Канадалық дзюдо шебері Альфред Роджерс (1941-2020) – Олимпиада жүлдесінің алғашқы иегері. Токио-1964 күміс жүлдесі, Панамерика ойындарының чемпионы. Дзюдо тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық дзюдошы (1941–2020)
Canadian judoka (1941–2020)
Альфред Гарольд Дуглас Роджерс (26 қаңтар 1941 – 20 шілде 2020) – дзюдодан Канаданың олимпиадалық спортшысы және осы спорт түрінде Олимпиада медалін жеңіп алған алғашқы канадалық. Ол Канаданың спорттық даңқ залының құрметті мүшесі еді. Оның ең үлкен жетістіктері 1964 жылғы Токио Олимпиадасындағы күміс медаль және 1967 жылғы Пан Америкалық ойындардағы алтын медаль болды. Ол Масахико Кимураның шәкірті болды. Кон Ичикаваның «Токио Олимпиадасы» (1965) деректі фильмінде Роджерстің 1964 жылғы Токио жазғы Олимпиадасында Исао Инокумаға қарсы күміс медаль үшін күрескен сәттерінің бөліктері көрсетілген.
Alfred Harold Douglas Rogers (January 26, 1941 – July 20, 2020) was a Canadian Olympic competitor in judo, and the first Canadian to win an Olympic medal in the sport. He was an honoured member in the Canadian Sports Hall of Fame. His best results were a silver medal in the 1964 Tokyo Olympics and a gold medal at the Pan American Games, in 1967. He was a student of Masahiko Kimura.</blockquote> Parts of Rogers' silver medal winning performance against Isao Inokuma at the Tokyo 1964 Summer Olympics are included in the documentary film Tokyo Olympiad (1965) directed by Kon Ichikawa.
Олимпиададан кейін
Олимпиададан кейін Роджерс Кимурамен және Такудай командасымен толық уақыт жаттықты. 1965 жылдың жазында Роджерс Такушоку университетінің құрамында Бүкілжапон университеттер чемпионатында өнер көрсетіп, бірнеше жылдан кейін Такудайға жеңіс туын әкелуге көмектесті. Даг – Азиядан тыс бұл турнирге қатысқан тұңғыш шетелдік спортшы ғана емес, сонымен қатар турнирдің үздік күресшісі деп танылды. Роджерс Кимураға өте жақын болды, оны әкесі секілді құрметтеді және 1993 жылы қайтыс болғанға дейін байланысын үзбеді. Кимура жоғары деңгейдегі физикалық дайындыққа талап қойды және қарапайым, күшті дзюдо әрекеттерін жаттығуға баса назар аударды. Оның жаттығу әдісі, батыста бүгінгі күнге дейін сақталған қатаң тәртіп пен иілу рәсімдерімен салыстырғанда, біршама еркін болды. Кимура көбінесе спорттық штандар киіп, техниканы көрсету үшін ғана дзюдоги киер еді. Кимура оны тағы бір жыл қал десе де, Роджерс 16 жасында жеке ұшқыш куәлігін алғаннан кейін, кәсіби ұшқыш болу үшін Канадаға оралуға шешім қабылдады. Такудай командасымен бірнеше жапон университеттеріне жасаған жазғы турнеден кейін, Роджерс 1965 жылы Жапониядан аттанды, оны жеңіс туын алып шыққан командаластары мен жаттықтырушысы Масахико Кимура шығарып салды. Дуг Роджерс екі Панамерика ойынында және бірнеше Канада ұлттық чемпионаттарында алтын медаль жеңіп алды. Оның дзюдо шеберлігінің тағы бір дәлелі – көп жылдар бойы жаттығудан тыс болғаннан кейін 1972 жылғы Олимпиадада 5-орынға ие болуы. Канадаға оралғаннан кейін ол кілемшеде емес, ұшқыш кабинасында көп уақыт өткізді. Оның Кимура секілді жаттықтырушысы да, әлем чемпионына лайық қарсыластары да болмады. Роджерс әуе компаниясының ұшқышы қызметінен зейнетке шықты. Ол үйленген және төрт ересекен баласы бар. Өмірінің соңғы жылдарында дзюдомен айналысуы азайғанмен, ол жергілікті турнирлерге қатысып, Британдық Колумбиядағы Үлкен Ванкувер айманындағы клубтарда жиі шақырылған қонақ және жаттықтырушы болды.
After the Olympics, Rogers trained full time with Kimura and the Takudai team. In the summer of 1965 Rogers participated in the All Japan University Championships as a member of the Takushoku University team and helped them bring the winner's pennant back to Takudai for the first time in several years. Not only was Doug the first non Asian foreigner to take part in this tournament, he was also named the tournament's best fighter. Rogers felt very close to Kimura, regarded him as a father figure and stayed in touch with him until his death in 1993. Kimura demanded a very high level of physical fitness and concentrated on training simple, strong judo moves. His training style was somewhat informal compared to the strict etiquette and bowing rituals practiced in the western world to this day. Kimura often came onto the mats in sweat pants and threw on a judogi only as needed to demonstrate a technique. Despite being encouraged by Kimura to stay another year, Rogers decided to return to Canada to pursue becoming a professional pilot, having attained a private operator's license at age 16. After a summer tour with the Takudai team to a number of Japanese universities, Rogers left Japan in 1965, seen off by his teammates carrying their winner's pennants and by his coach Masahiko Kimura. Doug Rogers went on to win gold at two Pan American games and several Canadian National championships. Another mark of his judo skill is his taking of 5th place at the 1972 Olympics despite having been out of serious training for many years. Once in Canada, he was spending hours a day in a cockpit rather than on the mats. He no longer had Kimura as a coach nor did he have the quality of practice opponents that a world champion needed. Rogers retired from a career as an airline pilot. He was married with four grown children. Although less active in judo later in life, he still went to local tournaments and was often an invited guest/coach at clubs throughout Greater Vancouver, British Columbia.