Кіріспе

Dog Man Star – 1994 жылғы қазан айында Nude Records лейблында шыққан ағылшын Suede альтернативті рок тобының екінші альбомы. Альбом 1994 жылдың басында Лондонның Master Rock студиясында жазылды, продюсері – Эд Буллер. Бұл гитарист Бернард Батлер қатысқан соңғы Suede альбомы болды; оның және әнші Брет Андерсон арасындағы қарым-қатынастың ушығуы Батлердің жазу жұмысы аяқталмас бұрын топтан кетуіне әкелді. Осының салдарынан альбомдағы кейбір тректерді студиялық музыканттардың көмегімен аяқтауға тура келді. Олардың дебюттік альбомы Suede, Дэвид Боуи мен The Smiths әсерін көрсеткенімен, бағытталған музыкалық ағымнан тыс, бұл альбом топтың "бритпоп" тобынан ерекшеленгенін көрсетті. Көптеген сыншылар "Dog Man Star" альбомын шедевр деп бағаласа, Suede тобының 2003 жылы тарауы мен "Bloodsports" альбомының жарық көргеніне арадағы он жылда "Dog Man Star" классикалық рок альбомы ретінде үлкен құрметке ие болды. 2013 жылғы қазан айында NME журналы бұл альбомды барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы тізімінде 31-орынға қойды.

Өмірбаян

1994 жылдың басында Suede тобы «Stay Together» атты жеке синглын шығаруға дайындалып тұрғанда, топтың көңіл-күйі төмендеп кетті. Батлердің әкесі, топ екінші американдық турнесін бастауға азықалғанда қайтыс болды. Турның алғашқы аптасы жойылды, және Suede Нью-Йорктан Лондонға қайтып ұшты. Турне қайта басталғанда, Батлер – жақында ғана қайғыға ұшыраған және қалыңдығы Элизаға үйленген – топтың қалған бөлігінен бұрынғыдан да алыс жүрді. Батлердің айтуынша, «олар тойға баруға құлшынбайтын адаммен гастрольде жүргендеріне ашуланып қалды». Ол тіпті жеке, таксимен немесе «Cranberries» тобының автобусымен саяхаттап жүрді. Содан кейін Атлантада Suede тобы «Cranberries» тобының алдында өнер көрсетуге мәжбүр болды, олардың жақындағы «Linger» хитінен кейін оларға қызығушылық артып, көрермендердің саны көбейді. Топ Cranberries тобына үш жерде соңғы орын беруге келісті, себебі олардың әндері радиода жиі ойнатылып жатты; Андерсон «бұл бәсекелестік әреңескерлікке айналып кетті» деді. Нью-Йоркке келген кезде Suede тобының шыдауы жетпеді, және соңғы бірнеше концерттері жойылды. Дауылшы Саймон Гилберттің айтуынша, Батлердің мінезі төзбес болып, онымен жұмыс істеу мүмкін емес еді, және топ енді бірге жұмыс істей алмады. Suede тобының келесі альбомын жазу үшін Андерсон Солтүстік Лондонның Хайгейт ауданына көшіп, оқшауланған пәтерде тұрып, ән мәтіндерін жазуға кірісті; бұл оқиғалар Love and Poison тобының тарихында егжей-тегжейлі сипатталған. Албұмды кейінірек жазушы Ник Дюерден «онжылдықтың ең мақтаншы, әрі тым әуелі британдық рок альбомы» деп атады. Андерсон оның күшті дыбысының себебін психоделикалық препараттарды қолданумен байланыстырды: «Мен сол кезде қышқылды көп қолдандым, және менің ойымша, осының арқасында бізге шекараны кеңейтуге сенімділік келді».

