Макс Рихтер: Немец-британдық композитор және пианист

Кіріспе

Британдық композитор (1966 жылы туған)

Макс Рихтер (Max Richter; 22 наурыз 1966 жылы туған) – Германияда туған британдық композитор және пианист. Ол постминималистік және қазіргі заманғы классикалық стильдерде шығарма жазады. Рихтер классикалық музыка біліміне ие, Эдинбург университетінің композиция факультетін, Лондондағы Корольдік музыка академиясын бітірген және Италияда Лучано Бериодан сабақ алған. Рихтер сахна, опера, балет және киноға арналған музыканы аранжировкалайды, орындайды және жазады. Ол басқа музыканттармен, сондай-ақ перформанс, инсталляция және медиа өнершілерімен де бірлесіп жұмыс істейді. Ол сегіз жеке альбом шығарды, ал оның музыкасы кинода кеңінен қолданылады, мысалы, Ари Фолманның анимациялық соғыс фильмі «Баширмен вальс» (2008) үшін жазылған музыка. 2019 жылдың желтоқсанына дейін Рихтердің музыкасы бір миллиард рет тыңдалған және бір миллион альбом сатылған.

Ерте өмір және мансап

Рихтер Батыс Германияның Төменгі Саксониядағы Хамелин қаласында дүниеге келген. Ол Англияның Бедфорд қаласында өсті, білімін Бедфорд қазіргі заманғы мектебінде және Мандер жоғары білім беру колледжінде алды. Ол Эдинбург университетінде, Корольдік музыка академиясында және Флоренцияда Лучано Бериомен композиция және фортепианоны оқыды. Оқуын аяқтағаннан кейін Рихтер заманауи классикалық ансамбль «Пиано цирк» құрды. Ол он жыл бойы топта болды, Арво Пярт, Брайан Ино, Филип Гласс, Джулия Вольф және Стив Райх сияқты минималистік музыканттардың шығармаларын тапсырыс берді және орындады. Ансамбль Decca/Argo компаниясымен келісімшарт жасады, олар бес альбом шығарды. 1996 жылы Рихтер Future Sound of London-мен «Dead Cities» альбомында пианист ретінде жұмыс істеді, бірақ ақырында бірнеше тректерде жұмыс істеді, сондай-ақ бір тректі (Max деп аталады) бірге жазды. Рихтер екі жыл бойы топпен жұмыс істеді, сонымен қатар «The Isness», «The Peppermint Tree» және «Seeds of Superconsciousness» альбомдарына үлес қосты. 2000 жылы Рихтер Меркурий жүлдесінің иегері Рони Сайзбен «In the Møde» альбомында жұмыс істеді. Рихтер Вашти Буньянның 2005 жылғы «Lookaftering» және Келли Алидің 2008 жылғы «Rocking Horse» альбомдарын продюсерлік етті. Макс Рихтердің жеке дебюті «Memoryhouse» – BBC Филармониялық оркестрімен жазылған «документальді музыканың» эксперименталды альбомы, ол нақты және қиялданған оқиғалар мен тарихтарды зерттейді. «Сараево», «Ноябрь», «Арбенита» және «Соңғы күндер» сияқты бірнеше тректер Косово қақтығысының салдарымен айналысады, ал басқалары балалық шақ естеліктерінен (мысалы, «Лайканың саяхаты») шабыттанған. Музыкада қоршаған орта дыбыстары, дауыстар (оның ішінде Джон Кейдждің дауысы) және Марина Цветаеваның шығармаларынан өлең оқылуы үйлеседі. BBC Music альбомды «неоклассикалық композицияның шедеврі» деп сипаттады. «Memoryhouse» алғаш рет 2014 жылдың 24 қаңтарында Барбикан орталығында Рихтердің тікелей орындауымен ұсынылды, бұл альбомның винилді қайта шығаруымен сәйкес келді. Pitchfork қайта шығарылымға 8,7 бағасын берді, оның кең әсеріне тоқталып: 2002 жылы Рихтердің Би-би-си филармониялық оркестріне қарсы нәзік электрониканы тоқу қабілеті жаңа мүмкіндіктерді ұсынуға және Нико Мюлли мен Михал Якашек сияқты композиторлар содан бері іздеген жаңа аудиторияны табуға көмектесті. Джулианна Барвик пен Йоханн Йоханнсонның жаңа туындыларын тыңдағанда Рихтерге алғыс айтыңыз; Sigur Rós кең экранды рокпен жасағандай, Рихтер де кроссовердің міндетті түрде көркемдік қарғыс емес екенін көрсетті.

