Кіріспе
Кинстон Индианс – 1978 жылдан 2011 жылға дейін Солтүстік Каролина штатының Кинстон қаласында орналасқан Каролина лигасының (CL) кіші лигалық бейсбол командасы болды. Олар өздерінің үй ойындарын 1949 жылы ашылған Грейнгер стадионында өткізді. Команда 1978 жылы Кинстон Иглз деген атпен ойнауын бастады, бұл атты 1925 жылға дейін созылған қаланың алғашқы командасынан алған. 1979 жылы олар Торонто Блю Джейс командасының филиалы болды және 1982 жылы Кинстон Блю Джейс деп қайта аталды. Торонтомен жасалған келісім аяқталғаннан кейін Кинстон 1986 жылы "Бөркіттер" деген есімді қайта алды, ал 1987 жылы Кливленд Индианс командасымен серіктестік жасағаннан кейін "Кинстон Индиандары" аталды. 2011 жылғы маусымнан кейін Каролина лигасының франшизасы 2012 жылғы маусым үшін Солтүстік Каролина штатының Зебулон қаласына көшіріліп, "Каролина Мадкатс" болып өзгерді. K Tribe 1988, 1991, 1995, 2004 және 2006 жылдары Каролина лигасының чемпионатында жеңіске жетті.
Алғашқы жылдар
Кинстон 19-ғасырдың соңынан бері көптеген әуесқой клубтарымен таныстырылды, бірақ 1920-жылдардың ортасына дейін тұрақты кәсіби команданы құра алмады. Бұрынғы әрекеттердің ішінде D класындағы Шығыс Каролина лигасындағы тоқтатылған маусым және "заңсыз лигадағы" команда болды. Соңғысы бұрынғы үлкен лига ойыншысы Джордж Саггс және Колледж Футбол Даңқының мүшесі Ира Роджерс басқарғандығымен ерекшеленді. Қаланың бизнес лидерлері, бұрынғы жергілікті әуесқой жұлдыз Элиша Льюис және Джордж Саггстың күш-жігерінің арқасында қала "Бүркіттер" деп аталған маусымда Вирджиния лигасында кәсіби команданы иеленді. "Бүркіттер" – В класындағы команда, ол Саггс жобалаған, жаңадан жөнделген стадионда, яғни West End Park-та ойнады. Команда өз лигасындағы басқа командаларға қарсы көп табысқа жете алмады, бірақ қаланың кәсіби команданы ұстауға қабілетті екенін растайтын билет сатудан жеткілікті пайда тапты. Кинстон командасы үш жыл Вирджиния лигасында ойнады, содан кейін жаңадан құрылған Шығыс Каролина лигасына көшті. Бұл лига 1920 жылдары қор нарығымен бірге құлдырады. 1920-жылдардағы "Бүркіттер" құрамында Рик Феррелл есімді жас ұстағыш болды, ол кейіннен үлкен лигада ұзақ ойыншылық және кеңсе қызметкерінің мансабына ие болды. Феррелл Бейсбол Даңқына енгізілген жалғыз бұрынғы Кинстон ойыншысы болды. Тағы бір ойыншы, Фрэнк Армстронг, бейсболды тастап, әскери қызметке қатысып, Әуе күштері тарихындағы ең көп марапатталған генералдардың бірі болды.
Жағалаулық жазық лигасы
Ұлы депрессия кіші лигаларға зор зиян келтірді, 1933 жылы АҚШ-та бар болғаны он үш команда қызмет етті. Көптеген командалар сияқты, Кинстон да Ұлы депрессияның алғашқы жылдарында ойыннан шықты, бірақ жартылай кәсіби Жағалау жазықтық лигасында маусымды қайта бастады. Осыған дейін лига Ұлттық қауымдастыру бойынша D класты, толық кәсіби лигаға айналды. Қауымдастықтың мүшесі ретінде Кинстон көптеген плей-оффқа қатысты және 1954 және 1956 жылдары лига чемпиондағын жеңіп алды. Осы кезеңдегі ең талантты ойыншылардың бірі – Чарли "Кинг Конг" Келлер есімді жас ойыншы болды, ол барлық уақыттағы ең үздік қырық бас лига ойыншысының қатарында саналады (базаға шығу көрсеткіші – 0.410).