Жазу және өндіріс

Альбом 1994 жылдың 22 наурызы мен 26 шілдесі аралығында Лондонның Килберн қаласындағы Master Rock студиясында жазылған. Репетициялар өте шиеленісті болды және топты екі лагерьге бөлуге әкеп соқты. Батлердің жеке бағыты болды, ол жиі топтың қалған мүшелерімен және продюсер Эд Буллермен келіспейтін, оның бірінші альбомды жазу кезіндегі жұмысына күмәнмен қарады. Буллердің айтуынша, Батлер мен топтың қалған бөлігі студияда бірге бірде-бір рет болған жоқ, мүмкін бірнеше сағаттан аспаған. Әннің соңында Батлер арнаны ауыстырып, "Әйел әлемі" фильмінен Лорен Баколдың диалогын естуге болады. Буллер сондай-ақ, Батлердің машинасының шатырында отырып, "The Wild Ones" әніне кіріспе ойнағанын айтты. "Асфальт әлемі" мен "Жабайылар" әнінің эксперименталды соңы осы оқиғадан туындады. Осман кейінірек Батлердің шығармалары тым эксперименталды екенін айтты: "Көптеген музыкалық идеялар тым күшті болды. Олар тыңдаушыға дөрекілік көрсетіп, олардан тым көп күтіп отырды." "Асфальт әлемі" туралы дау-дамай альбомның қалған бөлігіне де әсер етті, өйткені Батлер Эд Буллердің жұмысына көбірек наразылық білдірді. 2005 жылғы сұхбатта гитарист өз позициясын сақтап, Буллердің "қорқынышты, саспақ жұмыс жасағанын" мәлімдеді. Батлер Буллерді жұмыстан босатуды және өзі жеке жазбаны өндіруді қалады. Кейінірек Батлер продюсер ретінде Крис Томасты ұсынғаны белгілі болды. Томас тәжірибелі болған және бұрын панк-рок тобы The Pretenders және Sex Pistols-пен жұмыс істеген; алайда, Suede лейблі Nude Records оны тым қымбат деп санады. Nude иесі Саул Галперн гитаристпен келісу мүмкін болмағанын және ол өзіне де, Буллерге де қорқыныш көрсеткенін мәлімдеді. Буллер телефон арқылы пышақ сызылғандай дыбыс естігенін айтады. Батлер топқа және олардың басшылығына ультиматум қойды: Буллерді жұмыстан босатса, онда ол кетеді. Топтың қалған бөлігі Батлердің талаптарын орындаудан бас тартып, ол жазба аяқталғанға дейін кете берді. Батлер өзінің топтан қуылғанын айтты, себебі ол бір күні студияға келгенде кіруге рұқсат берілмеді. Ол келесі күні гитарасын алуға оралды, және оған интерком арқылы гитарасы көшеде қалдырылатыны айтылды (Буллер бұл туралы дау көтеріп, гитаралар студияның қабылдау бөлмесінде қалдырылғанын мәлімдеді). Suede менеджері Чарли Чарльтон екі тарап арасында келісімге келу үшін соңғы әрекет жасады; алайда, телефон арқылы сөйлескенде Батлер Андерсонға "сен нағыз тыңшысың" деген сөздерді айтты. Андерсон акустикалық гитарада ойнауды ұсынды. Батлер кейін "Still Life" әнінің финалдық оркестрлік аранжировкасын да сынға алды. Осман мен Буллер соңғы альбом туралы ұқсас пікірде болды. Буллер "Still Life" әнін "әртүрлі" деп сипаттады; ол "Жаңа буын" әнінің тоналығы дұрыс емес екенін, ал оның барабандары мен миксі "қорқынышты" екенін айтты.

