Кіріспе
Англиялық крикетші (1860–1938) Мартин Блэдэн Хоук, 7-ші барон Хоук (16 тамыз 1860 – 10 қазан 1938), көбінесе лорд Хоук деп танылатын, 1881–1911 жылдары Йоркшир және Англия құрамалары үшін ойнаған ағылшын әуесқой крикетші. Ол Линкольнширдегі Гейнсборо қаласының жанындағы Уиллингхем-бай-Стоуде дүниеге келді және Эдинбургте қайтыс болды. Ол 633 бірінші сыныпты матчта, оның ішінде бес тест матчында оң жауынгер ретінде ойнады, ең жоғары 166 ұпаймен 16 749 ұпай жинады және 209 қапшықты ұстады. Ол 13 жүздік және 69 жартылай жүздік соқты. 1870 жылы әкесінен мұрагерлікке өткеннен кейін Хоук құрметті (Hon.) атағын алды; ол 1887 жылдың 5 желтоқсанында әкесі, пастор Эдвард Генри Джулиус Хоук қайтыс болғаннан кейін барондық атағын иеленді. Ол 1854–1875 жылдары Уиллингхемнің ректоры болған. Содан кейін отбасы бір буыннан астам уақыт бойы иеленген Уигилл үйі мен паркіне қайтып келді, ол Тадкастердің жанында, Йоркширде орналасқан. Бірінші барон, адмирал Хоук, Жеті жылдық соғыс кезінде көрсеткен ерлігі үшін жоғары дәрежеге көтерілген адмиралдардың бірі болды: Франциядағы Нант қаласының жанындағы Киберон шығанағы шайқасында және Францияға қарсы батыс эскадрильясының блокадасын ұйымдастыруда. Хоук Итон колледжінде білім алды, онда 1878 және 1879 жылдары мектептік крикет құрамасының құрамына кірді. Ол оқуда жақсы жетістіктерге қол жеткізбегендіктен, әкесі оның екі жыл жеке оқыту алуын шешім қабылдады. 1881 жылдың қазан айында Хоук Кембридж университетіндегі Магдалина колледжіне түсті, онда 1882–1885 жылдары Кембридж университетінің крикет клубы құрамында ойнады. Ол үш рет Кембридж түсін жеңіп алды: 1882, 1883 және 1885 жылдары. 1885 жылғы маусымда Хоук Кембридж командасының капитаны болды. 1879 жылдың шілдесінде Хоук Итоннан шығып, екі жылдық жеке оқытуын бастағаннан кейін, ол Йоркшир джентльмендерінің крикет клубынан ойнауға шақырылды, ол Йорк қаласындағы Йоркшир джентльмендері крикет клубының алаңында орналасқан. 1875 жылдан бері Уигилл паркінде тұруы Хоукке округтік клубтан ойнауға тұрғын үйлік талаптарды берді. 1881 жылдың қыркүйегінде Картер оны Скарборо фестиваліне шақырды, онда ол Йоркшир үшін Мэрилебон крикет клубына (MCC) қарсы бірінші сыныпты дебютін жасады. Бір айдан кейін Хоук Кембриджге барып, 1882 жылдың мамырынан шілдесіне дейін университет командасы үшін ойнады, содан кейін Йоркширге оралды. Осы кезде Хоук Йоркшир командасындағы жалғыз әуесқой ойыншы болды. Ол бастапқыда капитандыққа бас тартты, себебі ол кәсіби капитан, тест боулингшісі Том Эмметпен ойнап, жұмысты үйренгісі келді. Хоук 1883 жылғы маусымда клуб капитаны болып тағайындалды, бірақ ол әлі де Кембриджде болды және 1910 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Ол ең табысты округ капитаны болып қала береді, Йоркшир оның өкілеттігі кезінде рекордтық сегіз рет округтік чемпионатты жеңіп алды. Капитан ретінде Хоук кәсіби ойыншыларының әл-ауқатына күшті, кейбіреулердің пікірінше, әкелік қамқорлықпен қызығушылық таныды. Осы саясаттың кейбір аспектілері наразылық туғызды, бірақ ол жалпы алғанда оны құрметтеді. Дегенмен, ол тәртіпке қатаң бағынды және Англия боулингшісі Бобби Пилді мас күйінде ойнауға шыққаннан кейін бірінші сыныпты крикеттен шығарып салды. Ойыншы карьерасы кезінде Хоук крикет басқаруындағы ықпалды тұлғаға айналды. Ол 1898 жылы әлі де команданың капитаны болып жүргенде Йоркшир клубының президенті болып сайланды және ол қайтыс болғанға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Оның миссионерлік құлшынысы шетелде крикетті дамытуға бағытталды және ол 1887–88 жылдардан 1911–12 жылдарға дейін тоғыз турнеге қатысты, Австралия, Үндістан (екі рет), Солтүстік Америка (екі рет), Оңтүстік Африка (екі рет), Вест-Индия және Аргентинаға командаларды жетектеп барды. Хоуктың барлық бес тест матчы Оңтүстік Африкада өтті. Ол Англия құрамасын төрт рет капитандыққа алып, әрқашан жеңіске жетті. Ойыншыдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Хоук MCC және Йоркширде маңызды тұлғаға айналды. Ол 1914 жылы MCC президенті болып тағайындалды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әдеттегі жылдық тағайындаманы сақтап қалды. 1932 жылдан 1937 жылға дейін MCC құрметті казнашысы болып тағайындалды. Әкім ретінде оның ықпалы зор болған, бірақ ол кейбір сынға ұшырады. Ол Bodyline дау-дамай кезінде әрекетсіздігі үшін айыпталды. Ең танымал, ол жиі келтірілетін және жиі дұрыс келтірілмейтін: "Құдайға дұға ет, ешқандай кәсіби Англияның капитаны болмайды" деген сөздері үшін кемсітілді. Хоуктің өмірбаянын жазған бір жазушы "оның көптеген қоғамдық форумдарда жасаған қателіктері оның соңғы жылдары өмірін бүлдірді" деп жазды. 1916 жылы үйленген Хоуктың әйелімен балалары болмады. 1924 жылдан кейін, Уигилл паркінің жалға алу мерзімі аяқталғаннан кейін, ерлі-зайыптылар Солтүстік Бервикке көшті. 1936 жылы әйелі қайтыс болды және Хоук үйде құлағаннан кейін ауруханада қайтыс болды. Оның кіші інісі барон Хоук атағын иеленді.
