Жапониядағы қалалар мен аудандардың бірігуі (市町村合併) – модернизация кезеңінде халыққа қосымша мүмкіндіктер беру үшін жүзеге асылған. Тарихы, себептері мен кезеңдері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапонияда жүзеге асырылған муниципалдық бірігулер мен таратулар (市町村合併) Мэйдзи дәуірінен бері қалалық аудандар, кенттер және қалалардың инфрақұрылымын және заңды шекараларын біріктіру мақсатында жүргізіліп келеді. Көбінесе, бұл бірігулер жаңғыру процесі дамыған сайын және қоғамдық нысандар мен мектептерге қолжетімділікті арттыру үшін іріктеуді ынталандыруға байланысты, ауылдарды және "табиғи елді мекендерді" үлкен қалаларға біріктіру қажеттілігімен туындайды.
Municipal mergers and dissolutions carried out in Japan (市町村合併) have occurred since the Meiji era to join the facilities and legal boundaries of municipal districts, towns, and cities. Often, these mergers are driven by a necessity to consolidate villages and 'natural settlements' into larger scale cities as modernization progressed and consolidation was promoted to provide greater access to public facilities and schools.
Тарих
Жапондық муниципалитеттер арасында бірігудің бірнеше "толқыны" болды. Бірінші толқын, "үлкен Мейдзи кезеңі (Мейдзи бірігулері)" деп аталады, ол 1888 жылдан 1889 жылға дейінгі кезеңде, қазіргі муниципалдық жүйе құрылған кезде болды. Бірігуге дейін, қазіргі муниципалитеттер хансейсон (藩政村) деп аталатын өздігінен пайда болған ауылдардың немесе хан жүйесіне бағынған ауылдардың тікелей мұрагерлері болды. Бұл хан жүйесі әлі күнге дейін ауылдық аймақтардағы пошта жүйесінде ōaza (大字) деп аталатын пошталық бөлімшелер ретінде сақталып қалған. Бірігулер сол кездегі "табиғи елді мекендердің" санын 71,314-тен 15,859 қала, кент және ауылға дейін қысқартты, бұл сол кезде құрылған тиісті тәуелсіз басқару органдарының ауқымы мен маңыздылығының артуымен қатар келді. Екінші толқын, "Ұлы Шōва кезеңі" деп аталады, 1953-1956 жылдар аралығында орын алды. Ол Ұлттық қазыналық субсидиялар жүйесін құру мақсатында қалалар, кенттер мен ауылдардың санын 9,868-ден 3,472-ге дейін жартысынан астамға азайтты. 5000 ауыл жойылды, бірақ қалалардың саны екі есеге өсті. 1965 жылы муниципалитеттерді біріктіру туралы арнайы заң (SLMM) қабылданды, бірақ ол муниципалитеттерді өз еркімен бірігуге ынталандыра алмады.
There have been several "waves" of merger activity between Japanese municipalities. The first wave, known as "the great Meiji period (Meiji mergers"), occurred in the period from 1888 to 1889, when the modern municipal system was established. Before the mergers, existing municipalities were the direct successors of spontaneous hamlets called hanseison (藩政村), or villages under the han system. This han system is still reflected in the postal system for rural areas as postal units called ōaza (大字). The mergers slashed the number of ‘natural settlements’ (自然集落) that existed at the time from 71,314 to 15,859 cities, towns and villages, justified at the time by the increased scale and relevance of the resulting respective autonomous governing bodies. The second wave, called "the great Shōwa period (Shōwa mergers"), took place over the period from 1953 to 1956. It reduced the number of cities, towns and villages by over half, from 9,868 to 3,472 with purposes of the establishment of a National Treasury Subsidy System. 5,000 villages disappeared, but the number of cities were doubled. In 1965, the Special Law for Municipal Mergers (SLMM) was enacted, but it failed to motivate municipalities to voluntarily merge with others.
