Кіріспе
Американдық радио әріптесі Джозеф Пристли "Дж. П." Маккарти II (22 наурыз 1933 – 16 тамыз 1995) – радио әріптесі, ең көп танымал еңбегі 30 жылдан астам уақыт Детройт, Мичиган қаласындағы WJR радиостанциясында таңертеңгі эфир жүргізушісі және сұхбаттасушы болып жұмыс істегенімен белгілі.
Joseph Priestley "J. P." McCarthy II (March 22, 1933 – August 16, 1995) was a radio personality best known for his over 30 years of work as the morning man and interviewer on station WJR in Detroit, Michigan.
Ерте өмір
Дж. П. Маккарти Нью-Йорк қаласында Джон Пристли Маккарти мен Марта Мэри Барбер Маккарти отбасында дүниеге келді. Маккарти бастауыш мектепте оқып жүрген кезде отбасы Детройтке көшіп келді. Ол Детройттегі Де Ла Саль колледжінің орта мектебін бітірді. Ол пікірсайыстарға қатысып, сол жерде әңгімелесу өнерін жетілдіре бастады. Маккарти Детройт университетінде қысқа ғана уақыт оқыды, суретші болу ниетімен кооперативтік бағдарламаға қатысты. Маккарти АҚШ армиясына шақырылып, Аляска штатындағы Фэрбанкс қаласына орналасты. Сол жерде ол Қарулы Күштер радиосында алғаш рет хабар таратумен айналысты. Ол 1953 жылдан 1956 жылға дейін армияда қызмет етті, радиоға деген қызығушылығы осы кезде оянды, ол капрал шеніне ие болды. Радиодағы алғашқы жылдары Фэрбанкстегі KFAR радиостансасында тәжірибе жинады (армияда қызмет еткен кезінде қосымша жұмыс істеді). Сол жерде ол өзінің алғашқы әйелі Сали Томпсонмен танысып, үйленді. Олардың бес баласы болды: Джон, Сьюзан, Дайан және егіздер Кэтлин мен Кевин.
Радиодағы алғашқы мансабы
Қызмет мерзімі аяқталған соң Маккарти Мичиганға оралып, Флинт қаласына қоныстанды. Ол Флинт радиостанциясы WTAC-та жұмысқа орналасты. WTAC-та жұмыс істеген кезінде ол Детройттегі жетекші радиостанция WJR-ға жиі үміткерлікке түсті. WJR 50,000 ватттық таза толқынды сигналмен АҚШ-тың шығыс бөлігінің көп бөлігінде және Канадада естілуі мүмкін еді. Көптеген сынақтан өткен соң Маккарти 1956 жылы WJR радиостанциясына штаттағы жарнамашы болып қабылданды. Штаттағы жарнамашы лауазымы тек қарапайым жарнамалардан тұрды, ал Маккарти радиода одан да көп жұмыс істеуге ниеттенді. 1958 жылы WJR радиостанциясының "Morning Music Hall" бағдарламасын жүргізушісі Марти Макнили WKMH радиостанциясына кеткенде, оның орнына Маккарти таңдалды. Радиостанция оны белсенді түрде насихаттады, осылайша ол тез арада Детройттегі ең жоғары рейтингті радиошоуға айналды.
Сан-Францискода тұру
WJR айрықша жақсы төлемеді, және J.P.-ге Детройттегі ең ірі сыра зауыты Stroh's үшін жарнама түсіру мүмкіндігі ұсынылды. Станция басшылығы оған рұқсат бермеді, содан кейін біршама талқылаудан кейін Маккарти Детройттен Сан-Францискодағы KGO станциясына кетті, онда ол таңғы бағдарламаны #6 орыннан #3 орынға көтерді. 1964 жылы Goodwill станциялары WJR-ді Capital Cities Broadcasting компаниясына сатты, ал президент Дэн Берк станция директоры Джим Куэллодан Маккартиді неліктен жоғалтқандарын сұрады. Жағдайды түсіндірген соң, Куэлло Маккартиді WJR-ге қайта шақырды, оған жалақыны көтеріп, қалаған жарнамасын жасау құқығын берді. J.P. 1964 жылдың желтоқсан айында WJR-ге оралды.
