Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық саясаткер, дипломат және сарай қызметкері (1605–1684)
English politician, diplomat and courtier (1605–1684)
Генри Джермин, 1-ші Сент-Олбанс графы (25 наурыз 1605 (крещение алған) – 1684 қаңтар) – ағылшын роялистік саясаткер, дипломат және сарай қызметкері. Джермин 1625 және 1643 жылдар аралығында әр түрлі уақытта Парламент палатасында отырды, содан кейін барон Джермин титулымен көтерілді. 1630 жылдары Франция королевасы Генриетта Мариямен тығыз достық қарым-қатынас орнатып, ол 1649 жылы Карл I-нің өлім жазасына кесілуіне дейін де, кейін де монархияны қалпына келтіру үшін шетелдік державаларды тарту жоспарларын жасап, оларды іске асыруға тырысты. Француздық саясатты ұзақ жылдар бойы қолдаған ол Карл II-нің үкім ету кезеңі мен аралық дәуіріндегі ең ықпалды сарай қызметкерлерінің бірі болды.
Henry Jermyn, 1st Earl of Saint Albans (25 March 1605 (baptised) – January 1684) was an English Royalist politician, diplomat and courtier. Jermyn sat in the House of Commons at various times between 1625 and 1643 when he was raised to the peerage as Baron Jermyn. Having formed an intimate friendship with Henrietta Maria of France in the 1630s, he constantly devised and promoted schemes to involve foreign powers in the restoration of the monarchy, both before and after the execution of Charles I in 1649. A long standing advocate of pro French policies, he became one of the most influential courtiers of the Interregnum and reign of Charles II.
Ерте өмір
Джермин – сер Томас Джерминнің (1572–1645) төртінші, бірақ екінші тірі қалған ұлы. Ол Саффолк графтығындағы Рашбрукте тұрған, Карл I-нің вице-камерлері және оның әйелі Кэтрин, Мидлсекс графтығындағы Ханворттан сэр Уильям Киллигрюдің қызы (сэр Роберт Киллигрюдің қарындасы) болды. Ол 1605 жылғы 25 наурызда Лондон қаласындағы Сент Маргаретс-Лотбери шіркеуінде крещениеден өтті. 1618 жылы ол үш жыл бойы Еуропаға саяхат жасады, ал 1623 жылы Мадридтегі Бристоль графының үйіне қызметке кірді. Испанияда тұрғанда ол Букингем герцогымен танысты және Джермин герцогтың өзіне көрсеткен құрметі мен жасаған жақсылықтарына деген қуанышын жеткізді.
Jermyn was the fourth but second surviving son of Sir Thomas Jermyn (1572–1645) of Rushbrooke, Suffolk, Vice Chamberlain to Charles I, and his wife Catherine, daughter of Sir William Killigrew of Hanworth, Middlesex (a sister of Sir Robert Killigrew). He was baptised at St Margaret's Lothbury, London on 25 March 1605. In 1618 he undertook a tour of Europe for three years and in 1623 he became a member of the household of the Earl of Bristol in Madrid. While living in Spain he met the Duke of Buckingham and Jermyn "abounded in the expression of his joy for the honour and favours done him" by the duke.
Саясатшы және сарай қызметкері
1625 жылы, әлі кәмелетке толмаған кезінде, Джермин өзінің ағасы сэр Роберт Киллигрудің ықпалымен Бодмин округінен парламент мүшесі болып сайланды және 1626 жылы сол орынға қайта сайланды. Ол екі жылдың екеуінде де парламент отырыстарына ешқандай үлес қоспады. Шамамен 1627 жылы ол Англия королі Карл I-нің жұбайы Генриетта Марияның назарына ілігіп, оның жеке үйінде ер адам қызметіне тағайындалды. 1627 жылдың шілдесінде королева оны Францияға Орлеан герцогинясының қазасына байланысты Людовик XIII-ке көңіл айту үшін жіберді. 1628 жылы ол Генриетта Марияның жеке кеңсесінің басшысы болып тағайындалды, сондай-ақ сол жылы Хамфри Мейдің ұсынысымен Ливерпуль округінен парламент мүшесі болып сайланды. Парламенттік демалыс кезінде Джермин аралдық жасақты даярлау үшін Джерсиге жіберілді. 1632 жылы Джермин тағы да Парижге жіберілді, бұл жолы королеваның анасы Мари де Медичиді көлік апатынан аман қалғанымен құттықтады. 1633 жылы ол Елеонора Вильерс, королеваның күтімшілерінің бірі, оның заңсыз баласын туған кезде өзінің лауазымын қауіпке тікелейді. Джермин Карл I-нің бұйрығымен шетелге жіберілді, бірақ 1634 жылдың тамызында оралып, сарайдағы қызметін жалғастыруға рұқсат алды. Генриетта Марияның оған деген құрметі жойылмады және 1639 жылы оның үй шаруасындағы жоғары лауазымы оны аттар бақташысы етіп тағайындағанда бекітілді.