Қазіргі себептері
Жапониядағы туу көрсеткішінің төмендеуі және өте нашар қаржылық жағдайы, Жапонияның орталық үкіметін 20-шы ғасырдың соңынан бастап ұлттық біріктіру реформасын қолдауға итермеледі. 2006 жылдың қаңтарына қарай, Жапониядағы көптеген муниципалитеттерде 200-ден аз тұрғын болды. Жапон муниципалитеттеріне білікті жұмыскерлер қажет, ал Жапонияның ЖІӨ-сінің 40% жергілікті биліктердің қарыздарынан құралды. Жергілікті биліктерді біріктіру жөніндегі күш-жігер, әрбір муниципалитетке шаққандағы тұрғын үй аумағын кеңейту, бастауыш мектеп және орта мектеп оқушылары үшін мектепке қабылдау шекараларын өзгерту, сондай-ақ мемлекеттік нысандарды кеңінен пайдалануға мүмкіндік беру мақсатында жүргізілді.
The declining birthrate of Japan and very poor fiscal state led the Japanese central government to promote national consolidation reform from the late 20th century onwards. As of January 2006, many municipalities in Japan contained fewer than 200 residents. Japanese municipalities require skilled workers, and 40% of Japan's GDP consisted of debts from local governments. Efforts to merge local governments have been made with aims to expand residential area per municipal government, create different school attendance boundaries for elementary school and junior high school students, and to allow more widespread use of public facilities.
Жергілікті референдумдар
Жергілікті билік органдары қоғамдық пікірді анықтау үшін әлеуетті бірігулерге қатысты жергілікті референдумдарды немесе сауалнамалар жүргізді. 1999 жылдан 2006 жылға дейін бірігу туралы 352 жергілікті референдум өтті.
Local governments used local referendums or questionnaire surveys regarding potential mergers to evaluate public opinion. 352 local referendums on merging took place from 1999 to 2006.
Ұлы Хайсей бірігулері
1999 жылдан 2010 жылға дейін көптеген қалалық және ауылдық округтердің бірігуі (Хейсей (平成の大合併)) жүзеге асырылды. Осы кезеңде округтердің саны 3232-ден 1727-ге дейін азайды. 2000 жылдардың басында қолданысқа енгізілгеннен кейін шағын округтерге елеулі әсер еткен «Үштік реформа» [ja] деп аталатын әкімшілік және қаржылық реформалар сериясының нәтижесінде, осы шағын округтердің көпшілігі өз еркімен басқа округтермен бірігуге мәжбүр болды. Реформаның басты мақсаты – қаржылық қиындықтар туындағанда тұрақсыздыққа ұшырауы мүмкін шағын жергілікті билік органдарын қолдау көрсету еді. 1999 жылдың сәуірінен 2014 жылдың сәуіріне дейін 188 округ басқа округтерге қосылды, ал 461 жаңа округ құрылды. Олардың ішінде 582 біріктіру 1999 жылдың сәуірінен 2006 жылдың наурызына дейінгі Ұлы Хейсей біріктіру кезеңінде жасалды. Бұл санға бірнеше рет есепке алынған біріктірулер де кіреді.
A vast number of municipal mergers, known as Heisei (平成の大合併), were executed from 1999 to 2010 (the so called Great Heisei Amalgamations). Municipality numbers dropped from 3,232 to 1,727 during this period. Due to the Trinity Reform [ja], a series of administrative and financial reforms that significantly affected smaller municipalities after their implementation in the early 2000s, many of these small municipalities had to voluntary merge with others. The main motivation of the reform was stated as to support small local governments that would become unstable in the event of poor fiscal periods. From April 1999 to April 2014, there were 188 cases of municipal absorption, and 461 new municipalities. Among them, 582 consolidations were done during the Great Heisei Consolidations period from April 1999 to March 2006. This number includes duplicated consolidations.
Өзгерістер туралы жазба
Жапониядағы муниципалитеттердің бірігуі мен таратылуының тізімі префектуралар бойынша реттелген муниципалитеттердің бірігуі мен таратылуын көрсетеді.
The list of mergers and dissolutions of municipalities in Japan shows mergers and dissolutions of municipalities sorted by prefecture.
