Spoon тобының «Girls Can Tell» альбомы: Жаңа бағыт пен қиындықтар жолы

Кіріспе

Girls Can Tell – американдық инди-рок тобы Spoon-ның үшінші студиялық альбомы. Бұл альбом топтың бұрынғы туындыларынан стиль жағынан өзгешеленуі тиіс еді, сондықтан Girls Can Tell-де олардың үлкен лейблдегі альбомдарында кездеспейтін классикалық рок пен жаңа толқынның ықпалы байқалады. Альбом 2001 жылдың 20 ақпанында Merge Records лейблі арқылы жарық көрді. Spoon тобының вокалисі Бритт Дэниел бұл альбомды «стильдік тұрғыдан маңызды өзгеріс, сонымен қатар біздің альбом шығарып, одан кейін жоба сәтсіздікке ұшырады деген сезімде болмауымызға мүмкіндік берген бұрылыс нүктесі» деп сипаттады. Nielsen SoundScan мәліметтеріне сәйкес, 2009 жылдың желтоқсанына дейін Girls Can Tell альбомының 100 000 данадан астам түсірілмеген.

Өмірбаян

1998 жылдың тамызында Elektra компаниясымен жасалған маңызды келісімшарттан бас тарғаннан кейін, Spoon 1999 жылдың мамырында Girls Can Tell альбомының бірінші нұсқасын он әнмен аяқтады. Spoon тобының вокалисі Бритт Дэниел, Остиннен Нью-Йоркке көшіп, уақытша жұмыстар істеді, ал барабаншы Джим Ино Остин қаласында қалып, жартылай өткізгіш микросхемаларды жобалады. Дэниел альбомды топтың ең жақсы туындысы деп есептегенімен, топтың заңгері мен менеджері жазбаға апта сайын қызығушылық танытпағанын хабарлады, бұл Дэниел үшін аса қиын кез болды. Кейін ол бұл альбомды өзінің материалдық жағдайының эмоционалдық салмағы, жазбаға сыртқы тараптан қызығушылықтың болмауы және оны жасауға кеткен уақыт ескеріле отырып, топтың ең ауыр жұмысы деп сипаттады. Дэниелдің пікірінше, осы эмоционалдық сезімталдық альбомда байқалады. Тек Майк Маккарти қызығушылық танытты, ол кейіннен альбомның екінші нұсқасын өндіріске жетекшілік етеді, сондай-ақ Matador Records компаниясының өкілі Джерард Козлой да қызығушылық білдірді. Екінші нұсқада "Anything You Want" және "Take a Walk" әндері қайта өңделді, Elektra A&R бөлімінің өкіліне арналған топтың бұрынғы әндері алынып тасталды, ал "Everything Hits at Once", "Believing Is Art" және "10:20 AM" әндері қосылды. Тағы да бірнеше ән жазғаннан кейін Дэниел және продюсер Майк Маккарти Остинге оралып, Эноның гараж студиясында жаңа альбомды жасауға кірісті. Ақырында топ Merge компаниясымен жаңа альбомды, Girls Can Tell атты туындысын шығаруға келісім жасады. Дэниелдің сөзіне сүйенсек, Girls Can Tell тобының бұрынғы стильдік ерекшеліктерінен айтарлықтай өзгеше болуы тиіс еді: "Girls Can Tell альбомының басты идеясы – топтың құрылған сәтінен бастап осы уақытқа дейінгі қызметін саралау, біз тырысқан барлық нәрселерді және оларды қалай жасағанымызды мұқият қарастыру, содан кейін осылардың бәрінен қасақана бас тарту болды". Ол альбом үшін The Kinks, The Supremes және Элвис Костеллодан шабыттанды, әсіресе Костеллоның Get Happy!! альбомынан, оны сол кездегі әйел досы Элеонора Фридбергерден алған. Дэниел бұл альбомды табысқа жетудің соңғы мүмкіндігі деп қарады. Ол түсіндірді: Girls Can Tell альбомы сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және топтың бұрынғы жұмысынан стильдегі өзгешелігі үшін мақтауға ие болды. Pitchfork журналынан Ник Миров альбом туралы былай деді: "Топтың өсіп-жетілуін көру және оларды ең басты еткен нәрсені ұмытпау – керемет нәрсе; және Girls Can Tell ешқашан жарық көрмегенін ескерсек, бұл одан да жақсы. Оны қадірлеңдер". Альбомның шығуына жиырма жыл толуына орай Stereogum журналынан Том Брейхан: "Альбом өзінің қарапайым, бірақ сипаттау қиын салқындығын жоғалтқан жоқ" деп атап өтті.

After the band was dropped from their major record deal with Elektra in August 1998, Spoon finished the first version of Girls Can Tell in May 1999 with ten songs. Spoon frontman Britt Daniel moved to New York for a change of pace from Austin and to work temp jobs while drummer Jim Eno, stayed in Austin, designing semiconductor chips. Despite Daniel thinking the album was the band's best, the band's lawyer and manager reported no interest in the record week after week, a personal low point for Daniel. He later described the record as the band's hardest to record, given the emotional toll of his indigence, lack of external interest in the record, and the length of time it took to create. Daniel thought this emotional vulnerability came across in the record. The only interest came from Mike McCarthy, who would come to produce the record's second incarnation, and Matador Records's Gerard Cosloy. The second version reworked "Anything You Want" and "Take a Walk", removed the band's spurned songs about their Elektra A&R rep, and added "Everything Hits at Once", "Believing Is Art", and "10:20 AM". After writing more songs, Daniel and producer Mike McCarthy returned to Austin and began working on a new album in Eno's garage studio. The band eventually signed with Merge to release the new album, entitled Girls Can Tell. According to Daniel, Girls Can Tell was intended to be a departure from the band's established style: "The big idea behind Girls Can Tell was to take stock of the band's MO from inception until that point, to carefully consider all the things we'd been trying to do and the way we'd been doing them, and then set out to specifically avoid all of that." He cited the Kinks, the Supremes, and Elvis Costello as inspirations for the album; specifically, Costello's Get Happy!! album, which he had borrowed from his then girlfriend Eleanor Friedberger. Daniel saw the album as a last ditch attempt to find success. He explained:

Girls Can Tell saw significant critical acclaim and was heralded for its change in style from the band's previous work. Pitchfork's Nick Mirov said of the album "It's a great thing, hearing a band grow up without losing sight of what made them so vital in the first place; and seeing as how Girls Can Tell might not have ever seen the light of day, it makes it even better. It's worth cherishing." Stereogums Tom Breihan, on the album's twentieth anniversary, noted, "The album hasn't lost any of that simple but hard to describe coolness."