Америкалық саяхаткер және саяси қайраткер Джон Джеймс Уильямс

Кіріспе

Джон Джеймс "Whispering Willie" Уильямс (17 мамыр 1904 – 11 қаңтар 1988) – американдық бизнесмен және саясаткер, Делавэр штатының Миллсборо қаласынан. Ол Республикалық партия мүшесі болды және 1947 жылдан 1970 жылға дейін Делавэр штатынан АҚШ сенаторы ретінде төрт мерзім қызмет етті.

Жас шағы мен отбасы

Уильямс Делавэр штатының Сассекс округіндегі Франкфорд қаласының жанындағы фермада дүниеге келді, ол он бір баланың тоғызыншысы болған. 1922 жылы ол Миллсбороға көшіп, ағасы Престонмен бірге мал және құс азығымен айналысатын Миллсборо азық компаниясын құрды. 1924 жылы Джон Уильямс Элси Стилге үйленді, олар 64 жыл бойы бірге өмір сүрді. 1946 жылы ол Миллсборо қалалық кеңесіне мүше болып сайланды.

АҚШ Сенаты

Уильямс 1946 жылы АҚШ Сенатына сайланды, демократ сенатор Джеймс М. Туннеллді жеңіп шықты. Осы мерзімінде ол 80-ші Конгресте республикалық көпшілікте жұмыс істеді, бірақ 81-ші және 82-ші Конгрестерде азшылықта болды. 1952 жылы демократ Алексис И. Дю Понт Байярды жеңіп, екінші мерзімге сайланды және 83-ші Конгресте республикалықтардың көпшілігінде қайтадан қызмет етті, бірақ 84-ші және 85-ші Конгрестерде азшылыққа оралды. Уильямс 1958 жылы үшінші мерзімге, ал 1964 жылы төртінші мерзімге сайланды. Екі рет те демократ Эльберт Н. Карвелді жеңді, ол 1964 жылғы сайлау кезінде Делавэр штатының губернаторы болған еді. Осы мерзімдерде Уильямс 86-шы Конгрестен 91-ші Конгреске дейін республикалық азшылықта қызмет етті. Ол 1947 жылдың 3 қаңтарынан 1970 жылдың 31 желтоқсанына дейін, барлығы 24 жыл қызмет етті, төртінші мерзімінің соңына жетпей отставкаға шықты. Ол АҚШ президенттері Гарри С. Трумэн, Дуайт Д. Эйзенхауэр, Джон Ф. Кеннеди, Линдон Б. Джонсон және Ричард М. Никсонның басшылығымен жұмыс істеді. Уильямс Делавэр штатынан төрт рет сайланған алғашқы сенатор болды. Сенатта Уильямс мемлекеттік бюрократияның ысырапшылдығына қарсы күрескен оппонент ретінде танылды. Еркін нарықты жақтаған ол президент Трумэннің «Жаңа келісім» және Екінші дүниежүзілік соғыс саясатын жалғастыруына қарсы болды. Уильямс салықты төмендетуді қолдады, бағаны бақылауды ұзартуға қарсы болды және Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қажетсіз деп санайтын бір миллион федералдық жұмыс орынын қысқарту арқылы федералдық бюджетті теңестіруге болатынын ұсынды. 1947 жылдан 1948 жылға дейін Уильямс Ішкі кіріс қызметіндегі жемқорлықты жою үшін жұмыс істеді, ол Қаржы департаментінің екі жүз қызметкерінің заңсыз әрекеттерін ашты. 1963 жылдың қазан айында президент Кеннеди вице-президенті Линдон Джонсонның болашағын ойлап отырғанда, Уильямс АҚШ Сенатының көмекшісі Бобби Бейкердің кеңсесіндегі жемқорлықты әшкереледі. Уильямс 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қоймады және 1957, 1960 және 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңдарға, сондай-ақ АҚШ Конституциясының 24-ші түзетуіне, 1965 жылғы дауыс беру құқығы туралы заңға және Тхергуд Маршалдың АҚШ Жоғарғы сотына тағайындалуына дауыс берді, бірақ 1968 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қарсы дауыс берді. Уильямс 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның филибүстерін тоқтатуға қолдау көрсеткен 67 дауыс берді, бұл Майк Мэнсфилдті «Соңғысы осы!» деп айтуға итерді. 1967 жылы Уильямс филибүстерді жоюға мүмкіндік беретін ережеге енгізілген өзгерістерді жеңуге көмектесті, бұл оған үкіметтік ысырапшылық пен теріс қылықтарды ашуда үлкен көмек болды. 1968 жылы президент Джонсон ұсынған салықты көтеруді жеңе алмаған Уильямс Флорида штатының демократ сенаторы Джордж Сматхерспен бірлесіп, федералдық шығындарды бірден 60 миллиард долларға қысқартуға қол жеткізді. Уильямс, сондай-ақ оның Сенаттағы әріптесі Коннектикут штатынан Прескотт Буш 1952 жылы республикалық президенттікке кандидат Дуайт Д. Эйзенхауэрдің мүмкін болатын серігі ретінде қарастырылды, бірақ өзін қараудан шығарды. Ол сондай-ақ 1964 жылы республикалық тізімге орын алу үшін және 1973 жылы Америка Құрама Штаттарының вице-президенті лауазымынан кеткен Спиро Агнюдің орнын басу үшін қарастырылды. Уильямс 1948 және 1956 жылдары Республикалық ұлттық съездерге делегат болды. 1965 жылы Уильямс барлық сайланған лауазымды тұлғалар үшін міндетті зейнеткерлік жасын 65 жасқа белгілейтін заң қабылдауды талап ете бастады. Міндетті зейнеткерлік ешқашан қабылданбағанымен, 1969 жылы Уильямс АҚШ Сенатында бесінші мерзімге үміткер болмайтынын мәлімдеді. 1970 жылдың 31 желтоқсанында ол өзінің қорғауындағы жаңадан сайланған республикашыл Уильям В. Ротқа АҚШ сенаторларының жаңа тобында қосымша өтіл алуға мүмкіндік беру үшін сенаторлық өкілеттігінің аяқталуына дейін отставкаға шықты. 1966 жылдың қыркүйегінде Уильямс Джонсон әкімшілігінің инфляцияға қарсы бағдарламасын «үлкен мәселеге жартылай шешім» деп сынады және жалпы салықты 5 пайызға көтеруді, сондай-ақ Конгрестің «бізді басып алатын қаржылық құлдырауды болдырмау үшін қажетті шараларды» қабылдау мәселесінде жетекшілік рөлді қайтаруын ұсынды.