Martin Bladen Hawke, 7th Baron Hawke (16 August 1860 – 10 October 1938), generally known as Lord Hawke, was an English amateur cricketer active from 1881 to 1911 who played for Yorkshire and England. He was born in Willingham by Stow, near Gainsborough, Lincolnshire, and died in Edinburgh. He appeared in 633 first class matches, including five Test matches, as a righthanded batsman, scoring 16,749 runs with a highest score of 166 and held 209 catches. He scored 13 centuries and 69 half centuries. Since an 1870 inheritance of his father, Hawke was styled Hon. (the Honourable); he inherited the barony on 5 December 1887 on the death of his father, Rev. (the Reverend) Rt. Hon. (the Right Honourable) Edward Henry Julius Hawke, Rector of Willingham 1854–1875, after which the family returned to its seat (main home held for a generation or more), Wighill House and Park, near Tadcaster, Yorkshire. Admiral Hawke, the first Baron, was among the few Admirals elevated for his roles during the Seven Years' War: at the Battle of Quiberon Bay, off Nantes, France, and promoting the Western Squadron blockade of France. Hawke was educated at Eton, where he was a member of the school cricket eleven in 1878 and 1879. As he had been a moderate scholar, his father decided he should receive private tuition at home for two years. In October 1881, Hawke went up to Magdalene College, Cambridge, where he was a member of the Cambridge University Cricket Club team from 1882 to 1885. He won a Cambridge blue three times: in 1882, 1883 and 1885. He was captain of the Cambridge team in the 1885 season. After Hawke left Eton in July 1879 and began his two years of private tuition, he was invited by the Reverend Edmund Carter to play for the Yorkshire Gentlemen's Cricket Club, which was based at the Yorkshire Gentlemen Cricket Club Ground in York. Living at Wighill Park since 1875 had given Hawke a residential qualification to play for the county club. In September 1881, Carter invited him to the Scarborough Festival where he made his first class debut for Yorkshire against Marylebone Cricket Club (MCC). Hawke went to Cambridge a month later and played for the university team from May to July 1882 before returning to Yorkshire. At this time, Hawke was usually the only amateur in the Yorkshire team. He refused the captaincy at first, saying he wanted to learn the job by playing under the professional captain, Test bowler Tom Emmett. Hawke was formally appointed club captain for the 1883 season, though he was still at Cambridge, and held the post until 1910. He remains the most successful county captain ever, Yorkshire winning the County Championship a record eight times during his tenure. As a captain, Hawke was noted for taking a strong, and some would say paternalistic, interest in the welfare of his professional players. Certain aspects of this policy caused resentment but he was on the whole respected for it. Even so, he was strict on discipline and expelled the England bowler Bobby Peel from first class cricket after he went out to play in a drunken state. During his playing career, Hawke became an influential figure in cricket administration. He was elected Yorkshire club president in 1898, while still captaining the team, and held the post until his death. He had a missionary like zeal to develop cricket overseas and undertook nine tours as a player between 1887–88 and 1911–12, leading teams to Australia, India (twice), North America (twice), South Africa (twice), the West Indies and Argentina. All five of Hawke's Test appearances were made in South Africa. He captained the England team four times and was always on the winning side. After he retired from playing, Hawke became a major figure at MCC as well as at Yorkshire. He was appointed President of MCC for 1914 and retained the post, which is normally an annual appointment, through the First World War. He was appointed Honorary Treasurer of MCC from 1932 to 1937. As an administrator, he held considerable influence but came under some criticism. He was accused of inactivity at the time of the Bodyline controversy. Most famously, he was disparaged for his oft quoted and oft misquoted statement: "Pray God, no professional shall ever captain England". Hawke's biographer noted that "his blunders on numerous public forums were to blight his declining years". Hawke married in 1916 but he and his wife had no children. After 1924, when the lease on Wighill Park expired, the couple lived in North Berwick. His wife died in 1936 and Hawke himself died in hospital following a collapse at his home. He was succeeded as Baron Hawke by his younger brother.