Каролина лигасы
Кинстон жағалаулық жазықтық лигасы тарағаннан кейін үш жыл бойы командасыз қалды. 1956 жылы Каролина лигасының «Берлингтон Биз» командасының иесі өз командасын Кинстонға көшірді. Ол кезде Каролина лигасы Вирджиния және Солтүстік Каролинада орналасқан командалармен бірге B класындағы лига болатын. Өзін «Кинстон Иглз» деп атаған команда Питтсбург «Пираттарының» филиалы болды және қаладағы алғашқы афроамерикандық бейсболшыларын қамтыды. Азаматтық құқықтар қозғалысының басында Каролина лигасының қара терілі ойыншылары көбінесе ақ түсті, оңтүстік жанкүйерлерінен ауызша және психологиялық зорлық-зомбылыққа ұшырады. Алғашқы қара терілі ойыншылар Фрэнк Вашингтон және Карл Лонг болды. Лонг 1956 жылғы маусымда өте жақсы өнер көрсетіп, 111 RBI көрсеткішін орнатты, ол кейінірек Кинстонның ешбір ойыншысы жеңе алмады. Бұл тәжірибе сәтті аяқталды, бірақ команда қаржылық жағынан қиындыққа тап болды. «Иглз» командасының иесі жаман бизнесмен болды, ол команданы банкротқа жеткізбей тұрып, 65 шақырым қашықтықтағы Уилсон қаласына көшірді. Кинстонның 1956 жылы Каролина лигасына қайта оралуы ойын алаңында да, кассада да сәтті болды. «Бөркіттер» Каролина лигасының алғашқы кубогын жеңіп алды. Кинстон халқы 25 000 адамды құраған кезде, команда 140 000-нан астам жанкүйерді тартты. Бұл табыстың бір бөлігі Кинстонның бас командасы Питтсбург «Пираттары» ұсынған таланттардың арқасында болды, олардың ішінде Стив Бласс (17–3, 1.97 ERA, 209 соққысы) және Фрэнк Борк (19–7, 2.00 ERA) болды. Жанкүйерлердің қызығушылығын тартқан тағы бір фактор – «Бөркіттер» командасының қоғамдық меншікте болған алғашқы команда болуы, ол коммерциялық емес «Кинстон Иглз» бейсбол компаниясының басшылығымен жұмыс істеді, оны 18 адамнан тұратын, жалақысыз директорлар кеңесі басқарды. Пайдалар стадионды жақсартуға, команданы насияттауға және Кинстон жастарына ойын жабдықтарын ұсынуға қайта инвестицияланды. Бұл келісім Кинстонның Каролина лигасына екінші рет оралған 13 жыл бойы, 1956 жылдан бастап сақталды. 1963 жылы кіші лигалық бейсбол бүкіл ел бойынша қайта құрылды, B, C және D кластары жойылды. «Бөркіттер» командасы Анди Пафко басшылығымен жаңа «Атланта Брейвз» командасымен байланысты болды. 1964 жылдан 1966 жылға дейін «Бөркіттер» Нью-Йорк «Янкиз» командасымен байланыста болды, жанкүйерлер болашақтағы жұлдыздардың қаладан өтіп бара жатқанын көрді, соның ішінде жас Рон Гидри, ол жақын арада Американ лигасының ең үздік питчерлерінің бірі болып танылатын еді. 1970 жылдары кіші лигалық бейсболдың танымалдылығы ең төменгі деңгейге жетті және Кинстондағы қатысушылар саны маусымда 30 000-ға дейін төмендеді. Қалаға қызығушылықты қайта жандандыру қажет болды, сондықтан «Экспос» командасы көмекке жүгінді. Монреальдің жас франшизасы талантты ферма жүйесімен мақтанды. Шындығында, таланттар көп болғандықтан, олар екі жоғары деңгейдегі серіктестікті сынап көруді шешті. Ойыншыларды екіге тең бөлудің орнына, барлық үздік ойыншылар Вест-Палм-Бич клубына орналастырылды, ал жаңадан аталған «Кинстон Экспос» командасы тасталған ойыншылармен жұмыс істеуге мәжбүр болды. «Кинстон» командасы көп ұзамай Каролина лигасының қарсыластары арасында өзін асып түсетінін сезді. «Экспос» соңғы орынға түсіп, сол жылы 27 000 адам ғана қатысты. Монреаль бұл тәжірибені сәтсіз деп жариялады және маусымнан кейін Кинстоннан кетіп қалды. Бас лиганың демеушісі және жанкүйерлердің қолдауы аз болғандықтан, Кинстон да лигадан шықты. Бұрынғы әуе шақырушы Рей Кульман 1970 жылдардың соңында Каролина лигасына инвестиция салғанда Кинстонға кіші лигалық бейсболды қайта әкелді. Жаңадан аталған «Кинстон Иглз» командасы алғашқы маусымда лигаға мүше болған жоқ. Келесі маусымда олар Торонто «Блю Джейс» командасымен байланысты болды. Торонто Кинстонмен жеті жыл бірге болды, ал команда ақырында «Blue