Дейл Пек: Америка жазушысы және сыншысы

Кіріспе

Американдық жазушы

Дейл Пек (1967 жылы туған) – американдық романист, әдеби сыншы және колоннашы. Оның 2009 жылғы "Sprout" романы ЛГБТ балалар/жасөспірімдер әдебиеті саласындағы Ламбда әдеби сыйлығын жеңіп алды және балалар мен жасөспірімдер әдебиеті категориясы бойынша Стоунволл кітап сыйлығының финалисі атанды.

Ерте өмір

Пек Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағында дүниеге келген. Ол Канзас штатында өсті және Нью-Джерси штатындағы Дрю университетін 1989 жылы бітірді. 1994 жылы ол Гуггенхайм стипендиясын иеленді.

Мансап

Пектің алғашқы романы "Мартин мен Джон" 1993 жылы жарық көрді. Оның кейінірек шыққан туындылары, жеке тұлға және сексуалдық мәселелерді зерттеуді жалғастырды, олар әртүрлі пікірлерге ие болды. Salon.com Now It's Time to Say Goodbye-ді "гиперсенсациялық" деп сипаттап, сюжетінің "сенсациялық және абсурдты" екенін айтты. The New York Review of Books журналы "Мартин мен Джонды" "күтпеген жерден күрделі" деп атады, бірақ Now It's Time to Say Goodbye "асыра ауыр аллегориялық құрылымдарының салмағынан құлдырап кетті" деді және Пектің көркем шығармасын "күшпен жазылған лиризм мен клише арасындағы тербеліс" деп бағалады. Пек сыншы ретінде де танылды. The New Republic журналына жазған рецензиялары оны кітаптарға ең ықпалды сарапшылардың бірі ретінде бекіткенмен, сол кездегі ең жоғары бағаланған жазушылардың кейбіреулерін сынағаны үшін әдеби қауымның наразылығын тудырды, сонымен қатар ғасыр басындағы американдық әдебиеттің болашағы туралы сұрақтар қойды. Оның ең әйгілі сөзі – "Рик Муди өзінің буынының ең нашар жазушысы", ол "Хатчет Джобс" атты эсселер жинағына негіз болды. 1996 жылы Пек Дэвид Фостер Уоллестің ең көп сатылған романы "Infinite Jest" туралы рецензия жазып, "[к]ітаптың сәттілігін одан да ерекше ететін нәрсе – ол бір сөзбен айтқанда, қорқынышты. Мен басқа сөздерді де қолдана аламын: кеуекті, жалықтыратын, артық, және, әсіресе, бақылаусыз. Шындығында, мен "Infinite Jest" романына "қағазға жазылғаннан артық емес" деген сөздің экологиялық мағынада да нақты мағынасы бар екенін айтуға батам". Пек сол мақалада Джонатан Франзен, Дон ДеЛилло және Томас Пинчон сияқты американдық жазушыларды сынап, соңғысын "өте тапқыр жігіт" деп сипаттап, оның прозасын "ұсынып тұрған, тіпті формасыз" деді. Пектің рецензиялары сынға ұшырады, ал 2004 жылы Бруклиндегі n+1 журналының редакторлары The New Republic Тони Моррисон, Джудит Батлер, Фрэнк Бидарт, Дон ДеЛилло, Элейн Скарри, Колсон Уайтхед, Курт Андерсен, Шарон Олдс, Томас Пинчон, Зэди Смит, Джонатан Франзен, Барбара Кингсолвер сияқты жазушыларды сынағанда "елдегі ең жақсы әдеби бөлімі болды" деді. Пек қабырғаларды ластап, олардың беделін мәңгілікке құртты. Экстремизмнің көптеген түрлері соңғы сатысында өз қарсылығына айналады. Осылайша, "Жаңа Республиканың" құрғақ, қатал және жоғары сапалы әдебиетке деген талабы жылдар бойы жаңа немесе түсініксіз нәрсеге қарсы ашу-ыза тудырып, Пектің өзіне деген терапиялық құштарлығына (өзін өкіну – бұрықтардың панасы) және классикалық модернизмді жек көруіне (филистиндер үшін ол әрқашан жаңа және түсініксіз болады) әкелді. 2016 жылы Пек қайта жаңғыртылған Evergreen Review онлайн-журналының бас редакторы болып тағайындалды. "Мен журналдың қоғамдық орта және жалғыз қасқырлар тоғысатын орын болғанын қалаймын", - деді Пек 2017 жылдың наурыз айында сайт ашылғанда. "Мен эксперименталды әдебиетті жақсы көремін, бірақ шын мәнінде эксперименталды әдебиетті, 70 жыл бұрын басқа біреу жасаған экспериментті қайталайтын әдебиеттен айыра білу керек. Барлық жақсы әдебиет, кем дегенде, өзінің терминдерін ойлап табуы арқылы эксперименталды болады". 2019 жылы Пек The New Republic басылымында "Менің Пит мэрім туралы мәселем" деген мақала жазды, ол демократтық президенттікке үміткер Пит Буттигигке қатысты, ол кейін гомофобиялық деп сынға ұшырады. "The New Republic" газеті мақаланы бірнеше сағаттан кейін жойды. Редактор Крис Леманн: "The New Republic бұл жазба шектен шығып кеткенін мойындайды және негізінен сатира ретінде қарастырылғанына қарамастан, орынсыз және жеке өмірге араласу болып табылады" деді. Пек Нью-Йорктегі The New School-де шығармашылық жазудан сабақ береді. Ол сонымен қатар Out журналының колоннисі.