Жеке және отбасылық өмірі
Мартин Блэден Хоук 1860 жылғы 16 тамызда Линкольнширдегі Гейнсборо қаласындағы Уиллингем шлютерінде дүниеге келді. Ол Тоутонның 6-шы бароны, Эдвард Генри Джулиус Хоук пен баронесса Хоук (туған аты – Джейн Даукер) отбасының алтыншы баласы және ең үлкен тірі ұлы болды. Оның әкесі 1854 жылдан 1875 жылға дейін Уиллингхемде шлютер болды. Хоук алғашқы білімін Ньюаркта алды, содан кейін 1874 жылдан 1879 жылға дейін Хоук оқыған Итон колледжіне дайындық мектебі – Слаудағы Сент-Майкл, Алдин Хаусқа барды. Итоннан кейін әкесі оның екі жыл жеке оқытумен айналысуын шешті, себебі ол орташа ғалым еді. 1881 жылдың қазан айына дейін Хоук Кембридждегі Магдалена колледжіне түспеді, онда ол 1885 жылға дейін білім алды. Кембридж университетінде ол Университет Питт клубының мүшесі болды. 1870 жылдан бастап, әкесі барондыққа ие болғаннан кейін Хоук Құрметті атанды. 1875 жылы отбасы Уиллингхемнен Тэдкастер маңындағы Уайлл паркіне көшті, оның жалға алу төлемдерін отбасының досы көмектесті. Уайлл келесі елу жылға дейін барондық резиденциясы болды, одан кейін жалға алу мерзімі аяқталды. Хоук Уайлл паркінде тұрғандықтан, 1873 жылы енгізілген округтік крикет ережелеріне сәйкес, Йоркшир графтығының крикет клубынан ойнау мүмкіндігіне ие болды. 1887 жылғы 5 желтоқсанда Хоук әкесінің қайтысынан кейін 7-ші барон атанды және одан әрі барлығына Лорд Хоук ретінде танылды. Бұл оның анасы қайтыс болғаннан бір жыл өткен соң болды, ол бұрын анасымен бірге тұрған. Оның ең жақын досы Кристофер Хеселтин, олармен бірге крикет ойнаған және әлемді кеңінен аралаған адам, оның куәсі болды. Марджори жесір әйел болды және Хоукпен бір жаста еді. Олардың балалары болған жоқ, Хоук қайтыс болғаннан кейін титул оның кіші інісіне өтті. 1924 жылы Уайлл паркінің жалға алу мерзімі аяқталғанда Хоуктер Марджоридің Солтүстік Бервик қаласындағы үйіне көшті, онда олар өмірінің соңына дейін тұрды. Кембридж университетінде оқыған кезінде Хоук 5-ші Батыс Йоркшир милициясына қабылданып, 1890 жылы әскери қызметке өзіндік үміткер болды. Ол капитан шеніне ие болды, кейін Уэльс принцінің Йоркшир полкінің 3-ші батальонында құрметті майор атанды. Сонымен қатар, Батыс Райдинг еріктілер полкінде полковник шеніне жетті. Әскери емес салаларда Хоук Йоркширдің Батыс Райдингіндегі бейбіт судья (JP) лауазымын атқарды. Хоук 1938 жылғы 10 қазанда 78 жасында Эдинбургтағы Вест-Эндтегі зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Ол Солтүстік Бервик қаласындағы үйінде құлағаннан кейін жасалған шұғыл операциядан кейін көз жұмды. Ол Эдинбург крематорийінде өртелгенімен, оның күлі Лондонның Ламбет ауданындағы Батыс Норвуд зиратына, 1936 жылғы 25 қаңтарда қайтыс болған әйелінің қабіріне қойылды. Оның апасының ұлдары Энтони Теу мен Джон Теу екеуі де бірінші сыныпты крикетшілер болды.
