Ultravox! тобының «Ha! Ha! Ha!» альбомы туралы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Ха! Ха! Ха! – британдық Ultravox! поп тобының екінші альбомы, сол кезде "Ultravox!" деп, нұсқау белгісімен аталатын, бұл Neu! тобына жасалған ишара. Кейіннен топ әнші Мидж Юрмен атақ пен коммерциялық табысқа жеткенімен, 1977 жылы топты әнші-әндер жазушы Джон Фокс басқарды, оған гитарист Стиви Ширс, барабаншы Уоррен Канн, басист Крис Кросс және клавишник/виолоншист Билли Карри қосылды.

Шығару

Ха! Ха! Ха! 1977 жылдың 14 қазанында жарық көрді, ал оған "ROckwrok" жетекші синглы, "Hiroshima Mon Amour" әнімен бірге шықты, ол бір апта бұрын жарияланған болатын. Екеуі де хит-парадқа ілесе алмады, бірақ Island Records тобына сенімді болды. Альбомның шатастыратын типографиясының нәтижесінде – ол Ха! Ха! Ха!, ha! ha! ha! және Ха! Ха! Ха! (нақты атауы) деп әртүрлі атаулармен белгілі болды, топ келесі шығарылымдарында әңгірме белгісін қолданудан бас тартуға шешім қабылдады.

Сипаттама

Топтың алғашқы альбомы Дэвид Боуи және Roxy Music ескертетін глэм-рок стилінде болса, екінші альбомы жаңадан пайда болған панк қозғалысының ықпалында жазылды. Сонымен қатар, бұл топтың синтезаторларды және электрондық өндіріс техникаларын кеңінен қолдануының бастамасы болды. Бірінші альбомнан түскен қаржы топтың жабдықтарын жаңартуға және ARP Odyssey, ал ең бастысы, альбомның соңғы трекі "Hiroshima Mon Amour"-да пайда болған Roland TR 77 барабан автоматтарын сатып алуға жұмсалды. Бұл ән топтың болашақ синтез-поп бағытының жарқын үлгісі болды және әлі күнге дейін жанкүйерлер мен музыка сыншылары арасында танымал. Ол 1978 жылы өткен "Old Grey Whistle Test" бағдарламасында орындалды, сондай-ақ 1999 жылы The Church тобының "A Box of Birds" альбомында және Ян Линтон репертуарында орын алды. "ROckWrok" әні жетекші сингл болды. Бұл ән ерекше сезімталдықпен жазылған, оның мәтінінде "Кел, қараңғыда араласып алайық / Иттей ұр, акулатай шақ / Бүкіл әлем жамбасқа жақын" деген сөздер бар. Осыған қарамастан, Foxx-тың бұрмаланған вокалы мен әннің панк-рок гитараларының арқасында бұл ән BBC Radio 1 эфирінде ойнатылды. Басқа әндердің ішінде "Fear in the Western World" панк стилінде болды және Соуэто мен Ирландия сияқты маңызды әлемдік оқиғаларға сілтеме жасады. "While I'm Still Alive" әні кейіннен топтың ең нашар әні деп есептелді, бірақ ол Sex Pistols, әсіресе Джон Лайдонның вокалдық стиліне ұқсас болды. "Fear in the Western World" әні де Beatles-тің "Helter Skelter" әні сияқты, ұзақ үзілістен алынған қысқа фидбэкпен аяқталды, ол "Distant Smile" әнінің тыныш фортепиано кіріспесіне жалғасты, бұл ән ақырында Pink Floyd-тың "Sheep" әні сияқты вокалды синтездік эффекттермен рок әніне айналды. "Artificial Life" әні Roxy Music-тің "In Every Dream Home A Heartache" әнін еске түсірді, оның мәтінінде қала маңындағы жасөспірімдердің өмірі мен топтары туралы айтылды. "Hiroshima Mon Amour" әнінде Gloria Mundi тобының саксофонисі C. C. ойнады, сонымен қатар барабаншы Уоррен Каннның модификацияланған босса-нова пресетін қолданатын Roland TR 77 барабан машинасы да бар. Бұл ән Джон Фокс пен Ultravox кейіннен орындайтын музыканың көрешісі болды. 2012 жылы Peek a boo журналына берген сұхбатында Джон Фокс бұл ән рок тарихындағы алғашқы синтез-поп/жаңа толқын әні екенін мойындады: "Менің ойымша, бұрын ешкім мұндай ән жасамаған", - деді ол. Бұл түпкілікті гитарист Стиви Ширстің соңғы альбомы болды, ол 1978 жылдың басында, алдағы Ha! Ha! Ha! турдан кейін топты тастап кетті.

Whilst the group's first album had been a product of the David Bowie/Roxy Music esque side of glam rock, their second was considerably more informed by the burgeoning punk movement, although it also marked the group's first widespread adoption of synthesisers and electronic production techniques. Money from the first album was used to improve the band's equipment, and funded the purchase of an ARP Odyssey and, most notably, a Roland TR 77 drum machine, which appeared on the album's final track, "Hiroshima Mon Amour". This song was the most indicative of the group's later synth pop direction, and remains both a fan and critical favourite. It was performed on the group's 1978 Old Grey Whistle Test appearance and was covered by the Church on their 1999 covers album A Box of Birds and also by Jan Linton. "ROckWrok" was the lead single. An unusually sensual paean to unrestrained sexuality, the song featured a chorus which began "come on, let's tangle in the dark/fuck like a dog, bite like a shark" and lyrics such as "the whole wide world fits hip to hip" – despite which, it apparently achieved airplay on BBC Radio 1 on account of Foxx's garbled vocal delivery and the song's punky guitars. Other songs included "Fear in the Western World", which was also a punk number, with socially conscious references to contemporary global hot spots including Soweto and Ireland. "While I'm Still Alive", although subsequently regarded by the band as the album's weakest title, was particularly reminiscent of Sex Pistols, and specifically the vocal phrasing of John Lydon. "Fear in the Western World" also ended with a short burst of feedback – edited from a much longer take, in the manner of the Beatles' "Helter Skelter" – which segued into the quiet piano opening of "Distant Smile", which eventually developed into a conventional rock number, albeit using a similar vocal synth fade as Pink Floyd's contemporaneous "Sheep". "Artificial Life" was reminiscent of Roxy Music's "In Every Dream Home A Heartache", with lyrics that examined suburban teenage life and tribes. "Hiroshima Mon Amour", featured the saxophone playing of C. C. from the band Gloria Mundi, and includes the Roland TR 77 drum machine working a modified bossa nova preset by drummer Warren Cann, and foreshadowed the music both John Foxx and Ultravox were to make later, apart. In 2012, in an interview with peek a boo magazine, John Foxx agreed to say that it was the first synthpop/new wave song in rock history: "I think no one else had done a song like that before", he said. This was the last album featuring original guitarist Stevie Shears, who left the band early 1978, after the forthcoming Ha! Ha! Ha! tour.