Жаңа муниципалитеттердің атаулары
Жаңа бірігуден кейінгі муниципалитетке атау беру – бұл маңызды мәселе. Атау бойынша келіспеушілік кейде бірігу келіссөздерінің тоқтауына себеп болады. Егер қала, оған қосылатын қалалардан әлдеқайда үлкен болса, пікір қақтығысы болмайды; қаланың аты өзгеріссіз сақталады. Дегенмен, егер олардың мөлшері айтарлықтай ерекшеленбесе, ұзаққа созылатын даулар туындауы мүмкін. Кейде мәселені ауданның атын қабылдау арқылы немесе біріктірілетін елді мекендердің аттарын біріктіру арқылы шешуге болады; екінші әдіс Еуропада кең таралған, бірақ Жапонияда сирек кездеседі. Мұндай біріктірілген атаулар көбінесе қысқартылады. Мысалы, Токиодағы Ота (大田) ауданы Омори (大森) және Камата (蒲田) атауларының қосындысынан жасалған; «окама» деген гомосексуалды адамды кемсітетін сөзбен ұқсас болғандықтан Окама атауы таңдалмады. Тойошина, Нагано – бұрынғы төрт ауылдың атауларының аббревиатурасы: Тоба, Йошино, Шинден және Нараи. Тағы бір жиі қолданылатын әдіс – жақын жердегі танымал жер атауын алып, бағытты қосу, мысалы, Ниситокио («Батыс Токио»), Китакиюсю («Солтүстік Кюсю»), Хигасиосака («Шығыс Осака»), Сикокутюо («Орталық Сикоку») және Хигасиоми («Шығыс Оми»). Басқа қалалар кейде жағымды мағына беретін сөздерді қолданады, мысалы, бейбітшілік (平和), жасыл (緑) немесе болашақ (未来). Хэйсей кезеңіндегі бірігулердің ерекшелігі – хираганамен жазылған атаулардың жылдам өсуі. Бұрын Жапония қалаларының атаулары тек кандзимен жазылатын. «Хирагана муниципалитеттерінің» алғашқы мысалы 1960 жылы қайта аталған Муцу, Аомори (Муцу) болды. 2006 жылдың сәуір айына қарай хирагана қолданылатын жер атауларының саны 45-ке жетті, олардың ішінде Цукуба, Ибараки (Цукуба), Кахоку, Исикава (Кахоку), Сануки, Кагава (Сануки), Цукубамирай, Ибараки (Цукубамирай) және Сайтама, Сайтама (Сайтама) бар, ол 2003 жылы арнайы қала мәртебесіне ие болды. 2003 жылы құрылған Минами Альптері – катакнамен жазылған қала атауының алғашқы мысалы.
Naming a new post merger municipality is not a negligible matter. Disagreement on a name sometimes causes merger talks to break down. If a city is far larger than the towns joining it, no arguments take place; the city's name simply survives. However, if their sizes do not differ significantly, lengthy disputes can ensue. Sometimes, the problem can be solved by adopting the name of the district or compounding the names of the localities to be merged; the latter method is relatively common in Europe, but is unusual in Japan. These compounded names are often abbreviated. For example, the Ōta (大田) ward of Tokyo is a portmanteau of Ōmori (大森) and Kamata (蒲田); Ōkama was not chosen because of its likeness to 'okama', a derogatory word for homosexual. Toyoshina, Nagano, is an acronym of the four antecedent villages: Toba, Yoshino, Shinden, and Nariai. Another common naming method is borrowing a well known nearby place name and adding a direction, such as in Nishitōkyō ("West Tokyo"), Kitakyūshū ("North Kyūshū"), Higashiōsaka ("East Osaka"), Shikokuchūō ("Central Shikoku") and Higashiōmi ("East Ōmi"). Other towns sometimes use nouns with pleasant connotations, such as peace (平和), green (緑), or future (未来). A characteristic of the Heisei mergers is a rapid increase of hiragana names. The names of Japan's cities used to be written in Kanji exclusively. The first instance of "hiragana municipalities" was Mutsu, Aomori (Mutsu), renamed in 1960. The number of place names using hiragana reached 45 by April 2006, including Tsukuba, Ibaraki (Tsukuba), Kahoku, Ishikawa (Kahoku), Sanuki, Kagawa (Sanuki), Tsukubamirai, Ibaraki (Tsukubamirai), and Saitama, Saitama (Saitama), which was upgraded to a designated city in 2003. The creation of Minami Alps in 2003 is the first example of a katakana city name.