Алғашқы жылдар
Хоук крикетке деген қызығушылығын әкесінен мұра еткен, ол Уиллингэм ауылының клубымен байланысты болған және осы спортқа құштар болған. Алғашқы мектептерінде ойнаған Хоук 1876-1879 жылдар аралығында Итон колледжінің командасы сапында 19 рет көзге түскен. Хоук 1878 жылдың шілдесінде Лордста алғаш рет ойнады, ол Итон – Харроу матчында өнер көрсетті. 1879 жылдың жазынан 1881 жылдың қазанына дейін үйде жеке сабақ алған екі жылда ол Йорк негізделген Йоркшир джентльмендерінің крикет клубында ойнады, оның басшысы преподобный Эдмунд Картер болды, оның ықпалы Хоукті Йоркшир командасының капитаны болуына бағыт берді. 1881 жылдың қыркүйегінде Картер Хоукті Скарборо фестиваліне шақырды, онда ол Йоркшир үшін 1 және 2 қыркүйекте бірінші сыныптық дебютін жасады, бұл оның 21 жасқа толуынан кейін екі апта өткен соң болды. Матч Йоркшир – Мэрилебон (MCC) командалары арасында Норт-Марин-роудта өтті. Хоук екі иннингте де Билли Барнсқа қақпадан шығарылды, 4 және 0 ұпай жинады. MCC бір иннингпен 35 ұпаймен жеңіске жетті. Бірнеше күннен кейін, тағы бір фестиваль матчында Хоук Йоркшир командасының сапында I Zingari-ге қарсы ойнады және Йоркширдің екінші иннингінде 32 ұпай жинады, бірақ команда 159 ұпаймен жеңіліске ұшырады.
1882 жылдан 1885 жылға дейін
Хоуктың үшінші бірінші сыныптық ойыны 1882 жылғы 12 және 13 маусымда Кембридж университеті сапындағы дебюті болды, онда ол Олд Траффордта Ланкаширге қарсы ойнады. 1882 жылы ол 18 бірінші сыныптық кездесуде өнер көрсетіп, 570 ұпай жинады, оның ішінде екі жартылай ғасырлық және ең жоғары көрсеткіші 66 ұпайды құрады. Ол маусым айында Кембридж үшін төрт рет ойнады, соның ішінде Лордс стадионында Оксфорд университетіне қарсы өткен университет матчында және үш "көк" белгісінің біріншісін иеленді. Шілдеден қыркүйекке дейін ол Йоркшир үшін 13 ойын өткізді. Хоук пен Эммет әлеуметтік айырмашылықтарына қарамастан жақсы қарым-қатынаста болды, Хоук тамыз айының соңына дейін Эмметтің жетекшілігімен ойнады, көбінесе командадағы жалғыз әуесқой болды. Хокке дейін Йоркшир командасында әуесқой крикетшілердің саны аз болды, және Йоркшир комитеті кәсіби ойыншыларды жақсы көреді деген шағымдар туды. Бұл округтік клуб пен Картердің Йоркшир джентльмендері арасындағы қақтығысқа байланысты болды, бірақ шын мәнінде, лайықты талантты әуесқойлар да жетіспеді. Ерекше жағдай Луис Холлға тиесілі болды, ол 1873 жылы Йоркширге бас қақпашы ретінде қосылды және олар үшін ойнаған алғашқы алкоголь ішпейтін ойыншы болды деп есептеледі. Хоуктың бұл кездегі ықпалы шектеулі болды, ал Колдэм оны "өзгерістің құралы" деп қарастыруға болмайды деп жазды, бірақ оның тағайындалуы клуб тарихындағы "шешімді нүкте" болды. Хоуктың Йоркшир капитаны болып тағайындалуы командаға 1883 жылы жақсы маусым сыйлады, 16 округтік матчта 9 жеңіс және 5 тең нәтиже тіркелді. 1884 жылы Йоркшир 16 округтік матчтың жартысын, яғни 8-ін жеңіп алды, бірақ төрт жеңіліс оларды бейресми чемпионаттың турнир кестесінде Ноттингемширден қалып қойды. Хоук көбінесе қатыспағандықтан, Луис Холл капитандыққа өтті. 1885 жылы Хоук одан да сирек ойнады, Холл команданы қайтадан жетекшілік еткен кезде Йоркшир 16 округтік матчтың жетісінде жеңіске жетті және Ноттингемширден кейін екінші үздік көрсеткішке ие болды, оны бір иннингпен 28 ұпаймен жеңді, бұл Ноттингемширдің жалғыз жеңілісі болды. 1882 жылдың тамызында Йоркширдің капитаны ретінде алғашқы матчынан бастап, Хоук 1885 жылдың қыркүйегіне дейін 67 бірінші командалық ойынның тек он тоғызында ғана қатысты. Капитандық, іс жүзінде, Эмметт пен Холл кәсіпқойларға қайта оралды. Холл 1884 және 1885 жылдары команданы 37 матчта жетекшілік етті. Хоук 1885 жылы Кембридж үшін сегіз кездесуде өнер көрсетіп, МКК-ға қарсы 73 ұпай жинады және маусым айында Оксфордқа қарсы соңғы матчын өткізді.
