Кіріспе
1964 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарында тау шаңғысынан алты түрлі жарыс өтті, олар 1964 жылдың 30 қаңтарынан 8 ақпанына дейін Австрияның Инсбрук қаласының жанында ұйымдастырылды. Ерлер арасындағы келеңсіз сырға түсу жарысы Патшеркофель тауында (Иглс жоғарында) болды, ал қалған бесеуі Аксамер Лизумда өтті. Бұл Олимпиада ойындарында финиш уақыты алғаш рет ондық емес, жүздік секундпен тіркелді. Бұл Шығыс және Батыс Германияның Германияның біртұтас командасы ретінде үшінші және соңғы рет қатысқан Қысқы Олимпиадасы болды. Жылы ауа райы салдарынан қар жетіспеді, сол себепті австриялық армия жүк көліктерімен қар әкеліп, тығыздады. 25 қаңтарда Патшеркофель тауында ерлер арасындағы келеңсіз сырға түсу жарысына дайындық кезінде Австралиялық Росс Милн басқаруды жоғалтып, трассадан шығып кетті; ол ағашқа шағылысып, кейін бас жарақатынан көз жұмды. Қысқы Олимпиада ойындары 1976 жылы Инсбрукке қайта оралды, себебі Денвер қаласы 1972 жылдың қараша айында ұсынылған құқығынан бас тартты (Инсбрук 1976 жылғы ойындарды өткізу құқығын 1973 жылдың ақпанында алды).
Alpine skiing at the 1964 Winter Olympics consisted of six events, held near Innsbruck, Austria, from January 30 to February 8, 1964. The men's downhill was held on Patscherkofel (above Igls), the other five events at Axamer Lizum. This was the first Olympics in which the finishing times were recorded in hundredths of a second, rather than tenths. It was the third and final Winter Olympics in which East and West Germany competed as the United Team of Germany. Mild weather led to a lack of snow, which was trucked in and packed down by the Austrian army. During a training run for the men's downhill at Patscherkofel on January 25, Ross Milne of Australia lost control and left the course; he hit a tree and later died of a head injury. The Winter Olympics returned to Innsbruck just 12 years later in 1976, after Denver returned its winning bid in November 1972 (Innsbruck was awarded the 1976 games in February 1973).
Медальдің қысқаша мазмұны
Алпыс тау шаңғысы спортында төрт ел медаль жеңіп алды, Австрия жеті медальмен (үш алтын, екі күміс және екі қола) көш бастады. Франция да үш алтын және үш күміс медаль жеңіп алды. Франциялық Мариэль және Кристин Гойцель әрқайсысы бір алтын және бір күміс медальмен жеке медальдар тізімінде алда тұрды. Ерлер арасындағы ең көп медаль жеңіп алған спортшы - Австрияның Пепи Штиглер, ол алтын және қола медальдарға ие болды.
Курстық ақпарат
КүніЖарыс басталу биіктігіКөтерілу биіктігіТік төмен түсу қашықтығыЖарыс ұзындығыОрташа еңісБес 30 қаңтарТөмен түсу – ерлер27.8Бес 06 ақпанТөмен түсу – әйелдер28.1Жек 02 ақпанГигант слалом – ерлер42.4Дүй 03 ақпанГигант слалом – әйелдерСен 08 ақпанСлалом – ерлер (2 кезең)42.6Жұм 07 ақпанСлалом – ерлер (іріктеу)37.1Сен 01 ақпанСлалом – әйелдер (2 кезең)37.1
Қатысушы елдер
Инсбрук қаласындағы жарыстарға 31 елден тау шаңғышылары қатысты. Үндістан Олимпиада тау шаңғысымен алғаш рет сынға түсті. Төменде қатысушы елдердің тізімі келтірілген; жақша ішінде әр елден келген спортшылардың саны көрсетілген.
Әлем чемпионаттары
1948 жылдан 1980 жылға дейін қысқы Олимпиада ойындарындағы тау шаңғысы жарыстары екі жылда бір рет өткізілетін Әлем чемпионаты мәртебесін де атқарды. Үлкен слаломның енгізілуімен, 1950 және 1952 жылдары комбинат жарыстары өткізілмеді, бірақ 1954 жылы үш жарыстың нәтижелері негізінде «қағаз жарысы» ретінде Әлем чемпионаты бағдарламасына қайта енді. 1956 жылдан 1980 жылға дейінгі Олимпиада кезеңінде FIS комбинат бойынша Әлем чемпионатының медальдарын табыстады. Комбинат 1982 жылы Әлем чемпионатында және 1988 жылы Олимпиадада дербес жарыс түрінде қайта жаңғыртылды.
Түсініктемелер
Шығыс және Батыс Германиядан келген спортшылар Германияның біріккен командасы" деп белгіленген EUA ретінде бірге өнер көрсетті. Бұл біріккен команда 1956, 1960 және 1964 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарына қатысты.