Richter was born in Hamelin, Lower Saxony, West Germany. He grew up in Bedford, England, United Kingdom, and his education was at Bedford Modern School and Mander College of Further Education. He studied composition and piano at the University of Edinburgh, the Royal Academy of Music, and with Luciano Berio in Florence. After finishing his studies, Richter co founded the contemporary classical ensemble Piano Circus. He stayed with the group for ten years, commissioning and performing works by minimalist musicians such as Arvo Pärt, Brian Eno, Philip Glass, Julia Wolfe, and Steve Reich. The ensemble was signed to Decca/Argo, producing five albums. In 1996, Richter collaborated with Future Sound of London on their album Dead Cities, beginning as a pianist, but ultimately working on several tracks, as well as co writing one track (titled Max). Richter worked with the band for two years, also contributing to the albums The Isness and The Peppermint Tree and Seeds of Superconsciousness. In 2000, Richter worked with Mercury Prize winner Roni Size on the Reprazent album In the Møde. Richter produced Vashti Bunyan's 2005 album Lookaftering and Kelli Ali's 2008 album Rocking Horse. Max Richter's solo debut Memoryhouse, an experimental album of "documentary music" recorded with the BBC Philharmonic Orchestra, explores real and imaginary stories and histories. Several of the tracks, such as "Sarajevo", "November", "Arbenita", and "Last Days", deal with the aftermath of the Kosovo conflict, while others are of childhood memories (e. g. "Laika's Journey"). The music combines ambient sounds, voices (including that of John Cage), and poetry readings from the work of Marina Tsvetaeva. BBC Music described the album as "a masterpiece in neoclassical composition." Memoryhouse was first played live by Richter at the Barbican Centre on 24 January 2014 to coincide with a vinyl re release of the album. Pitchfork gave the re release an 8.7 rating, commenting on its extensive influence:In 2002, Richter’s ability to weave subtle electronics against the grand BBC Philharmonic Orchestra helped suggest new possibilities and locate fresh audiences that composers such as Nico Muhly and Michał Jacaszek have since pursued. As you listen to new work by Julianna Barwick or Jóhann Jóhannsson, thank Richter; just as Sigur Rós did with its widescreen rock, Richter showed that crossover wasn't necessarily an artistic curse.

Көк дәптерлер (2004)

The Guardian басылымы ғасырдың ең үздік классикалық туындыларының бірі деп таныған "Көк дәптерлер" 2004 жылы жарық көрді, онда актриса Тильда Свинтон Кафканың "Көк октаво дәптерінен" және Чеслав Милоштың шығармаларынан оқыды. Рихтер "Көк дәптерлердің" Ирак соғысына қарсы наразылық альбомы екенін, сонымен қатар өзінің ауыр балалық шағы туралы ойлар жинағы екенін айтты. Pitchfork бұл альбомды "соңғы алты айдың ең жақсы туындыларының ғана емес, сонымен қатар жақындағы естеліктердегі ең әсерлі және әмбебап заманауи классикалық музыканың бірі" деп сипаттады. Альбомның шығуына 10 жыл толуына орай Рихтер Drowned in Sound үшін тректер бойынша түсіндірмелер жазды, онда альбомды өзара байланысты түстер сериясы және өмірлік тәжірибе мен қиял арасындағы қаптықты зерттеу деп атады. Екінші трек, "On the Nature of Daylight", ғылыми-фантастикалық фильм "Arrival" фильмінің бастапқы және соңғы сахналарында, сондай-ақ Мартин Скорсезенің "Шаттер аралы" фильмінің саундтрегінде қолданылды. Бұл трек HBO телесериалы "The Last of Us" 3-ші бөлімі "Long, Long Time" эпизодында да пайда болды. 2018 жылы қайта шығарылған альбомының 15 жылдығына орай Fact бұл альбомды "ХХІ ғасырдың ең танымал классикалық және наразылық музыкасының бірі" деп мәлімдеді. Жаңа шығарылымға жаңа обложка дизайны және жоба үшін жазылған бірнеше жаңа тректер енді. Рихтер "Cypher" атты тағы бір синглді де жариялады, ол "On the Nature of Daylight" тақырыбына негізделген 8 минуттық классикалық электрондық туынды.

Бұрынғы әндер (2006)

2006 жылы ол үшінші жеке альбомын – «Бұрынғы әндер» шығарды, онда Роберт Уайт Харуки Мураками жазған мәтіндерді оқып береді.

