Уильям Волькер қоры: еркіндік пен қайырымдылық тарихы

Кіріспе

Бұрынғы қайырымдылық қоры «Уильям Волкер қоры» 1932 жылы Канзас-Сити, Миссури штатындағы кәсіпкер және үй жиһаздары саласындағы ірі кәсіпкер Уильям Волкер құрған қайырымдылық қоры болды. Волкер бұл қорды мұқтаждарға көмек көрсету, Канзас-Ситидің денсаулық сақтау және білім беру жүйелерін жақсарту, сондай-ақ қалалық басқарудағы жемқорлық саясатына қарсы күресу мақсатында құрды. 1947 жылы Волкер қайтыс болғаннан кейін, оның туысы Гарольд В. Луноу қордың бұрынғы мақсатын жалғастырды, бірақ сонымен қатар қорды еркін нарық экономикасы туралы идеяларды тарату және насихаттау үшін де пайдаланды. Луноу қордың басқарушысы болған кезеңде «Уильям Волкер қоры» көп көлемде қаржыға ие болған санаулы либертариандық ұйымдардың біріне айналды, бұл оны АҚШ-тағы қазіргі либертариандық және консервативтік қозғалыстарды дамытудағы маңызды лидерге айналдырды.

Уильям Волкер және қордың құрылуы

Уильям Волкер 1859 жылы Германияның Ганновер қаласында дүниеге келді. Оның отбасы 1871 жылы Америка Құрама Штаттарына көшіп, қаланың бір бөлігін өрттен кейін қалпына келтіргеннен кейін қазан айында Чикагоға қоныстанды. Ресми өмірбаян бойынша, Волкер «әлемнің барлық аймақтарынан келген қайырымды адамдардың қолдауымен құрылған, кең ауқымды, спонтанды көмек көрсету жүйесін көрді» (23). Отбасылық дәстүрге сәйкес, бұл оқиға Волкерді жеке қайырымдылықтың күшіне сендірді. Чикагода неміс иммигранты ретінде өскен Волкерді қайырымдылыққа оның анасы берген пиетистік христиандық рухы ынталандырды, ол Матай ілтебігінен анонимді сыйлық беру туралы аятты ерекше атап өтті. Канзас-Ситиде ол күнделікті түрде қайырымдылық жасады, әсіресе ұйымдастырылған қайырымдылық қорымен қамтамасыз етілмегендерге көмек көрсетті. Волкер евангелиелік құндылықтармен тәрбиеленді, ол жақсы жұмыс істеуді және шаруашылдықты қалайтынын, мұқтаждарға көмектесуді, бірақ тегін ақша беруге қарсы болды. Волкердің туған Германиясындағы әл-ауқат желілері гильдиялық дәстүрлерден пайда болды, бұл кедейлікті жеңілдетудің ұжымдық тәсілін ұсынды, мұнда көмек қысқа мерзімді жұмыс жобаларымен алмастырылды немесе тікелей төлемнің орнына қысқа мерзімді несие ретінде берілді. 1909 жылы Волкер және оның серіктестері өздерінің мандатын кеңейтіп, қасірет пен кедейлікті жеңу үшін Қоғамдық әл-ауқат жөніндегі кеңес құрды. Олар кедейліктің себептерін зерттеу және халықты соған қарсы тәрбиелеу арқылы кедейлікті жоюға тырысты. Олар әлеуметтік жұмыскерлерді оқытып, тегін заңдық көмек көрсетіп, кедейлерге қарыз беріп, тіпті бизнесті қауіпсіздік пен «әдептілік» үшін тексерді. Канзас-Ситидегі қылмысқа көп жыл бойы назар аударғанмен, кеңес жемқорлық саясатын қолға алу үшін өз аясын кеңейткенде, көп ұзамай қиындыққа тап болды – әсіресе Пендергаст ағайындыларынан. Пендергаст ағайындылары Кензас-Ситидің Батыс Боттомс ауданындағы