Джимми Пейдж: Led Zeppelin гитарасының құрметтісі

Кіріспе

Ағылшын гитарисі (1944 жылы туған), шотланд футболшысы

Джеймс Патрик Пейдж (1944 жылдың 9 қаңтарында туған) – ағылшын музыканты және продюсері, Led Zeppelin рок-тобының гитарисі және негізін қалаушысы ретінде халықаралық деңгейде танылды. Гитара рифтерін жасауда шебер, Пейдж стилі әртүрлі гитара құбылыстарын және мелодиялық сололарды, сонымен қатар агрессивті, бұрмаланған гитара дыбыстарын қамтиды. Оның халық және шығыс музыкасынан әсер алған акустикалық туындылары да ерекше. Ол кейде гитарасын виолончель доғасымен тартып, музыкаға ерекше, созылған дыбыс текстурасын қосады. Пейдж мансабын Лондонда студиялық музыкант ретінде бастады және 1960 жылдардың ортасында Биг Джим Салливанмен бірге Ұлыбританиядағы ең ізделіспен алынған сессиондық гитаристердің бірі болды. 1966-1968 жылдары Yardbirds тобының құрамында болды. Yardbirds тобы тарағаннан кейін 1968-1980 жылдары жұмыс істеген Led Zeppelin тобын құрды. Led Zeppelin тобының барабаншысы Джон Бонэмнің қазасынан кейін ол 1980 және 1990 жылдары бірнеше музыкалық топтарға қатысты, атап айтқанда XYZ, The Firm, The Honeydrippers, Coverdale–Page және Page and Plant. 2000 жылдан бері Пейдж көптеген әртістермен бірлесіп концерттерде де, студиялық жазбаларда да өнер көрсетіп келеді, сондай-ақ 2007 жылы Led Zeppelin тобының қайта біріккеніне қатысты, ол 2012 жылы Celebration Day атты концерттік фильм ретінде жарық көрді. The Edge және Джек Уайтпен бірге ол 2008 жылы түсірілген It Might Get Loud деректі фильміне қатысты. Пейдж – барлық уақыттың ең ұлы және ықпалды гитаристерінің бірі саналады. Rolling Stone журналы Пейджді "қуатты рифтердің папасы" деп сипаттап, 2015 жылы жасаған "Барлық уақыттың ең үздік 100 гитарисі" тізімінде Джими Хендрикс пен Эрик Клэптоннан кейін үшінші орынға, ал 2023 жылы Чак Берри мен Джими Хендрикстен кейін үшінші орынға қойды. 2010 жылы Гибсонның "Барлық уақыттың ең үздік 50 гитарисі" тізімінде екінші орынды алды, ал 2007 жылы Classic Rock журналының "100 ең қаһарлы гитара шебері" тізімінде төртінші орынға ие болды. Ол екі рет Рок-н-ролл даңқы залына енгізілді: 1992 жылы Yardbirds тобының мүшесі ретінде және 1995 жылы Led Zeppelin тобының мүшесі ретінде.

James Patrick Page (born 9 January 1944) is an English musician and producer who achieved international success as the guitarist and founder of the rock band Led Zeppelin. Prolific in creating guitar riffs, Page’s style involves various alternative guitar tunings and melodic solos, coupled with aggressive, distorted guitar tones. It is also characterized by his folk and eastern influenced acoustic work. He is notable for occasionally playing his guitar with a cello bow to create a droning sound texture to the music. Page began his career as a studio session musician in London and, by the mid 1960s, alongside Big Jim Sullivan, was one of the most sought after session guitarists in Britain. He was a member of the Yardbirds from 1966 to 1968. When the Yardbirds broke up, he founded Led Zeppelin, which was active from 1968 to 1980. Following the death of Led Zeppelin drummer John Bonham, he participated in a number of musical groups throughout the 1980s and 1990s, more specifically XYZ, the Firm, the Honeydrippers, Coverdale–Page, and Page and Plant. Since 2000, Page has participated in various guest performances with many artists, both live and in studio recordings, and participated in a one off Led Zeppelin reunion in 2007 that was released as the 2012 concert film Celebration Day. Along with the Edge and Jack White, he participated in the 2008 documentary It Might Get Loud. Page is widely considered to be one of the greatest and most influential guitarists of all time. Rolling Stone magazine has described Page as "the pontiff of power riffing" and ranked him number three in their 2015 list of the "100 Greatest Guitarists of All Time", behind Jimi Hendrix and Eric Clapton, and ranking 3rd again in 2023 behind Chuck Berry and Jimi Hendrix. In 2010, he was ranked number two in Gibson's list of "Top 50 Guitarists of All Time" and, in 2007, number four on Classic Rocks "100 Wildest Guitar Heroes". He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame twice: once as a member of the Yardbirds (1992) and once as a member of Led Zeppelin (1995).