24 Түсті ашық хаттар (2008)

2008 жылы Рихтер өзінің төртінші жеке альбомын – «24 Postcards in Full Colour» атты 24 классикалық миниатюрадан тұратын, қоңырау шалу дыбыстары үшін жазылған жинақты шығарды. Бұл шығармалар негізгі материалға сәйкес, скрипкалар, фортепиано және электроника аспаптары үшін нотаға түсірілген. 2017 жылы NPR Classical радиосымен сұхбаттасқан Рихтер: «Сол кезде адамдар қоңырау шалу дыбыстарын жүктеп ала бастады және мен бұл композиторлар үшін зор мүмкіндіктерді жіберіп алу деп ойладым. Планетада миллиардтаған кішкентай динамиктер пайда болып, жаңа кеңістік ашылып жатты, бірақ ешкім оны шығармашылық музыка үшін пайдалану туралы ойламады. Сондықтан мен осы кішкентай фрагменттерді жасауға кірістім. Ал поэзиялық тұрғыдан алғанда, планетаны аралап саяхаттайтын дыбыстардың адамдардың өміріне, олардың жеке кеңістігіне байланыс құратын, бір түрлі ашық хат сияқты екенін түсіндім».

Инфра (2010)

Рихтердің 2010 жылғы Infra альбомы 2005 жылғы Лондондағы террористік шабуылдарды негізгі тақырып етіп алады және Уэйн Макгрегордың хореографиясымен Корольдік опера театрында қойылған, сол аттас балетке жазылған 25 минуттық музыкалық шығармасының жалғасы болып табылады. Infra фортепиано, электроника және струнный квинтет үшін жазылған музыканы, сондай-ақ альбомның жасалуынан кейін дамыған толық ноталар мен материалдарды қамтиды. Pitchfork журналы альбомды «ауырғандай әдемі» деп сипаттады, ал The Independent газеті оны «13 эпизодтан тұратын саяхат, статикалық бұлыңғырлықтан басталып, қайталанып тұратын, сүйкімділікке толы фраза арқылы өз жолын табатын» десе көрсетті.

Макс Рихтердің қайта құрастыруы: Вивальди Төрт маусым (2012)

Рихтердің Вивальдидің "Төрт маусым" шығармасының "қайта құрастырылған" нұсқасы, Макс Рихтер: Вивальди – "Төрт маусым", 2012 жылғы 31 қазанда Ұлыбританиядағы Барбикан орталығында Бриттен Синфониясының орындауында, Андре де Риддердің дирижерлігімен және скрипкашы Дэниел Хоуптың қатысуымен алғаш рет ойналды. Рихтер Вивальдидің бастапқы материалдарының 75% -ын жойғанын айтса да, ол қолданған бөліктері кезең-кезеңмен және қайталамалы түрде берілген, бұл оның постмодернистік және минималистік музыкадағы негізін көрсетеді, сонымен бір сыншы әзілде: "((Шайын, Рихтерді барокколық деконструктор деп атауға болады ма?))" деді. Альбом Ұлыбритания, Германия және АҚШ-тағы iTunes классикалық чартында көшбасшы болды. АҚШ-тағы Нью-Йорктегі Le Poisson Rouge клубында өткен концерт NPR арнасымен жазылып, онлайн трансляцияланды.

Ұйқы және ұйқыдан (2015)

