Кіріспе

London Calling – ағылшын рок-тобы The Clash-тің үшінші студиялық альбомы. Ол бастапқыда 14 желтоқсан 1979 жылы Ұлыбританияда CBS Records арқылы, ал 1980 жылдың қаңтарында АҚШ-та Epic Records арқылы қос альбом ретінде жарық көрді. The Clash тобы продюсер Гай Стивенспен бірге Лондонның Wessex Sound Studios студиясында 1979 жылдың тамызынан бастап бес-алты апта бойы, менеджменттің ауысуынан және ән жазушылар Джо Строммер мен Мик Джонстың шығармашылық дағдарысынан кейін альбомды жазды. Дәстүрлі панк-рок дыбысы мен жаңа толқын эстетикасын үйлестіретін London Calling тобының панк тамырларынан асып, регги, роккабилли, ска, Жаңа Орлеан R&B, поп, лаундж-джаз және хард-рок сияқты стильдерге деген қызығушылығының артуын көрсетеді. Лирикалық тақырыптарда әлеуметтік жағдайдың нашарлауы, жұмыссыздық, нәсілдік келіспеушілік, есірткіге тәуелділік және ересек өмірдің жауапкершілігі сияқты мәселелер көтеріледі. Альбом Ұлыбританиядағы ең жақсы он альбомның қатарына енді, ал оның жетекші синглы "London Calling" ең жақсы 20 сингл тізіміне кірді. Альбом бүкіл әлем бойынша бес миллионнан астам дана сатылды және АҚШ-та бір миллион дана сату арқылы платиналық сертификатқа ие болды. Ол сонымен қатар сыншылардың жоғары бағасын алды және барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі деп танылды. Rolling Stone журналының "Барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбом" тізімінде London Calling 2003 және 2012 жылғы басылымдарда 8-орынды, ал 2020 жылғы басылымда 16-орынды иеленді. 2010 жылы ол британдық суретшілердің шығармаларынан жасалған он классикалық альбом облокасының бірі ретінде Ұлыбритания пошта маркасында бейнеленді.

Өмірбаян

1978 жылы шыққан Give 'Em Enough Rope атты екінші альбомынан бастап The Clash панк-рок дыбысынан алшақтауды қолға алды. Give 'Em Enough Rope альбомын жазудан кейін The Clash менеджері Бернард Родстен ажырасып қалды. Осының салдарынан олар Камден Таундағы репетициялық студияларын тастауға мәжбүр болды. Тур менеджері Джонни Грин және барабаншы Бейкер Пимликодағы гараждың арт жағында репетиция жасау үшін жаңа орын тапты – Ванилла студиясы. The Clash 1979 жылдың мамыр айында үшінші альбомына дайындалған бірде-бір жаңа әнсіз Ваниллаға келді. Басты ән жазушылар Мик Джонс пен Джо Строммер жазушылық дағдарысқа тап болып, бір жылдан астам уақыттан бері бірде-бір жаңа ән жазған жоқ; олардың жақында шыққан Cost of Living EP-сінде бір жыл бұрын жазылған кавер ән және тағы үш ән енген.

Сынақтар

1979 жылдың ортасында Ванилла студиясында репетициялар өтті. The Clash рок-н-ролл, ритм-н-блюз және регги сияқты жанрлардан каверлер орындауды бастады. Бұрынғы репетициялардан өзгеше, топ бұл репетицияларды құпия ұстады және сырттан келгендерге қатысуға рұқсат бермеді. Бұл оқшаулану топқа өз сенімділігін қайта қалыптастыруға, панк-рок стилімен таныс болған сыртқы адамдардың пікіріне алаңдамай, мүмкіндік берді. Топ күн сайын кешке репетиция жасаудың "өте қатаң" тәртібін орнатты, оны кешкі футбол ойыны бөліп тұрды, бұл топ мүшелері арасындағы достық қарым-қатынасты нығайтты. Футболдан кейін жергілікті пабта сусындар ішілді, содан кейін кешке екінші репетиция өтті. Топ біртіндеп сенімділігін қалпына келтірді, ал сессияның алғашқы кавер-әндерінің стилі London Calling үшін жазылатын әртүрлі материалдың үлгісі болды. Сонымен қатар, топ барабаншы Топпер Хейдонның шеберлігіне көңіл бөлді, оның осы шеберлікті панк-роктан асып түсетін түрлі жанрлар мен стильдерде музыка орындау үшін пайдалануға болатынын түсінді.