Ерте өмір

Джеймс Патрик Пейдж пен Патрисия Элизабет Гаффикин 1944 жылдың 9 қаңтарында Лондонның батыс жағындағы Хестон қалашығында дүниеге келді. Оның әкесі пластик қаптамалар зауытында кадрлар жөніндегі менеджер, ал анасы ирланд тегінен шыққан дәрігердің хатшысы болды. 1952 жылы олар Фелтемге, содан кейін Суррейдегі Эпсом қаласындағы Майлс-роудқа көшіп барды. Пейдж сегіз жасынан бастап Эпсом округінің Паунд-Лейн бастауыш мектебінде білім алды, ал он бір жасында Батыс Эуэллдегі Эуэлл округінің орта мектебіне барды. Ол өзінің алғашқы гитарын, испан гитарын Майлс Роудтағы үйден тапты: «Мен [гитарды] [үйдегі] адамдар [бізден] бұрын қалдырған ба, әлде бұл отбасының досы ма – білмеймін, өйткені ешкім оның неге екенін білмеді». Ол 12 жасында аспапта алғаш рет ойнады, жақын маңдағы Кингстонда бірнеше сабақ алды, бірақ көбінесе өзін-өзі үйретті: «Мен өскен кезде басқа гитаристер көп болмаған. Менің мектепте маған үйренген алғашқы акорды көрсеткен тағы бір гитарист болды және мен одан әрі бардым. Мен өзімнің дискілерімді тыңдап, гитарада ойнауды үйрендім. Бұл өте жеке мәселе болған». Бұл «басқа гитарист» Род Уайт есімді жігіт еді, ол одан бірнеше жас үлкен, және тағы бір жігіт Пит Кальвертпен бірге олар Пейдждің үйінде жаттықты; Пейдж кейде жаттығуларға алты немесе жеті сағат жұмсайды және әрқашан гитарын өзімен бірге орта мектепке алып барады, тек сабақтан кейін оған тәркіленіп, қайтарылады. Пейдждің алғашқы әсерлерінің арасында рок-кабилли гитаристері Скотт Мур және Джеймс Бертон болды, екеуі де Элвис Преслидің жазбаларында ойнады. Преслидің «Baby Let's Play House» әнін Пейдж гитараны тартуға ықпал еткен деп атайды, ал ол Мурдың «Whole Lotta Love» әнінің жанды нұсқасында әнді қайталап ойнайды. Ол 1957 жылы BBC1-де Höfner President акустикалық аспаппен пайда болды, оны жазғы демалыс кезінде сүт тасымалынан жинаған ақшаға сатып алды және оны күшейте алу үшін пикап бар еді, бірақ оның алғашқы қатты денелі электр гитары 1959 жылғы Futurama Grazioso болды, кейіннен оны Fender Telecaster алмастырды, ол Бадди Холлидің телевизорда ойнағанын көрген модель және оның нақты өмірдегі мысалы Лондонның Эрлс Корт көрме орталығында электронды құралдар көрмесінде ойнаған. Пейдждің музыкалық дәміне скиффл (ол кездегі танымал ағылшын музыка жанры) және акустикалық халықтық ойнау, және Эльмор Джеймстің блюз дыбыстары, Б. Б. Кинг, Отис Раш, Бадди Гай, Фредди Кинг және Хьюберт Самлин кірді. «Бұл – рок пен блюздің араласқан бір түрі». Топ «Mama Don't Want to Skiffle Anymore» және тағы бір американдық ән «In Them Ol' Cottonfields Back Home» әндерін орындады. Уэлдоннан мектеп бітіргеннен кейін немен айналысатынын сұрағанда, Пейдж: «Егер қатерлі ісік табылмаса, биологиялық зерттеулер жүргізгім келеді», – деді. Кристианмен бірге болған кезінде Пейдж без қызуымен ауыр науқастанып, гастрольдерді жалғастыра алмады. Пейдж Shel Talmy продюсерінің сүйікті сессиялық гитарисі болды. Нәтижесінде ол Who және Kinks әндері бойынша сессия жұмысын қамтамасыз етті. Пейдж Kinks-тің дебют альбоміндегі «I'm a Lover Not a Fighter» және «I've Been Driving on Bald Mountain» атты екі тректе акустикалық он екі саптық гитарада ойнаған, және мүмкін «I Gotta Move» B-жағында. Ол Who тобының алғашқы «I Can't Explain» синглінің сессиясында ритм-гитарада ойнады. 1964 және 1965 жылдары Пейдж студиялық концерттерінде Марианна Фейтфуллдің «As Tears Go By», Джонатан Кингтің «Everyone's Gone to the Moon», Нэшвилл Тейззерлерінің «Tobacco Road», Роллинг Стоунздың «Heart of Stone» («Біз уақытты ысырап етумен бірге») (сонымен қатар, Van Morrison & Them-нің «Baby, Please Don't Go», «Mystic Eyes» және «Here Comes the Night», Дэйв Берридің «The Crying Game» және «My Baby Left Me», Бренда Лидің «Is It True», Ширли Бассейдің «Goldfinger» және Петла Кларктың «Downtown». 1964 жылы Пейдж Битлздің 1964 жылғы «A Hard Day's Night» фильмінің қосымша музыкасына гитарамен атсалысты. 1965 жылы Пейджті Stones менеджері Эндрю Луг Олдхэм жаңа құрылған Immediate Records лейбліне үй продюсері және A&R адамы ретінде жалдады, бұл оған Джон Мейолл, Нико, Крис Фарлоу, Twice as Much және Клэптонның тректерінде ойнауға және / немесе шығаруға мүмкіндік берді. Сондай-ақ 1965 жылы Пейдж Дана Гиллеспидің «Thank You Boy» атты алғашқы синглдерінің бірін шығарды. Пейдж сонымен қатар Жаки ДеШеннонмен қысқаша ән жазу серіктестігін құрды. Ол Джон Уильямс (фильм композиторы Джон Уильямспен шатастырмау керек) альбомы The Maureeny Wishful Album үшін Биг Джим Салливанмен бірге әндер жазды және жазды. Пейдж Донован Личтің «Sunshine Superman» альбомында, Энгельберт Хампердинктің «Release Me» альбомында, Джонни Холлидейдің «Jeune homme» және «Je suis né dans la rue» альбомдарында, Ал Стюарттың «Love Chronicles» альбомында сессиондық музыкант ретінде жұмыс істеді және Джо Кокердің дебюттік альбомының бес трегінде, «With a Little Help from My Friends» гитарада ойнады. 1970 жылдан бері Пейдж 10 Рой Харпер трегінде жетекші гитарада ойнады, бұл 81 минуттық музыканы құрайды. Ойнаған әндері туралы сұрақтарға, әсіресе оның нақты рөліне қатысты даулар туған жағдайларда, Пейдж оның сол кездегі сессиялардың көп санына байланысты оның не істегенін дәл есінде қалғанын айтады. Скандинавиялық тур кезінде жаңа топ New Yardbirds ретінде пайда болды, бірақ олар Кит Мун мен Джон Энтвистлдің ескі әзілін еске түсірді. Пейдж осы атты жаңа тобы үшін пайдалануды жөн көрді. Менеджер Питер Грант оны «Led Zeppelin» деп өзгертті, «Leed Zeppelin» деп қате айтылмауы үшін.

Page was born to James Patrick Page and Patricia Elizabeth Gaffikin in the west London suburb of Heston on 9 January 1944. His father was a personnel manager at a plastic coatings plant and his mother, who was of Irish descent, was a doctor's secretary. In 1952, they moved to Feltham, and then to Miles Road, Epsom, in Surrey. Page was educated from the age of eight at Epsom County Pound Lane Primary School, and when he was eleven he went to Ewell County Secondary School in West Ewell. He came across his first guitar, a Spanish guitar, in the Miles Road house: "I don't know whether [the guitar] was left behind by the people [in the house] before [us], or whether it was a friend of the family's—nobody seemed to know why it was there." First playing the instrument when aged 12, he took a few lessons in nearby Kingston, but was largely self taught:

When I grew up there weren't many other guitarists There was one other guitarist in my school who actually showed me the first chords that I learned and I went on from there. I was bored so I taught myself the guitar from listening to records. So obviously it was a very personal thing. This "other guitarist" was a boy called Rod Wyatt, a few years his senior, and together with another boy, Pete Calvert, they would practise at Page's house; Page would devote six or seven hours on some days to practising and would always take his guitar with him to secondary school, only to have it confiscated and returned to him after class. Among Page's early influences were rockabilly guitarists Scotty Moore and James Burton, who both played on recordings made by Elvis Presley. Presley's song "Baby Let's Play House" is cited by Page as being his inspiration to take up the guitar, and he would reprise Moore's playing on the song in the live version of "Whole Lotta Love" on The Song Remains the Same. He appeared on BBC1 in 1957 with a Höfner President acoustic, which he'd bought from money saved up from his milk round in the summer holidays and which had a pickup so it could be amplified, but his first solid bodied electric guitar was a second hand 1959 Futurama Grazioso, later replaced by a Fender Telecaster, a model he had seen Buddy Holly playing on the TV and a real life example of which he'd played at an electronics exhibition at the Earls Court Exhibition Centre in London. Page's musical tastes included skiffle (a popular English music genre of the time) and acoustic folk playing, and the blues sounds of Elmore James, B. B. King, Otis Rush, Buddy Guy, Freddie King, and Hubert Sumlin. "Basically, that was the start: a mixture between rock and blues." The group played "Mama Don't Want to Skiffle Anymore" and another American flavoured song, "In Them Ol' Cottonfields Back Home". When asked by Wheldon what he wanted to do after schooling, Page said, "I want to do biological research [to find a cure for] cancer, if it isn't discovered by then." During his stint with Christian, Page fell seriously ill with glandular fever and could not continue touring. Page was the favoured session guitarist of record producer Shel Talmy. As a result, he secured session work on songs for the Who and the Kinks. Page is credited with playing acoustic twelve string guitar on two tracks on the Kinks' debut album, "I'm a Lover Not a Fighter" and "I've Been Driving on Bald Mountain", and possibly on the B side "I Gotta Move". He played rhythm guitar on the sessions for the Who's first single "I Can't Explain" Page's studio gigs in 1964 and 1965 included Marianne Faithfull's "As Tears Go By", Jonathan King's "Everyone's Gone to the Moon", the Nashville Teens' "Tobacco Road", the Rolling Stones "Heart of Stone" (along with "We're Wasting Time") (also, Van Morrison & Them's "Baby, Please Don't Go", "Mystic Eyes", and "Here Comes the Night", Dave Berry's "The Crying Game" and "My Baby Left Me", Brenda Lee's "Is It True", Shirley Bassey's "Goldfinger", and Petula Clark's "Downtown". In 1964, Page contributed guitar to the incidental music of the Beatles' 1964 film A Hard Day's Night. In 1965, Page was hired by Stones manager Andrew Loog Oldham to act as house producer and A&R man for the newly formed Immediate Records label, which allowed him to play on and/or produce tracks by John Mayall, Nico, Chris Farlowe, Twice as Much and Clapton. Also in 1965, Page produced one of Dana Gillespie's early singles, "Thank You Boy". Page also formed a brief songwriting partnership with then romantic interest Jackie DeShannon. He composed and recorded songs for the John Williams (not to be confused with the film composer John Williams) album The Maureeny Wishful Album with Big Jim Sullivan. Page worked as session musician on Donovan Leitch's Sunshine Superman, on Engelbert Humperdinck's Release Me, the Johnny Hallyday albums Jeune homme and Je suis né dans la rue, the Al Stewart album Love Chronicles and played guitar on five tracks of Joe Cocker's debut album, With a Little Help from My Friends. Over the years since 1970, Page played lead guitar on 10 Roy Harper tracks, comprising 81 minutes of music. When questioned about which songs he played on, especially ones where there exists some controversy as to what his exact role was, Page often points out that it is hard to remember exactly what he did given the enormous number of sessions he was playing at the time. During the Scandinavian tour, the new group appeared as the New Yardbirds, but soon recalled the old joke by Keith Moon and John Entwistle. Page stuck with that name to use for his new band. Manager Peter Grant changed it to "Led Zeppelin", to avoid a mispronunciation as "Leed Zeppelin".

