The Band тобының 1970 жылғы "Stage Fright" альбомы туралы: "The Shape I'm In" және "Stage Fright" әндері, мазмұны, сын, тарихы. Музыка, лирика, тақырыптар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Stage Fright – 1970 жылы шыққан канадалық-американдық The Band тобының үшінші студиялық альбомы. Онда топтың ең танымал әндерінің екеуі – «The Shape I'm In» және «Stage Fright» болды. Екеуі де шабыттандырылған вокалдық орындауды (сәйкесінше Ричард Мануэль мен Рик Данко орындаған) көрсетіп, топтың тікелей эфирдегі тұрақты әндеріне айналды. Stage Fright – қарама-қайшылықты туынды, ол көтеріңкі музыка мен көңілсіз лириканы үйлестіріп, бейбітшілік, қашу және жеңілтек тақырыптарын зерттейді. Бұл тақырыптар меланхолияның, алаңдаушылықтың және шаршаудың жасырын қырларын ашады. Журналист Росс Джонсон оны «топ тарихындағы күңкілдеген кезеңде жасалған, бірақ беймәлім түрде жаны ашылған, көңілді альбом» деп сипаттады. Осы себепті, ол кең мақтау алған бұрынғы альбомдарымен салыстырғанда, ара-жібір пікірлерге ие болды. Бұл, негізінен, оның бұрынғы туындылардан айырмашылығымен және мүмкін, тыңдарман күткен нәрседен өзгешелігімен байланысты болды. Жалпы, сыншылар музыканың сапасы жоғары екеніне келісті. Гарт Хадсонның әртүрлі дыбыстық тіркесімдері, Робби Робертсонның өткір гитаралық шеберлігі және Данко–Левон Хелм ритм-секциясының фанк стилі мақтауға ие болды. Алайда, альбомның мазасыз атмосферасы мен тұтастығы туралы пікірлер әртүрлі болды. Кейінірек, қайта шығарылған және ремастерингтелген нұсқаларында көптеген сыншылар альбомды «алғашқы екеуінен кем емес» және «топтың өнерінің шыңында жұмыс істегенін көрсететін дәлел» деп қайта бағалады. Stage Fright – топтың бұрынғы туындыларынан гөрі көбірек рок-альбом. Онда көңілсіз, қазіргі заманғы көзқарас басым және алғашқы екі альбомның маңызды бөлігі болған вокалдық үйлесім азайтылған. Дегенмен, музыканттардың әртүрлі аспаптарда орындау дәстүрі жалғасты, әрбір музыкант кем дегенде екі түрлі аспапта өнер көрсетті. Альбомға пианист Ричард Мануэльдің соңғы екі әні енді, екеуі де Робертсонмен бірлесіп жазылған. Робертсон 1976 жылға дейін, топ гастрольдік қызметін тоқтатқанға дейін, топтың басты ән жазушысы болып қала берді. Stage Fright Billboard альбомдар тізімінде 5-орынға ие болды, бұл топтың алғашқы екі альбомының көрсеткіштерін (30-шы және 9-шы орындар) басып өтті. The Band және Rock of Ages сияқты үш альбомы алтын сертификатқа ие болды (500 000-нан астам сатылым).
