Кіріспе

Stage Fright – 1970 жылы шыққан канадалық-американдық The Band тобының үшінші студиялық альбомы. Онда топтың ең танымал әндерінің екеуі – «The Shape I'm In» және «Stage Fright» болды. Екеуі де шабыттандырылған вокалдық орындауды (сәйкесінше Ричард Мануэль мен Рик Данко орындаған) көрсетіп, топтың тікелей эфирдегі тұрақты әндеріне айналды. Stage Fright – қарама-қайшылықты туынды, ол көтеріңкі музыка мен көңілсіз лириканы үйлестіріп, бейбітшілік, қашу және жеңілтек тақырыптарын зерттейді. Бұл тақырыптар меланхолияның, алаңдаушылықтың және шаршаудың жасырын қырларын ашады. Журналист Росс Джонсон оны «топ тарихындағы күңкілдеген кезеңде жасалған, бірақ беймәлім түрде жаны ашылған, көңілді альбом» деп сипаттады. Осы себепті, ол кең мақтау алған бұрынғы альбомдарымен салыстырғанда, ара-жібір пікірлерге ие болды. Бұл, негізінен, оның бұрынғы туындылардан айырмашылығымен және мүмкін, тыңдарман күткен нәрседен өзгешелігімен байланысты болды. Жалпы, сыншылар музыканың сапасы жоғары екеніне келісті. Гарт Хадсонның әртүрлі дыбыстық тіркесімдері, Робби Робертсонның өткір гитаралық шеберлігі және Данко–Левон Хелм ритм-секциясының фанк стилі мақтауға ие болды. Алайда, альбомның мазасыз атмосферасы мен тұтастығы туралы пікірлер әртүрлі болды. Кейінірек, қайта шығарылған және ремастерингтелген нұсқаларында көптеген сыншылар альбомды «алғашқы екеуінен кем емес» және «топтың өнерінің шыңында жұмыс істегенін көрсететін дәлел» деп қайта бағалады. Stage Fright – топтың бұрынғы туындыларынан гөрі көбірек рок-альбом. Онда көңілсіз, қазіргі заманғы көзқарас басым және алғашқы екі альбомның маңызды бөлігі болған вокалдық үйлесім азайтылған. Дегенмен, музыканттардың әртүрлі аспаптарда орындау дәстүрі жалғасты, әрбір музыкант кем дегенде екі түрлі аспапта өнер көрсетті. Альбомға пианист Ричард Мануэльдің соңғы екі әні енді, екеуі де Робертсонмен бірлесіп жазылған. Робертсон 1976 жылға дейін, топ гастрольдік қызметін тоқтатқанға дейін, топтың басты ән жазушысы болып қала берді. Stage Fright Billboard альбомдар тізімінде 5-орынға ие болды, бұл топтың алғашқы екі альбомының көрсеткіштерін (30-шы және 9-шы орындар) басып өтті. The Band және Rock of Ages сияқты үш альбомы алтын сертификатқа ие болды (500 000-нан астам сатылым).

Өндіріс

Stage Fright Тодд Рундгренмен жасалды және топ алғаш рет өзі шығарды. Оның обложкасында Боб Като салған, Норман Сиффтің суретіне оралған жартылай абстрактілі күн батуы бейнеленген. Бұл Норман Сиффтің алғашқы маңызды жұмысы болды. Бастапқыда Робертсон The Band-ке қарағанда аздап жеңіл, көңілді жазба жасауды жоспарлағанын айтады. 2010 жылғы сұхбатында Робертсон жазу атмосферасын шиеленіскен деп сипаттады, топ ойын үйіндегі қиын дыбыс жағдайымен, Рундгреннің жаңа болуымен және «алдану мен көптеген есірткілік тәжірибелермен» күресті. «This Wheel's On Fire» кітабында Хелм келісіп, сеанстар кезінде «бізге қараңғы көңіл-күй орналасқанын» айтты. Хелм сондай-ақ, жазбаға көбірек уақыт берілсе, жақсы болар еді деп ойлады, «бірінші рет біз оны өз стандартымызға сай кесіп алмадық. Музыкамен бірге өмір сүрген күндер аяқталды». Бірақ бұл мәселеде келіспеушіліктер бар. Relix журналына берген сұхбатында Рундгрен топтың кейбір мүшелері Trident және Johns's Island араластыруларына қанағаттанбағандықтан, Нью-Йоркте топпен үшінші араластыру жиынтығын жасауға тура келгенін айтты. Дегенмен, Рундгрен альбомның қай араластырулары қолданылғанын білмейтінін мойындады. «Sound Man» атты естеліктерінде Джонс Рундгреннің естелігін растап, әрқайсысы өздерінің араластыруларын топтың қатысуынсыз жасағанын және оның қай араластырулар қолданылғанын немесе қандай көлемде қолданылғанын білмейтінін атап өтті. Дұрыс емес құжаттама осы шатасуды күшейтті, онда Джонс екі араластырудың инженері ретінде қате көрсетілген, ал Рундгрен ешбір студияда жұмыс істегені туралы мәлімет жоқ. Рундгрен және Trident инженері Кен Скотт екеуі де Рундгреннің альбомды Trident-те араластырғанын мәлімдеді, ал Джонс өзі Рундгреннің Лондонға келіп, өзінен басқа студияда араластырғанын растады. Робертсон альбомның 50 жылдығына арналған жаңа қайта шығарылымды жасағанда, Боб Клирмоунтенмен бірге жаңа араластыруды қадағалады, бұл Big Pink және The Band музыкасының 50 жылдығына арналған бұрынғы сәнді жинақтармен жасағаны сияқты болды. Бұрынғы мерейтойлық араластырулар 5.1 қоршау дыбысы және жоғары сапалы цифрлық ойнату сияқты жаңа форматтармен тәжірибе жасау мақсатында жасалса, Stage Fright үшін жасалған жаңа араластыру Робертсонның түпнұсқалық LP араластыруына қанағаттанбауына байланысты жасалды, дәл 1971 жылғы Академия шоуының 2013 жылғы қайта шығарылымы Rock of Ages концерттік альбомының түпнұсқалық араластыруына қанағаттанбауы сияқты. Сонымен қатар, Робертсон «Stage Fright» тректерінің ретін өзгертіп, бастапқы LP тректерінің реті ішкі саясаттың нәтижесінде бұзылғанын мәлімдеді.

Қабылдау

Шығарылғаннан кейін сыншылар Stage Frights музыкасын көбінесе жоғары бағалады. Бірақ бірнешеуі алғашқы екі альбомнан айырмашылықтарды атап өтті – қаустұңғыр мен әлсіздік тақырыбы, америкалық мінездемелердің сипаттамалары азайды, бірлестік сезімі төмендеді, сондай-ақ бірдеңе жоқ сияқты еді. Rolling Stone сыншысы Джон Беркс топтың "жетілдірілген бірлескен жұмысын" атап өтті, бірақ өлеңдердің мәтіні музыка мен әнмен толыққанды байланыспағанын сезінді; ол альбомда "даңқ" жетіспейтінін жазды. Автор Нил Минтурнның сөзіне қарағанда, Грейл Маркустың 1975 жылғы "Mystery Train" еңбегіндегі пікірі шешуші болды және кейінгі бағалауларға үлкен әсер етті.