1980 жылдар

Пейдж 1981 жылғы наурыз айында Хаммерсмит Одеонында Джефф Бек концерті кезінде сахнаға оралды. 1981 жылы Пейдж Yes бассисі Крис Сквайр және барабаншы Алан Уайтпен бірге XYZ (бұрынғы Yes Zeppelin) деп аталатын супертоп құрды. Олар бірнеше рет репетиция жасады, бірақ жоба тоқтатылды. Бұл сессиялардың бутлегтері кейінірек жобаларда пайда болған материалдардың кейбіреуін көрсетті, атап айтқанда The Firm-нің "Fortune Hunter" және Yes әндері "Mind Drive" және "Can You Imagine?". Пейдж 1984 жылы Германияның Дортмунд қаласындағы Вестфаленхолледе Yes тобымен сахнаға шығып, "I'm Down" әнін орындады. 1982 жылы Пейдж режиссер Майкл Уиннермен бірлесіп Death Wish II саундтрегін жазды. Осы және бірнеше келесі жазбалар, соның ішінде Death Wish III саундтрегі, 1980 жылдардың басында ол Гас Дадженнен сатып алған Кукхемдегі The Sol студиясында жазылды. 1983 жылы Пейдж А.Р.М.С. (Action Research for Multiple Sclerosis) қайырымдылық концерттер сериясына қатысты, ол Small Faces бассисі Ронни Лейнді құрметтеді, ол осы аурудан зардап шекті. Лондондағы Корольдік Альберт залында өткен алғашқы концерттерде Пейджтің жиынтығы Death Wish II саундтрегінен әндер (Стив Уинвудпен бірге) және "Stairway to Heaven" әнінің аспаптық нұсқасынан тұрды. Содан кейін АҚШ-тың төрт қаласына турне жасалды, онда Bad Company тобының Пол Роджерсі Уинвудты алмастырды. Тур кезінде Пейдж мен Роджерс "Midnight Moonlight" әнін орындады, ол кейіннен The Firm тобының алғашқы альбомында пайда болды. Барлық концерттерде "Layla" әнінің сахнадағы джемі болды, ол Пейджді Бек пен Клэптонмен қайта біріктірді. "Hammer of the Gods" кітабында айтылғандай, осы шамада Пейдж достарына жеті жыл бойы героин қолданғанын айтқан көрінеді. 1983 жылдың 13 желтоқсанында Пейдж Лондонның Хаммерсмит Одеонында Плантпен бірге сахнаға шықты. Пейдж келесі жоба ретінде 1984 жылы Рой Харпермен "Whatever Happened to Jugula?" альбомы үшін жұмыс істеді және кейде концерттерде, әсіресе халықтық фестивальдарда MacGregors және Themselves сияқты түрлі сахналық кейіптерде акустикалық жиынтықпен өнер көрсетті. 1984 жылы Пейдж Плантпен бірге The Honeydrippers: Volume 1 альбомын және Джон Пол Джонспен Scream for Help фильмінің саундтрегін жазды. Кейін Пейдж Роджерспен The Firm деген атпен екі альбомда жұмыс істеді. 1985 жылы шыққан алғашқы альбом "The Firm" деп аталды. Көпшілікке танымал әндердің қатарында "Radioactive" және "Satisfaction Guaranteed" болды. Альбом Billboard поп-альбомдар тізімінде 17-орынға ие болды және АҚШ-та алтын статусын алды. 1986 жылы "Mean Business" альбомы жарық көрді. Топ екі альбомды да қолдау үшін тур жасады, бірақ көп ұзамай тарап кетті. Содан кейін Грэм Нэш, Стивен Стиллс және Роллинг Стоунз (олардың 1986 жылғы "One Hit (To the Body)" синглінде) сияқты жобаларға сессиялық жұмыстар жасады. 1986 жылы Пейдж өзінің бұрынғы Yardbirds тобының мүшелерімен уақытша қайта қосылып, Box of Frogs альбомының "Strange Land" тректеріне ойнады. Пейдж 1988 жылы "Outrider" атты жеке альбомын шығарды, онда Планттың үлесі болды, ал Пейдж сол жылы шыққан Планттың "Now and Zen" жеке альбомына өз үлесін қосты. "Outrider" альбомының ашылу трегі "Wasting My Time" әніне әнші Джон Майлз қатысты. Осы жылдар ішінде Пейдж Led Zeppelin тобының бұрынғы мүшелерімен бірнеше рет сахнада ойнады, ең бастысы 1985 жылы Live Aid концертінде Фил Коллинз бен Тони Томпсон барабан орындарында болды. Алайда, топ мүшелері бұл орындауды қанағаттандырмайтын деп санады, себебі Пейдждің дұрыс күйленбеген Les Paul гитарасы оны алдады. Пейдж, Плант және Джонс, сондай-ақ Джон Бонэмнің ұлы Джейсон 1988 жылдың 14 мамырында Atlantic Records компаниясының 40 жылдығына арналған шоуда өнер көрсетті, онда 12 сағаттық бағдарлама аяқталды.