Жазу және жазу

The Clash Vanilla Studios-та демо жазбалар жасады, Мик Джонс музыканың көп бөлігін жазып, аранжировкалады, ал Джо Строммер көптеген мәтіндердің авторы болды. Строммер "Супермаркетте қалың" әнін Джонстың анасы мен әжесімен жерде өскен балалық шағын елестетіп жазды. "The Guns of Brixton" - бұл бас гитарист Пол Симононның тобы альбомына жазған алғашқы шығармасы және оның жетекші әнші ретінде алғашқы өнеркөрсетуі. Симонон бастапқыда жеке адамның өмірге параноидалық көзқарасын көрсететін мәтініне күмәнданды, бірақ Строммер оны жұмысын жалғастыруға ынталандырды. Стивенс алкоголь және есірткіге тәуелді болды, оның өндіріс әдістері дәстүрлі емес еді, көптеген әндер бір немесе екі рет жазылды. "Clampdown" бастапқыда "Working and Waiting" деп аталатын аспаптық пьеса ретінде басталды. "The Card Cheat" үстінде жұмыс істеген кезде, топ "мүмкіндігінше зор дыбыс" жасау үшін әр бөлікті екі рет жазды.

Музыкалық стиль

London Calling музыка сыншысы Марк Кидельдің пікірінше, постпанк стиліндегі алғашқы қос альбом болып саналады, себебі ол Clash-тің бұрынғы альбомдарына қарағанда музыкалық стильдердің әлдеқандай кең ауқымын көрсетеді. Стивен Томас Эрлвайн альбомның "панк эстетикасын рок-н-ролл мифологиясына және халық музыкасына сіңіргенін", ал панк, регги, роккабилли, ска, Жаңа Орлеан R&B, поп, лаундж-джаз және хард-рок сияқты стильдердің кең спектрін қамтығанын айтты. Альбом туралы сөйлеген Джек Сарджент: "Clash толығымен панк тамырларынан бас тартты ма, әлде панктың музыкалық эклектизмін және әртүрлілігін жаңа деңгейге көтерді ме – бұл мәселе әлі де даулы", – деп мәлімдеді. Рок тарихшысы Чарльз Т. Браунның сөзіне қарағанда, бұл альбом топты жаңа толқын музыкасымен байланыстырды, ал музыка ғалымы Джеймс Э. Перон бұл альбомды "жаңа толқын рок" деп есептейді.

Тақырыптар

Альбомның әндері көбінесе Лондон туралы, олардағы оқиғалар ойдан шығарылған және нақты өмірден алынған кейіпкерлерді бейнелейді, мысалы, Жимми Джаз атты қылмыстық әлемнің өкілі және Брикстонда тұратын Джимми Клиффке ұқсас әнші ("Брикстонның қарулары"). "Руди сәтсіздікке ұшырамайды" әні көңілді, жас жігіттің өмірін баяндайды, ол жауапкершілікпен әрекет ете алмайтыны үшін сынға ұшырайды. "Clampdown" жастардың ашық көзқарасынан бас тартқандарды сынап, жастарды қалыптасқан жағдайға қарсы күресуге шақырады. "Брикстонның қарулары" жеке адамның өмірге деген алаңдаушылық көзқарасын зерттейді, ал "Lover's Rock" қауіпсіз секс және отбасылық жоспарлауды қолдайды. Кейбір әндерде кең ауқымды оқиғалар бар, олар "жаман президенттердің" ("жағдаал" үшін жұмыс істейтін), Испания азамат соғысының салдары ("Испания бомбалары") және тұрақты тұтынудың саяси бейтараптыққа қалай әкелгені ("Супермаркетте жоғалған") туралы айтады. Альбомның атау трегі және ашылу әні "London Calling" 1979 жылғы наурыз айында Пенсильваниядағы Три Майл Айлендтегі атом электр станциясындағы апаттан шабыттанды. Сондай-ақ ол Ұлыбританиядағы жұмыссыздықтың өсуі, нәсілдік қақтығыстар және есірткіге тәуелділік мәселелерін талқылайды. Музыка сыншысы Том Карсонның айтуынша, "альбом дыбысымен рок-н-роллдың барлық кезеңдерінен нәр алады, бірақ идеялары мен лирикалық тақырыптары тарихтан, саясаттан және осы жанрмен байланысты мифтерден алынған". (бұрын Кливленд Рок-н-Ролл Даңқы залы) 20 қыркүйек 1979 жылы Нью-Йорктегі Палладиум сахнасының алдында. Саймон 2011 жылы Fender журналына берген сұхбатында концерттегі күзетшілер көрермендерге орындарынан тұруға рұқсат бермейтінін білгенде басын ұрып-соққанын түсіндірді. "Мен басс-гитараға ренжімедім, себебі оның жағдайы жақсы еді", - деді Саймон. Альбомға түсірілген суреттің пайдаланылуын Пенни Смит бастапқыда қаламады, өйткені оны тым нашар сапалы деп ойлады, бірақ Струммер мен графикалық дизайнер Рей Лоури оның жақсы альбом мұқабасы болатынын айтты. 2002 жылы Q журналы Смиттің суретін "барлық уақыттағы ең жақсы рок-н-ролл суреті" деп атады, оны "толық бақылаудың жоғалуын бейнелейтін түпкілікті рок-н-ролл сәті" деп сипаттады. Мұқаба дизайнын Лоури жасады, ол Элвис Преслидің дебюттік альбомының дизайнына құрмет көрсетті, сол жақ бетіне қызғылт әріптермен, ал төменгі жағына жасыл түсті мәтінмен жазылған. Q журналы 2001 жылы осы мұқабаны "барлық уақыттағы ең жақсы альбом мұқабасының" тоғызыншысы деп атады. 1995 жылы Big Audio Dynamite (Clash тобының бұрынғы мүшесі Мик Джонс жетекшілігінде) F Punk альбомы үшін дәл осындай схеманы қолданды. London Calling альбомының мұқабасы 2010 жылдың қаңтар айында Royal Mail басып шығарған "Классикалық альбом мұқабалары" пошта маркаларының ондығына енді. Кейін бұл мұқаба Тони Хоуктің "American Wasteland" саундтрегі үшін пародияланды.