Jay» деген атқа ие болды. «Көк жаяулар» командасы «Көк жаяулар» кезеңінде бірде-бір чемпионат жеңген жоқ. Кульман мен оның әйелі команданы өздері басқарды және жыл сайын қатысушылардың тұрақты өсуін байқады. Бұл жұп командаға маркетингтік идеялар тізбегін ұсынды, олар осы күнге дейін сақталып келеді. Бұларға жарнамалық күндердің көбеюі, сауық-сауық, «Кинстон» бейсбол карталарының енгізілуі, брендті сувенирлік тауарлардың өсуі, «Кинстон» кәсіби бейсбол даңқы залының құрылуы және команданың талисманының жалдануы жатады. Жанкүйерлердің қызығушылығын тартқан тағы бір фактор – Тони Фернандес, Фред МакГриф және Сесил Филдер сияқты болашақ бас лига жұлдыздарының жинағы болды. Маусымнан кейін «Көк жаяулар» Кинстонды франшиза ретінде тастады, ал қаладағы кәсіби бейсбол тағы бір рет күмәнге ұшырады. Франчайзингті Мэриленд штатының Чарльз округіне көшіру туралы әңгімелер болды, бірақ қала «Иглз» деген атпен тәуелсіз командамен Каролина лигасында қалды. 1986 жылғы маусымда бұл команда турнир кестесінде және кассада көңіл көншіліксіз болды, көшу туралы әңгімелер қайта жаңғырды, бірақ иелігі «Кливленд Индианс» командасымен келісімге келді. Жиырма бес жыл бойы «Кливленд» және «KTribe» командалары, олардың аталған аты, сәтті серіктестікке ие болды, ол бес Каролина лигасының чемпионаттарын жеңіп алды (1988, 1991, 1994, 1997 және 2001 жылдары). Команданың құны оның алаңдағы табысымен бірге өсті. 1998 жылы Кульман команданы 100 000 долларға сатты. Франчайзинг 2001 жылы 225 000 долларға қайта сатылды және 2006 жылы 750 000 долларға үшінші рет қолы ауысты. 2008 жылы команданың құны 1,5 миллион долларға бағаланды. 1990 жылдардың аяғы мен жаңа ғасыр бойы жүз мыңнан астам қатысушылар саны қалыпты жағдайға айналды. Бас менеджер Норт Джонсон қала әкімшілігімен жақын байланыс орнатып, кәсіби бейсбол жөніндегі әкімнің комитетін құруға көмектесті. Маусымдық билеттерді сатуды және бизнеспен байланысты нығайтуға бағытталған комитет қысқа мерзім ішінде көп нәрселерге қол жеткізді. 2007 жылы қатысушылар саны шамамен жиырма мыңға артты, ал келесі жылы – он екі мыңнан астамға өсті. 2008 жылы турникеттер арқылы өткен жанкүйерлердің саны алғаш рет 100 000-нан асты. 2009 жылы жаңа иеленушілер тобы франчайзингті сатып алды, бірақ күнделікті операциялардың жалғасуын бас менеджер Норт Джонсон және кеңседегі тұрақты Шэри Массенгилл сақтап қалды, ол 2010 жылы жетекшілікке ие болды. «Кинстон Индианс» командасының соңғы басқарушысы Аарон Холберт, бұрынғы бас лига ойыншысы болды. Оның 2010 жылға дейінгі бас менеджері Шэри Массенгилл және бұрынғы көмекші бас менеджер Джесси Хейс кіші лигадағы жалғыз әйел бас менеджері/көмекші бас менеджері болып табылды. Хейс 2008 жылғы маусымда кеткеннен кейін, оның орнына келген Жанелл Буллок та әйел болды. Соңғы бас менеджер Бенджамин Джонс, бұрын «Уилсон Тобс» командасында жұмыс істеген. 2011 жылы «Индианс» командасы жылдың екі жартысында да Оңтүстік дивизионының кубогын жеңіп алды, бірақ плей-оффтың бірінші турында «Сейлем Аваланш» командасына есе жіберді. Бұл «Индианс» командасының Каролина лигасының тарихында «Берлингтон Биз» командасының бұрынғы рекордын (1958–1964) ең көп плей-оффқа қатысқан команда ретінде жеті қатарынан плей-оффқа қатысқан команда болды. «Кинстон Иглз» командасы да жағалаулық жазықтық лигасы кезеңінде жеті қатарынан плей-оффқа қатысты (1956–1962). «Кинстонның» «Кливлендпен» даму шарты 2011 жылғы маусымнан кейін аяқталды. 2012 жылы франчайзинг Солтүстік Каролина штатының Зебулон қаласына көшіріліп, «Каролина Мадкэтс» деп аталды. 2016 жылдың 22 тамызында «Техас Рейнджерс» командасы Кинстон қаласына кіші лигалық команданы қайтару жоспарларын жариялады. 2017 жылғы маусымда Каролина лигасына қосылатын, әлі атауы белгісіз A Advanced класты команда болады. 2 қарашада команда 15 тамызда сауда белгісін тіркеген «Down East Wood Ducks» деген жаңа атауды жариялады.