1886 жылдан 1889 жылға дейін
Кейбіреулер Хоук Йоркширге арқасын бұрды деп ойласа да, ол 1886 жылы жаңа күшпен қайтып келді және өзінің айтуынша, графтықпен тұрақты байланысын бастады. Бұрын Хоук монетаны лақтыратын бас кейіпкер болса, енді ол операцияларды толыққанды басқарып, команданы өзгертуге кірісті. Келесі маусымдарда Тед Пит, Билли Бейтс, Том Эммет, Луис Холл және Джордж Улиетт зейнеткерлікке шықты. Сол жақ спиннер Бобби Пил, қақпашы Дэвид Хантер, барлық шебер Джордж Хирст, ашылушы шабуылшы Джек Браун және әуесқойлар Стэнли Джексон мен Эрнест Смит 1890 және 1900 жылдардағы Йоркширдің сәтті командаларын құраған алмастырушылардың арасында болды. "Ескі бригаданың" ішуден басқа, кәсіби проблемасы – нашар алаңдағы шеберліктері болды. 19 ғасырдың соңына дейінгі Йоркшир крикетінің тарихында автор Йоркшир командасының "алаңда өте нашар" екенін айтты, ал олардың беделі, округ ойыншылары арасында әзілге айналған, олар ешкімді шығарып алуға тым әдепті деп есептелді. Мысалы, У.Г. Грейс Бейтс туралы: "Ол нашар алаңдағы шеберлігі болмағанда, өз заманының ең жақсы ойыншысы болар еді" деді. Хоук сонымен қатар төрт жартылай ғасырлық соқты және маусымдағы жалпы ұпайы, оның ең жақсы көрсеткіші, 23.74 орташа есеппен 831 ұпайды құрады. 1887 жылы Йоркшир сол кездегі күшті Суррей командасынан кейін үшінші орынды иеленді. Пил ерте табысқа жетті, бірақ Хоук кейінірек: "Йоркширдің шабуылы боулингінен айқын артық болған жалғыз жаз осы болды" деп еске алды. Ол өзінің жақсы маусымын өткізді, мың ұпайдан сәл кем қалды, 24.79 орташа есеппен 967 ұпай жинады. 1888 жылы Йоркшир Суррейден кейін екінші орынға көтерілді, бірақ Хоук үлесі шамалы болды. 1891 жылғы нашар нәтижелер қолдаушылардың азайуына және "Комитетті қуып шығарыңыз" науқанына әкеп соқты. 1892 жылы Йоркширде сәл жақсару байқалды, командада тағы өзгерістер болды және бес жеңіс пен бес жеңіліспен алтыншы орынды иеленді. Хоук тағы бір шамалы маусымды өткізді, 17.16 орташа есеппен 532 ұпай жинады, ең жоғары иннинг 74 ұпайды құрады. Дж.М. Килберн: "Хоук Йоркшир кеңесіндегі өкілеттігі 1893 жылғы комитет қайта ұйымдастырылуынан кейін өсті және 1898 жылы президенттік лауазымға сайлануымен қайта өсті" деді.