Page made a return to the stage at a Jeff Beck show in March 1981 at the Hammersmith Odeon. Also in 1981, Page joined with Yes bassist Chris Squire and drummer Alan White to form a supergroup called XYZ (for former Yes Zeppelin). They rehearsed several times, but the project was shelved. Bootlegs of these sessions revealed that some of the material emerged on later projects, notably The Firm's "Fortune Hunter" and Yes songs "Mind Drive" and "Can You Imagine?". Page joined Yes on stage in 1984 at Westfalenhalle in Dortmund, Germany, playing "I'm Down". In 1982, Page collaborated with director Michael Winner to record the Death Wish II soundtrack. This and several subsequent Page recordings, including the Death Wish III soundtrack, were recorded and produced at his recording studio, The Sol in Cookham, which he had purchased from Gus Dudgeon in the early 1980s. In 1983, Page appeared with the A. R. M. S. (Action Research for Multiple Sclerosis) charity series of concerts which honoured Small Faces bassist Ronnie Lane, who suffered from the disease. For the first shows at the Royal Albert Hall in London, Page's set consisted of songs from the Death Wish II soundtrack (with Steve Winwood on vocals) and an instrumental version of "Stairway to Heaven". A four city tour of the United States followed, with Paul Rodgers of Bad Company replacing Winwood. During the tour, Page and Rodgers performed "Midnight Moonlight", which would later appear on The Firm's first album. All of the shows featured an on stage jam of "Layla" that reunited Page with Beck and Clapton. According to the book Hammer of the Gods, it was reportedly around this time that Page told friends that he had just ended seven years of heroin use. On 13 December 1983, Page joined Plant on stage for one encore at the Hammersmith Odeon in London. Page next linked up with Roy Harper for the 1984 album Whatever Happened to Jugula? and occasional concerts, performing a predominantly acoustic set at folk festivals under various guises such as the MacGregors and Themselves. Also in 1984, Page recorded with Plant as the Honeydrippers the album The Honeydrippers: Volume 1 and with John Paul Jones on the film soundtrack Scream for Help. Page subsequently collaborated with Rodgers on two albums under the name The Firm. The first album, released in 1985, was the self titled The Firm. Popular songs included "Radioactive" and "Satisfaction Guaranteed". The album peaked at number 17 on the Billboard pop albums chart and went gold in the US. It was followed by Mean Business in 1986. The band toured in support of both albums, but soon split up. Various other projects followed, such as session work for Graham Nash, Stephen Stills and the Rolling Stones (on their 1986 single "One Hit (To the Body)"). In 1986, Page reunited temporarily with his former Yardbirds bandmates to play on several tracks of the Box of Frogs album Strange Land. Page released a solo album entitled Outrider in 1988, which featured contributions from Plant, with Page contributing in turn to Plant's solo album Now and Zen, which was released the same year. Outrider also featured singer John Miles on the album's opening track "Wasting My Time". Throughout these years, Page also reunited with the other former bandmates of Led Zeppelin to perform live on a few occasions, most notably in 1985 for the Live Aid concert with both Phil Collins and Tony Thompson filling drum duties. However, the band members considered this performance to be sub standard, with Page having been let down by a poorly tuned Les Paul. Page, Plant and Jones, as well as John Bonham's son Jason, performed at the Atlantic Records 40th Anniversary show on 14 May 1988, closing the 12 hour show.

1990 жылдар: КовердейлПейдж, Пейдж және Плант

1990 жылы Нордофф Роббинс музыкалық терапия орталығы мен Ұлыбританияның өнер және технология мектебіне көмек көрсету мақсатында өткен Кнебворт концертінде Плант күтпеген жерден Пейджпен бірге "Misty Mountain Hop", "Wearing and Tearing" және "Rock and Roll" әндерін орындады. Сол жылы Пейдж Aerosmith тобымен бірге Monsters of Rock фестивалінде өнер көрсетті. Пейдж Джейсон Бонхэмнің тойында топтың бұрынғы мүшелерімен де өнер көрсеткен. 1993 жылы Пейдж Дэвид Ковердейлмен (Англияның Whitesnake рок-тобының мүшесі) бірлесіп Coverdale–Page альбомын жасады және Жапония бойынша қысқа тур жасады. 1994 жылы Пейдж және Роберт Плант MTV-нің "Unplugged" жобасы аясында Пейдж және Плант ретінде қайта бірікті. 90 минуттық, Unledded деп аталған арнайы бағдарлама MTV тарихындағы ең жоғары рейтингті көрсетті. Сол жылдың қазан айында жазылған материал No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded атты концерттік альбомы түрінде, ал 2004 жылы No Quarter Unledded DVD ретінде жарық көрді. 1990-жылдардың ортасында No Quarter альбомын насихаттау үшін өткізілген өте сәтті турдан кейін Пейдж пен Плант 1998 жылы "Walking into Clarksdale" альбомын жазды, онда "Most High" және "Please Read the Letter" әндері "Грэмми" сыйлығына ие болды. Пейдж Led Zeppelin каталогын қайта жаңартуға белсенді қатысты. Ол түрлі қайырымдылық концерттеріне және әлеуметтік жұмыстарға қатысты, әсіресе әйелі Химена Гомес Паратчаның 1998 жылы құрған Бразилия балаларына көмек қорына (ABC Trust). Сол жылы Пейдж рэп-орындаушы және продюсер Puff Daddy-дің "Come with Me" әніне гитара тартып, Led Zeppelin-нің "Kashmir" әнінен үлгі алды, бұл ән Godzilla фильмінің саундтрегіне енді. Кейін олар бұл әнді Saturday Night Live бағдарламасында орындады. Жазда Black Crowes тобымен бірге өткізілген қайырымдылық концертінен кейін Пейдж 1999 жылдың қазан айында осы топпен бірге алты концерттік шоуға қатысты, онда Led Zeppelin каталогынан және классикалық блюз бен рок әндері орындалды. Соңғы екі концерт Лос-Анджелесте жазылып, 2000 жылы Live at the Greek атты қос дискілік концерттік альбомы ретінде шығарылды.