WJR
Детройтке оралғаннан кейін Маккарти таңғы музыкалық бағдарламаны сағат 6:15-тен 9-ға дейін, ал түстен кейінгі музыкалық бағдарламаны сағат 3:15-тен 6-ға дейін жүргізді. Көп ұзамай Маккартидің міндеттері таңертеңгі эфирге және түскі "Фокус" сұхбат бағдарламасына ауыстырылды. Ұзақ өтпей Маккартидің таңғы шоуы Детройтте бірінші орынды иеленді, ол өмірінің соңына дейін шамамен 30 жыл бойы сақтап тұрды, бұл Детройт радиосындағы беспрецеденттік жетістік. Маккарти Детройтке оралғаннан кейін ажырасып, көп ұзамай General Motors штаб-пәтерінде жұмыс істейтін Джуди Буторфпен танысты. Штаб-пәтері WJR студиясы орналасқан Фишер ғимаратының қарсы бетінде болды. Олар 1965 жылы үйленді және Маккарти қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Олардың Джеймс (Жейми) есімді бір ұлы болды. Маккартидің таңғы шоуы музыка, жаңалықтар және спортты қамтыды, бірақ оның ең үлкен даңқы сұхбаттасушы ретінде болды (таңғы шоуында да, "Фокус" бағдарламасында да). 1992 жылғы президенттік сайлау кезінде ол бір сағат ішінде президент Джордж Буш және кандидаттар Билл Клинтон мен Росс Пероттан сұхбат алды. Дик Виталь – Маккарти бірінші болып "Дикки Ви" деп атаған – бағдарламаның тұрақты қонағы және досы болды. Ақырында шоудың музыкалық бөлігі жойылып, Маккарти күннің жаңалықтарына немесе оны қызықтыратын кез келген тақырыпқа көбірек назар аударуға мүмкіндік алды. Бұрынғы продюсер Хэл Янгблад бірде: "Әркім J.P. қызығушылық танытқан нәрсеге қызығады, себебі ол оларды қызықтырады" деген еді. Оның қызығушылығы бизнес, ағымдағы оқиғалар, тарих, ойын-сауық және басқа да тақырыптарды қамтыды. Маккарти спортты, әсіресе Детройт Тайгерс командасын жақсы көретін. Бейсбол маусымында ол өзінің шоуларында "Тайгерс" командасының менеджерлері Билли Мартин, Ральф Хоук және Спарки Андерсонмен күнделікті сұхбаттасатын. 1975 жылы ол WJR арнасындағы Детройт Лайонс командасының ойындарына түсіндіруші болып жұмыс істеді. Маккарти кейде өзінің досы Роберт "Fat Bob" Тейлор жасаған кейіпкерлермен әңгімелесетін. Сантехник болып жұмыс істеген опера әншісі Тейлор алғаш рет 1966 жылы "Фокус" бағдарламасында пайда болды. Жылдар өте келе ол "Автожууғыштағы Луиджи" және "Миссис Пеннифезер" (әзілқой қарт әйел) сияқты кейіпкерлерді жасады. "Гросс-Пойнт Чарльз" (өжді аристократ) Тейлордың кейіпкері деп есептелгенімен, JPMcCarthy.net мәліметінше, ол "Пойнт" аймағының нағыз адамы болған. Тейлор ақырында WJR арнасында өзінің апталық бағдарламасын және Энн-Арбордағы WAAM арнасында таңғы бағдарламасын жүргізді. Ол 1995 жылдың маусымында қайтыс болды. Маккарти "Жауап беруші" сияқты ерекшеліктерімен, аздап сүзгіленген қоңырауларға жақсы жауап берді, онда ол қоңырау шалушылардың сұрақтарына күлдіргіш үнмен жауап берді, "Күннің жеңімпаздары мен жеңілгендері", онда қоңырау шалушылар жергілікті жаңалықтар жасаушыларды күннің жеңімпазы немесе жеңілгені деп ұсынды және "Сені не мазалайды?" бағдарламасында тыңдаушылар жаңалықтарды немесе әдепсіздік пен арам істерді талқылайтын. Бірақ ең танымал Маккарти Детройт басшылары мен оның достарынан қоңыраулар қабылдады. Маккарти радио бағдарламасына енгізген тұрақты сөз тіркестерімен де танымал болды. Ол әр бағдарламаны сағат 6:15-те "Қайырлы таң, әлем!" деген сәлеммен ашып, "Олар бір жерде гольф ойнап жатыр", "Бұл ақша емес, сомасы маңызды", "Бұл мыс маймыл ауа райы" және "Шейбогандағы есімімді есіңде сақта, бірақ мен қайда екенімді айтпа" деген сөздері тыңдаушылардың сүйіспеншілігіне бөенді.