1893 жылдан 1896 жылға дейін
1893 жылы Хоук өзінің жаңа Йоркшир командасы уәдесін орындап, клубтың алғашқы титулы – округтік чемпионатты жеңіп алғанда, қалағанын алды. Бұл Ходжсон «жинақтамалы күш-жігер» деп атаған нәрсе арқылы мүмкін болды, бірақ ең үздік ойыншылар Тед Уэйнрайт, Хирст және Пил болды; және бұл «Хоуктың командалық жұмыс пен тәртіпке ұмтылуының алғашқы растауы» болды. Хоук сол маусымда бар болғаны 11 матчта ойнады, ал Джордж Улиетт оны команда капитаны ретінде ауыстырды. Хоук 15.06 орташа ұпаймен 241 ұпай жинап, екі жартылай ғасыр соқты. 1893 жылдан 1909 жылға дейінгі чемпионат кестесіндегі тұрақтылықты көруге болады, бұл Хоуктың капитандық кезеңінің қалған бөлігі, онда команда 1897 жылы төртінші орын алды, ал қалған уақытта 1893, 1896, 1898, 1900, 1901, 1902, 1905 және 1908 жылдары алдыңғы үштікке кірді. Үш аптадан кейін ол Йоркширдің «Кентке» қарсы ойынында 110 ұпай жинады. Алайда, Пилді Уилфред Родс алмастырды, ол клубтың ең ұлы ойыншысы болды. Йоркшир 1898 жылы үшінші титул жеңіп алды, сол жылы Хоук Майкл Эллисоннан кейін Йоркшир президенті болып сайланды және ол маусымда тағы екі ғасыр соқты. Ол мың ұпайға жетпей қалды, 30.64 орташа ұпаймен 950 ұпай жинады, оның ішінде Йоркширдің «Кентке» қарсы 107 және Йоркширдің «Уорикширге» қарсы 134 ұпайы бар. 1899 жылы ол 26.37 орташа ұпаймен 923 ұпай жинады, ең жоғары ұпайы Йоркшир үшін «Хэмпширге» қарсы 127 ұпайды құрады. Килберннің сөзінше, Хоук үш тізбектелген титулмен «өзінің крикеттік армандарына жетті», бұл «он жылдық еңбектердің логикалық нәтижесі» болды. Хоуктың өзінің соққысы осы үш маусымда өзгеретін. 1900 жылы ол көп жетістікке жете алмады, бірақ 1901 жылы 902 ұпай және 7 жартылай ғасыр соқты, ал 1902 жылы 2 ғасыр және жартылай ғасырсыз 565 ұпай жинады.
1903 жылдан 1911 жылға дейін
Жозеф Вольстинхолм 1902 жылғы маусымнан кейін клуб хатшысы қызметінен зейнеткерлікке шықты, ал оның орнына бұрын Лестершир клубының хатшысы болған Фредерик Туун келді. Вольстинхолм кеткеннен кейін Хоук округтік кеңселерді Шеффилдтен Лидстің орталық орналасқан жеріне көшірді. Хоуктың толық ықпалында болған Йоркшир 1905 және 1908 жылдары оның капитаны тұсында тағы екі титул жеңіп алды; соңғы маусымда олар жеңіліссіз болды. Свантон "Йоркширдің мол резервтері" деп атаған нәрсе 1905 жылы, Австралияға қарсы тестілік серияда Англия құрамасына ең жақсы бес ойыншысын бергеніне қарамастан, олар тағы да титул жеңіп алғанда ерекше көзге түсті. Оның орнын Эвеард Рэдклифф басты, ол 1911 жылғы маусым соңына дейін қызмет етті. Хоук 1909 жылы іріктеу комиссиясының төрағасы лауазымынан зейнеткерлікке шықты, және сол жылы ол "Жылдың крикетшісі" деп танылды, бұл сыйлық "Лорд Хоук және Жылдың төрт крикетшісі" деп аталды. Хоук Йоркшир құрамындағы соңғы бірінші сыныптық ойынын 1911 жылдың 31 тамызынан 2 қыркүйегіне дейін Скарборо фестивалінде Норт-Марин-роудта МКК-ға қарсы өткізді. Арчибальд Уайттың капитаны астында ойнаған Хоук 20 және 8 ұпай жинады, бұл тартысты тең түсқанша аяқталды: соңғы күні ойын аяқталғанда МКК үш қақпасы бар 4 ұпайдан қалып қойды.
Шетелдік турнирлер мен тестілеу мансабы
1899 жылы Хоуктың карьерасы кезінде У. Г. Грейс жазған хатында Хоук "крикет ойнайтын әлемнің аумағын кеңейтуге түрлі жолдармен маңызды үлес қосты" делінген. Э. В. Свантон Хоук "көптеген елдерде крикетке деген махаббатты дамытуға көп еңбек етті" деп жазды. Хоук өзін крикетті шетелдерде дамытуды қалайтын миссионер ретінде қарастырды. Ол 1887–88 жылдардан 1911–12 жылдарға дейін ойыншы ретінде тоғыз турне жасаған крикеттің ең белсенді саяхатшыларының бірі болды. Бұл сапарлар оны Австралияға (1887–88), Үндістан мен Цейлонға (1889–90), Солтүстік Америкаға (1891), Үндістан мен Цейлонға (1892–93), Солтүстік Америкаға (1894), Оңтүстік Африкаға (1895–96), Батыс Индияға (1896–97), Оңтүстік Африкаға (1898–99) және Аргентинаға (1911–12) жеткізді.
