Кіріспе

Сержи Лопес и Аятс (Sergi López i Ayats, 22 желтоқсан 1965 жылы туған) – испандық актер, 1965 жылы туған. Ол «Dirty Pretty Things», «Solo mía» және «Pan's Labyrinth» фильмдеріндегі жұмысымен көбінесе танымал. Испан және француз фильмдерінде маңызды мансапқа ие болды.

Ерте өмір

Серги Лопес театрдағы өнерін туған қаласында "Эльс Пасторец" деп аталатын дәстүрлі Рождестволық қойылымдарда бастады. Ол Барселонада театр білімін алды, бірақ оқуын Францияда, Жак Лекок мектебінде аяқтады. Ол каталон, испан, француз және ағылшын тілдерін еркін меңгерген.

Мансап

1991 жылы француз режиссері Мануэль Пуариеге кастингке қатысты. Лопез сол жылы Пуариедің "Антонионың кішкентай досы" (1992) фильмінде кинодағы дебютін жасады. Лопез Пуариермен тағы сегіз фильмде жұмыс істеді, оның ішінде оның алғашқы халықаралық жетістігі – "Батыс" (1997) фильмі. Фильм 1997 жылғы Канн кинофестиваліне ілікті, онда қазылар алқасының жүлдесін жеңіп алды, сондай-ақ "Оскар" сыйлығына ұсынылды; ал Лопез өзі "Сезар" сыйлығына үміткер болды. 2000 жылы ол француз фильміндегі рөлі үшін "Сезар" сыйлығын "Үздік актер" номинациясында жеңіп алды – "Гарри, сені жақсы көретін дос". 1997 жылы ол өзінің қандасы Каталониялық Вентура Понстың "Caresses" фильмінде түсті. Оның фильмографиясына "Dirty Pretty Things", "Solo mía" және "Панның лабиринті" сияқты фильмдер кіреді. 2005 жылы ол Хорхе Пикомен бірге жазылған және режиссерлік етілген "Non solum" монологын сахнада орындау үшін қайта оралды.

Таңдалған кинографиясы

1995 жылғы «Ауылда» Пабло Мануэль Пуарье
1997 жылғы «Ласкалар» Үй Вентура Понс
«Батыс» Пако Казале Мануэль Пуарье
1999 жылғы «Аяқтарыңыздың арасында» Клаудио Мануэль Гомес Перейра
«Махаббат ісі» Ол Фредерик Фонтейн
«Бос күндер» Луис Марион Верну
«Лиссабон» Жоао Антонио Эрнандес
2000 жылғы «Гарри, ол көмектесуге келді» Гарри Доминик Молл
2001 жылғы «Махаббатсыз он күн» Мигель Мигель Альбаладехо
«Ұшу кешігуі» Серхио Даниель Томпсон
«Адамның мейірімділігінің сүті» Серж Доминик Кабрера
«Менің жалғыздығым» Хоакин Хавьер Балагер
«Қорқынышты күн» Луис Дель Соль Марион Верну
2002 жылғы «Жоғалған қыздар, майлы шаштар» Филипп Клод Дьюти
«Драконмен кездесу» Рауль де Вентадур Элен Анжель
«Жақсы нәрселердің кір жағы» Жылдам / Хуан Стивен Фриарс
2004 жылғы «Көк түсті сөздер» Винсент Ален Корно
«Сурет салу немесе махаббат жасау» Адам Арно Ларриу және Жан-Мари Ларриу
2006 жылғы «Фавнның лабиринты» Капитан Видаль Гильермо дель Торо
2007 жылғы «Парк» Жорж Клу Арно де Паллиер
2009 жылғы «Рики» Пако Франсуа Озон
«Бақытты соңы» Тео Арно Ларриу және Жан-Мари Ларриу
«Кету» Иван Катрин Корсини
«Каноэ жарысы» Сержи Бернар Беллефруа
«Токио дыбыстарының картасы» Дэвид Изабель Койксе
2010 жылғы «Қара нан» Мэр Агусти Вилларонга
«Потиш» Испан жүк көлігінің жүргізушісі Франсуа Озон
2011 жылғы «Монах» Ымыртты адам Доминик Молл
2012 жылғы «Жақсылық» Мануэль Каррега Эрик Валетт
«Арман мен үнсіздік» Валенти Хайме Росалес
«Танго бос» Фернан Фредерик Фонтейн
2013 жылғы «Михаэль Кольхаас» Бір қолды адам Арно де Паллиер
2014 жылғы «Жоғары қоғам» Гарольд Жули Лопес Курвал
«Жеронимо» Жеронимоның әкесі Тони Гатлиф
2015 жылғы «Тамаша күн» Гойо Фернандо Леон де Араноа
«Паттимен 21 түн» Мануэль Арно Ларриу Жан-Мари Ларриу
«Екінші бастау» Адам Карлес Порта
«Әлемнің корольдері» Жано Лоран Лаффарг
2018 жылғы «Лаззаро сияқты бақытты» Соңғысы Элис Рохвачер
«Дон Кихотты өлтірген адам» Фермер Терри Гиллиам
2020 жылғы «Рифкиннің фестивалі» Пако Вуди Аллен.