In 1625, while still underage, Jermyn was elected Member of Parliament for Bodmin on the interest of his uncle Sir Robert Killigrew, and was re elected MP for the seat in 1626. He made no contribution to parliamentary proceedings in either year. In around 1627, he came to the attention of Henrietta Maria, Queen consort of Charles I of England, and was appointed a gentleman usher in her private household. In July 1627 he was sent to France by the queen to convey her condolences to Louis XIII on the death of the duchess of Orléans. He became Henrietta Maria's vice chamberlain in 1628 and the same year he was elected as the MP for Liverpool on the nomination of Humphrey May. During the parliamentary recess, Jermyn was seconded to Jersey to train the island's militia. In 1632 Jermyn was again sent to Paris, this time to congratulate the queen's mother, Marie de' Medici, on surviving a coach accident. In 1633 he jeopardised his position when Eleanor Villiers, one of the queen's ladies in waiting, gave birth to his illegitimate child. Jermyn was sent abroad by Charles I, but was allowed to return and resume his role at court in August 1634. His favour with Henrietta Maria was undamaged and in 1639 his dominant position in her household was confirmed when he was appointed her Master of the Horse.
Азамат соғысы және жер аударылу
1640 жылдың сәуір айында Джермин ағасы Томаспен бірге Ұзақ Парламентте Корф қамалының депутаты болып сайланды. 1640 жылдың қараша айында екеуі де Бьюри-Сент-Эдмундс округі үшін Ұзақ Парламентке депутат болып сайланды және белсенді, сондай-ақ ынталы роялистер болды. Джермин 1641 жылғы Бірінші армиялық қастандыққа қатысты, оны ашқаннан кейін Францияға қашып кетті. 1642 жылы ол Генриетта Мариямен Гаагада кездесті, онда ол оған несие алуға, қару-жарақ сатып алуға және роялистер үшін әскер жинауға көмектесті. 1643 жылы Англияға оралғаннан кейін, ол патшайымның жеке кеңесшісі қызметін қайтадан атқарып, оның күзетші полковнигі болып тағайындалды. 1643 жылдың 8 қыркүйегінде ол Сент-Эдмундсбери бароны Джермин титулын алды, егер ол парламентшілердің қолына түссе, оны жазалап өлтірмей, тек басын кесуі керек болды. Сол жылы ол патша әскерінің атты полковнигі болып тағайындалды. 1644 жылы патшайымның камергері болды. Бірнеше айдан кейін ол Генриетта Мариямен бірге Францияға барды, онда ол оның хатшысы және сенімді адамы ретінде қызметін жалғастырды, сондай-ақ роялистердің соғыс күшін қолдауға тырысты. 1645 жылы Джермин Джерси губернаторы болды. Ол Сер Эдвард Хайдпен қарым-қатынаста болды, өйткені ол Хайдтың кеңесіне қарсы Уэльс принцін Джерсиден Париже әкелді. 1647 жылы Джермин патшаға парламентке қарсы шотландтықтардың қолдауын алу үшін Англияда пресвитериан шіркеуін құруды уәде етуді ұсынды. 1649 жылы өлім жазасын алғанша, Карл I Джерминді Франция мен Голландия Республикасына елшісі етіп тағайындады. Джермин 1650-1652 жылдардағы ағылшын-шотланд соғысына әкелген Шотландиямен роялистік одақ құруды жақтады. 1651 жылы Англияның Жеке кеңесіне мүше болып тағайындалды. Францияда Джермин «Лувр фракциясының» жетекші тұлғасына айналды, бұл Генриетта Марияның сарайына жататын ағылшын роялистерінің тобы, бастапқыда Лувр сарайында орналасқан. Фрондтан кейін 1653 жылы жесір патшайым Анна Австриямен тұрғын үйін ауыстырды, ал оның сарайы Корольдік сарайға көшірілді. Фракцияның басқа мүшелері Генри Уилмот, Лорд Джон Байрон, Кенэлм Дигби, Джордж Дигби, Генри Перси, Джон Колепепер және Чарльз Джерард болды. Топ Генриетта Марияға жақындығымен, француздық көзқарасымен және Карл II-ге Хайдтың ықпалына қарсылығымен ерекшеленді. Джермин Чарльзға әскери көмекке алмасу үшін Канал аралдарын Францияға беру жоспарын ұсынды. Джермин патшаның жәрдемақысынан үлкен үлестер алды және сарайдың өзі қиын жағдайда болғанына қарамастан, салыстырмалы түрде жайлы өмір сүре алды. Чарльз Бредаға кеткен кезде Джермин Генриетта Мариямен бірге Парижде қалды, ол ұлын 1660 жылдың 27 сәуірінде Сент-Олбанс графы титулын беруге көндірді.