Австралия: 1887 - 88 жылдар
1887–88 жылдары қыста екі ағылшын командасы Австралияға тур жасады. "Wisden" журналы "мұндай ақымақтық ешқашан қайталанбауы анық" деп мәлімдеді, бірақ мұның себебі Мельбурн мен Сидней клубтары арасындағы бәсекелестік еді, екеуі де ағылшын командасын қолдауды қалады; сондай-ақ "Wisden" Мельбурн жобасының айтарлықтай қаржылық шығынға ұшырағанын тіркеді. Сиднейдегі топтың қолдауымен құрылған команда негізінен Артур Шрузбери басқаруымен кәсіби ойыншылардан тұрды және "А. Шрузберидің XI" деп аталды, бірақ алаңда оны әдетте С. Обри Смит болатын әуесқой мүшелерінің бірі басқарды. Екінші команданы Джордж Вернон Мельбурн крикет клубының тапсырысы бойынша ұйымдастырды, оған "G. F. Vernon's XI" деп ат қойылды, ал бастапқыда оның капитаны құрметті Мартин Б. Хоук болды. Хоук Оңтүстік Австралия, Виктория және Жаңа Оңтүстік Уэльс командаларына қарсы үш бірінші сыныпты матчта өнер көрсетті.
Үндістан мен Цейлон: 188990 және 189293
Хоук 1889–90 жылдары қыста Джордж Вернон ұйымдастырған толық әуесқой командасының капитаны ретінде Үндістан мен Цейлонға сапар шекті. Бұл Англия командасының Үндістанға алғашқы сапары болды, бірақ ешқандай бірінші сыныптық матч өткізбеді. Цейлонда екі матч ойнағаннан кейін, команда Үндістанда он бір матч ойнады, оның ішінде Калькутта, Аллахабад, Бомбей және Пәнджаб қалаларына сапар жасады. 1892–93 жылдары қыста Хоук өзінің толық әуесқой командасын құрып, Цейлон мен Үндістанды аралады. Бұл командада болашақ Англия құрамасының ойыншылары Стэнли Джексон мен Леджер Хилл де болды. Олар 1892 жылғы қарашада Цейлонда бірінші сыныптық емес үш матчтан бастады. Үндістанға келген соң, команда қараша мен наурыз айлары аралығында жиырма матч өткізді, оның төртеуі бірінші сыныптық матчтар ретінде танылды. Олардың бірі Аллахабадта «Үндістан құрамасы» XI-іне қарсы өткен матч болды, Хоук өзі ойнамаса да, оның командасы бір иннингпен 5 ұпаймен жеңіске жетті. Ол қатысқан үш бірінші сыныптық матчта Хоук бес иннингте ойнады, барлығы 100 ұпай жинады, ең жоғары көрсеткіші 79 ұпайды құрады; ол бір допты ұстады.
Солтүстік Америка: 189192 және 189495
Хоук 1891–92 және 1894 жылдары Солтүстік Америкада гастрольде болды. Бірінші турда оның командасы барлығы он матч ойнады, оның ішінде екі "қосымша" ойын болды. Қазіргі уақытта CricketArchive сайтында Филадельфия XI мырзаларына қарсы өткен екі ойын ғана бірінші сыныпты деп саналады. Осы екі ойында Хоук төрт иннингте ойнады, барлығы 144 ұпай жинады, ең жоғары көрсеткіші 74 ұпайды құрады; ол екі допты ұстады. 1894 жылдың қыркүйек және қазан айларындағы екінші турда ол сол Филадельфия командасына қарсы матчтарда үш бірінші сыныпты иннингте ойнады, барлығы 141 ұпай жинады, ең жоғары көрсеткіші 78 ұпайды құрады.