2000 жылдар

Тірі альбомның шығарылымынан кейін Пейдж пен Black Crowes 2000 жылы The Who тобымен бірге гастрольдік турнеге қатысып, ынтымақтастығын жалғастырды, бірақ Пейдж турне аяқталмас бұрын одан бас тартты. 2001 жылы Фред Дёрст пен Уэс Скантлиннің "Thank You" әнін MTV Europe Video Music Awards-та орындағаннан кейін Пейдж Роберт Плантпен ынтымақтастығын қайта жаңғыртты. "My Bucket's Got a Hole in It" әнін трибьют-альбом үшін жазғаннан кейін дуэт Монтрё джаз фестивалінде өнер көрсетті. 2005 жылы Пейдж Task Brazil және Action For Brazil's Children's Trust ұйымдарына жасаған қайырымдылық еңбегі үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) атағымен марапатталды, сол жылы Рио-де-Жанейроның құрметті азаматы болды және Led Zeppelin тобымен бірге Грэмми сыйлығының өмірлік жетістіктері үшін марапат алды. 2006 жылдың қарашасында Led Zeppelin Ұлыбританияның Рок-н-ролл залына енгізілді. Іс-шараның теледидарлық көрсетілімінде әртүрлі танымал жанкүйерлер (Роджер Тейлор, Слэш, Джо Перри, Стивен Тайлер, Джек Уайт және Тони Иомми сияқты) тобынан таныстырулар жасалды, Пейджке сыйлық табыс етілді және ол қысқаша сөз сөйледі. Одан кейін Wolfmother тобы Led Zeppelin тобына арналған құрмет көрсету концертін өткізді. BBC телеарнасына берген сұхбатында Пейдж 2007 жылы жаңа материал жазу жоспарларын айтты: "Бұл менің жүйемнен шығаруым керек альбом, онда керемет әндер бар және олар жарыққа шығуға дайын" және "Сонымен қатар, Zeppelin тобынан да жаңалықтар күтілуде". 2007 жылдың 10 желтоқсанында Led Zeppelin тобының тірі қалған мүшелері және Джон Бонэмнің ұлы Джейсон Бонэм Лондонның O2 Arena-сында қайырымдылық концертін өткізді. 2009 жылғы Гиннестің рекордтар кітабында Led Zeppelin тобы "Бір музыкалық концертке билеттерге ең жоғары сұраныс" бойынша әлемдік рекордты орнатты, себебі қайта қосылу концертіне 20 миллионнан астам өтініш онлайн режимінде келіп түсті. 2008 жылдың 7 маусымында Пейдж пен Джон Пол Джонс Foo Fighters тобының Уэмбли стадионындағы концертін "Rock and Roll" және "Ramble On" әндерін орындап аяқтады. 2008 жылдың 20 маусымында Гилдфорд соборындағы салтанатты шарада оған Суррей университетінің құрметті докторлық дәрежесі табыс етілді. 2008 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында Пейдж, Дэвид Бекхэм және Леона Льюис Ұлыбритания атынан 2008 жылдың 24 тамызында өткен жабылу салтанатында өнер көрсетті. Бекхэм екі қабатты автобуста стадионға кірді, ал Пейдж пен Льюис "Whole Lotta Love" әнін орындады. 2008 жылы Пейдж Дэвис Гуггенхайм режиссерлік еткен "It Might Get Loud" атты деректі фильмнің түсіріліміне атсалысты. Фильм электр гитарасының тарихын, Пейдж, The Edge және Джек Уайттың мансабы мен стильдерін баяндайды. Фильмнің премьерасы 2008 жылдың 5 қыркүйегінде Торонто халықаралық кинофестивалінде өтті. Пейдж сондай-ақ 2009 жылдың 4 наурызында Олимпиадалық салтанатты рәсімді жасау туралы BBC-нің үш бөлімді деректі фильміне ("London Calling: The making of the Olympic handover ceremony") қатысты. 2009 жылдың 4 сәуірінде Пейдж Джефф Бекты Рок-н-ролл залына енгізді. Пейдж 2010 жылғы жеке турнесін 2009 жылдың 16 желтоқсанында Sky News телеарнасына берген сұхбатында жариялады.

Following the release of the live album, Page and the Black Crowes continued their collaboration by joining a package tour with the Who in 2000, which Page ultimately quit before completion. In 2001, after guesting with Fred Durst and Wes Scantlin's performance of "Thank You" at the MTV Europe Video Music Awards, Page once again continued his collaboration with Robert Plant. After recording a cover of "My Bucket's Got a Hole in It" for a tribute album, the duo performed at the Montreux Jazz Festival. In 2005, Page was appointed Officer of the Order of the British Empire (OBE) in recognition of his Brazilian charity work for Task Brazil and Action For Brazil's Children's Trust, made an honorary citizen of Rio de Janeiro later that year and won a Grammy Lifetime Achievement Award with Led Zeppelin. In November 2006, Led Zeppelin was inducted into the UK Music Hall of Fame. The television broadcasting of the event consisted of an introduction to the band by various famous admirers (including Roger Taylor, Slash, Joe Perry, Steven Tyler, Jack White and Tony Iommi), an award presentation to Page and a short speech by him. After this, rock group Wolfmother played a tribute to Led Zeppelin. During an interview for the BBC in connection with the induction, Page expressed plans to record new material in 2007, saying: "It's an album that I really need to get out of my system there's a good album in there and it's ready to come out" and "Also there will be some Zeppelin things on the horizon." On 10 December 2007, the surviving members of Led Zeppelin, as well as John Bonham's son, Jason Bonham played a charity concert at the O2 Arena London. According to Guinness World Records 2009, Led Zeppelin set the world record for the "Highest Demand for Tickets for One Music Concert" as 20 million requests for the reunion show were rendered online. On 7 June 2008, Page and John Paul Jones appeared with the Foo Fighters to close the band's concert at Wembley Stadium, performing "Rock and Roll" and "Ramble On". On 20 June 2008, at a ceremony at Guildford Cathedral, he was awarded an honorary doctorate from the University of Surrey. For the 2008 Summer Olympics, Page, David Beckham and Leona Lewis represented Britain during the closing ceremonies on 24 August 2008. Beckham rode a double decker bus into the stadium, and Page and Lewis performed "Whole Lotta Love". In 2008, Page co produced a documentary film directed by Davis Guggenheim entitled It Might Get Loud. The film examines the history of the electric guitar, focusing on the careers and styles of Page, The Edge and Jack White. The film premiered on 5 September 2008 at the Toronto International Film Festival. Page also participated in the three part BBC documentary London Calling: The making of the Olympic handover ceremony on 4 March 2009. On 4 April 2009, Page inducted Jeff Beck into the Rock and Roll Hall of Fame. Page announced his 2010 solo tour while talking to Sky News on 16 December 2009.

2010 жылдар

2010 жылдың қаңтар айында Пейдж Genesis Publications баспасынан шыққан автобиографиялық кітабының қолмен жасалған, 2150 данамен шектелген басылымын жариялады. Пейдж Біріккен Ұлттар Ұйымының «Бейбітшілікке жол» ұйымынан алғашқы жаһандық бейбітшілік сыйлығымен марапатталды, ол 2010 жылдың 10 қазанында Бейжіңде жоспарланған «Бейбітшілік концерті» шоуының басты жұлдыздарының бірі болатынын растағаннан кейін. 2011 жылдың 3 маусымында Пейдж Лондондағы Корольдік Альберт залында Донованмен бірге сахнаға шықты. Концерт түсірілді. Пейдж 2011 жылдың 13 шілдесінде Лондонның Шепард Буш Империясында The Black Crowes тобымен күтпеген жерден пайда болды. Ол сондай-ақ 2011 жылдың 5 қарашасында Лондондағы Корольдік фестиваль залында Рой Харпердің 70 жылдық мерейтойына арналған концертте Харпермен бірге орындады. 2011 жылдың қарашасында британдық консервативті партиясының депутаты Луиза Мэнш музыка индустриясына қосқан үлесі үшін Пейджті рыцарь атағына ие ету үшін науқан бастады. 2012 жылдың желтоқсан айында Пейдж, Плант және Джонс Ақ үйінде өткен салтанатты шарада президент Барак Обамадан жыл сайынғы Кеннеди орталығының құрметті наградасын алды. Бұл награда – өнер арқылы американдық мәдениетке әсер еткендерге берілетін АҚШ-тың ең жоғары наградасы. 2013 жылдың ақпан айында Плант 2014 жылы Led Zeppelin тобының қайта құрылуы мүмкін екенін айтты, топтың тоқтауына себеп емес екенін мәлімдеп: «Джимми Пейдж пен Джон Пол Джонс өз әлемінде, оны маған қалдырды», - деді ол, өзін «жаман жігіт» деп санамайтынын және «2014 жылы ештеңе істемейтінін» қосты. 2013 жылы Пейдж (Led Zeppelin тобымен) «Celebration Day» альбомы үшін «Үздік рок альбомы» номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. 2014 жылдың көктемінде BBC радиосына берген сұхбатында Led Zeppelin тобының алғашқы үш альбомының қайта шығарылуы туралы Пейдж жанкүйерлердің тағы бір қайта құрылу концертіне құштар болатынына сенімді екенін айтты, бірақ Плант кейіннен «мүмкіндік нөлге тең» деп жауап берді. Содан кейін Пейдж «The New York Times» газетіне Планттың ойнаудан бас тартуына «көңілінің қалғанын» айтты: «Маған өткен жылы Роберт Планттың 2014 жылы ештеңе істемейтінін айтты, ал қалған екі жігіт не ойлайды? Ол олардың не ойлағанын біледі. Барлығы топ үшін тағы концерттер ойнағанды қалайды. Ол тек ойын ойнап отыр, мен оған шыдамаймын, шындығында. Мен ән айтпаймын, сондықтан көп нәрсе істей алмаймын», - деп қосты ол, «Менде әлі де көздерімде жылтыр бар. Мен әлі де ойнай аламын. Сондықтан, әрине, мен өзімді музыкалық жағдайға келтіремін, тек гитараға назар аударамын». 2014 жылдың шілдесінде NME журналында жарияланған мақалада Планттың Led Zeppelin тобының қайта құрылу жоспарларын кешіктіргені үшін Пейджге «көңілінің қалғаны және таң қалғаны» айтылды. Оның орнына Плант Led Zeppelin тобының гитарисіне онымен акустикалық жазба жасауды ұсынды, өйткені ол Пейджбен қайта жұмыс істеуге қызығушылық танытты, бірақ тек ағымсыз форматта. 2014 жылдың қыркүйегінде 1988 жылдан бері жеке концерттерде өнер көрсетпеген Пейдж жаңа топ құрып, өзінің мансабындағы барлық шығармаларын орындайтынын мәлімдеді. Ол гастрольдік сапарға шығу мүмкіндіктері туралы былай деді: «Мен әлі музыканттарды жинаған жоқпын, бірақ келесі жылы [яғни 2015 жылы] солай етемін. Егер мен концертке барсам, мен өзімнің жазған әндерімнен бастап, The Yardbirds тобының алғашқы күндеріне дейін барлық материалды орындайтынмын. Әрине, жаңа материал да болады». 2015 жылдың желтоқсан айында Пейдж екі сағаттық BBC Radio 2 бағдарламасында Джонни Уокермен кездесті, онда ол DJ Джонни Уокермен сұхбаттасты. 2017 жылдың қазан айында Пейдж Оксфорд университетінде өзінің музыкадағы мансабы туралы лекция оқыды.