2015 жылы Рихтер өзінің ең амбициялық жобасын ұсынды, ол бейнелеуші суретші және шығармашылық серіктесі Юлия Махрмен бірлесіп жасаған, «Sleep» деп аталған 8,5 сағаттық тыңдау тәжірибесі, толық түндегі демалысқа арналған. Альбомның өзінде 31 композиция бар, олардың көпшілігі 20-30 минутқа созылады және барлығы 4-5 тақырыптың вариацияларына негізделген. Музыка тыныш, баяу, жұмсақ, фортепиано, виолончель, екі виола, екі скрипка, орган, сопрано вокалы, синтезаторлар мен электроникаға арналған. Струналық аспаптарды American Contemporary Music Ensemble (Бен Рассел, Юки Нумата Ресник, Калеб Бурханс, Кларис Дженсен және Брайан Сноу) орындайды, вокалды Грейс Дэвидсон, ал фортепиано, синтезаторлар мен электрониканы Рихтердің өзі орындайды. Рихтер сонымен қатар жобаның 1 сағаттық нұсқасын, «From Sleep» шығарды, ол «Sleep» альбомынан әр «тақырыптың» қысқартылған нұсқасын қамтиды (сондықтан атауы осылай), және «Sleep» жобасының қысқа тыңдау тәжірибесі ретінде қызмет етуі тиіс. Рихтер «Sleep» альбомын сегіз сағаттық ұйқы әні деп сипаттады. Ол CD және винил форматтарында жарық көрді. Бұл шығармаға Густав Малердің симфониялық туындылары зор әсер еткен. Композицияның толық нұсқасы 2015 жылдың 27 қыркүйегінде, түнгі сағат 00:00-ден таңғы сағат 8:00-ге дейін BBC Radio 3 арнасында өткен «Ғылым және музыка» аптасының кульминациясы ретінде орындалды. Бұл орындалым желі тарихындағы бір музыкалық композицияның ең ұзақ тікелей эфиріне қатысты бірнеше рекордты жаңартты. «Sleep» альбомы 2015 жылы Джарвис Кокердің таңдауы бойынша BBC Radio 6 жыл альбомы және Pitchfork журналы бойынша барлық уақыттағы 50 үздік эмбиент альбомның бірі ретінде танылды. «Sleep» альбомының толық нұсқасы Рихтермен Амстердамдағы Концертгебууда (Grote Zaal), Сидней опера үйінде, Берлинде (Berliner Festspiele's Maerz Musik Festival) Мадридте (Veranos de la Villa) және Лондонда (Barbican) орындалды. 2017 жылдың қараша айында «Sleep» Париж филармониясында орындалды. «Sleep» өзінің алғашқы ашық ауадағы және осы күнге дейін ең ірі орындалымын 2018 жылдың 27-28 және 28-29 шілдесінде Лос-Анджелесте, Калифорнияда өткізді. Концерт Лос-Анджелес музыка орталығының қарамағындағы Гранд Паркте өтті. Әр орындалымда 560 төсек орналастырылды және соңғы бөлім, «Dream 0 (till break of day)» таңертең орындалуы үшін уақытталды. Рихтер American Contemporary Music Ensemble мүшелерімен бірге орындады. 2018 жылдың қыркүйегінде «Sleep» Антверпен соборында 400 көрерменге арналған орындалымда ұсынылды, оларға түнде төсек ұсынылды. 2019 жылдың тамызында «Sleep» Хельсинкиде, Хельсинки фестивалі аясында шатыр аренасында орындалды, көрермендердің жартысы екі адамдық шатырларда орналастырылды. «Мен оны наразылық музыкасы деп есептеймін», - деді Рихтер. «Бұл қазіргі өте индустриялық, қарқынды және механикаландырылған өмір салтына қарсы наразылық білдіретін музыка. Бұл осы мағынада саяси жұмыс. Бұл біз не істеп жатырмызды тоқтатуға шақыру».

In 2015, Richter released his most ambitious project to date, a collaboration with visual artist, and creative partner, Yulia Mahr, titled Sleep, an 8.5 hour listening experience targeted to fit a full night's rest. The album itself contains 31 compositions, most of them reaching 20–30 minutes in duration, all based around variations of 4 5 themes. The music is calm, slow, mellow and composed for piano, cello, two violas, two violins, organ, soprano vocals, synthesisers and electronics. Strings are played by the American Contemporary Music Ensemble (Ben Russell, Yuki Numata Resnik, Caleb Burhans, Clarice Jensen and Brian Snow), vocals are by Grace Davidson, and the piano, synthesisers and electronics are played by Richter himself. Richter also released a 1 hour version of the project, From Sleep, that contains roughly 1 shortened version of every "theme" from Sleep (hence its title), and is supposed to act as a shorter listening experience for the Sleep project. Richter has described Sleep as an eight hour long lullaby. It was released on CD and vinyl. The work was strongly influenced by Gustav Mahler's symphonic works. The entire composition was performed on 27 September 2015, from midnight to 8:00 A. M. as the climax of the "Science and Music" weekend on BBC Radio 3. The performance broke several records, including the longest live broadcast of a single musical composition in the history of the network. Sleep was chosen by Jarvis Cocker to be the BBC Radio 6 Album of the year for 2015 and by Pitchfork as one of the 50 best ambient albums of all time. The full length Sleep has been played live by Richter at the Concertgebouw (Grote Zaal) Amsterdam; the Sydney Opera House; in Berlin (as part of Berliner Festspiele's Maerz Musik Festival), in Madrid (as part of Veranos de la Villa) and in London (at the Barbican). In November 2017, Sleep was played at the Philharmonie de Paris. Sleep was performed for its first outdoor performance and largest performance to date in Los Angeles, CA on 27–28 July and 28–29 July 2018. The performance took place in Grand Park, opposite Los Angeles Music Center. Each performance had 560 beds and was timed so the final movement, "Dream 0 (till break of day)" would occur at dawn. Richter played with members of the American Contemporary Music Ensemble. In September 2018 it was played in the Antwerp cathedral for an audience of 400 which were provided with beds for the night. In August 2019 it was performed in Helsinki, as part of the Helsinki Festival, in the tent arena, with half the audience in two person tents. "I think of it as a piece of protest music," Richter has said. "It’s protest music against this sort of very super industrialised, intense, mechanised way of living right now. It’s a political work in that sense. It’s a call to arms to stop what we’re doing.