Шығару және жылжыту

Альбом Ұлыбританияда 1979 жылдың 14 желтоқсанында винил түрінде, ал АҚШ-та винил және 8 тректік таспада екі аптадан кейін, 1980 жылдың қаңтарында шығарылды. LP-нің қос жақты мұқаба дизайны тек Жапонияда ғана жарық көрді. London Calling қос альбом ретінде шығарылса да, бір альбомның бағасына сатылды. The Clash тобының лейблі CBS бастапқыда альбомды қос ретінде шығару туралы өтінішті қабылдамады. Жауабында CBS топқа 33⅓ айналымда ойналатын 12 дюймдік тегін синглді қосуға рұқсат берді. Нәтижесінде, жоспарланған 12 дюймдік пластинка екінші, тоғыз тректен тұратын LP-ге айналды. Ол NME журналымен бірлесе промо-акция арқылы таратылуы тиіс болған, бірақ келісім шарттары бұзылған соң соңғы сәтте альбомға қосылды. Шығарылысымен бірге London Calling шамамен екі миллион дана сатылды және 1979 жылдың желтоқсанында алтын сертификат алды. Альбом Ұлыбританиядан тыс жерлерде де сәтті өнер көрсетті. Швецияда екінші орынға ие болды. АҚШ-та London Calling Billboard Pop Albums чартында 27-орынға жетті және 1996 жылдың ақпан айында платина сертификатына ие болды. Альбом топтың ең табысты екі синглін дүниеге әкелді. "London Calling" альбомынан бұрын, 1979 жылдың 7 желтоқсанында жарық көрді. Ол Ұлыбритания сингл чартында 11-орынды иеленді. Америка Құрама Штаттарында "Train in Vain" әні "London Calling" әнімен бірге 1980 жылдың ақпан айында сингл ретінде шығарылды. Ол Billboard Hot 100 синглдер чартында 23-орынға, ал "London Calling"/"Train in Vain" Billboard Disco Top 100 чартында 30-орынға жетті.