In April 1640, Jermyn was elected MP for Corfe Castle in the Short Parliament together with his brother Thomas. The brothers were both elected MPs for Bury St Edmunds in the Long Parliament in November 1640 and were active and ardent Royalists. Jermyn took a prominent part in the First Army Plot of 1641 and on its discovery he fled to France. In 1642, he joined Henrietta Maria in The Hague where he assisted her to raise loans, buy weapons and recruit troops for the Royalist cause. Returning to England in 1643, he resumed his personal attendance on the queen and was appointed colonel of her bodyguard. On 8 September 1643 he was raised to the peerage as Baron Jermyn of St Edmundsbury, ostensibly so that, should he fall into Parliamentarian hands, he would be beheaded, and not hanged, drawn and quartered. The same year he was made a colonel of horse in the king's army. In 1644 he became the queen's chamberlain. A few months later he accompanied Henrietta Maria to France, where he continued to act as her secretary and confidant, and attempted to raise support for the Royalist war effort. In 1645, Jermyn was made Governor of Jersey. He came into conflict with Sir Edward Hyde when he brought the Prince of Wales from Jersey to Paris, against Hyde's advice. In 1647, Jermyn advised the king to promise a Presbyterian church in England in order to gain Scottish assistance against parliament. Charles I made Jermyn his ambassador to France and the Dutch Republic prior to his execution in 1649. Jermyn advocated for the Royalist alliance with Scotland which led to the Anglo Scottish war of 1650 to 1652. In 1651 he was appointed to the Privy Council of England. In France, Jermyn became the leading figure in the 'Louvre faction', a group of English royalists who had attached themselves to Henrietta Maria's court in exile, based initially out of the Louvre Palace. Following The Fronde, in 1653 the Queen Dowager swapped accommodation with Anne of Austria and her court relocated to the Palais Royal. Other members of the faction included Henry Wilmot, Lord John Byron, Kenelm Digby, George Digby, Henry Percy, John Colepeper and Charles Gerard. The group was marked by their close adherence to Henrietta Maria, their pro French outlook and their opposition to the influence of Hyde over Charles II. Jermyn proposed to Charles a plan to cede the Channel Islands to France in exchange for military aid. Jermyn succeeding in getting large grants from the king's allowance and was able to live in relative luxury, despite the court itself being impoverished. When Charles went to Breda, Jermyn remained in Paris with Henrietta Maria, who persuaded her son to create him Earl of St Albans on 27 April 1660.
Қалпына келтіру
1660 жылы мамыр айында қалпына келтіру кезінде Сент-Олбанс Канцелярия сотына тағайындалды және Саффолк және Миддлсекс округтеріндегі бейбіт сот судьясы болды. Алайда, Хайд Джерминнің үкіметке кірмеуін қамтамасыз етті. 1663 жылы ол Кембридж герцогы Джеймс Стюарттың дүниеге келуіне куә болды. Ол 1660 жылдары Карл II-нің Франциядағы елшісі ретінде қызмет етті және Франция королі Людовик XIV-ке жасалған достық саясатты қолдады. Карл II мен Людовик XIV арасындағы тығыз құпия келісімге үлкен үлес қосып, 1669 жылы Довердің құпия шартының алғы дайындықтарын ұйымдастырды. Сент-Олбанстың Франциямен тығыз байланысы сотта дау тудырды; итальяндық дипломат Лоренцо Магалотти оны «француз мүдделеріне толық берілген, Англияға қандай құнмен болса да сол тәждің зор жобаларын ілгерілетуден басқа мақсаты жоқ адам» деп жазды. Сент-Олбанс 1669 жылдың тамызында Францияда Генриетта Марияның қазасына куә болды және оның өсиетін орындаушысы болды. Сол жылы ол Лондондағы үйінде Тоскананың ұлы герцогы Козимо III де Медичиді қабылдады. 1672 жылы ол патша үйінің ең жоғары лауазымды шенеунігі – Лорд Чемберлен болып тағайындалды және Гартер орденінің рыцары аталды. Ол бірінші Данби министрлігінде қысқа ғана уақыт Лорд Чемберлен болып қызмет етті, бірақ 1674 жылы лауазымынан кетті, содан кейін көптеп қоғамдық өмірден шеттеді. 1683 жылы, өлімінен бір жыл бұрын, Джон Эвелин оны «сақтықпен әрекет ететін және патшаның қайтып келгенінен бері зор байлыққа ие болған қарт сарай адамы» деп сипаттады.