Үш әлем: Вулф шығармаларының музыкасы (2017)

Three Worlds: Music From Woolf Works – Макс Рихтердің сегізінші альбомы, 2017 жылдың қаңтар айында жарық көрген. Музыка Рихтердің Лондондағы Корольдік опера театрында хореограф Уэйн Макгрегормен бірлесіп құраған «Вулфтың жұмыстары» балетіне жазған музыкалық қосымшасынан алынған. Бұл туынды Вирджиния Вулфтың үш кітабына («Мисс Даллоуэй», «Орландо» және «Толқындар») арналған үш бөлімдік құрылымды ұсынады. Альбомда классикалық және электрондық дыбыстармен қатар, Вулфтың өзінің дауысының жазбасы да бар.

Дауыстар (2020)

Рихтердің бейнелеуші Юлия Махрмен бірлескен «Дауыстар» жобасы Адам құқықтарының жалпыға ортақ декларациясынан шабыттанды және 21-ғасырдағы шындықтан алыс саясатқа деген наразылығын бейнелейтін «кері оркестр» концепциясын ұсынады. Альбомда Элеонора Рузвельт пен актриса Кики Лейннің декларацияны оқуларымен қатар, әлемнің түкпір-түкпірінен жиналған тағы 70 оқылым бар. Юлия Махрдың қоса жүретін музыкалық бейнелері суретшінің өзінің көші-қон тәжірибесіне арналған. «Mercy» бейнесі BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Альбомдағы ашылу туындысы Ю-Ю Ма БҰҰ құрылғанына 75 жыл толуына арналған «Жңа тепе-теңдік» концертінде орындалды.

Қалған жерлер (2021)

2021 жылдың 6 тамызында жаңа альбом – Exiles жарық көрді. Альбом 2019 жылы Эстонияның астанасы Таллинде дирижер Кристиан Ярви және Балтық теңізі филармониясының қатысуымен жазылды. Exiles альбомына бұрын жарияланған "The Haunted Ocean", "Infra 5", "Flowers Of Herself", "On The Nature Of Daylight" және "Sunlight" туындыларының ұзартылған нұсқалары да кірді. Макс Рихтер Exile альбомын мазмұнының эмоционалдық тереңдігіне байланысты маңызды туынды деп сипаттайды.

