Кіріспе
1982 жылы Альбертаның жалпы сайлауы 1982 жылғы 2 қарашада Альберта Заң шығарушы Ассамблеясының мүшелерін сайлау үшін өтті. 1979 жылы прогрессивті консерваторлардың күшті жеңісінен бері төрт жылдан аспаған еді. Премьер-министр Питер Лаухидтің федералды үкіметпен қарым-қатынастағы әлсіздігіне наразылық білдіріп, әсіресе оның өте таныс емес Ұлттық энергетикалық бағдарламаны қабылдауына байланысты наразылықты пайдаланатын, жаңа партияларды, ең бастысы Батыс Канада концепциясын күтпеген жағдайда ұстап алу үшін мерзімінен бұрын сайлау шақыруды шешті. Батыс Канада концепциясының өкілі Гордон Кеслер жыл басында өткен қосымша сайлауда жеңіске жеткен еді, сондықтан Лаухид Батыс Канада концепциясымен ертерек күресудің дұрыс екенін түсінді. Содан кейін Лаухид Альберталықтарды Оттаваға ашуланған, бірақ Батыс Канада концепциясына алаңдағандықтан, сепаратистік партияға дауыс берсе, сепаратистік үкіметке ие болуы мүмкін екенін ескертіп, қорқыту тактикасына негізделген науқан жүргізді. Лаухид сондай-ақ 1974 жылы үкімет сатып алған Pacific Western Airlines әуе компаниясын сатуға уәде берді. Бұл стратегия торилер үшін тиімді болды, олар төртінші рет үкіметке сайланды және 1975 жылғы сайлауда қол жеткізген 62% дауыс деңгейіне оралды. Бұл торилерге заң шығарушы органда 75 орын берді – провинция тарихындағы екінші ірі көпшілік үкімет. Осылайша олар оппозицияны барлығы 4 депутатқа дейін қысқартты. Альберта либералдық партиясы Ұлттық энергетикалық бағдарламаның салдарынан жазаланды. Партия үштен бір бөлігінде кандидаттарды тікелей ұсына алмады, бұл партия тарихындағы ең нашар көрсеткіштердің біріне әкелді. Әлеуметтік кредит партиясы 1971 жылы билікті жоғалтып, он жыл бойы далада қалғаннан кейін ең төменгі деңгейге жетті. Болашақты болжайтын белгі ретінде, Әлеуметтік кредит партиясының көшбасшысы Роберт Кертис Кларк 1979 жылғы сайлаудан кейін көп ұзамай артқы қатарға көшті және 1981 жылы саясаттан кетіп қалды. Кларктың бұрынғы Олдс-Дидсбери округі келесі сайлауда Батыс Канада концепциясына айқын жеңіліске ұшырады, нәтижесінде Әлеуметтік кредит партиясы ресми партия мәртебесіне жетпей, үш орынға дейін азайды. 1982 жылдың наурыз айында Әлеуметтік кредит партиясының парламенттік көшбасшысы Реймонд Спикер партия сайлауға қатыспайтынын жариялады. Партияны тарату туралы ұсыныс енгізілді, бірақ ол қабылданбады. 1982 жылғы сайлауға арналған жарлықтар шығарылғаннан кейін, қалған үш Әлеуметтік кредит партиясы депутатының екеуі, Спикер және Уолт Бак, партиядан тәуелсіз кандидат ретінде қайта сайлану үшін отставкаға кетті. Үшіншісі, Фред Мандевилл, қайта сайлануға түсуден бас тартты. 1935 жылдан бері алғаш рет биліктегілер мен толық уақытты көшбасшы болмағандықтан, партияның халық дауысының үлесі шамамен 20%-дан 1%-ға дейін төмендеді. 1935 жылдан бері алғаш рет заң шығарушы органға өте алмады және енді қайтып оралмады. Алайда Спикер мен Бак қайта сайланды және кейіннен оппозициялық мәртебеден бас тартқаннан кейін Альбертаның өкілді партиясын құрды. Грант Нотли басқаратын Жаңа демократиялық партия Рей Мартин заң шығарушы органға сайланғанда ресми оппозиция болды. Нотли он жылдан астам уақыт бойы Жаңа демократиялық партияның жалғыз депутаты болды. Канаданың төрт батыс провинциясын бөліп, жаңа ел құруды жақтаған Батыс Канада концепциясы партиясы, Кеслер сайлауда жеңіске жетіп, Альберта заң шығарушы органында орын алғанда, канадалықтарды таң қалдырды. Кеслер сайлау округін Олдс-Дидсбериден ауыстырып, Хайвудтан қатысқаннан кейін бұл сайлауда орындығынан айырылғанымен, Батыс Канада концепциясы партиясы халық дауысының шамамен 12%-ын жеңіп алды. Алберта реформа қозғалысы, бұрынғы прогрессивті консервативті Том Синдлингер құрған жаңа партия сайлау жарияланғанда күтпеген жағдайға түсті және Калгари Буффалодағы жалғыз орындығынан айырылды.
