Саладин салымы: Англия мен Франциядағы 1188 жылғы алым
Saladin tithe
Саладин алымы (1188 ж.) – Англия мен Францияда Иерусалимді Саладин басып алғаннан кейін жиналған салық. Жаңа крест жорығын қаржыландыру мақсатында ұйымдастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саладиннің ондығы, немесе 1188 жылғы көмек – 1188 жылы Англияда және біршама Францияда, 1187 жылы Саладиннің Иерусалимді жаулап алуына жауап ретінде танылған салық (нақтырақ айтқанда, алым).
The Saladin tithe, or the Aid of 1188, was a tax (more specifically a tallage) levied in England and, to some extent, France, in 1188, in response to the capture of Jerusalem by Saladin in 1187.
Өмірбаян
1187 жылы шілдеде Иерусалим Корольдігінің әскері Хатин шайқасында Саладиннен жеңіліске ұшырады; қазан айында Саладин Иерусалимді басып алды. Қаланың басып алынуы туралы жаңалық сол жылдың соңында Еуропаға жеткен соң, жаңа крест жорығы жарияланды. 1188 жылдың қаңтарында Англияның Генрих II және Францияның Филипп II Ле-Манда крест жорығын талқылады, оған Тир архиепископы Иосий қатысты; 11 ақпанда Генрих Англияда крест жорығын уағыздауды Геддингтоннан ұйымдастыруға кірісті. Сол жерде ол "Саладин салымын" да талқылады.
In July 1187, the Kingdom of Jerusalem's army was defeated by Saladin at the Battle of Hattin; in October, Saladin captured Jerusalem itself. When news of the city's capture reached Europe by the end of the year, a new crusade was promulgated. In January 1188, Henry II of England and Philip II of France discussed the crusade at Le Mans, with Joscius, Archbishop of Tyre in attendance; on February 11, Henry began to organize the preaching of the crusade in England at Geddington. There he also discussed the "Saladin tithe."
Оннан бір бөлігін жинау
Саладиннің ондығы – кірістер мен жылжымалы мүліктің 10% құрайтын нақты ондық болды. Ондық округтер емес, епархиялар арқылы бағаланды, ал жергілікті шерифтердің ондық жинауда ешқандай рөлі болған жоқ. Ол кезде бұл Англияда жиналған ең ірі салық болды, дегенмен Генрих бұрын 1166 және 1185 жылдары Киелі жерге көмек ретінде басқа да салықтар салған болатын. Ондық, жалпы алғанда, кем дегенде ағылшындардың пікірінше, лайықты мақсатқа жұмсалса да, өте жағымсыз болды. Бағалау епархиялар арқылы жүргізілгендіктен, Кентербери архиепископы Эксетердің Балдуині ерекше айыпталды. Ол жылдың көп бөлігін (әлде болжамды түрде, ақылмен) Уэльсте өткізді, хроникашы Жиральдус Камбренсиспен бірге крест жолын уағыздады. Сол ондық Францияда да салынды, бірақ Филиптің онда орталықтандырылған үкіметі болған жоқ және ол басып таба алмаған көптеген қарсылықтарға тап болды. Ондық Англияның Франциядағы территорияларында да аз сәттілікпен жиналды. Генрих Уильям Арыстанға Шотландияда ондық салуды ұсынды, бірақ Уильям бас тартты, себебі ағылшын билігі шотландтарға ондық салуға жеткілікті солтүстікке дейін жетпеген еді.
The Saladin tithe was a literal tithe of 10% on revenues and movable properties. The tithe was assessed by dioceses, rather than by shires, and local sheriffs had no role in the collection of the tithe.). At the time, this was the largest ever tax collected in England, although Henry had previously levied other taxes for assistance to the Holy Land, in 1166 and 1185. The tithe was extremely unpopular, despite the general acknowledgement that it was, at least in English eyes, for a worthy cause. Because assessments were made by dioceses, Baldwin of Exeter, the Archbishop of Canterbury, was especially blamed. He spent most of the year (perhaps wisely) in Wales, preaching the crusade, accompanied by the chronicler Giraldus Cambrensis. The same tithe was levied in France, but Philip did not have the same centralized government there, and faced much opposition which he could not control. The tithe was also levied less successfully in England's territories in France. Henry suggested that William the Lion levy the tithe in Scotland, but William refused, as English power did not yet extend so far north as to force the tithe upon the Scots.
Салдары
Ақырында Генрих ешқашан крест жорығына қатыспады. 1189 жылы ол Филипппен және өз ұлы Ричард Арыстанжүрекпен соғысқа түсті, сондай-ақ оны осы соғысқа жұмсалған ондық ақшаға айыптады. Генрих крест жорығы басталар алдында сол жылы қайтыс болды; Жирард айтуынша, бұл осындай қатал ондық үшін құдайдың жазасы еді. Ричард оның орнына отырып, қазыналықты толы тапты, бірақ ол жер сату және Англия бойынша түрлі айыппұлдар салу арқылы одан да көп ақша жинады. Генрих пен Ричард Саладиннің ондығы арқылы күміс марка жинауға жетті. Келесі Үшінші крест жорығы Жерорта теңізінің жағалауын Иерусалим Корольдігінің қалдықтары үшін басып алуға көмектесті, бірақ король Ричард Иерусалимді жаулай алмады. Отанына қайтып келе жатып, оны Генрих VI, Киелі Рим императоры тұтқынға алды. 1194 жылы оның құны үшін Англияға тағы бір үлкен салық салынды. Бұл, негізінен, 1188 жылғы Саладиннің ондығының қайталануы болды, бірақ бұл жолы салық мөлшерлемесі 25%-ға дейін жоғарылатылды. 1207 жылы король Джонның Франциядағы соғыстарына ақша жинау үшін дәл сол ұйымдық құрылым мен жинау жүйесі пайдаланылды.
In the end, Henry never went on crusade. In 1189, he was involved in a war with Philip and his own son Richard the Lionheart, and was accused of spending the tithe on provisions for this war. Henry died later in the year before the crusade was underway; according to Girardus, this was divine punishment for such a harsh tithe. Richard succeeded him and found the treasury full, although he collected even more money by selling land and imposing various fines throughout England. Altogether, Henry and Richard succeeded in raising silver marks with the Saladin tithe. The subsequent Third Crusade helped capture the Mediterranean coast for the remnant of the Kingdom of Jerusalem, but King Richard could not conquer Jerusalem. On his return home he was taken hostage by Henry VI, Holy Roman Emperor. In 1194, another massive tax was imposed on England in order to raise his ransom money. It was essentially a repeat of the Saladin tithe of 1188, but in this case the tax was set at the much higher rate of 25%. The same organizational structure and machinery of collection was used to raise money for King John's wars in France in 1207.