Кіріспе

Dusty in Memphis – ағылшын әншісі Дасти Спрингфилдтің бесінші студиялық альбомы. Алғашқы жазу сессиялары Мемфистегі American Sound Studio-да өтті, ал Спрингфилдтің соңғы вокалы мен альбомның оркестрлік бөліктері Atlantic Records студиясында, Нью-Йорк қаласында жазылды. Альбом 1969 жылғы наурыз айында Atlantic Records арқылы АҚШ-та шықты, ал Philips Records АҚШ-тан тыс елдерде таратты. Спрингфилд альбомды Джерри Векслер, Ариф Мардин, Том Дауд, дирижер Джин Орлофф, бэк-вокалдық тобы Sweet Inspirations, басист Томми Когбилл және гитарист Реджи Янг сияқты музыканттар мен продюсерлер тобымен бірге жасады. Dusty in Memphis алғашқы шығуында нашар сатылды, бірақ Спрингфилдтің Ұлыбританиядағы 10 үздік хитінің бірі болған "Son of a Preacher Man" әні енгеніне қарамастан. Ол оның ең жақсы жұмысы және барлық уақыттағы ұлы альбомдардың бірі деп есептеледі. Музыка сыншысы Роберт Кристагау оны "рок дәуіріндегі мәңгілік оттық жазбасы" деп атады және оны 1950-ші және 1960-шы жылдардағы жазбаларының "Basic Record Library" кітапханасына қосты, бұл Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) басылымында жарияланды. 2001 жылы ол Grammy Hall of Fame-ге енгізілді. 2020 жылы Конгресс кітапханасы альбомды "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп танып, Ұлттық жазбалар тізіміне енгізу үшін таңдады. Кітапхананың ресми баспасөз хабарламасында алғашқы шығуындағы қарапайым сатылымына қарамастан, "Dusty in Memphis уақыт өте келе рок дәуіріндегі әйел әртісінің маңызды альбомы ретінде кеңінен танылды" делінген. The Memphis Boys тобы поп-сессиялық жұмыстарынан бөлек, бұрын Уилсон Пикетт, Джо Текс, Бобби Уомак және Кинг Кертис сияқты соул музыканттарына сүйемелдеген. Жаңа Музыкалық Экспресс журналы үшін сессиялар туралы мақала жазуға шақырылған жазба инженері Терри Мэннинг қатысып, Эд Коллиспен бірге Даудқа көмектесті. Әндердің авторлары – Джерри Гоффин мен Кэрол Кинг, Барри Манн мен Синтия Вейл, Рэнди Ньюман, сондай-ақ Барт Бахарах және Хэл Дэвид. Жазу процесі Векслер үшін қиындыққа толы болды. "Ритм және блюз" кітабында Векслер Спрингфилдке қарау үшін ұсынылған барлық әндердің ішінде "ол бір де бір әнді мақұлдамады" деп жазды. Оның сөзіне қарағанда, "бір әнді мақұлдауы – өмір бойына жасалған міндеттеме секілді" болды. Спрингфилд оған қарсы шығып, екі әнді таңдағанын айтты: "Son of a Preacher Man" және "Just a Little Lovin". Векслер Дастидің талантына қарамастан, оның өзін сенімсіз сезінуіне таң қалды. Спрингфилд кейінірек бастапқы алаңдаушылығын сол студияларда жазған соул әншілерімен салыстыру туралы шынайы қорқынышпен байланыстырды. Ақырында Дастидің соңғы вокалы Нью-Йоркте жазылды. Спрингфилд сонымен қатар бұрын тек ырғақ тректерімен жұмыс істемегенін және бұл оның сыртқы продюсерлермен жұмыс істеген алғашқы тәжірибесі екенін, ал бұрынғы жазбаларын өзі шығарғанын (бірақ ол үшін ешқашан есімдерін атамағанын) айтты. Жазу компаниясы топпен 143 000 доллар көлемінде аванстық келісім жасады.