The 1982 Alberta general election was held on November 2, 1982, to elect members of the Legislative Assembly of Alberta. Less than four years had passed since the Progressive Conservatives won their landslide victory in 1979. Premier Peter Lougheed decided to call a snap election to catch fledgling new parties off guard, most notably the separatist Western Canada Concept which was capitalizing on anger over Lougheed's perceived weakness in dealings with the federal government, in particular his acceptance of the hugely unpopular National Energy Program. The WCC's Gordon Kesler had won a by election earlier in the year, and Lougheed decided that it would be wise to stage a showdown with the WCC sooner rather than later. Lougheed then proceeded to mount a campaign based largely on scare tactics, warning Albertans angry with Ottawa but yet uneasy with the WCC that they could end up with a separatist government by voting for a separatist party. Lougheed would also promise to sell the government owned airline Pacific Western Airlines, which the Lougheed government had purchased in 1974. The strategy worked for the Tories, who won their fourth consecutive term in government, and returned to the 62% popular vote level it had attained in the 1975 election. This netted the Tories 75 seats in the legislature—in terms of percentage of seats won, the second largest majority government in the province's history. In the process, they reduced the opposition to only four MLAs in total. The Alberta Liberal Party was punished in the wake of the NEP. Barely able to field candidates in a third of the ridings, it went down to one of its worst showings in party history. The Social Credit Party bottomed out after spending a decade in the wilderness after losing power in 1971. In a harbinger of things to come, Socred leader Robert Curtis Clark returned to the backbench shortly after the 1979 election, and retired from politics in 1981. Clark's old seat of Olds Didsbury was resoundingly lost to the WCC in the ensuing by election, dropping the Socreds to only three seats, one short of official party status. In March 1982, Socred parliamentary leader Raymond Speaker announced the Socreds would sit out the election. A resolution was put forward to disband the party, but failed. After the writs were issued for the 1982 election, two of the remaining three Socred MLAs, Speaker and Walt Buck, resigned from the party to run for reelection as independents. The third, Fred Mandeville, opted not to run for reelection. With no incumbents for the first time since 1935 and no full time leader, the party's share of the popular vote fell from almost 20% to less than one percent. It was shut out of the legislature for the first time since 1935, never to return. Speaker and Buck, however, did win reelection, and later formed the Representative Party of Alberta after being denied opposition status. The New Democratic Party, led by Grant Notley, became the official opposition when Ray Martin was elected to the legislature. Notley had been the sole NDP MLA for more than a decade. The WCC, a party that advocated the separation of the four western provinces of Canada to form a new country, had surprised Canadians when Kesler won his by election and took a seat in the Alberta legislature. Although Kesler lost his seat in this election after he changed electoral districts from Olds Didsbury and ran in Highwood, the WCC won almost 12% of the popular vote. The Alberta Reform Movement, a new party founded by ex Progressive Conservative Tom Sindlinger was caught unaware when the election was called, and ended up losing its only seat in Calgary Buffalo.
Пікірсауалдар
+ Провинциялық деңгейде дауыс беру ниеттерінің өзгеруі Сауалнама фирмасы Сауалнаманың соңғы күні Дереккөз PCA ANDP WCC ALP ASC Басқалар Белгісіз ME (Қате маржасы) Үлгі Сайлау 1982 жылғы 2 қараша 1982 жылғы 62.2818.7511.761.810.83Alberta Report 1982 жылғы 26 қыркүйек 7115752Alberta Report 1982 жылғы 26 қыркүйек 5217207331Сайлау 1979 жылғы 14 наурыз 57.4015.75—6.1619.87