At the Restoration in May 1660, St Albans was appointed to the Court of Chancery and made a justice of the peace for Suffolk and Middlesex. However, Hyde ensured that Jermyn was kept out of government. In 1663 he was present at the birth of James Stuart, Duke of Cambridge. He acted as Charles II's ambassador to France throughout the 1660s and was supportive of the policy of friendship towards Louis XIV of France. He contributed largely to the close secret understanding between Charles II and Louis XIV, arranging the preliminaries of the Secret Treaty of Dover in 1669. St Albans' obvious affinity with France was controversial at court; the Italian diplomat Lorenzo Magalotti wrote that he was "a man who is wholly devoted to French interests and who acts with no other purpose than to promote the vast projects of that crown at whatever cost to England". St Albans witnessed the death of Henrietta Maria in France in August 1669 and was an executor of her will. That same year he hosted Cosimo III de' Medici, Grand Duke of Tuscany at his London townhouse. In 1672 he was appointed Lord Chamberlain, the most senior officer in the king's household, and was made a Knight of the Garter. He briefly served in the First Danby ministry as Lord Chamberlain, but left office in 1674 after which he largely retired from public life. In 1683, the year before his death, he was described by John Evelyn as "a prudent old courtier and much enriched since his majesty's return".
Вест-Эндтің негізін қалаушы
1662 жылдың қыркүйегінде Сент-Олбанс Лондонның Сент-Джеймс сарайының солтүстігіндегі Палл Молл-Филд алқабының жеріне иелік құқығын жалға алды. Ол классикалық стильдегі сәнді үйлер салу арқылы алқапты дамытуға кірісті, бұл жер кейін Санкт-Джеймс алаңы болып белгіленді. Сумен жабдықталуына қауіптенген Лондон қаласы бұл жоспарға қарсы болды, бірақ Чарльз II-нің дамуды қолдауы қарсылықты әлсіретті. Чарльз Сент-Олбанс графына сенімділер арқылы жаңа алаңның және оған жақын жерлердің иелігін 1665 жылдың 1 сәуірінде берді. Жылдық жер салымы 80 фунт стерлинг ретінде белгіленді. Сент-Олбанс графы алаңда өзінің жеке үйін, Сент-Олбанс үйін (кейін Норфолк үйі орналасқан жер) 15 000 фунт стерлингке салдырды. Айналасындағы көшелер, соның ішінде Жермин көшесі, Кинг көшесі, Герцог көшесі, Сент-Джеймс көшесі және Чарльз II көшесі жақын арада аяқталды, бұл аймақ Сент-Джеймс деп аталды. Сент-Олбанс базары кейін Реджент көшесі мен Ватерлоо алаңын салу үшін тазартылған жерге салынды. Бұл өзіндік сәнді жоба болды және оның ықпалымен Лондонның бүкіл Батыс бөлігі дамыды, сондықтан «Лондон туралы зерттеу» Генри Джерминді «Батыс бөлігінің негізін қалаушы» деп мойындайды. 1660 жылдары ол Сохо алқабына да ие болды, оның 22 акр (89 000 м²) жерінің 19 акрын Джозеф Гирлге жалға берді, оған жерді дамытуға рұқсат берілді. 1674 жылдың тамызында Сент-Олбанс атынан қосымша еркін жер беру туралы өтініштер жіберілді, бірақ олар қабылданбады.