Оңтүстік Африка: 189596 және 189899
Хоук 1895-96 жылдары Англия құрамасын Оңтүстік Африкаға бастап, үш тестілік матч өткізді. Бұл Хоук құраған ең күшті турлық команда болды, себебі құрамында С. Б. Фрай, Джордж Ломан, Сэмми Вудс және Том Хейвард болды. Хоук турдың барлық төрт бірінші сыныптық матчында, соның ішінде үш тестілік матчта ойнады, бірақ ол алты иннингсте ең жоғары 30 ұпаймен барлығы 46 ұпай жинады; ол үш допты ұстады. Хоук 1898-99 жылдары Оңтүстік Африкаға қайтадан сапар шекті. Бұл жолы команда бес бірінші сыныптық матч өткізді, оның ішінде екі тестілік матчта Англия жеңіске жетті. Команда құрамында Джонни Тайлдсли, Скофилд Хей, Альберт Тротт және Пелхэм Уорнер болды. Хоук жеңісті капитан ретінде сәтті болғанымен, оның ойын көрсеткіші сегіз иннингсте 69 ұпаймен нашар болды, ең жоғары ұпай 31* құрады.
Батыс Үндістан: 1896-97
Хоук 1896-97 жылдары Батыс Үнді аралдарына сапар жасады. Ол жеті бірінші сыныпты матчта ойнады, бірақ соққымен нашар өнер көрсетті, тоғыз иннингте барлығы 113 ұпай жинады, ең жоғары көрсеткіші 26 ұпайды құрады; ол үш допты ұстады. Бұл толығымен әуесқой команда күшті болған жоқ, оның ең белгілі ойыншылары Хоук, Уорнер және Х.Д.Г. Левесон Гоуэр еді.
Аргентина: 191112
1912 жылдың басында Хоук МКК командасын Аргентинаға алып барды, онда ұлттық құрамаға қарсы өткен үш матч бірінші сыныпты деп есептелді және Хоук олардың екеуінде қатысты. Одан кейін Хоук МКК құрамында екінші лига командаларына қарсы бірнеше ойынға шықты, соңғысы 1914 жылдың маусымында болды.
Стил және тұлға
Хоук 1898 жылы Кентке қарсы оныншы қақпа үшін Дэвид Хантермен 148 ұпай жинағанда тағы бір рекордтық серіктестікке қатысты. Ол 633 бірінші сыныпты матчта ойнап, 936 иннинг өткізді, оның ішінде 105-і тайм-аутсыз аяқталды, 20,15 орташа есеппен 16 749 ұпай жинады. Ол 13 жүздік және 69 жартылай жүздік соқты. Оның капитан ретіндегі табысының өлшемі – Йоркшир округі оның басшылығымен 8 рет Каунти Чемпионатын жеңіп алды. Ол клуб комитетін ойыншының жәрдемақы ақшасының үштен екі бөлігін сақтап, оған инвестиция жасауға көндірді, оның орнына барлық соманы еркін жұмсауға берудің орнына. Суонтонның айтуынша, ол "профессионалдар үшін жасағандары үшін есте қалуға лайық". Әрбір ойыншыға және оның әл-ауқатына жеке қызығушылық танытып, ол бастаған және соңына дейін жалғасқан бұл қарым-қатынас "Лордқа" команданың әрбір мүшесінен құрмет пен адалдыққа ие болды, менің ойымша, мұндай құрмет бірегей болған. Джексон Хоук карьерасын бастаған кезде Йоркширдің "крикет тарихында аты атақты болған ойыншыларды қоса алғанда, толыққанды кәсіби құрамы" болғанын еске алды. Хоук көп ұзамай "мұндай талантты крикетшілердің командасы, мейірімді басқару және қатаң басшылық астында, ең қауіпті және тартымды округтік командаға айналады" деп түсінді. Джексон мынаны атап көрсетті: Крикет Лорд Хоук үшін өмір болса, талантты Джексон үшін, мысалы, крикет тек спорты ғана болды. Бірлидің пікірінше, Хоук Йоркширге Кембриджден келген этон студенті ретінде қосылғанда, ол "крикетті өмірінің қалған бөлігінде жасаған ең маңызды – тіпті жалғыз нәрсеге айналдыруға дайын болды". Хоук 1924 жылы жазған автобиографиясында: "Мен бірінші сыныпты крикетшілердің керемет жалақы алатын бөлігінің деңгейін және өздеріне деген құрметін көтеру үшін басқаларға қарағанда көбірек жұмыс істедім деп сенемін" деген пікірлер бар. Бірлидің кітапқа деген көзқарасы – "бұл жиналған ең кішіпейіл еңбектердің бірі болуы керек".
It has been said that cricket was Lord Hawke's life whereas to the more talented Jackson, for example, cricket was only his sport. In Birley's view, when Hawke joined Yorkshire as an Etonian who had come down from Cambridge, he was "prepared to make cricket the most serious thing – almost the only thing – he did with the rest of his life". In Hawke's autobiography, written in 1924, are comments like: "I believe I have done more than anyone else to raise the standard and self respect of the splendid paid section of first class cricketers" and Birley's view of the book is that it "must be one of the least modest works ever compiled".