз канадасы болды. Топ 1858 жылдың 5 мамырында Гранд-Портеджге келді, ал 29 мамырда Виннипег өзенінің сағасына жетті. Экспедицияға қажетті жабдықтар мен адамдарды дайындауға біраз уақыт кетті, бірақ олар 19 маусымда жолға шықты. Ғылыми ақпараттан өзге, Хинд жазық крилерінің тұрмыс салты туралы да мәліметтер жинады. 1857 жылы жазық крилері кеңесте бірнеше бұзылған уәделер мен бизонның қырылуына байланысты ешбір ақ адамға өз жерлерінде аң аулауға немесе саяхаттауға рұқсат бермеуге келісті. Хинд ескі Солтүстік-Батыстың аң аулау экономикасының құлдырауына куә болды. 1858 жылдың 18 қыркүйегінде Хиндтің экспедициясы соңғы кезеңін бастады. 28 желтоқсанда ол Торонтоға оралды.
The success of the 1857 expedition led to the creation of two Canadian expeditions led by Simon Dawson and Hind in 1858. Dawson was to evaluate the country from the Red River to Fort William for an immigration route. Hind's expedition was to look westward from the Red River to the south branch of the Saskatchewan River to examine territory for the possibility of settlement, coal mining in the Souris Valley and the salt springs of Lake Winnipegosis. The members of Hind's expedition included photographer and surveyor Humphrey Lloyd Hime, J. A. Dickenson, John Fleming, thirteen Iroquois, an Ojibwa man, and two French Canadians. The group arrived at Grand Portage on 5 May 1858 and had arrived at the mouth of the Winnipeg River by the 29 May. It took some time to prepare the supplies and men for the expedition but they were in the field by 19 June. In addition to scientific information, Hind also collected information on the lifestyle of the Plains Cree. In 1857 the Plains Cree in council had decided that no white man should be allowed to hunt in or travel through their country due to multiple broken promises and the destruction of the buffalo. Hind was witness to the collapse of the hunting economy of the old North West. By 18 September 1858 Hind's expedition was beginning its last phase. By 28 December he was back in Toronto.
Кейінгі мансап
Хиндтің Торонтоға оралғаннан кейін ол Торонто университетінде, Тринити колледжінде оқытушылық қызметін және Корольдік Канада институтының мүшелігін жалғастырды. Ол 1858 жылғы экспедиция туралы есеп дайындады және Боу өзені мен Роки тауларына үшінші экспедицияны ұйымдастыруға тырысты. 1857 жылғы экономикалық дағдарыс Канада үкіметін ғылыми экспедицияларға қосымша шығындар жұмсаудан сақтандырды, сондықтан Хиндтің ұсынысы қабылданбады. 1859 жылы ол "Ассинибойн және Саскачеван өзендері арасындағы үндістердің арасында кең таралған кейбір сенімдері мен әдет-ғұрыптары туралы" мақаласын Canadian Journal журналында жариялады. 1859 жылдан кейін Хинд зерттеу және жариялау ісіне қайта оралуға тырысты. 1859-1860 жылдардың қысында Хинд өзінің "Таспарының" жарық көргенін көру үшін Англияға оралды. 1861 жылы ол Солтүстік-Шығысқа экспедиция жоспарлады. Ол Лабрадор түбегінің жерін зерттеуді мақсат етті. Бұл экспедиция үкімет қаржысымен жүргізілмеді. 1863 жылы ол осы экспедиция туралы екі томдық "Лабрадор түбегінің ішкі аймақтарын зерттеу" атты есеп жариялады. 1864 жылы Хинд Корольдік географиялық қоғамда сөз сөйлеуге шақырылғаннан кейін Тринити колледжіндегі жұмысынан кетті. Торонтоға оралғаннан кейін, Нью-Брансуиктан Питер Митчелл оны геологиялық ресурстарды зерттеуге шақырды. Хинд мамыр айында Торонтодан Нью-Брансуикке аттанды. Хиндтің геологиялық зерттеуімен бір уақытта Л. В. Бейли мен Г. Ф. Мэтью басқа да зерттеулер жүргізіп жатты. Үкімет қай есепті қолданатынын шешкенге дейін, Бейли мен Мэтьюдің жұмысын сынаған Фредериктон қаласының жергілікті газеті "The Headquarters" анонимді редакциялық мақала жариялады. Мақаланың авторы Хинд болды деп есептелді, бұл оған ауыр салдарын әкелді. Ол өз саласындағы әріптестері арасында беделін жоғалтты және Нью-Брансуик провинциясының геологы болып тағайындалмады. 1864 жылдың қыркүйегінде Хинд отбасымен Фредериктонда қоныстанды. 1865 жылдың шілдесінде оның үлкен ұлы Сент-Джон өзенінде суға батып қайтыс болды. Отбасы келесі жылға дейін Фредериктонда тұрды. 