Шығару және қабылдау

Dusty in Memphis альбомы 1969 жылы наурызда АҚШ-та Atlantic Records, ал 18 сәуірде Ұлыбританияда Philips Records компаниялары шығарды. Альбом екі елде де коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, американдық альбомдық тізімде 99-орынға жетті және британдық Top 40 тізіміне тіпті іргесінен кіре алмады. Музыкалық журналист Питер Робинсонның сөзіне қарағанда, оның сәтсіздігі Спрингфилдтің мансабын жаңғыртудың орнына тоқтатты, бірақ бұл жазба ақырында "попмәдениеттегі маңызды кезеңге айналды [және] оны екінші қол дүкендерінен тапқан немесе жылдардан кейін қайта басылған нұсқаларын сатып алған тыңдаушылар үшін уақыттан тыс эмоционалдық өлшем нүктесіне" айналды. Роберт Кристагау оны "поп-стандарт және классика" деп атады, ал 1973 жылы Newsday газетінде жариялаған мақаласында "бұл жылдар бойы сатылатын жазба болады, себебі оның жанкүйерлері ауыстыру үшін көшірмелерді іздейді, және бұл продюсерлік команданың қалай жұмыс істеуі керектігінің тамаша мысалы" деді. Грейл Маркус Rolling Stone журналында әндердің жазылуындағы кейбір тұжырымдарды "шынайы түрде еркін, салқын, ақылды, сексуалдық қиындықтарға толы жан альбомы" деп сипаттады. Шамалы сатылымға қарамастан (SoundScan деректері бойынша АҚШ-та 216 000 дана сатылды, Luminate Entertainment Data мәліметі бойынша), бұл американдық поп әншілері жазған "Мемфис" стиліндегі альбомдардың алғашқысы болды. Спрингфилдтің альбомынан үш ай өткен соң Дионн Уорвик "Soulful" альбомын шығарды, ол соул мен поптың ұқсас қоспасын ұсынды және американдық студияда жазылған болатын. 1969 жылдың жазында Элвис Преслидің "From Elvis in Memphis" альбомы жарық көрді, онда Пресли The Memphis Boys музыканттарымен бірге американдық студияда жазды. Келесі жылы Петула Кларктың "Memphis" альбомы шықты, ол да американдық студияда жазылған еді. Бұл альбомдардың барлығы Мемфистегі (Stax Records, Hi Records және басқа студиялар мен лейблдердің үйі) және жақын орналасқан Алабама штатындағы Muscle Shoals қаласындағы 1960-шы және 1970-ші жылдардағы соул және поп музыкасының өркендеу кезеңінің бір бөлігі болды. "Dusty in Memphis" альбомы барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі деп танылды. NME журналы 1993 жылғы тізімінде оны ең ұлы альбомдардың 54-шісі деп атады, ал Колин Ларкиннің "All Time Top 1000 Albums" (2000) кітабының үшінші басылымында 171-ші орынды иеленді. 2003 жылы Rolling Stone журналы оны барлық уақыттағы ең ұлы 500 альбомның тізімінде 89-шы орынға қойды, бұл рейтинг 2012 жылы жаңартылған тізімде де сақталды, ал 2020 жылы тізімді қайта жаңарту кезінде 83-ші орынға көтерілді. AllMusic-тің Ричи Унтербергерінің пікірінше, альбомның беделі уақыт өте келе едәуір жақсарды, себебі музыка "классикалық мәртебесіне лайық". Q журналы оның "R&B және сезімтал поп драмалары" арасындағы тепе-теңдігін атап өтті, ал Spin журналының сыншысы Чак Эдди оны көк көзді соул музыкасының маңызды жазбаларының бірі деп санады. The A. V. Club журналында Кит Фиппс Спрингфилд пен оның музыканттар мен продюсерлер тобы "Dusty in Memphis" альбомы үшін 1970-ші жылдардағы Филадельфия соулының дыбысынан бұрын поп пен R&B-нің әдемі және ерекше қосылысын жасады деп жазды. PopMatters журналынан Эрик Клингердің айтуынша, оның күрделі музыкалық стилі 1990-шы жылдардағы трип-хоп әншілеріне әсер етті, олар альбомнан үлгілер алды және 2000-шы жылдардың британдық әйел әншілерінің, соның ішінде Адель, Эми Уайнхаус, Даффи, Джосс Стоун, Палома Фейт және Румердің нұсқаулығына айналды.