Kinston's re entry into Carolina League baseball in was successful both on the field and at the turnstile. The Eagles were able to claim the first of its Carolina League crowns. At a time when Kinston's population was only 25,000, the ball club attracted over 140,000 fans. Part of the lure was the talent supplied by Kinston's parent club, the Pittsburgh Pirates, which included Steve Blass (17–3, 1.97 ERA, 209 K's), and Frank Bork (19–7, 2.00 ERA). Another fan attraction was that the Eagles were for the first time a community owned team, operating under the non profit Kinston Eagles Baseball Company, run by an elected eighteen man, unpaid board of directors. Profits were reinvested into improving the stadium, promoting the team, and supplying playing equipment for the youth of Kinston. This arrangement continued through all thirteen years of Kinston's second tenure in the Carolina League, from through
In minor league baseball was restructured nationwide, with B, C and D classes eliminated. The Eagles became affiliated with the new Atlanta Braves during and , under the management of Andy Pafko. From through the Eagles were affiliation with the New York Yankees; the fans saw a lot of future all stars pass through the city including a young Ron Guidry who would soon establish himself as one of the best pitchers in the American League. During the 1970s the popularity of minor league baseball reached its lowest point and the attendance in Kinston fell to only 30,000 for the season. The city needed a revival of interest, and the Expos were turned to for help. The young Montreal franchise boasted a strong farm system with a lot of talent. So much talent in fact, that they decided to experiment with having two High A affiliates. Instead of dividing the players evenly between the two, all the top players were placed in the West Palm Beach club, while the newly renamed Kinston Expos had to make do with castoffs. The Kinston team soon found itself overmatched among its Carolina League rivals. The Expos fell to last place and attendance fell to only 27,000 for the year. Montreal declared the experiment a failure and withdrew from Kinston following the season. With no major league sponsor and very little fan support, Kinston likewise withdrew from the league. Former airline pilot Ray Kuhlman brought minor league baseball back to Kinston by investing in a Carolina League franchise in the late seventies. The renamed Kinston Eagles flew unaffiliated their first season back in the circuit in By the next campaign, they were associated with the Toronto Blue Jays. Toronto stayed with Kinston for seven years, and the team eventually took on the Blue Jay name. Kinston did not win any championships during the Blue Jays years. Kuhlman and his wife ran the team themselves and saw steady annual increases in attendance each year. The couple brought a string of marketing ideas to the team that have taken hold and remain to this day. These include increasing promotional days, fireworks displays, the introduction of Kinston baseball cards, an increase in branded souvenir merchandise, the establishment of the Kinston Professional Baseball Hall of Fame, and the hiring of a team mascot. Another fan attraction was a collection of future major league stars including Tony Fernández, Fred McGriff and Cecil Fielder. Following the season, the Blue Jays dropped Kinston as a franchise, and professional baseball in the city seemed to be in doubt once again. There was talk of moving the franchise to Charles County, Maryland, but the city remained in the Carolina League with an independent ball club that took on the Eagles name. proved to be disappointing in the standings and