In September 1662, St Albans obtained a leasehold on a grant of land at Pall Mall Field in London north of St James's Palace. He began the development of the field with the construction of grand houses in the classical style at what would soon become St. James's Square. The City of London, which feared for its water supply, was hostile to the plan, but the support of Charles II for the development discouraged opposition. The grant by Charles of the freehold of the new square and other adjacent property to trustees for the Earl of St Albans was made on 1 April 1665. A ground rent of £80 per annum was reserved. The Earl of St Albans built his own townhouse, St Albans House (later the site of Norfolk House), on the square at a cost of £15,000. The surrounding streets, including Jermyn Street, King Street, Duke Street St James's and Charles II Street, were completed soon afterwards, an area which would become called St James's. St Albans market was built on a site later cleared for the construction of Regent Street and Waterloo Place. It was a grand design in itself, and from its inspiration grew the whole of the West End of London, so much so that the Survey of London acknowledges Henry Jermyn as the 'Founder of the West End'. In the 1660s he also owned Soho Fields, of which he leased 19 out of the 22 acres (89,000 m2) to Joseph Girle, who was granted permission to develop the land. In August 1674, further grants of freehold land were unsuccessfully sought on behalf of St Albans.
Жеке өмір
Ол Абрахам Коули мен сэр Уильям Дэвененттің досы және демеушісі болды. Магалотти Сент-Олбанстың "өте әдемі жас жігіт болғанын, сондықтан да әйелдерге әрқашан ұнайтынын" жазды. Ол құмар ойындарға әуес болды, бұл оның заманында кең таралған ойын-сауық еді, және сарайда бірнеше махаббат оқиғалары болды. 1636 жылы Дэвененттің "Платоникалық ғашықтар" пьесасы оған арналды. 1911 жылғы "Британ энциклопедиясында" ол "әдепсіз мінезді адам" деп сипатталды. Тарихшы Генри Халлам шындық деп қабылдаған, бірақ нақты дәлелдері жоқ әңгімелерде Джермин Франциядағы жерсіздікте болғанда патшайым Генриетта Мариямен жасырын үйленгені айтылды. Джерминнің өмірінде оның кем дегенде бір баласының, тіпті Чарльз II-нің өзінің нағыз әкесі болуы мүмкін деген де қауесет тарады. 1660 жылдың 13 тамызындағы "Domestic State Papers" құжатында капитан Фрэнсис Робинсонның Виндзор шіркеу қызметкері Натаниел Анджелодан алған хабарында "барлық патша балалары Джерминнің заңсыз туған ұлдары" делінген. Сент-Олбанс 1684 жылдың қаңтар айында Сент-Джеймс-сквердегі үйінде қайтыс болды. Өзінің тілегі бойынша ол Рушбруктегі ата-бабаларының қасына жерленді. Ол үйленбегендіктен, Сент-Олбанс графының титулы оның өлімімен бірге жойылды, ал Сент-Эдмундсберидің Джермин баронының титулы және мүлігі оның жүрегі жақын туысы Томас Джерминге (1633–1703) және соңғысының өлімінен кейін Томас ағасы Генриге (1636–1708) өтті. Элеонора Вильерстен туған заңсыз қызының тағдыры белгісіз. 1684 жылдың қаңтар айында Сент-Олбанстың қайтысынан кейін Чарльз II Джерминнің титулын өзінің заңсыз ұлы Чарльз Боклеркке, Сент-Олбанстың бірінші герцогы ретінде берді.
He was a friend and patron of Abraham Cowley and Sir William Davenant. Magalotti wrote that St Albans was "an extremely handsome young man, and for that reason was always pleasing to the ladies". He was much addicted to gambling, which was a very popular pastime in his era, and had several romances at court. The 1636 play The Platonick Lovers was dedicated to him by Davenant. His entry in the 1911 Encyclopædia Britannica described him as a "man of dissolute morals". Gossip which the historian Henry Hallam accepted as authentic, but which is supported by no real evidence, asserted that Jermyn was secretly married to Queen Henrietta Maria during their exile in France. It was further rumoured during Jermyn's lifetime that he may have been the true father of at least one of her children, even perhaps of Charles II himself. The Domestic State Papers for 13 August 1660 contain a report by Capt. Francis Robinson of Nathaniel Angelo, a Windsor clergyman, asserting that "all the royal children were Jermyn's bastards." St Albans died at his house in St James's Square in January 1684. At his own request, he was buried with his ancestors at Rushbrooke. As he was unmarried, the earldom of St Albans became extinct at his death, while the barony of Jermyn of St Edmundsbury passed by special remainder, together with his property, to his nephew Thomas Jermyn (1633–1703), and after the latter's death to Thomas's brother Henry, Lord Dover (1636–1708). The fate of his illegitimate daughter with Eleanor Villiers is unknown. In January 1684, immediately after St Albans' death, Charles II granted Jermyn's territorial designation to one of his illegitimate sons, Charles Beauclerk, as the first Duke of St Albans.