In January 2010, Page announced an autobiography published by Genesis Publications, in a hand crafted, limited edition of 2,150 copies. Page was honoured with a first ever Global Peace Award by the United Nations' Pathways to Peace organisation after confirming reports that he would be among the headliners at a planned Show of Peace Concert in Beijing, on 10 October 2010. On 3 June 2011, Page played with Donovan at the Royal Albert Hall in London. The concert was filmed. Page made an unannounced appearance with The Black Crowes at the Shepherd's Bush Empire in London on 13 July 2011. He also played alongside Roy Harper at Harper's 70th birthday celebratory concert, in London's Royal Festival Hall on 5 November 2011. In November 2011, British Conservative MP Louise Mensch launched a campaign to have Page knighted for his contributions to the music industry. In December 2012, Page, along with Plant and Jones, received the annual Kennedy Center Honors from President Barack Obama in a White House ceremony. The honour is the U. S.'s highest award for those who have influenced American culture through the arts. In February 2013, Plant hinted that he was open to a Led Zeppelin reunion in 2014, stating that he is not the reason for the band's dormancy, saying "Jimmy Page and John Paul Jones are quite contained in their own worlds and leave it to [him]", adding that he is "not the bad guy" and that he has "got nothing to do in 2014." In 2013, Page (with Led Zeppelin) was awarded a Grammy Award "Best Rock Album" for Celebration Day. In a spring 2014 interview with the BBC about the then forthcoming reissue of Led Zeppelin's first three albums, Page said he was confident fans would be keen on another reunion show, but Plant later replied that "the chances of it happening [were] zero." Page then told The New York Times that he was "fed up" with Plant's refusal to play, stating "I was told last year that Robert Plant said he is doing nothing in 2014, and what do the other two guys think? Well, he knows what the other guys think. Everyone would love to play more concerts for the band. He's just playing games, and I'm fed up with it, to be honest with you. I don't sing, so I can't do much about it", adding, "I definitely want to play live. Because, you know, I've still got a twinkle in my eye. I can still play. So, yeah, I'll just get myself into musical shape, just concentrating on the guitar." In July 2014, an NME article revealed that Plant was "slightly disappointed and baffled" by Page in ongoing Led Zeppelin dispute during which Page declared he was "fed up" with Plant delaying Led Zeppelin reunion plans. Instead, Plant offered Led Zeppelin's guitarist to write acoustically with him as he is interested in working with Page again but only in an unplugged way. In September 2014, Page – who has not toured as a solo act since 1988 – announced that he would start a new band and perform material spanning his entire career. He spoke about his prospects for hitting the road, saying: "I haven't put [musicians] together yet but I'm going to do that next year [i. e. 2015]. If I went out to play, I would play material that spanned everything from my recording career right back to my very, very early days with The Yardbirds. There would certainly be some new material in there as well ". In December 2015, Page was featured in the two hour long BBC Radio 2 programme Johnny Walker Meets, in conversation with DJ Johnny Walker. In October 2017, Page spoke at the Oxford Union about his career in music.

2020 жылдар

Пейдж Мэри Маккартнидің «If These Walls Could Sing» деректі фильмінде, Abbey Road студиялары туралы сұхбаттасқан адамдардың қатарында.

Мұра

Пейдж музыкалық әріптестері тарапынан ең ұлы және ықпалды гитаристердің бірі деп есептеледі. Оның студиядағы және Yardbirds тобындағы тәжірибесі Led Zeppelin тобының табысына үлкен үлес қосты. Продюсер, ән жазушы және гитарист ретінде ол Zeppelin тобын көптеген топтардың үлгісіне айналдыруға көмектесті, сонымен қатар сол дәуірдегі рок дыбысының дамуына ықпал еткен маңызды күш болды және көптеген гитаристерге әсер етті. Пейджтің музыкасына тәжірибе алған гитаристердің қатарында Эдди Ван Хален, Эйс Фрели, Джо Сатриани, Джон Фруссианте, Кирк Хаммет, Джо Перри, Ричи Самбора, Слэш, Дейв Мустайн, Мик Марс, Алекс Лифессон, Стив Вай, Дэн Хокинс және Чар сияқты музыканттар бар. Джон МакГиочты "Mojo" журналы "Жаңа толқынның Джими Пейджі" деп сипаттады. Queen тобының гитаристі Брайан Мей 2004 жылы "Guitarist" журналына берген сұхбатында: "Джими Пейджтей рифтерді жазуды ешкім жақсы білмейді, ол – рок музыкасының ұлы ойшылдарының бірі" деді. Стиви Никс: "Егер Джимми Пейдж менімен бірге гитарада ойнаса, мен ертең оның айналасына топ құрар едім" деп мәлімдеді.

Гитаралар

Led Zeppelin-дің екінші альбомынан бастап көптеген Led Zeppelin материалдарын жазу үшін Пейдж Маршалл күшейткіштерімен бірге Гибсон Лес Пол гитарасын (оған Джо Уолш сатқан) пайдаланды. Harmony Sovereign H 1260 гитарасы Led Zeppelin III және Led Zeppelin IV альбомдарын жазу кезінде, сондай-ақ 1971 жылдың 5 наурызынан 1972 жылдың 28 маусымына дейін концерттерде қолданылды. Led Zeppelin альбомын студияда жазу кезінде, ал кейін "Stairway to Heaven" әніне гитаралық солоны жазу үшін ол Джефф Бектың сыйлық ретінде берген Fender Telecaster гитарасын пайдаланды. Ол сонымен қатар DADGAD құрамындағы Danelectro 3021 гитарасын да қолданды, әсіресе "Kashmir" әнін тікелей эфирде орындағанда. Пейдж гитарасын виолончель садағымен де ойнайды, мысалы, "Dazed and Confused" және "How Many More Times" әндерінің концерттік нұсқаларында. Бұл әдіс ол сессиялық жұмысында дамытқан.