Табыс пен тақырыптар

Нью-Йорк таймс газетінде жазған Нил Штраус былай деді: "Dog Man Star – глэм-рок пен арт-рок кездескен дәуірге көз жүгіртеді, әсем әдемі ұйымдастырылған әндері Дэвид Боуиге еске салатын тойқынмен орындалады және 40-қа жуық мүшелі оркестрден ескі Moog синтезаторына дейін әртүрлі музыкалық аспаптармен сүйемелдейді". Боуидің ықпалы бұрынғыдан да күшті болды, бірақ дебютінен айырмашылығы, Suede қараңғырақ және мелодрамалық дыбысқа көшті. Көптеген сыншылар "The Power" әнін Боуиге ең айқын құрмет ретінде атады. Батлер The Smiths тобының "The Queen is Dead", Joy Division тобының "Closer", Marc and the Mambas тобының "Torment and Toreros" және The Righteous Brothers тобының "You've Lost That Lovin' Feeling" әндерінен шабыт алды. Бір сыншы былай деп пікір білдірді: "Әнге лайықты кіріспе, құлшынысқа шақыратын оркестрлік финал және махаббат, секс, есірткі және жоғалту туралы байланысты әңгіме бар". Андерсон киноның күшті әсерін сезінді және Хайгейтте жеке өмір сүрген кезінде әр түнде "Performance" фильмін көретінін мойындады. Сыншылар альбомның кинематографиялық әсерін атап өтті, Саймон Прайс Андерсон қаланы "өз өмірінің трагедиялық ерлігі үшін кинематографиялық фон ретінде пайдаланғанын" жазды. Radio Times газеті Suede-тің таныс лирикалық тақырыптары туралы былай деп жазды: "Ол [Андерсон] оны ескі Голливуд пен қайғылы, күнделікті махаббат оқиғаларына сүйене отырып, терең және мәңгілік нәрсемен алмастыратын болады". Әннің ерекше стилі мен сөздері сыншыларды таң қалдырды, кейбіреулері әсер алмады, ал Стюарт Макони әннің "жасырын, бұзылған атмосферасы бар, ол оны тамаша ашылушы етеді" деп ойлады. Андерсонның сөзіне сәйкес, екі ән де оқшаулану тақырыбын көтеріп, қиял персонаждарымен қарым-қатынас құруға ұмтылыс жайлы айтады, ал нақты адамдар емес. Әннің алғашқы жолы – "Ол түн сияқты сұлулықпен жүреді" – Байронның өлеңінен алынған. Андерсон марқұм американдық актер Джеймс Динмен бірге есірткі қолданған туралы арманды сипаттаған "Daddy's Speeding" атты жобалау сөзді жазды. "Black or Blue" әні нәсілдік төзбеушілік туралы және апатқа ұшыраған аралас нәсілдік махаббат туралы әңгімелейді. Сыншылар әнді "Вест-Сайд Стори" секілді көркем шығармамен салыстырды. Андерсонның айтуынша, "The 2 of Us" атты фортепиано балладасы байлық пен атақ-даңқтың аясындағы жалғыздық туралы, бір-бірімен эмоционалды байланыс құра алмайтын кәсіби жұп туралы. Онда Андерсонның альбомдағы сүйікті сөздері бар: қар жауып, үнсіз бетке жол жазады. Бастапқыда орта бөлімінде стэп билеушінің дыбысы естілді. Ол алынып тасталды және оның орнына флейта қосылды. Атау Suede-тің эволюциясының мақтанышпен қорытындысы ретінде қарастырылды. "Бұл амбиция туралы жазба болуы керек еді; сіз өзіңізді неге айналдыра аласыз?" Алғашқы мұқаба дизайны Пазолинидің "Сало" фильмінен алынған сурет болатын. 1971 жылы американдық фотограф Джоан Леонард түсірген алдыңғы мұқабадағы сурет бастапқыда "Салқын таңдағы қайғылы армандар" деп аталды, ал артқы сурет "Жоғалған армандар" деп аталды. Андерсон: "Менің ойымша, бөлмедегі төсектегі жігіттің бейнесі маған ұнады. Бұл әннің күйзелісі мен жыныстық тартымдылығы бар, менің ойымша, альбомдағы әндер сияқты".