Stage Fright is the third studio album by Canadian–American group the Band, released in 1970. It featured two of the group's best known songs, "The Shape I'm In" and "Stage Fright", both of which showcased inspired lead vocal performances (by Richard Manuel and Rick Danko, respectively) and became staples in the group's live shows. Stage Fright was a contradictory record, combining buoyant music and disenchanted lyrics, and exploring themes such as peace, escape and frivolity that revealed darker shades of melancholy, anxiety and fatigue. Writer Ross Johnson described it as "a cheerful sounding record that unintentionally was confessional a spirited romp through a dispirited period in the group's history." As a result, it received a somewhat mixed reception compared to its widely praised predecessors, largely due to the ways that it departed from those records and, perhaps, frustrated expectations. Generally, critics agreed that the music was solid. They hailed aspects like Garth Hudson's diverse textural weavings, Robbie Robertson's incisive guitar work, and the funk of the Danko–Levon Helm rhythm section, but differed on the record's troubling tone and overall cohesiveness. In later years, on the occasion of reissue and remaster releases, many critics reappraised the album as showing "no drop off in quality compared to the first two" and "evidence of a group still working at the top of their form." Much more of a rock album than the group's previous efforts, Stage Fright had a more downcast, contemporary focus and less of the vocal harmony blend that had been a centerpiece of the first two albums. The tradition of switching instruments continued, however, with each musician contributing parts on at least two different instruments. The album included the last two songs composed by pianist Richard Manuel, both co written with Robertson, who would continue to be the group's dominant songwriter until the group ceased touring in 1976. Stage Fright peaked at number 5 on the Billboard albums chart, surpassing the group's first two albums, which reached numbers 30 and 9, respectively. It was one of three albums by the group, including The Band and Rock of Ages, to be certified gold (more than 500,000 sales).
Өндіріс
Stage Fright Тодд Рундгренмен жасалды және топ алғаш рет өзі шығарды. Оның обложкасында Боб Като салған, Норман Сиффтің суретіне оралған жартылай абстрактілі күн батуы бейнеленген. Бұл Норман Сиффтің алғашқы маңызды жұмысы болды. Бастапқыда Робертсон The Band-ке қарағанда аздап жеңіл, көңілді жазба жасауды жоспарлағанын айтады. 2010 жылғы сұхбатында Робертсон жазу атмосферасын шиеленіскен деп сипаттады, топ ойын үйіндегі қиын дыбыс жағдайымен, Рундгреннің жаңа болуымен және «алдану мен көптеген есірткілік тәжірибелермен» күресті. «This Wheel's On Fire» кітабында Хелм келісіп, сеанстар кезінде «бізге қараңғы көңіл-күй орналасқанын» айтты. Хелм сондай-ақ, жазбаға көбірек уақыт берілсе, жақсы болар еді деп ойлады, «бірінші рет біз оны өз стандартымызға сай кесіп алмадық. Музыкамен бірге өмір сүрген күндер аяқталды». Бірақ бұл мәселеде келіспеушіліктер бар. Relix журналына берген сұхбатында Рундгрен топтың кейбір мүшелері Trident және Johns's Island араластыруларына қанағаттанбағандықтан, Нью-Йоркте топпен үшінші араластыру жиынтығын жасауға тура келгенін айтты. Дегенмен, Рундгрен альбомның қай араластырулары қолданылғанын білмейтінін мойындады. «Sound Man» атты естеліктерінде Джонс Рундгреннің естелігін растап, әрқайсысы өздерінің араластыруларын топтың қатысуынсыз жасағанын және оның қай араластырулар қолданылғанын немесе қандай көлемде қолданылғанын білмейтінін атап өтті. Дұрыс емес құжаттама осы шатасуды күшейтті, онда Джонс екі араластырудың инженері ретінде қате көрсетілген, ал Рундгрен ешбір студияда жұмыс істегені туралы мәлімет жоқ. Рундгрен және Trident инженері Кен Скотт екеуі де Рундгреннің альбомды Trident-те араластырғанын мәлімдеді, ал Джонс өзі Рундгреннің Лондонға келіп, өзінен басқа студияда араластырғанын растады. Робертсон альбомның 50 жылдығына арналған жаңа қайта шығарылымды жасағанда, Боб Клирмоунтенмен бірге жаңа араластыруды қадағалады, бұл Big Pink және The Band музыкасының 50 жылдығына арналған бұрынғы сәнді жинақтармен жасағаны сияқты болды. Бұрынғы мерейтойлық араластырулар 5.1 қоршау дыбысы және жоғары сапалы цифрлық ойнату сияқты жаңа форматтармен тәжірибе жасау мақсатында жасалса, Stage Fright үшін жасалған жаңа араластыру Робертсонның түпнұсқалық LP араластыруына қанағаттанбауына байланысты жасалды, дәл 1971 жылғы Академия шоуының 2013 жылғы қайта шығарылымы Rock of Ages концерттік альбомының түпнұсқалық араластыруына қанағаттанбауы сияқты. Сонымен қатар, Робертсон «Stage Fright» тректерінің ретін өзгертіп, бастапқы LP тректерінің реті ішкі саясаттың нәтижесінде бұзылғанын мәлімдеді.