Таспалар

Ernie Ball Super Slinky электр гитара ішегі .009 .042

Қасиеттері

1967 жылы Пейдж әлі The Yardbirds тобында болғанда, ол Беркширдің Пангборн қаласындағы Темза өзеніндегі Темза қайық үйін сатып алып, 1973 жылға дейін онда тұрды. Осы қайық үйде 1968 жылдың жазында Пейдж пен Плант алғаш рет ресми түрде кездесіп, Led Zeppelin тобы құрылды. 1972 жылы Пейдж Ричард Харристен Тауэр үйін сатып алды. Бұл үйді Уильям Бурджес (1827–81) Лондон қаласында өзі үшін жобалаған еді. "Мен жасөспірім шағымда Рафаэльдік қозғалысқа және Бурджестің архитектурасына қызығушылық таныттым", - деді Пейдж. "Бұл қандай керемет әлемді ашу!" Бурджестің атағы оның әсем дизайндары мен 19 ғасырдағы архитектурадағы готикалық қайта жаңғыруға қосқан үлесімен байланысты. 1980 жылдан 2004 жылға дейін Пейдж Виндзордағы Милл-Лейндегі Милл-Хаусқа ие болды, бұл үй бұрын актер Майкл Кейннің меншігінде болған. 1980 жылы Led Zeppelin тобының мүшесі Джон Бонэм осы үйде қайтыс болды. 1970 жылдардың басынан 1990 жылдардың басына дейін Пейдж Болескин үйіне ие болды, ол бұрын оккультист Алистер Кроулидің резиденциясы болған. "The Song Remains the Same" фильміндегі Пейджтің фантастикалық сахналарының бөліктері Болескин үйінің артындағы тау беткейінде түнімен түсірілді. Пейдж бұрын Сассекстегі Пламптон Плейске де ие болған, ол бұрын Country Life журналының иесі Эдвард Хадсонға тиесілі болған және үйдің кейбір бөліктері Эдвин Лютенс жобалаған. Бұл үй "The Song Remains The Same" фильмінде көрсетіледі, онда Пейдж газонға отырып, "херди-гарди" шертеді. Қазіргі уақытта ол Беркширдің Соннинг қаласындағы Дикандық бақта, Эдвин Лютенс Эдвард Хадсон үшін жобалаған үйде тұрады.

Есірткілерді демалыс үшін пайдалану

Пейдж 1970-жылдары есірткіге қатты тәуелді болғанын мойындады. 2003 жылы «Гитара әлемі» журналына берген сұхбатында ол былай деді: «Мен [топтың басқа мүшелері] үшін айта алмаймын, бірақ мен үшін есірткілер бастаудан аяғына дейін бүкіл оқиғаның ажырамас бөлігі болды». 1973 жылы Солтүстік Америкадағы турнеден кейін Пейдж Ник Кентке: «Әрине, бәріміз бірнеше рет шектен шықтық. Мен де сондай болдым, шындығын айтсам, көп нәрсені есімде ұстамаймын» деді. 1975 жылы Пейдж героин қолдана бастады, Ричард Коулдың сөзінше. Коул оның және Пейджтің «Presence» альбомын жазған кезде осы есірткіні қолданғанын айтады, ал Пейдж көп ұзамай оған тәуелді екенін мойындады. 1977 жылы Led Zeppelin Солтүстік Америкаға гастрольдік сапарға шыққан кезде Пейдждің героинге тәуелділігі оның гитарада ойнау шеберлігіне кедеріл бастады. Осы кезде гитарист айтарлықтай салмақтан айырылған еді. Оның сахнадағы келбеті ғана емес, тәуелділігі Пейджді оқшаулатып, ішке жұмбастады, бұл оның Плантпен арақатынасын күрт өзгертті. 1978 жылы «In Through the Out Door» альбомын жазған кезде Пейджтің альбомға тигізген әсерінің азаюы (бассист және клавишник Джон Пол Джонспен салыстырғанда) ішінара оның героинге тәуелділігімен байланысты болды, нәтижесінде ол студиядан ұзақ уақытқа жоғалды. Пейдж 1980-жылдардың басында героинге деген құмарлығынан арылды деген хабар бар, бірақ 1982 және 1984 жылдары кокаин иелігі үшін ұсталды. 1982 жылы 12 айға шартты түрде босатылды, екінші рет қылмыс жасағанына қарамастан, ол тек айыппұл төледі. 1988 жылы «Musician» журналына берген сұхбатында Пейдж героиннің оның есімімен байланыстырылуына ренжіді және: «Мен есірткіге тәуелді адам сияқты көрінемін бе? Мен олай емеспін. Рақмет» деді.