кедейлерді (көбінесе иммигранттар, католиктер және біліктілігі жоқ жұмысшылар) көмір отыны және басқа да қаржылық көмекпен қамтамасыз ету арқылы олардың саяси мәселелердегі қолдауын алды. Бұл арандату Пендергасттарға Батыс Боттомсты (қомар ойындары мен басқа да жамандықтарға әйгілі индустриялық және ойын-сауық ауданы) басқару арқылы байыуға мүмкіндік берді. Пендергаст машинасының махинацияларына байланысты Батыс Боттомс көбінесе Тыйым салуды елемеді. Волкердің кеңесін қауіп ретінде қарастырған «Босс Том» Пендергаст өзінің саяси байланыстарын қаланың қаржыландыруын тоқтату үшін пайдаланды. Бұл топтың қаржылық қажеттіліктерін Волкерге жүктеді. Пендергаст өзінің жақтастарының кеңеске тағайындалуын да қамтамасыз етті, 1918 жылға қарай ол өзінің саяси машинасының бір бөлігіне айналды. Қордың жарғысында «ауруларға, қарттарға және көмексіздерге күтім жасау», «адамдардың физикалық, психикалық, моральдық және рухани жақсартуы үшін құралдар мен мүмкіндіктер беру», «тұрмыс және еңбек жағдайларын жақсарту» және «білім беру және білім беру мүмкіндіктерін» ұсыну туралы айтылған (209–210). «Сайлаушылар бұрын-соңды болмаған көлемде сайлауға келгенде, түстен бұрын көптеген ұрыстар мен ұрланулар тіркелді». Таңдау Пендергасттың қолдауымен келген демократиялық кандидаттар мен реформаторлық Азаматтар бірігуі кандидаттарының (республикалықтар мен Пендергастқа қарсы шыққан демократтар) арасында болды. Азаматтардың бірігуі партиясын Миссури университетінің бұрынғы президенті доктор Росс Хилл басқарды, ол Пендергасттың демократ мэрі Брайс Э. Смитті көптеп пара алу, алаяқтық жасау және полиция бөлімінің гангстерлермен келісімге келуіне жол беруіне айыптады. Машина реформаторларға екі кеңес орыннан айырылды, бірақ көбінесе үстемдік танытты, осылайша Пендергасттың беделін бүкіл штат бойынша арттырды. Сайлаудағы сәтсіздікке қарамастан, Луноу Волкердің қаржысын пайдаланып, Пендергасттың саяси машинасымен күресу үшін саяси реформаларға ұдайы қолдау көрсетті. Луноудың басшылығымен қор назарын Канзас-Сити аймағындағы қайырымдылық ұйымдарынан ауыстырып, АҚШ-тағы Ескі Оң және австриялық экономикалық ой-пікірді қабылдауды арттыру үшін бірқатар стратегияларды жүзеге асыра бастады. Осы кезеңде Луноу Ф. А. Хайектің «Құлдыққа апаратын жол» сияқты кітаптарын оқып, классикалық либерализмнің жақтаушысы болды. Луноудың осы идеяларға берілгендігі арта түскенде, ол Волкер қорынан либералдық және консервативтік мақсаттарға үлкен үлес қосты. Қор Фридрих Хайекті Чикаго университетіне әкелуде маңызды рөл атқарды. Сондай-ақ ол сол кезде американдық университеттерде орналаса алмаған көптеген классикалық либерал ғалымдарын, мысалы Людвиг фон Мизес және Аарон Директорды қолдауға көмектесті. Ұлттық кітап қорының еншілес компаниясы арқылы Волкер қоры АҚШ-тың барлық колледж кітапханаларына либералдық және консервативтік ғалымдардың кітаптарын таратты.