Сыни қабылдау

"Лондон шақыруы" альбомға сыншылар тарапынан кең мақтаулар айтылды. 1980 жылы The New York Times газеті үшін жазған рецензиясында Джон Роквелл бұл альбомның Clash-тің осы уақытқа дейін алған абыройын толыққанды растайтынын айтты, себебі олардың маңызды саяси тақырыптары мен керемет орындау өнері инновациялық музыкада, кең аудиторияға арналған түрде сақталған. "Бұл альбом Clash-тің бастапқы энергиясын толыққанды бейнелейді, Гай Стивенстің тамаша өндірісімен үйлеседі және топтың бұрынғы жұмыстарында көріне бермейтін өнертабыс пен шығармашылықтың тереңдігін ашады", - деді Роквелл. Чарльз Шаар Мюррей NME журналында бұл альбомның топтың күтіміне сай келетін алғашқы жазба екенін жазды, ал Melody Maker сыншысы Джеймс Труман Clash американдық музыкалық стильдерді қабылдап, "өздерін таныған" деді. Rolling Stone журналының Том Карсон музыка "рок-н-ролл қарсылығының романтикасын" мерекелейді деп мәлімдеді, сондай-ақ ол тыңдаушыларды "тек қуантпайды, сонымен қатар көтеріп, жеңіске жеткендей сезіндіретін" кең, тартымды және ұзаққа созылатын туынды екенін қосты. Down Beat журналының тілшісі Майкл Голдберг бес жұлдыздық рецензиясында Clash "рок-н-роллдың мәнін анықтайтын, тіпті [1980-ші жылдардағы] ең жақсы туындылармен салыстырылатын классикалық рок альбомын жасады" деді. Кейбір сыншылар, соның ішінде диджей және сыншы Чарли Гиллетт, кейбір әндердің Боб Диланның мүйізді тобымен сүйемелденген нашар еліктеуі сияқты естілетінін айтты. Гарри Бушелл Sounds журналына жазған рецензиясында одан да көп сынға алды, альбомға бес жұлдыздың екеуін берді және Clash-тің "Rolling Stones" стиліндегі "заңнан тыс бейнелерге" және "ескі, тоқыраған рок клишелеріне" "қайта соққандығын" мәлімдеді. Сауалнаманың авторы және жетекшісі Роберт Кристагау оны 1980 жылдың ең жақсы жазбасы деп атап, "бұл альбом шұғылдық пен жандылықты, амбицияны (сол Elvis P. қақпағы!) тудырды, ол оның солшыл көзқарасының пессимизмін басып тастады" деді.

Қайта бағалау және мұра

London Calling содан бері көптеген сыншылар тарапынан барлық уақыттағы ең үздік рок-альбомдардың бірі деп саналады, соның ішінде AllMusic-тің Стивен Томас Эрлевин, ол оны "көптеген альбомдардан, тіпті қос альбомдардан да мақсаттырақ естілетінін" айтты. Christgau's Record Guide: The '80s (1990) журналында Christgau оны Rolling Stones-тың Exile on Main St. (1972) альбомынан бері ең жақсы қос альбом деп атады және ол Clash тобының қуатты гитаралық дыбысын "жылы, ашулы, ойлы, сенімді, әуенді және күшті" түрде көрсетіп, кеңейтті деді, бұл олардың музыкалық шеберлігінің жарқын мысалы болды. Chicago Sun Times газетінің Дон Маклиз бұл альбомды олардың ең жақсы альбомы және "панктың ең жарқын сәті" деп атады, себебі ол топтың бастапқы күшін және тікелейлігінен еш айнымай, өнерлерін дамытқанын көрсетті. 1987 жылы Los Angeles Times газетінің Роберт Хилберн оны соңғы 10 жылдың төртінші ең жақсы альбомы деп атады және Clash тобының тұңғыш альбомы панк жанрының шедеврі болғанымен, London Calling жанрдың "жетілуін" белгіледі, өйткені топ "өнімді пост-панк кеңістігіне" жол ашты. 1989 жылы Rolling Stone журналы 1980 жылы Америкада шыққан нұсқасын 1980-жылдардың ең жақсы альбомы деп таныды. 1994 жылы Колин Ларкин оны екінші ең жақсы панк-альбом деп атады, ал 2000 жылы Ларкиннің All Time Top 1000 Albums тізімінде ол 37-орынды иеленді. 1999 жылы Q журналы London Calling альбомын Ұлыбританияның барлық уақыттағы төртінші ең жақсы альбомы деп жариялады және ол "Clash тобының ең жақсы альбомы және демек, барлық уақытта жазылған ең жақсы альбомдардың бірі" екенін жазды. NME журналы оны 1970-жылдардың алтыншы ең жақсы альбомы деп санады, ал Pitchfork журналы ұқсас тізімде екінші орын берді. Pitchfork-тың рецензенты Аманда Петрусич бұл The Clash тобының "панк-топ емес, рок-топ ретіндегі шығармашылық шыңы" болғанын айтты. 2003 жылы Rolling Stone журналы оны "Барлық уақыттың 500 ең жақсы альбомы" тізімінде сегізінші орынға қойды және 2012 жылы жаңартылған тізімде де осы рейтингті сақтап қалды. 2020 жылы жаңартылған Rolling Stone тізімінде рейтинг 16-ға төмендеді. Entertainment Weekly журналының Том Синклер 2004 жылы альбом туралы мақаласында оны "Барлық уақыттың ең жақсы альбомы" деп жариялады. 2007 жылы альбом "Грэмми даңқы залына" енгізілді, ол мәңгілік сапасымен немесе тарихи маңызымен ерекшеленетін жазбалардың жинағы. 2009 жылы альбом BBC Radio 1 Masterpieces сериясында танылды, оны барлық уақыттағы ең ықпалды альбомдардың бірі деп атады.