Stage Fright was engineered by an up and coming Todd Rundgren and produced by the group themselves for the first time. Its cover featured a semi abstract sunset designed by Bob Cato wrapped in a poster of a photograph by Norman Seeff, in his first major gig. Initially, Robertson says that he intended to do a less serious "goof" or "good time" record in contrast to The Band. In a 2010 interview, Robertson described the recording atmosphere as tense, with the group contending with a tricky sound situation in the playhouse, an unfamiliar presence in Rundgren, and "distraction and a lot of drug experimenting." In This Wheel's On Fire, Helm concurred, describing a "dark mood that settled upon us" during the sessions. Helm also believed the record could have benefited from more time, saying, "for the first time we hadn't cut it to our standard The days when we would live with the music were over." However, there is considerable disagreement about this. In an interview with Relix magazine, Rundgren said he had to engineer a third set of mixes with the band in New York after some members expressed dissatisfaction with his Trident mixes and Johns's Island mixes. However, Rundgren conceded that he had no idea which mixes were finally used for any of the album's releases. In his memoir, Sound Man, Johns seems to confirm Rundgren's memory, noting that each did their own set of mixes independently, without the band present, and that he never really knew whose mixes were used or in what quantity either. Further confusion has been caused by inaccurate documentation that mistakenly lists Johns as the engineer for both mixes with no indication of Rundgren doing any work at either studio. Both Rundgren and Trident engineer Ken Scott have independently stated that Rundgren mixed the album at Trident, and Johns himself has confirmed Rundgren's presence in London mixing at a different studio than his. When Robertson produced a new reissue for the album's 50th anniversary, he supervised a brand new mix with Bob Clearmountain, just as he had done with previous deluxe sets commemorating the 50th anniversaries of Music from Big Pink and The Band. While the previous anniversary mixes were intended as experiments with new formats such as 5.1 surround sound and high resolution digital playback, the new mix for Stage Fright addressed Robertson's own dissatisfaction with the original LP mix, just as the 2013 reissue of the 1971 Academy shows addressed his dissatisfaction with the original mix of the Rock of Ages live album. Furthermore, Robertson resequenced Stage Fright, claiming that the original LP sequence had been compromised by internal politics.
Қабылдау
Шығарылғаннан кейін сыншылар Stage Frights музыкасын көбінесе жоғары бағалады. Бірақ бірнешеуі алғашқы екі альбомнан айырмашылықтарды атап өтті – қаустұңғыр мен әлсіздік тақырыбы, америкалық мінездемелердің сипаттамалары азайды, бірлестік сезімі төмендеді, сондай-ақ бірдеңе жоқ сияқты еді. Rolling Stone сыншысы Джон Беркс топтың "жетілдірілген бірлескен жұмысын" атап өтті, бірақ өлеңдердің мәтіні музыка мен әнмен толыққанды байланыспағанын сезінді; ол альбомда "даңқ" жетіспейтінін жазды. Автор Нил Минтурнның сөзіне қарағанда, Грейл Маркустың 1975 жылғы "Mystery Train" еңбегіндегі пікірі шешуші болды және кейінгі бағалауларға үлкен әсер етті.
Upon its release, critics generally praised Stage Frights music. But several identified differences from the first two albums—themes of anxiety and vulnerability, fewer Americana character sketches, less of a communal feel—and suggested that something elusive was missing. Rolling Stone critic John Burks cited the group's "precision teamwork", but felt the lyrics did not quite connect with the music and vocals; he wrote that the album was lacking "glory." According to author Neil Minturn, Greil Marcus's take in Mystery Train (1975) became pivotal and permeated subsequent assessments.