at the gate, and talk of a move was renewed, but ownership secured an affiliation with the Cleveland Indians during the off season. For twenty five years, Cleveland and the KTribe, as they came to be known, enjoyed a successful partnership which produced seventeen playoff appearances and five Carolina League championships (, , , and ). The value of the team has risen along with its onfield success. In , Kuhlman sold the team for $100,000. The franchise was sold again in for $225,000, and changed hands again in for $750,000. The team's value in was estimated at $1.5 million. Six figure attendance totals became the norm throughout the 1990s and into the new century. General Manager North Johnson fostered closer bonds with the mayor's office and helped create the Mayor's Committee for Professional Baseball in Dedicated to increasing season ticket sales and promoting ties with businesses, the committee accomplished much in a short span of time. Attendance increased by nearly twenty thousand in and by more than twelve thousand the following year. By , the number of fans through the turnstiles topped 100,000 for the first time since Although a new ownership group purchased the franchise in , continuity in day to day operations was maintained through general manager North Johnson, and front office mainstay Shari Massengill who took over the reins in
The Kinston Indians were last managed by Aaron Holbert, a former major league infielder. Their General Manager through the 2010 season, Shari Massengill, and former Assistant General Manager, Jessie Hays, made up the only all female General Manager/Assistant General Manager team in the Minor Leagues. When Hays departed for the 2008 season, her replacement, Janell Bullock, was also female. The final GM was Benjamin Jones, who was previously employed by the Wilson Tobs. In , the Indians won the Southern Division crown for both halves of the year, but they lost in the first round of the playoffs to the wild card team, the Salem Avalanche. It was the seventh season in a row that the Indians made the post season, which is a new Carolina League record formerly held by the Burlington Bees (–). It was the second time a Kinston team had accomplished this feat. The Kinston Eagles of the Coastal Plain League also made it to seven post seasons in a row (–). Kinston's player development contract with Cleveland ended following the 2011 season. In 2012, the franchise moved to Zebulon, North Carolina and was renamed the Carolina Mudcats. On August 22, 2016, the Texas Rangers announced plans to bring a minor league team back to Kinston. The yet to be named Class A Advanced team will join the Carolina League starting in the 2017 season. On November 2, the team announced that the new name would be the name that they trademarked on August 15, Down East Wood Ducks.
Грейнгер стадионы
Кинстон Индиандары және 1949 жылдан бері Кинстонның барлық командалары өздерінің үй ойындарын Кинстон қаласындағы 400-ші Шығыс Грейнгер даңғылында орналасқан Грейнгер стадионында өткізді. Бастапқы құрылысты 1949 жылы сәулетші Джон Роуленд 170 000 долларға, жерді есептемегенде, барлық шығындармен бірге салды. Ақшаның 150 000 доллары облигациялар шығару арқылы жиналды. Стадион қаланың меншігінде және командаға жалға берілген. Арнайы тақтада бұл құрылыс "Муниципалды стадион" деп көрсетілген, бірақ ол салынған сәттен бастап Грейнгер стадионы деп аталады. Жақындағы иелері оны Каролина лигасының басқа стадиондарымен салыстырғандағы ескілігіне байланысты "Тарихи Грейнгер стадионы" деп атады. Бұл лигадағы екінші ескі стадион еді. Грейнгер атауы Грейнгер даңғылындағы орналасқан жерінен, сондай-ақ алғашқыда Грейнгер орта мектебінің пайдалануынан шыққан. Грейнгер – Леноир округындағы танымал және ежелгі отбасы аты.