Williams was elected to the U. S. Senate in 1946, defeating incumbent Democratic U. S. Senator James M. Tunnell. During this term, he served in the Republican majority in the 80th Congress, but was in the minority in the 81st and 82nd Congresses. He was elected to a second term in 1952, defeating Democrat Alexis I. du Pont Bayard, and once again served in the Republican majority in the 83rd Congress, but returned to the minority in the 84th and 85th Congresses. Williams was elected to a third term in 1958 and a fourth term in 1964, both times defeating Democrat Elbert N. Carvel, who at the time of the 1964 election was Governor of Delaware. During these terms Williams served in the Republican minority in the 86th through the 91st Congresses. In all, he served for 24 years, from January 3, 1947, until December 31, 1970, when he resigned just before the end of his fourth term. He served during the administrations of U. S. presidents Harry S. Truman, Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson, and Richard M. Nixon. Williams was Delaware's first four term U. S. senator. In the Senate, Williams established himself as an opponent of wasteful government bureaucracy. A proponent of free markets, he objected to President Truman's continuation of many New Deal and World War II policies. Williams supported tax cuts, opposed the continuation of price controls, and suggested the federal budget could be balanced by slashing one million federal jobs he felt were unnecessary after the Great Depression and World War II. From 1947 through 1948, Williams worked to root out corruption in the Internal Revenue Service, exposing the illegal activities of two hundred employees of the Treasury Department. In October 1963, at a time when President Kennedy was pondering the future of his vice president, Lyndon Johnson, Williams exposed corruption in the office of U. S. Senate aide Bobby Baker, Johnson's protégé. Williams did not sign the 1956 Southern Manifesto, and voted in favor of the Civil Rights Acts of 1957, 1960, and 1964, as well as the 24th Amendment to the U. S. Constitution, the Voting Rights Act of 1965, and the confirmation of Thurgood Marshall to the U. S. Supreme Court, but voted against the Civil Rights Act of 1968. Williams was the distinctive 67th vote in favor of ending the filibuster of the 1964 Civil Rights Act, leading Mike Mansfield to proclaim "That's it!". In 1967, Williams helped defeat a proposed rule change that would have eliminated the filibuster, a tool that had been of great use to him in exposing government waste and misconduct. In 1968, unable to defeat the tax increase proposed by President Johnson, Williams worked with Democratic U. S. Senator George Smathers of Florida to simultaneously cut federal spending by $60 billion. Williams, as well as his Senate colleague Prescott Bush of Connecticut, was considered a possible running mate for Republican presidential nominee Dwight D. Eisenhower in 1952, but removed himself from consideration. He was also considered for a spot on the Republican ticket in 1964 and as a possible replacement for Spiro Agnew when he resigned as vice president of the United States in 1973. Williams was a delegate to the Republican National Conventions in 1948 and 1956. In 1965, Williams began pressing for a law that would set a mandatory retirement age of 65 for all elected officials. Though mandatory retirement was never enacted, Williams announced in 1969 that he would not seek a fifth term in the U. S. Senate. On December 31, 1970, he resigned from the Senate just before the end of his term, allowing his protégé, newly elected Republican William V. Roth, Jr., to gain additional seniority in his new class of U. S. senators. In September 1966, Williams assailed the anti inflation program of the Johnson administration as a "piece meal approach" to a larger issue and advocated for a five percent across the board tax hike as well as Congress resuming a leadership role on the subject of enacting "necessary remedies to stave off financial collapse that may engulf us".