1866 жылдың күзінде Хиндтер отбасы Новая Шотландияның Виндзор қаласына көшіп барды, онда ұлдары Кингс колледжінде, ал қыздары Эджхиллде оқыды. Хиндтің тағы екі ұлы қайтыс болды: Джеймс Арчибальд Виндзорға көшкеннен кейін себебі белгісіз, ал Джон Юл 1880 жылы қызбадан қайтыс болды. Виндзорда Хинд Новая Шотландияның минералдық іздеу және тау-кен қауымдастығында жұмыс істеді. 1876 жылы Франсис фон Эллерхаузен оны Лабрадордың геологиялық зерттеуін жүргізуге шақырды. Екі жылдан кейін ол аймақтағы мұхит ағымдарының картасын көрсетті. 1884 жылдан 1908 жылы қайтыс болғанға дейін Хинд ғылыми немесе қоғамдық тақырыптарда ештеңе жазбады. Ол Виндзордың жергілікті тарихына ден қойды. 1889 жылы ол "Ескі зираттың тарихы" және 1890 жылы "Кингс колледжінің жүз жылдық тарихы" кітаптарын жариялады. 1906 жылдың ақпанында ауырып, 1908 жылдың 8 тамызында қайтыс болды. Ол Новая Шотландияның Мейплвуд қаласында жерленген. 2018 жылы Хинд Ұлттық тарихи тұлға ретінде танылды.
Following Hind's return to Toronto he resumed his teaching position at University of Toronto, Trinity College and membership to the Royal Canadian Institute. He prepared a report on the 1858 expedition and attempted to organize a third expedition to the Bow River and the Rocky Mountains. An economic depression in 1857 left the Canadian government wary of further expenditures on scientific expeditions so Hind's proposal was declined. In 1859 he published Of Some of the Superstitions and Customs Common Among the Indians in the Valley of the Assiniboine and Saskatchewan in the Canadian Journal. After 1859, Hind attempted to resume exploring and publishing. During the winter of 1859 1860 Hind returned to England to see his Narrative published. In 1861 he planned an expedition to the North East. He sought to survey the land around the Labrador Peninsula. This was not a government funded expedition. In 1863 he published a report on this expedition entitled Explorations in the Interior of the Labrador Peninsula in two volumes. In 1864 Hind left his job at Trinity College after being invited to speak at the Royal Geographical Society. Once back in Toronto he was invited by Peter Mitchell of New Brunswick to have their geological resources surveyed. Hind left Toronto in May for New Brunswick. At the same time as Hind's geological survey, another was being led by L. W. Bailey and G. F. Matthew. Only one of these surveys was to be paid a sum of five hundred dollars by the Canadian government. While the government was deciding which report would be used, an anonymous editorial was published in The Headquarters, a local daily in Fredericton which scrutinized the work of Bailey and Matthew. It was believed that Hind was the author of the editorial and it had serious consequences for him. He lost his reputation among workers in the same field and was not employed as the provincial geologist of New Brunswick. In September 1864 Hind settled his family in Fredericton. In July 1865 his eldest son drowned while bathing in the Saint John River. The family remained in Fredericton until the following year. In the fall of 1866 the Hind family moved to Windsor, Nova Scotia where the boys attended King's College and the girls Edgehill. Two of Hind's other sons died; James Archibald of unknown causes after the move to Windsor and John Youle of typhoid in 1880. In Windsor Hind was employed by the Mineral Exploration and Mining Association of Nova Scotia. In 1876 he was invited by Francis von Ellerhausen to make a geological survey of Labrador. Two years later he displayed a map of the oceanic currents in the region. From 1884 until his death in 1908 Hind wrote no more on any scientific or public subject. He became focused on the local history of Windsor. In 1889 he published a history of the Old Burying Ground and in 1890 the Centennial History of King's College. In February 1906 he became ill and died on 8 August 1908. He was buried in Maplewood, Nova Scotia. Hind was named a National Historic Person in 2018.