Жылдық сыйлықтар
Жыл сайын, әдетте үйдегі соңғы ойындардың демалыс күндері, Кинстон үндістері лайықтыларын марапаттаған. Команданың үздік ойыншысы сыйлығы "Капитан Пэт" Кроуфордтың құрметіне аталды. Кроуфорд Кинстон қаласында ұзақ жылдар тұрған, "Газхаус Банг" дәуірінде Сент-Луис Кардиналдары сапындағы жоғары лигаға шыққан адам. Стив Олин – Кливленд Индиандарына өткен Кинстон командасының оң қолды, су астынан тастайтын резервтік питчері болды. Ол 1993 жылы Флорида штатының Винтер-Хейвен қаласындағы жаттығу лагерінде қайық апатында қаза тапты. Ол отырған қайық пирске шағылысып, оның және тағы бір резервтік питчер Тим Крюстің өмірін қиды, ал Боб Оджеда ауыр жарақат алды. Кинстонның жыл сайынғы "Жылдың питчері" сыйлығы оның құрметіне аталды. Карьерасындағы ең қиын жағдайды жеңіп шыққан ойыншыға жыл сайын берілетін сыйлық Текс Дрейктің есімімен аталады. Дрейк Кинстон Блю Джейс командасы үшін маусымның басынан бастап бейсболшылардың бірі болды. Науқанның соңғы күні ол Ходжкин лимфомасының төртінші сатысына жеткенін білді. Клуб президенті Гэри Фицпатрик Дрейкке Торонто Блю Джейс командасының соңғы үш ойынында бейсболшы болып жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Кинстонға оралғаннан кейін Дрейк химиотерапия арқылы рагын жеңіп, өз қызметіне оралды. Кинстон командасынан жақсы спорттық рухта өнер көрсеткен ойыншыға Стив Гейдек атындағы сыйлық табысталды. Гейдек – клубтың директорлар кеңесінің бұрынғы мүшесі және Кинстон бейсбол командасының өмір бойына жанкүйері болды. Ол стадионнан отыз шақырымнан астам қашықтықта тұрса да, жиырма жылдан астам уақыт бойы барлық үйдегі ойындарға қатысты. Льюис Б. "Мэк" Макэвери бастапқы алаң сақтаушысы болып жұмыс істеді және қайтыс болғанға дейін осы қызметін атқарды. Оның жетістіктерін құрметтеу үшін команда Кинстондағы кәсіби бейсболды "сақтауға және дамытуға" ең көп үлес қосқан адамға берілетін сыйлықты құрды.
Маскоттар
Индейлердің соңғы талисманы Скаут есімді ит болды. Скаут көбінесе Индейлердің жейдесі мен бейсболкасымен көзге түсетін, бірақ оның жасаған әрекеттеріне қарай Суперменнің футболкасын немесе гавайкалық көйлекшесін де киетіні белгілі болды. Скаут бұрын Том Э. Хок деп аталған үнді талисманының орнын басты. Скаут енгізілгеннен кейін Том Э. Хок енді стадионда жанкүйерлерді қарсы алмады, бірақ 2010 жылғы маусымға дейін команданың көптеген тауарларындағы ресми логотиптерде оны көруге болады. Оның кең күлімдеген бейнесі Кливлендтің Чиф Вахуосына ұқсас. 2010 жылдың соңында команда Том Э. Хокты қамтылмаған жаңа логотиптерді ұсынды. Кинстон Торонто Блю Джейс командасының филиалы болған кезде, команданың B. J. атты құс талисманы болды. Бас жаттықтырушы Деннис Холмберг бір рет талисманның костюмін киіп, ойыннан қуылғаннан кейін көрінбейтіндей болып, қақпаға қайтып келді. Сол маусымда стадионда "Алтын коррал" леди-Джейс деп аталған оншақты жасөспірім қыз болды. Бұл тәжірибе тек бір маусымға созылды.
Жергілікті бейсбол қайраткерлері
Крис Хемейер: Хемейер «Үндістер» командасының радио дауысы болды, сонымен қатар «Тайпа сөйлейді» бағдарламасын жүргізді. «Тайпа сөйлейді» – Солтүстік Каролина штатының оңтүстік-шығысындағы жергілікті телеарналарда көрсетілетін сұхбат бағдарламасы. Бағдарлама команда мүшелерімен және қызметкерлермен сұхбаттасудан бөлек, соңғы Kinston ойындарын да көрсетті. Жаңа эпизодтар маусым ішінде аптасына бір рет эфирге шықты. Командалық аналар: Энн «Ана» Робинсон және Эвелин «Ана» Корнегай – Kinston қаласының жергілікті тұрғындары, олар команда ойыншыларын Kinston қаласында болған кезде қабылдады. «Ана» Робинсон ағымдағы франшизаның алғашқы он бір жылында (1987–1997) ойыншыларды қабылдаса, «Ана» Корнегай 2010 жылы қайтыс болғанға