Әуесқойлық және қызығушылықтар
Маккартидің көптеген қызығушылықтары болды, ол оларды таңертеңгі бағдарламасында ұзақ талқылайтын, соның салдарынан кейбір сынға да ұшырады. Маккартидің құштарлықтарының бірі – гольф. Ол ересек болғаннан бастап жиі ойнады, сонымен қатар ойын мен оның ережелері бойынша сарапшы саналды. Ол бірнеше жеке ел клубтарының мүшесі болды және бір кезде Блумфилд Хиллс ел клубының президенті қызметін атқарды. Ол өз бағдарламасына PGA гольфшілерін шақырып, көптеген гольф турнирлерінен тікелей эфирде берілді. Ол үшін ең қымбат оқиға – Детройт полициясының спорттық лигасының жыл сайынғы қайырымдылық шарасы болды, онда ол кәсіби гольфшілерді про-ам жарыстарына қатысуға көндірді. Маккартидің тағы бір қызығушылығы – теңізде саяхаттау. Өмірі бойы ол бірнеше жеке қайыққа ие болды және Ұлы көлдерде жиі бағыттарды жоспарлап жүрді. 1987 жылы тіпті Фримантл қаласынан (Австралия) бағдарламасын тікелей эфирде көрсетті, сол кезде американдық капитан Деннис Коннер Америка кубогын Австралиядан қайтарып алды. Маккарти Токио, Женева және Париж автосалондарынан да бағдарламасын тікелей эфирде көрсетіп, автокөлік саласының белгілі тұлғаларымен әңгімелесіп, еуропалық және азиялық маркалар туралы хабарлады. Ол сондай-ақ Детройт автосалонындағы қайырымдылық шарасын телеарнада көрсетті. Маккарти өзінің ирланд-американдық тегімен мақтанды. Жыл сайынғы ең қызықты оқиғалардың бірі – Маккартидің Сент-Патрик күніне арналған жыл сайынғы эфирі болды, онда ол жергілікті атақты адамдар мен саясаткерлерді шақырып алатын. Іс-шара Фишер ғимаратындағы WJR вестибюлінде басталды және 1995 жылы Фокс театрында мыңнан астам қонақ келгенге дейін кеңейді. Бұл эфир әлі күнге дейін WJR арнасындағы маңызды оқиға болып саналады.
Ауру және өлім
1995 жылы Маккарти "Фокус" сұхбат бағдарламасын тоқтатып, таңертеңгі бағдарламаға көңіл бөлді. Өзінің бағдарламасын ұлттық таралымға шығару үшін өзінің продюсері Майкл Патрик Шилспен бірге құрған өндіріс компаниясы арқылы келісімдер жүргізіп жатты. Бірақ сол жылдың жазында Маккарти шаршап, денсаулығы нашарлай бастады. Беті сарғайып, жиі жөтелді. Ісігінен қан ағып, мұрнынан қан кетуі де басталды. 4 шілде күні демалысқа шығуға күші жетпеген соң медициналық көмекке жүгінді. Қан талдауында Маккартидің тромбоциттері жетіспейтіні анықталды және ол миелодиспластикалық синдром диагнозын алды – бұл ауру көбінесе лейкемияға ұласады. Маккарти қысқа мерзімге бағдарламасын жалғастырды, бірақ шілде айының соңында толығымен эфирден кетіп қалды. Оның ауруы жария болған соң, Детройт аймағында сүйек миын іздеу акциялары өтті, мыңдаған адамдар Маккартидің жазылуына көмектесу үшін тексерілуге келісті. Тамыз айында Маккарти Нью-Йорк қаласына ұшып, Слоан-Кеттеринг қатерлі ісік орталығының дәрігерлерімен кездесуі тиіс болды, бірақ ауруы соншалықты күшті болғандықтан, оны ауруханаға жатқызуға тура келді. 1995 жылдың 16 тамызы күні Дж. П. Маккарти ұйқыда пневмониядан қайтыс болды, қасында барлық отбасы мүшелері болды. Ол 62 жаста еді.
Соңы
Детройт аймағындағы жанкүйерлерін қасірет шапты; Маккартидің денесі Детройтке жеткізілді және Детройт БАҚ бұл оқиғаны кеңінен қамтыды. Маккарти қайтыс болғаннан кейін екі күн өткен соң, Детройт және Виндзор, Онтариодағы көптеген радиостанциялар жергілікті аңызға құрмет ретінде бір минуттық үнсіздік сақтады. Оның қосылу рәсімі Блумфилд Хиллстегі Әулие Хьюго төбесі католик шіркеуінде мыңнан астам аза тұрған адамдардың қатысуымен өтті. Маккарти 19 тамызда Мичиган штатының Трой қаласындағы Уайт-Чапл естелік зиратында жерленді.