William Volker was born in Hanover, Germany, in 1859, and his family immigrated to the United States in 1871 and settled in Chicago in October after the Great Fire destroyed portions of the city. According to his official biography, Volker "saw the operations of a vast spontaneous system of relief supported by charitable persons from every section of the world" (23). According to family tradition, the event convinced Volker of the power of private charity. Volker growing up as a German immigrant in Chicago was further motivated towards charity by the pietist Christianity passed on to him by his mother who stressed a passage from the Gospel of Matthew about anonymous giving. In Kansas City he practiced daily giving – especially towards those whose needs were not met by organized charities. The Evangelical values Volker had been raised with favored hard work and frugality, assisting the needy but rejecting the concept of handouts. Welfare networks in Volker's native Germany, developing from guild traditions, provided a collective means for alleviating poverty where relief was traded for short work projects or was issued as short term loans rather than a direct payment of unearned money. In 1909 Volker and his associates expanded their mandate and became the Board of Public Welfare in an effort to fight squalor and poverty. They would seek to end poverty by researching its causes and educating the populace against them. They would train social workers, provide free legal services, loan money to the poor, and even inspect business for safety and "moral decency". Despite years of success when focusing on criminality in Kansas City, when the board expanded its scope to take on corrupt machine politics it soon ran into difficulty – specifically from the Pendergast brothers. By providing the poor (consisting mostly of immigrants, Catholics, and unskilled laborers) in the West Bottoms area of Kansas City, with coal fuel and other financial assistance the Pendergast brothers were able to rely on their grateful support for political issues. This arrangement allowed the Pendergasts to enrich themselves by managing the West Bottoms (an industrial and entertainment district infamous for the availability of gambling and other vices). Due to the machinations of the Pendergast machine, West Bottoms largely disregarded Prohibition. Seeing Volker's Board as a threat, "Boss Tom" Pendergast used his political connections to have the city drop its funding. This shifted the groups financial needs onto Volker. Pendergast also used his influence to get his supporters appointed to the Board, until by 1918 it had become little more than an extension of his political machine. The fund's articles of incorporation claimed it would "care for the sick, aged and helpless"; "provide means and facilities for the physical, mental, moral and spiritual betterment of persons"; "improve living and working conditions"; and provide "education and educational facilities" (209–210). where "numerous sluggings and reported kidnappings were recorded before noon as voters went to the polls in unprecedented numbers." The choice was between the Pendergast endorsed Democratic candidates against the reformist Citizens Fusion candidates (drawn from Republicans and those Democrats that opposed Pendergast). The Citizens Fusion party was headed by Dr. Ross Hill, former president of the University of Missouri who accused Pendergast's Democratic Mayor Bryce E. Smith of wholesale graft, fraud, and allowing collusion of the police department with gangsters. The machine lost two council seats to the reformers but otherwise dominated, thereby enhancing Pendergast's image state wide. Despite the electoral set back, Luhnow continued to press for political reform using Volker's financing to fight Pendergast's political machine. Under Luhnow's administration the fund shifted its focus away from charities in the Kansas City area and began pursuing a number of strategies for increasing the acceptance of Old Right and Austrian economics thought in the United States. During this period, Luhnow read books like F. A. Hayek's The Road to Serfdom and became a proponent of classical liberalism. As Luhnow's commitment to these ideas grew, he used the Volker Fund to give sizable contributions to libertarian and conservative causes. The Fund was instrumental in bringing Friedrich Hayek to the University of Chicago. It also helped support many other classical liberal scholars who at the time could not obtain positions in American universities, such as Ludwig von Mises and Aaron Director. Through its subsidiary the National Book Foundation, the Volker Fund gave away books authored by libertarian and conservative academics to college libraries throughout the U. S.

«Жақсы рекрутер» Ф. А. Харпердің тікелей басшылығымен қор жүйелі түрде көптеген жас либералдық және консервативтік ғалымдарды тартты.

Дау-жанжал және құлдырау

1960 жылдардың басында Луноудың қорды басқаруы үнемі өзгеріп, тұрақсыздыққа ұшырады, ал 1963 жылдың басында ол Харпер мен Ротбардты қоса, көптеген қызметкерлерін кенеттен жұмыстан босатты. Ол Рашдуниден кейін көп ұзамай өзі де жұмыстан шығарылды. Рашдуни/Хогган даулары Бьерли мен Коучты орталыққа қолдау табуға тырыстырды, тіпті Луноу қарттап, ауырып, ұйымды қолдауға шамасы келмей қалғанда да. Олар Стэнфорд университеті мен Гувер институтына қалған Волкер ақшасының бірнеше миллион долларын ұсынып, бірақ қолдау алмады. Орталықтың қызметі қысқа болды және 1964 жылдың соңында Коуч пен Бирли Стэнфорд пен Гуверден қолдау ала алмағандықтан жабылды. Қордың құжаттары жоғалып кетті.