дейін осы міндеттерді өз мойнына алды. Үйде бір уақытта аз ғана ойыншы болса да, бұл үйлер клуб үшін танымал кездесу орнына және өз үйіне айналды. Осыған дейін ойыншылар тұрақты өмірлік ортаны құруда қиындықтарға тап болған. Рон Гидри өзінің автобиографиясында, ол резервтік міндетте болғанда жалдаған үйінен айырылып қалғанын айтады. Дэвид Уэллс Kinston қаласындағы уақытында бір жерден екінші жерге көшіп-қоныс аударғаны туралы ұқсас оқиғаларды бөліседі. Делмонт Миллер: (30 наурыз 1966 – 25 қазан 2008): Миллер ұзақ жылдар бойы «Үндістер» командасының есеп тақтасы операторы болды. Оның әр «KTribe» ойыны алдындағы бірінші иннингтегі әзіл-қалжыңдары мен «шақырулары» Grainger стадионында дәстүрге айналды. Делмонттың жанкүйерлер мен ойыншылар арасындағы танымалдылығын ескере отырып, Kinston бас кеңсесі арнайы «Делмонт Миллер кештерін» өткізді және оның ерекше тұлғасын пайдаланып жарнамалық акциялар ұйымдастырды. Оның стадиондағы жиырма жылдан астамғы мансабы бірнеше иеленушілерді және тіпті жоғары лигаға қосылудың өзгеруін қамтыды. Есеп тақтасы операторы болғанға дейін ол Kinston Blue Jays командасының клуб ассистенты болды. Оның есімі әкесінің Del Monte өнімдеріне деген сүйіспеншілігінен туындаған. 2008 жылдың 25 қазанында 42 жастағы Миллер күшті жүрек талмасынан қайтыс болды. Смеральдолар: Роберт Смеральдо және Роберт Смеральдо кіші – бұл команданың ұзақ жылдар бойы клуб үйінің менеджерлері болған әке мен бала. Үлкен Смеральдо қайтыс болды. Оның ұлы енді командада жұмыс істемейді.
Плей-офф
1981 жылғы маусым: Жартылай финалда «Пенинсула» командасына 1–0 есебімен ұтылды. 1985 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасына 2–0 есебімен ұтылды. 1987 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасын 2–0 есебімен жеңді; чемпионатта «Салем» командасына 3–1 есебімен ұтылды. 1988 жылғы маусым: «Линчбург» командасын 3–2 есебімен жеңіп, чемпион атанды. 1990 жылғы маусым: Чемпионатта «Фредерик» командасына 3–2 есебімен ұтылды. 1991 жылғы маусым: «Линчбург» командасын 3–0 есебімен жеңіп, чемпион атанды. 1993 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасына 2–1 есебімен ұтылды. 1995 жылғы маусым: «Уилмингтон» командасын 3–0 есебімен жеңіп, чемпион атанды. 1996 жылғы маусым: Жартылай финалда «Дурхэм» командасын 2–1 есебімен жеңді; чемпионатта «Уилмингтон» командасына 3–1 есебімен ұтылды. 1997 жылғы маусым: Чемпионатта «Линчбург» командасына 3–1 есебімен ұтылды. 1999 жылғы маусым: Жартылай финалда «Майртл-Бич» командасына 2–1 есебімен ұтылды. 2001 жылғы маусым: Жартылай финалда «Салем» командасына 2–1 есебімен ұтылды. 2002 жылғы маусым: Жартылай финалда «Майртл-Бич» командасын 2–0 есебімен жеңді; чемпионатта «Линчбург» командасына 3–1 есебімен ұтылды. 2003 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасына 2–0 есебімен ұтылды. 2004 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасын 2–1 есебімен жеңді; «Уилмингтон» командасын 3–2 есебімен жеңіп, чемпион атанды. 2005 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасын 2–0 есебімен жеңді; чемпионатта «Фредерик» командасына 3–2 есебімен ұтылды. 2006 жылғы маусым: Жартылай финалда «Салем» командасын 2–0 есебімен жеңді; «Фредерик» командасын 3–0 есебімен жеңіп, лига чемпионы атанды. 2007 жылғы маусым: Жартылай финалда «Салем» командасына 2–1 есебімен ұтылды. 2010 жылғы маусым: Жартылай финалда «Уинстон-Салем» командасына 3–0 есебімен ұтылды. 2011 жылғы маусым: Жартылай финалда «Майртл-Бич» командасын 3–1 есебімен жеңді; чемпионатта «Фредерик» командасына 3–1 есебімен ұтылды.
Газеттер
1908 жылғы маусымның нөмірлері жоқ. Қалған барлық маусымдардың нөмірлері микрофильм түрінде Леноир қауымдық колледжінде сақтаулы.