Оккультизмге қызығушылық

Пейдждің оккультизмге деген қызығушылығы он бес жасында, ағылшын оккультисі Алистер Кроулидің «Магия: Теория және практика» кітабын оқыған кезде басталды. Кейін ол бұл жайтты еске алып: «Иә, дәл солай. Менің ісім: мен оны таптым» деді. Led Zeppelin тобының төртінші альбомының мұқабасындағы төрт символдың пайда болуы Пейдждің оккультизмге деген қызығушылығымен байланысты. Төрт символ топтың әр мүшесін бейнелейді. Пейдждің «Зосо» деп аталатын символы Джероламо Карданоның 1557 жылғы «Ars Magica Arteficii» атты ескі алхимиялық гримуарынан шыққан, онда ол зодиак белгілерінен тұратын мөр ретінде танылған. Бұл мөр Фред Геттингстің «Окульттік, герметикалық және алхимиялық мөрлер сөздігі» еңбегінде қайта жазылған. Төртінші альбом шыққаннан кейін гастрольдер мен концерттер кезінде Пейдж киімдеріне зодиак белгілерімен бірге «Зосо» символын жиі тігіп қоятын. Бұл ең айқын «Аждаһа костюмінде» көрінді, онда Кесек, Ақсақал және Рак белгілері болды, бұл Пейдждің Күн, Асцендент және Ай белгілері. «Зосо» символы Пейджтің күшейткіштерінде де пайда болды. Led Zeppelin IV альбомының мұқабасының ішкі бөлігіндегі суретшілік жұмыс Баррингтон Колбиге жатқызылады, ол дәстүрлі Rider/Waite Tarot картасының «The Hermit» картасының дизайнынан әсер алған. Колби туралы көп мәлімет жоқ, және Пейджтің өзі сурет салғаны туралы әңгімелер жылдар бойы тарады. Сондай-ақ, Изабель Хикидің «Астрология: Космикалық ғылым» еңбегі де бар. Жалға беру мерзімі аяқталғандықтан, оны жаңартпады. Пейдж айтқандай: «Бұл бизнестің қалыпты жұмыс істеуі үшін кейбір күрт өзгерістер қажет еді, мен олардың бәріне келісуге ынтақтанбадым. Мен дүкеннің ядросы болғанын қаладым, солай болды». Пейдж көп жылдар бойы Кроулиге қызығушылық танытты. 1978 жылы ол былай түсіндірді: «Менің ойымша, Алистер Кроули – 20 ғасырдың қате түсінілген генийі. Оның барлық мақсаты адамның, жеке тұлғаның бостандығы болды. Себебі шектеулер адамды қиратады, оны зорлық-зомбылыққа, қылмысқа, психикалық күйзеліске ұшыратады, бұл адамның ішкі құрылысына байланысты. Қазіргі заманда технология мен бөтендікке ұшыраған шақта, оның айтқан көптеген нәрселері шындыққа айналып келеді. Мен бұл жүйені ешкімге ұсынбаймын. Мен оның барлығымен келіспеймін, бірақ оның көп бөлігін маңызды деп санаймын, және осы нәрселер үшін оны сынға алды, сондықтан оны дұрыс түсінбеді. Мен ешкімді Чарльз Диккенске қарағанда Алистер Кроулиге қызықтыруға тырыспаймын. Бұл тек белгілі бір уақытта ол өзін-өзі азат ету теориясын жариялап отырды, бұл өте маңызды нәрсе. Ол болашақ жағдайға көз жеткізуші еді. Менің зерттеулерім өте қарқынды болды, бірақ мен оған ерекше тоқтағым келмейді, өйткені ол жеке нәрсе және басқа нәрсеге байланысты емес, мен оның жүйесін күнделікті өмірімде қолдандым. Мүмкіндіктерді пайдалану, өз орныңды табу және кім екеніңді білу керек, содан кейін алға жылжуға болады және өміріңді басып-жабу мен ренжітумен өткізбеу керек. Бұл – өзіңмен келісу. Пейджке Кроулидің жақтасы және андеграунд режиссері Кеннет Ангер «Луцифердің көтерілуі» фильміне саундтрек жазуды тапсырды. Пейдж ақырында 23 минуттық музыка жазды, бірақ Ангер бұл жеткіліксіз деп санады, өйткені фильм 28 минутқа созылды және ол фильмге толық саундтрек қалады. Ангер Пейдж музыканы жеткізуге үш жыл жұмсады және соңғы өнім тек 23 минуттық «монотонды дыбыс» болды деп мәлімдеді. Режиссер гитаристті баспасөзде оккультизмге қызығушы, тәуелді және есірткіге тым берік болып, жобаны аяқтауға шамасы жетпеген деп сынады. Пейдж өзінің барлық міндеттемелерін орындағанын, тіпті Ангерге жобаны аяқтау үшін өзінің киномонтаждау жабдықтарын беруге дейін барғанын айтты. Пейдж 2012 жылы өзінің веб-сайты арқылы «Lucifer Rising және басқа да дыбыс тректері» атты винил түрінде «Lucifer Rising» музыкасын шығарды. Бірінші жағында «Lucifer Rising – Main Track» болды, ал екінші жағында «Incubus», «Damask», «Unharmonics», «Damask – Ambient» және «Lucifer Rising – Percussive Return» тректері бар. 2012 жылғы желтоқсанда Rolling Stone журналының «Джимми Пейдж артқа қарайды» мақаласында Пейдж: «Lucifer Rising менің музыкаммен қайтадан шығуы керек деген ұсыныс болды. Мен оған мән бермедім» деді. Пейдж Кроулидің шығармаларын жинағанмен, өзін ешқашан телемит деп атаған емес және ол ешқашан OTO-ға қабылданған емес. Equinox кітап дүкені мен Boleskine үйі 1980-ші жылдары сатылып кетті, өйткені Пейдж отбасылық өмірге еніп, қайырымдылық жұмыстарына қатысты.

Page's interest in the occult started as a schoolboy at the age of fifteen, when he read English occultist's Aleister Crowley's Magick in Theory and Practice. He later said that following this discovery, he thought: "Yes, that's it. My thing: I've found it." The appearance of four symbols on the jacket of Led Zeppelin's fourth album has been linked to Page's interest in the occult. The four symbols represented each member of the band. Page's own so called "Zoso" symbol originated in Ars Magica Arteficii (1557) by Gerolamo Cardano, an old alchemical grimoire, where it has been identified as a sigil consisting of zodiac signs. The sigil is reproduced in Dictionary of Occult, Hermetic and Alchemical Sigils by Fred Gettings. During tours and performances after the release of the fourth album, Page often had the "Zoso" symbol embroidered on his clothes, along with zodiac symbols. These were visible most notably on his "Dragon Suit", which included the signs for Capricorn, Scorpio and Cancer which are Page's Sun, Ascendant and Moon signs, respectively. The "Zoso" symbol also appeared on Page's amplifiers. The artwork inside the album cover of Led Zeppelin IV is from a painting attributed to the artist Barrington Colby, influenced by the traditional Rider/Waite Tarot card design for the card called "The Hermit". Very little is known about Colby and rumours have persisted down the years that Page himself is responsible for the painting. and Astrology, A Cosmic Science by Isabel Hickey. The lease eventually expired on the premises and was not renewed. As Page said: "It obviously wasn't going to run the way it should without some drastic business changes, and I didn't really want to have to agree to all that. I basically just wanted the shop to be the nucleus, that's all." Page has maintained a strong interest in Crowley for many years. In 1978, he explained:

I feel Aleister Crowley is a misunderstood genius of the 20th century. It is because his whole thing was liberation of the person, of the entity and that restrictions would foul you up, lead to frustration which leads to violence, crime, mental breakdown, depending on what sort of makeup you have underneath. The further this age we're in now gets into technology and alienation, a lot of the points he's made seem to manifest themselves all down the line. I'm not saying it's a system for anybody to follow. I don't agree with everything but I find a lot of it relevant and it's those things that people attacked him on, so he was misunderstood. I'm not trying to interest anyone in Aleister Crowley any more than I am in Charles Dickens. All it was, was that at a particular time he was expounding a theory of self liberation, which is something which is so important. He was like an eye to the world, into the forthcoming situation. My studies have been quite intensive, but I don't particularly want to go into it because it's a personal thing and isn't in relation to anything apart from the fact that I've employed his system in my own day to day life. The thing is to come to terms with one's free will, discover one's place and what one is, and from that you can go ahead and do it and not spend your whole life suppressed and frustrated. It's very basically coming to terms with yourself. Page was commissioned to write the soundtrack music for the film Lucifer Rising by Crowley admirer and underground movie director Kenneth Anger. Page ultimately produced 23 minutes of music, which Anger felt was insufficient because the film ran for 28 minutes and Anger wanted the film to have a full soundtrack. Anger claimed Page took three years to deliver the music and the final product was only 23 minutes of "droning". The director also slammed the guitarist in the press by calling him a "dabbler" in the occult and an addict and being too strung out on drugs to complete the project. Page countered that he had fulfilled all his obligations, even going so far as to lend Anger his own film editing equipment to help him finish the project. Page released the Lucifer Rising music on vinyl in 2012 via his website on "Lucifer Rising and other sound tracks". Side one contained "Lucifer Rising – Main Track", whilst side two contained the tracks "Incubus", "Damask", "Unharmonics", "Damask – Ambient", and "Lucifer Rising – Percussive Return". In the December 2012 Rolling Stone cover story "Jimmy Page Looks Back", Page said: " there was a request, suggesting that Lucifer Rising should come out again with my music on. I ignored it." Although Page collected works by Crowley, he has never described himself as a Thelemite nor was he ever initiated into the OTO. The Equinox Bookstore and Boleskine House were both sold off during the 1980s, as Page settled into family life and participated in charity work.