Кино және теледидардағы жұмыс

Рихтер жылдар бойы көптеген фильмдер мен теледидар саундтректерін жасады. Ол 2007 жылы Ари Фолманның «Алтын глобус» жүлдесін жеңіп алған «Баширмен вальс» фильміне музыка жазғанда танымал болды, онда ол стандартты оркестрлік саундтректі синтезаторлық дыбыстармен алмастырып, «Үздік композитор» номинациясында Еуропалық киножүлдесін жеңіп алды. 2008 жылы ол Рэнди Шарп пен Брайан Барнхарттың ойнаған «Генри Мей Лонг» тәуелсіз фильміне де музыка жазды. 2010 жылы Дина Вашингтонның «This Bitter Earth» әні Мартин Скорсезенің «Шаттер Айленд» фильмі үшін Рихтердің «On the Nature of Daylight» әнімен ремикске алынды. 2010 жылдың шілдесінде «On the Nature of Daylight» және «Vladimir's Blues» BBC Two телеарнасының екі бөлімді «Dive» драмасында ойнатылды, оның сценарийін BAFTA жүлдесінің иегері Доминик Савидж мен Саймон Стивенс жазды. «On the Nature of Daylight» HBO телесериалының «Luck» эпизодында да пайда болды. 2005 жылы Лоуренс Риз түсірген BBC-нің алты бөлімді «Аушвиц: нацистер және соңғы шешім» деректі фильмінде «Еуропа, жаңбырдан кейін», «Егіздер (Прага)», «Фрагмент» және «Эмберлер» атты төрт трек қолданылды. Рихтер сонымен қатар Питер Ричардсонның «Орегонда қалай өлсе болады» деректі фильмінің саундтрегін және Андре Течине режиссерлік еткен «Кешірілмейтіндер» (2011) фильмінің музыкасын жазды. 2002 жылы шыққан «Memoryhouse» альбомынан алынған «Sarajevo» әнінің фрагменті Ридли Скотттың «Прометей» фильмінің халықаралық трейлерінде пайдаланылды. Сол альбомдағы «November» трегі Терренс Маликтің 2012 жылғы «To the Wonder» және Клинт Иствудтың 2011 жылғы «J. Edgar» фильмдерінің трейлерлерінде ойнатылды. 2011 жылы Рихтердің музыкасы бар фильмдердің қатарында Гилл Пакет Бреннердің француз драмасы «Сараның кілті» және Дэвид Маккензидің романтикалық триллері «Perfect Sense» бар. 2012 жылы ол Генри Алекс Рубиннің «Disconnect» және Кейт Шортлендтің австралиялық-неміс соғыс триллері «Lore» фильмдеріне музыка жазды. Рихтер 2013 жылы шыққан «Конгресс» фильмінде Фолманмен қайта жұмыс істеді. Рихтер Деймон Линделоф пен Том Перротта жасаған HBO сериалы «The Leftovers» саундтрегін жазды, ол 2014 жылдың маусымында көрсетілді. Бұл композициялардың кейбіреулері «Memoryhouse» және «The Blue Notebooks» альбомдарына енді. Сонымен қатар, ол 2014 жылы «Жастық шағының естеліктері» атты бірінші дүниежүзілік соғыс фильміне музыка жазды. 2016 жылы Рихтер Чарли Брукердің «Қара айна» эпизодындағы «Nosedive» әніне музыка жазды. Сол жылы ол Люк Скоттың дебюттік фильмі «Morgan» және саяси триллер «Мисс Слоан» фильмдеріне музыка жазды, ал оның «On the Nature of Daylight» шығармасы Дени Вильнёвтің «Келу» фильмін ашып, жапты. «On the Nature of Daylight» сонымен қатар «Castle Rock» сериалының 7-ші эпизодын «Каралева» деп аяқтады. Ол 2017 жылдың қаңтар және ақпан айларында BBC One телеарнасының «Табу» драмасының барлық музыкасын жазды. 2017 жылы «Қазіргі соғыс» фильмінде Рихтердің «Spring 1» трегі қолданылды. 2017 жылы деректі фильм режиссері Нэнси Бьюирски Дина Вашингтонның «This Bitter Earth» әні мен Рихтердің «On The Nature of Daylight» әнін біріктірген тректі «The Rape of Recy Taylor» фильмінде пайдаланды, бұл трек алғаш рет «Шаттер Айленд» фильмінде естілген. 2017 жылдың желтоқсанында «The Crown» сериалының 2-ші маусымында «Recomposed by Max Richter: Vivaldi – The Four Seasons» романынан алынған фрагмент суретші Энтони Армстронг Джонспен (Мэтью Гуд) арадағы қарым-қатынасты бейнелеу үшін қолданылды. 2018 жылы Рихтер Кристиан Бейл мен Розамунд Пайк қатысқан Скотт Купердің «Жаулар», Мэтью Макконагидің «Ақ бала Рик», «Never Look Away» неміс фильмі және Саорс Ронан мен Марго Робби қатысқан «Шотландияның Мэри королевасы» фильмдеріне музыка жазды. Ол HBO-дағы «My Brilliant Friend» мини-сериалы үшін де музыка жазды. 2019 жылы Рихтер Брэд Питт қатысқан «Ad Astra» фильміне музыка жазды, сонымен қатар Нилс Фрам мен Лорн Балф да музыка жазды. Стивен Найт жазған BBC «Peaky Blinders» сериалының бесінші маусымында оның «Dona nobis pacem» әнінің фрагменті пайдаланылды. 2021 жылы оның «On The Nature of Daylight» шығармасы тағы да «Қызметші қыздың ертегісі» телешоуының 4-ші маусымының 9-шы эпизодындағы бір көріністе пайда болды. Қызығы, үш жыл бұрын шоудың басты актрисасы Элизабет Мосс осы шығармаға түсірілген музыкалық бейнебайда ойнаған. Эпизодтың режиссері және актриса ретінде Мосс осы шығарманы таңдады. 2021 жылдың қазан айында Рихтер Apple TV сериалы «Invasion» үшін түпкілікті саундтрек жазды. 2023 жылы «On The Nature of Daylight» трегі HBO сериалының үшінші эпизодында пайда болды.