Сындар
Жапонияның ауылдық муниципалитеттерінің көпшілігі орталық үкіметтен түсетін субсидияларға тәуелді. Олар жиі жұмыс орындарын сақтап қалу үшін ысырапшыл мемлекеттік кәсіпорындарға қаржы жұмсап, сынға ұшырайды. Өзі бюджет тапшылығын бастан өткеріп отырған орталық үкімет, муниципалдық жүйені тиімді ету үшін бірігуді ынталандыратын саясатты ұстанып келеді. Үкімет муниципалитеттердің өзін-өзі билеу құқығын құрметтейтінін мәлімдесе де, кейбір тараптар бұл саясатты міндетті деп санайды. Бірігулердің нәтижесінде, Дайсен (Акита) сияқты кейбір қалаларда уақытша түрде өте ірі қалалық мәжілістер құрылды. Кейбір адамдар мұны федерализмнің бір түрі деп қарастырады және түпкі мақсаты – Жапонияны көбірек автономияға ие штаттардан тұратын одаққа айналдыру екенін айтады. Қазірге дейін бірігулер жергілікті муниципалитеттермен ғана шектелді. Жапонияның кейбір аймақтарында облыстардың (префектуралардың) бірігуі де талқыланды. Судзуки мен Ханың эмпирикалық зерттеулері 2008-2014 жылдар аралығында Жапониядағы муниципалдық бірігулер заң шығару қызметін және заң жобаларын ұсынуды төмендеткенін көрсетті. Бұл үшін 754 жапон қаласы деңгейіндегі үкіметтердің деректер жинағы қолданылды. Муниципалитеттер біріктірілгеннен кейін жергілікті кеңестер азырақ муниципалдық заңдарды ұсынады, бұл біріктірілген муниципалитеттердің заң шығару өнімділігі нашарлағанын көрсетеді. Зерттеу сонымен қатар муниципалитеттердің мөлшерін ұлғайтудың заңнамалық өнімділікпен кері байланысы бар екенін де көрсетті. Икутаның пікірінше, аймақтың ортақ ерекшеліктерін қабылдаған сәтті бірігулер болғанымен, көптеген біріктірілген муниципалитеттер жаңа ортақ аймақтық имидж мен ұлттық сананы қалыптастыруда қиындықтарға тап болып жатыр. Ұлы Гейсей бірігулері, кемінде, өңірлік брендтерді дұрыс түсінбеу салдарынан болды, бұл жергілікті ерекшеліктерді қалыптастыру үшін орта және ұзақ мерзімді өңірлік бәсекеге қабілеттіліктің төмендеуіне әкелді. Рауш бірігуден кейінгі саясатқа жақсырақ аяқталған негіз қажет екенін айтады. Ол Хиросаки қаласының Иваки қаласы және Сома ауылымен бірігуінің мысалын келтіреді, онда қалалық туризм саясаты тек Хиросакидің бейнесіне баса назар аударды, нәтижесінде кішігірім муниципалитеттер үшін туризм саласында жағымсыз нәтижелерге қол жеткізілді.
Most of Japan's rural municipalities largely depend on subsidies from the central government. They are often criticized for spending money for wasteful public enterprises to keep jobs. The central government, which is itself running budget deficits, has a policy of encouraging mergers to make the municipal system more efficient. Although the government purports to respect self determination of the municipalities, some consider the policy to be compulsory. As a result of mergers, some cities such as Daisen, Akita temporarily had very large city assemblies. Some people see it as a form of federalism; they consider that the ultimate goal is to change Japan into a union consisting of more autonomous states. So far, the mergers have been limited to local municipalities. Mergers of prefectures have been discussed in some regions of Japan. Suzuki and Ha's empirical research found that municipal merger in Japan during 2008 to 2014 discourages performance of legislative activity and bylaw proposals, using a dataset of 754 Japanese city level governments. Local councils, after municipal mergers, propose fewer municipal bylaws, showing that these communities produced after municipal mergers appear to experience worse legislative performance. Their research also shows that enlarging municipal size is negatively associated with legislative performance. Ikuta concluded that, while there are cases of successful mergers that embrace the common characteristics of the region as a whole, there are also many merged municipalities that struggle with a new shared regional image and identity. The Great Heisei Amalgamations were characterized at least in part by misunderstandings of regional brands, resulting in medium and long term regional competitiveness for achieving a local identity. Rausch suggests that post merger policies need a better framework. He points out an example of the Hirosaki City merger with Iwaki Town and Soma Village, in which the city tourism policy focused only on images of Hirosaki, resulting in a poor outcome in tourism for the smaller municipalities involved.