Кіріспе
Желгісіз байланыс жүйелерінде деректерді берудің сенімділігін арттыруға қолданылатын әдіс.
Ғарыш-уақыт коды (STC) – бірнеше тарату антенналарын пайдаланатын желгісіз байланыс жүйелерінде деректерді берудің сенімділігін арттыру үшін қолданылатын әдіс. STC дерек ағынының бірнеше, артық көшірмелерін қабылдаушыға жібереді, олардың кем дегенде бірі беру және қабылдау арасындағы физикалық жолдан жеткілікті жақсы күйде өтіп, сенімді түрде кодтауға мүмкіндік береді деп үміттенеді. Ғарыш-уақыт кодтары екі негізгі түрге бөлінеді: Ғарыш-уақыт торсы кодтары (STTC) торсы кодты бірнеше антенналар мен уақыт слоттарына таратады және кодтау артықшылығын (coding gain) және әртүрлілік артықшылығын (diversity gain) қамтамасыз етеді. Ғарыш-уақыт блок кодтары (STBC) дерек блогына бірден (блок кодтарына ұқсас) әрекет етеді және әртүрлілікті арттырады, бірақ кодтау артықшылығын қамтамасыз етпейді. Ғарыш-уақыт желілік кодтары (STLC) және STBC жіберу және қабылдау процестеріне қатысты симметриялық, мысалы, ең жоғары қатынас біріктіру (MRC) және ең жоғары қатынас тарату (MRT) сияқты. STLC схемасы қабылдаушыда толық арналық ақпарат (CSI) болмаған жағдайда да толық әртүрлілікті қамтамасыз етеді. STC қабылдаушының арнаның бұзылуын білуіне байланысты тағы да бөлінеді. Сәйкес STC-де қабылдаушы арнаның бұзылуын оқыту немесе басқа түрде бағалау арқылы біледі. Бұл кодтар кеңінен зерттелді, ал сандық өрістердегі бөліну алгебрасы мұндай кодтарды құрудың стандартты құралына айналды. Сәйкес келмейтін STC-де қабылдаушы арнаның бұзылуын білмейді, бірақ арнаның статистикасын біледі. Дифференциалдық кеңістік-уақыт кодтарында арнаның өзі де, оның статистикасы да қолжетімсіз.
Space–time trellis codes (STTCs) distribute a trellis code over multiple antennas and multiple time slots and provide both coding gain and diversity gain. Space–time block codes (STBCs) act on a block of data at once (similarly to block codes) and also provide diversity gain but doesn't provide coding gain. Space–time line codes (STLCs) and STBCs are symmetric with respect to the transmit and receive processes, like a maximum ratio combining (MRC) and maximum ratio transmission (MRT). The STLC scheme provides full diversity gain even when there is no full channel state information (CSI) at the receiver. STC may be further subdivided according to whether the receiver knows the channel impairments. In coherent STC, the receiver knows the channel impairments through training or some other form of estimation. These codes have been studied more widely, and division algebras over number fields have now become the standard tool for constructing such codes. In noncoherent STC the receiver does not know the channel impairments but knows the statistics of the channel. In differential space–time codes neither the channel nor the statistics of the channel are available.
Жалпы сілтемелер
Луай М. А. Жалул және Сэм. P. Alex, "IEEE 802.16e жүйесінің бағалау әдістемесі және өнімділігі", IEEE байланыс және сигналды өңдеу қоғамының Ориндж округі бірлескен бөліміне (ComSig) ұсынылған, 2006 жылғы 7 желтоқсан. Қолжетімді: http://chapters.comsoc.org/comsig/meet.html. Сэм П. Алекс және Луай М. А. Жалул, "IEEE802.16e/WiMAX-тағы MIMO өнімділігінің бағалауы", IEEE сигналды өңдеу тақырыптары журналы, 2 том, 2 нөмір, 2008 жылғы сәуір.
Sam P. Alex and Louay M. A. Jalloul, "Performance Evaluation of MIMO in IEEE802.16e/WiMAX", IEEE Journal of Selected Topics in Signal Processing, VOL. 2, NO. 2, April, 2008.