Richter has created numerous film and television soundtracks over the years. He rose to prominence with his score to Ari Folman's Golden Globe winning film Waltz with Bashir in 2007, in which he supplanted a standard orchestral soundtrack with synth based sounds and winning him the European Film Award for Best Composer. He also scored the independent feature film Henry May Long, starring Randy Sharp and Brian Barnhart, in 2008, and wrote the music for Feo Aladag's film Die Fremde (with additional music by Stéphane Moucha). In 2010, Dinah Washington's "This Bitter Earth" was remixed with Richter's "On the Nature of Daylight" for the Martin Scorsese film Shutter Island. In July 2010, "On the Nature of Daylight" and "Vladimir's Blues" were featured throughout the BBC Two two part drama Dive, which was co written by BAFTA winning Dominic Savage and Simon Stevens. "On the Nature of Daylight" was also featured in an episode of HBO's television series Luck. Four tracks—"Europe, After the Rain", "The Twins (Prague)", "Fragment", and "Embers"—were used in the six part 2005 BBC documentary Auschwitz: The Nazis and the Final Solution produced by Laurence Rees. Richter also wrote the soundtrack to Peter Richardson's documentary, How to Die in Oregon, and the score to Impardonnables (2011) directed by André Téchiné. An excerpt of the song "Sarajevo" from his 2002 album Memoryhouse was used in the international trailer for the Ridley Scott film Prometheus. The track "November", from the same album, was featured in the international trailer for Terrence Malick's 2012 film, To the Wonder, and in the trailer for Clint Eastwood's 2011 film, J. Edgar. Films featuring Richter's music released in 2011 include French drama Sarah's Key by Gilles Paquet Brenner and David MacKenzie's romantic thriller Perfect Sense. In 2012 he composed the scores for Henry Alex Rubin's Disconnect and Cate Shortland's Australian German war thriller Lore. Richter again collaborated with Folman on The Congress, which was released in 2013. Richter composed the original soundtrack for the HBO series The Leftovers, created by Damon Lindelof and Tom Perrotta, which was premiered in June 2014. Some of these compositions are included in the albums Memoryhouse and The Blue Notebooks. He also composed the score for the WW1 feature film Testament of Youth in 2014. In 2016, Richter composed the score to "Nosedive", an episode of Charlie Brooker's Black Mirror. Also that year, he scored Luke Scott's debut feature Morgan and the political thriller Miss Sloane, while his piece "On the Nature of Daylight" opened and closed Denis Villeneuve's film Arrival. "On the Nature Of Daylight" also closes episode 7 of Castle Rock, "The Queen". He composed all the music in BBC One's drama Taboo which was broadcast in January and February 2017. In 2017, The Current War used Richter's "Spring 1". In 2017, documentary film maker Nancy Buirski used the track combining Dinah Washington's "This Bitter Earth" with Richter's "On The Nature of Daylight", first heard in Shutter Island, in her film The Rape of Recy Taylor. In December 2017, an excerpt of Recomposed by Max Richter: Vivaldi – The Four Seasons was used in The Crown season 2 as the theme for Princess Margaret's (Vanessa Kirby) turbulent courtship with photographer Anthony Armstrong Jones (Matthew Goode). In 2018, Richter composed music for the films Hostiles by Scott Cooper starring Christian Bale and Rosamund Pike, White Boy Rick starring Matthew McConaughey, the German film Never Look Away, and Mary Queen of Scots starring Saoirse Ronan and Margot Robbie. He also composed music for the mini series My Brilliant Friend on HBO. In 2019, Richter scored the film Ad Astra starring Brad Pitt with additional music by Nils Frahm and Lorne Balfe. An excerpt of his rendition of Dona nobis pacem was used for the fifth season of the BBC series Peaky Blinders created by Steven Knight. In 2021, his piece "On The Nature of Daylight" was, yet again, used in a TV show The Handmaid's Tale for a scene in season 4, episode 9. Interestingly, three years earlier Elisabeth Moss, the lead actress of the show, starred in Richter's music video of the same piece. As a director of the episode, as well as the star, Moss specifically chose the piece. In October 2021, Richter composed the original score for the Apple TV series Invasion. In 2023 the track "On The Nature of Daylight" was featured in the third episode of the HBO series The Last of Us.