Өлім және мұра

Уильямс Делавэр штатының Льюес қаласындағы ауруханада қайтыс болды және Миллсборо қаласындағы Миллсборо зиратында жерленді. Ол методист шіркеуінің, масондық және шрейндерлер қауымдарының мүшесі болды. АҚШ Сенатындағы қызметі барысында Уильямсты "Жалғыз қасқыр тергеуші", "Қаржы министрлігінің сақшысы", "Адал Джон", "Адал мырза" және көбінесе "Сенаттың ар-ожданы" деп атады. Миллсборо мен Мидуэй арасындағы Делавэр 24-ші тас жолының бөлігі оның құрметіне Джон Дж. Уильямс тас жолы деп аталды.

Альманах

Сайлау 1 қарашадан кейінгі бірінші сейсенбіде өтеді. АҚШ сенаторлары халықтың сайлауы арқылы сайланады және 3 қаңтарда алты жылдық мерзімге қызметке кіріседі. + Қоғамдық лауазымдар Лауазым түрі Орналасқан жері Лауазымға кірген күні Лауазымнан кеткен күні Ескермелер АҚШ сенаторы Заң шығарушы орган Вашингтон 1947 жылғы 3 қаңтар 1953 жылғы 3 қаңтар АҚШ сенаторы Заң шығарушы орган Вашингтон 1953 жылғы 3 қаңтар 1959 жылғы 3 қаңтар АҚШ сенаторы Заң шығарушы орган Вашингтон 1959 жылғы 3 қаңтар 1965 жылғы 3 қаңтар АҚШ сенаторы Заң шығарушы орган Вашингтон 1965 жылғы 3 қаңтар 1970 жылғы 31 желтоқсан + АҚШ Конгресі қызметі Кезең Конгресс Палатасы Басымдық Президент Комитеттер Сынып/Ауданы 1947–1949 80-шы АҚШ Сенаты Республикалық Гарри С. Трумэн 1-сынып 1949–1951 81-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Гарри С. Трумэн 1-сынып 1951–1953 82-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Гарри С. Трумэн 1-сынып 1953–1955 83-ші АҚШ Сенаты Республикалық Дуайт Д. Эйзенхауэр 1-сынып 1955–1957 84-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Дуайт Д. Эйзенхауэр 1-сынып 1957–1959 85-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Дуайт Д. Эйзенхауэр 1-сынып 1959–1961 86-шы АҚШ Сенаты Демократиялық Дуайт Д. Эйзенхауэр 1-сынып 1961–1963 87-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Джон Ф. Кеннеди 1-сынып 1963–1965 88-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Джон Ф. Кеннеди Линдон Б. Джонсон 1-сынып 1965–1967 89-шы АҚШ Сенаты Демократиялық Линдон Б. Джонсон 1-сынып 1967–1969 90-шы АҚШ Сенаты Демократиялық Линдон Б. Джонсон 1-сынып 1969–1971 91-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Ричард М. Никсон 1-сынып + Сайлау қорытындылары Жыл Лауазым Тақырыбы Партия Дауыс % Оппонент Партия Дауыс % 1946 АҚШ сенаторы Джон Дж. Уильямс Республикалық 62 603 55% Джеймс М. Туннелл Демократиялық 50 910 45% 1952 АҚШ сенаторы Джон Дж. Уильямс Республикалық 93 020 55% Алексис И. Дюпонт Байард Демократиялық 77 685 45% 1958 АҚШ сенаторы Джон Дж. Уильямс Республикалық 82 280 53% Эльберт Н. Карвел Демократиялық 72 152 47% 1964 АҚШ сенаторы Джон Дж. Уильямс Республикалық 103 782 52% Эльберт Н. Карвел Демократиялық 96 850 48%

Суреттер

Саяси және тарихи тұлғалардың портреттер галереясы; Портретті ұсынған – Довер қаласының тарихи және мәдени істер басқармасы.