Peck's first novel, Martin and John, was published in 1993. His subsequent work, which continued to explore issues of identity and sexuality, were met with more mixed reviews. Salon. com described Now It's Time to Say Goodbye as a "hyperpotboiler" with a plot "both sensational and preposterous." The New York Review of Books called Martin and John "surprisingly sophisticated", but said Now It's Time to Say Goodbye "collapsed under the weight of its overladen allegorical structures" and diagnosed Peck's fiction as a "seesaw between a strained 'lyricism' and cliché." Peck has also drawn attention as a critic. His reviews for The New Republic, while establishing him as one of the most influential commentators on books, also garnered the opprobrium of the literary establishment for their negative treatment of some of the most highly regarded writers at the time, but also their underlying questioning of what would be the larger project of turn of the century American letters. His most notorious line, "Rick Moody is the worst writer of his generation," set the tone for a collection of essays published under the title Hatchet Jobs. In 1996, Peck reviewed the David Foster Wallace best selling novel Infinite Jest, writing that "[w]hat makes the book's success even more noteworthy is that it is, in a word, terrible. Other words I might use include bloated, boring, gratuitous, and – perhaps especially – uncontrolled. I would, in fact, go so far as to say that Infinite Jest is one of the very few novels for which the phrase 'not worth the paper it's written on' has real meaning in at least an ecological sense." Peck, in the same article, also attacked American writers Jonathan Franzen, Don DeLillo, and Thomas Pynchon, characterizing the latter as "a very clever guy" and his prose as "tentacular – I might almost say amorphous." Peck's reviews, in turn, were met with criticism, with the editors of Brooklyn based n+1 magazine, though stating, in 2004, thatwhen The New Republic took a writer down—as it notoriously did with Toni Morrison, Judith Butler, Frank Bidart, Don DeLillo, Elaine Scarry, Colson Whitehead, Kurt Andersen, Sharon Olds, Thomas Pynchon, Zadie Smith, Jonathan Franzen, Barbara Kingsolver [it] was the best literary section in the country

also writing:<blockquote>With the emergence of the ridiculous Dale Peck, the method of Wieseltier's literary salon reached its reductio ad absurdum. Peck smeared the walls with shit, and bankrupted their authority for all time to come. So many forms of extremism turn into their opposite at the terminal stage. Thus The New Republics supposed brief for dry, austere, high literary value—manifesting itself for years in a baffled rage against everything new or confusing—led to Peck's auto therapeutic wetness (as self pity is the refuge of bullies) and hatred of classic modernism (which, to philistines, will always be new and confusing). In 2016, Peck was named editor in chief of the revived online Evergreen Review. "I want the magazine to be something between a community and a place where lone wolves hang out," Peck said at the site's launch in March 2017. "I have a preference for experimental literature, but for genuinely experimental literature as opposed to literature that says it is experimental but it is really just repeating someone else’s experiment from 70 years ago. All good literature is experimental, at least in the sense that it invents its own terms." In 2019, Peck wrote an article published by The New Republic titled "My Mayor Pete Problem," referring to Democratic presidential candidate Pete Buttigieg, which, was subsequently criticized as homophobic. The New Republic pulled the article after hours online. Editor Chris Lehmann stated, "The New Republic recognizes that this post crossed a line, and while it was largely intended as satire, it was inappropriate and invasive." Peck teaches creative writing at The New School in New York City. He is also a columnist for Out.

Жеке өмір

Пек - гей және үйленген.