Балет, опера және сахналық шығармалар

Рихтер «Infra» музыкасын хореограф Уэйн Макгрегор және суретші Джулиан Опимен бірлесіп, Корольдік балеттің тапсырысы бойынша жазды. Бұл қойылым 2008 жылы Лондонның Корольдік опера театрында сахналанды. 2011 жылы Рихтер нейробиолог Дэвид Иглманның «Сум: Өлімнен кейінгі өмірден қырық әңгіме» кітабы негізінде камералық опера шығарды. Операға хореографияны Уэйн Макгрегор жасады және 2012 жылы Корольдік опера театрының Линбери студиялық театрында тұңғыш рет көрсетілді. Шығармаға жағымды пікірлер көп түсті, Лондонның «Evening Standard» газеті «[ол] өте әдемі үйлеседі» деп жазды. Олардың ынтымақтастығы 2014 жылдың сәуірінде Уэйн Макгрегордың «Kairos» балетімен жалғасты; бұл балет Рихтердің «Төрт маусымды» жаңадан өңдеуіне қойылған, және «Балет Цюрихпен» үш хореографты біріктірген «Нотация» атты бірлескен бағдарламаның бір бөлігі болды. 2015 жылы Рихтер мен Макгрегор Вирджиния Вульфтің үш романынан шабыттанған «Вульф жұмыстары» атты толық метражды жаңа балет үстінде тағы да жұмыс істеді. Кристал Пит Рихтердің қайта құрастырылған Вивальди музыкасына «Сезонның каноны» атты балет қойды, ол 2016 жылы Париждің Ұлттық опера театрында тұңғыш рет көрсетілді. Сол Леон мен Пол Лайтфут Нидерландтық Данс театры үшін Рихтердің «Exiles» музыкасына хореография жасады. 2012/13 жылдары Рихтер Алан Камминг қатысқан Шотландияның Ұлттық театрының «Макбет» қойылымына музыка жазды. Бұл спектакль Нью-Йорктегі Линкольн орталығында ашылып, кейін Бродвейге көшірілді. Бұрын компания Рихтердің «Соңғы күндер» музыкасын «Black Watch» қойылымында қолданған болатын. Рихтер Сэмюэл Барбердің «Струналарға арналған Адажио» және Антонио Вивальдидің «Төрт маусым» шығармалары негізінде жоба жасады және суретші Идрис Ханмен бірлесіп балет қойды. 2022 жылы Рихтерді бұрынғы әріптесі Уэйн Макгрегор Канаданың Ұлттық балеті мен Корольдік балеттің тапсырысымен Маргарет Атвудтың «MaddAddam» трилогиясының музыкалық безендеуін жасауға шақырды. Оның оркестрлік және электрондық композициялары, жеке немесе бірігіп, Атвудтың антиутопиялық көзқарасын іске асыруға көмектеседі.

Richter wrote the score to Infra as part of a Royal Ballet commissioned collaboration with choreographer Wayne McGregor and artist Julian Opie. The production was staged at the Royal Opera House in London in 2008. In 2011, Richter composed a chamber opera based on neuroscientist David Eagleman's book Sum: Forty Tales from the Afterlives. The opera was choreographed by Wayne McGregor and premiered at the Royal Opera House Linbury Studio Theatre in 2012. The piece received positive reviews, with London's Evening Standard saying "[it] fits together rather beautifully". Their collaboration continued in April 2014 with Wayne McGregor's 'Kairos'; a ballet set to Richter's recomposition of the Four Seasons and part of a collaborative program involving three different choreographers titled 'Notations' with Ballett Zürich. In 2015 Richter and McGregor collaborated again on a new full length ballet, Woolf Works, inspired by three novels by Virginia Woolf. Crystal Pite has also choreographed a ballet to Richter's Vivaldi Recomposed, titled The Seasons' Canon, which premiered at the Opera National de Paris in 2016. Sol Leon and Paul Lightfoot choreographed a piece to Richter's "Exiles" for the Nederlands Dans Theater. In 2012/13, Richter contributed music to The National Theatre of Scotland's production of Macbeth, starring Alan Cumming. The play opened at New York's Lincoln Centre and subsequently moved to Broadway. The company had previously used Richter's "Last Days" in their acclaimed production of Black Watch. Richter worked on a project based on Samuel Barber’s Adagio for Strings and Antonio Vivaldi's The Four Seasons and made a ballet with artist Idris Khan. Richter was called upon again by past collaborator Wayne McGregor to score and produce an adaptation of Margaret Atwood's MaddAddam trilogy commissioned by the National Ballet of Canada and The Royal Ballet in 2022, wherein his orchestral and electronically produced compositions, both alone and together, help to realize Atwood's dystopian vision.

Басқа да ынтымақтастық

2010 жылы Рихтердің «Антропоцен» дыбыстық ландшафты Лондонның White Cube галереясындағы Даррен Алмондтың фильмдік инсталляциясының бір бөлігі болды. Композитор сонымен қатар Random International сандық өнер ұжымымен екі жобада ынтымақтастық жасады, ол Берлиндегі MADE кеңістігінде қойылған «Future Self» (2012) және Лондонның Барбикан орталығында мен Нью-Йорктегі MOMA-да көрсетілген «Rain Room» (2012/13) инсталляцияларына музыкалық қосымшалар жазды.