Кіріспе
Кеннет Алвен Бретт (18 қыркүйек 1948 - 18 қараша 2003) – американдық кәсіби бейсбол ойыншысы, тастаушы. 1967 жылдан 1981 жылға дейін «Бостон Ред Сокс», «Милуоки Брюэрс», «Филадельфия Филлис», «Питтсбург Пиратс», «Нью-Йорк Янкиз», «Чикаго Уайт Сокс», «Калифорния Энджес», «Миннесота Твинз», «Лос-Анджелес Доджерс» және «Канзас Сити Роялз» командаларында ойнады. Ол кәсіби бейсбол ойнаған төрт бауырдың екіншісі болды, ең белгілісі – ең кішісі Джордж Бретт. Кен 14 жылдық MLB мансабында он команданың құрамында өнер көрсетті.
Kenneth Alven Brett (September 18, 1948 – November 18, 2003) was an American professional baseball pitcher who played in Major League Baseball for the Boston Red Sox, Milwaukee Brewers, Philadelphia Phillies, Pittsburgh Pirates, New York Yankees, Chicago White Sox, California Angels, Minnesota Twins, Los Angeles Dodgers, and Kansas City Royals from 1967 to 1981. He was the second of four Brett brothers who played professional baseball, the most notable being the youngest, George Brett. Ken played for ten teams in his 14 year MLB career.
Ерте өмір
Бруклинде дүниеге келген Брет, Лос-Анджелес қаласының оңтүстігінде, Лос-Анджелес халықаралық әуежайының жанындағы Эль-Сегунд қаласында өсті. 17 жасында Эль-Сегунд орта мектебін бітірген соң, Брет 1966 жылғы Бас лига бейсебол драфтында төртінші нөмірмен таңдалып алынды, оны «Бостон Ред Сокс» командасы питчер ретінде шайқап алды, ал қалған он тоғыз MLB командасы оны орталық шабуылшы ретінде алғысы келді.
1967 жылғы әлем чемпионаты
Он бес айдан кейін ол Single A лигасынан үлкен лигаға шақырылды, қыркүйек айында Американ лигасының қызу жалауша үшін күресінің соңғы аптасына қатысты. Бостон маусымның соңғы күнінде Миннесота Твинс командасын жеңіп, лига титулын жеңіп алды, бұл нәтиже оларды Детройт пен Миннесотадан бір ойынға, ал Чикагодан үш ойынға озық етті. Бретті Әлем сериясының тізіміне Сент-Луис Кардиналдарына қарсы қосу күтілмеген еді, бірақ ол Спарки Лайлдың жарақат алғандығына байланысты қосымша ойыншы ретінде енгізілді, бұл операция комиссардың бекітуін қажет етті. Бірнеше күннен кейін, 8 қазанда Брет Әлем сериясындағы ең жас питчер болды, ол 4-ші ойында резервтік ойыншы ретінде қатысты. Ол еш гол жібермей сегізінші иннингті аяқтады, тек бір ойыншыға қана қадам басуға рұқсат берді. 7-ші ойында ол тоғызыншы иннингтің басында базалар толы болғанда ойынға кірді және Тим Маккарверді бірінші бейстің қолына соқтырып, қауіптің алдын алды. 19 жас 3 апталық шағында ол екі ойында 1 1/3 иннинг бойы еш гол жібермеді. "Оны ешқандай нәрсе ойыннан шығара алмады. Біз оны Әлем сериясының құрамына қосудан еш қымсынбадық," - деді сол жылы Бостонның жаңа бапкері Дик Уильямс. "Ол ұрыстай қайратты еді."
1968-81 жылдар
Сол әлем чемпионатына қатысқаннан кейін Брет алты ай армия резервінде қызмет етті және 1968 жылы көктемгі жаттығуды өткірді. "Трипл А" лигасында (Луисвилл үшін) алғашқы ойынында тоғыз иннинг бойы алаңда қалды, соның салдарынан қолына ауыр дерт келді. Бірнеше операция жасады, бірақ мансабы ерте күткендей сәтті болмады. Кейін ол өмірдегі ең үлкен қарғыс – шексіз әлеует екенін айтты. Брет 1971 және 1972 жылдардан кейін екі жыл қатарынан ауыстырылды. Біріншісі – 1971 жылдың 10 қазанында Милуоки "Брюэрс" командасына жасалған он ойыншыны қамтитын ауқымды мәміле. Брет, Джордж Скотт, Джим Лонборг, Билли Конильяро, Джо Лахуд және Дон Павлетич Томми Харпер, Марти Паттин, Лью Краус және кіші лига ойыншысы Пат Скраблға айырбасталды. Содан кейін, ол және Лонборг, Кен Сандерс және Эрл Стивенсон 1972 жылдың 31 қазанында Дон Мани, Джон Вукович және Билл Чемпион үшін "Филадельфия Филлис" командасына берілді. "Филлис" сапында ойнаған 1973 жылы 21 шілдеде Атлантада Хэнк Ааронның 700-ші хоум-ранын өткізіп алды. "Мен ойынды жеңдім, сондықтан бұл мен үшін аса маңызды емес", - деді Брет. "Аарон келесі күні маған автограф қойылған суретті сыйлады, мен тұрып, ашуға беріліп, жыртып тастадым. Мен ойынға әрқашан жауапкершілікпен қарадым, бірақ сонымен бірге ойнаудан ләззат алдым". 14 жылдық мансабында он MLB командасы үшін ойнаған, көп саяхат еткен питчер болғанымен, Бреттің мансабында есімде қаларлық сәттер де болды. 1974 жылы ол All Star Game-де жеңіске жетті, онда ол үйге ие болған "Питтсбург Пайрэтс" командасының Ұлттық лига құрамындағы жалғыз өкілі болды. Сол жылдың 27 мамырында Брет Сан-Диего "Падрес" командасын тоғызыншы иннингке дейін таза ойынмен ұстады, бірақ Мемориал күніндегі қос ойынның бірінші ойынында екі соққымен жеңіске жетті, онда ол соққы берді және ұпай енгізді. Екінші ойында ол үш еселенген соққымен бес ұпай жинап, "Пайрэтс" командасына жеңіске жетуге көмектесті. Брет 1975 жылдың 11 желтоқсанында Вилли Рэндольф пен Док Эллиспен бірге "Пайрэтс" командасынан Док Медич үшін "Нью-Йорк Янкис" командасына ауыстырылды. Оның қалуы қысқа болды, мамырдың ортасында (Рич Коггинспен бірге) Карлос Мей үшін "Чикаго Уайт Сокс" командасына ауыстырылды. Бір аптадан кейін, 1976 жылдың 26 мамырында, ол "Уайт Сокс" үшін гол соқпады, "Калифорния Энджелс" командасымен голсыз ойынның тоғызыншы иннингінде екі аутпен. Джерри Ремидің үшінші база сызығынан төмен қарай баяу жүгіруіне Хорхе Ортаның ойнамай отыруына рұқсат етілді және даулы жағдайда, қате емес, соққы ретінде тіркелді. Брет он иннинг ойнады және 1:0 есебімен жеңіске жетті. Мансабы бойы Брет ең үздік соққы беретін питчер ретінде танымал болды, мүмкін, өз дәуіріндегі ең үздік питчер. 347 рет соққыға шығу кезінде ол 91 соққы берді (29-ы қосымша базаға), .262 орташа көрсеткішпен және әсерлі .406 соққы көрсеткішімен. Ол 18 қос, 1 үштік және 10 хоум-ран соқты, 44 ұпай енгізді. 1973 жылы "Филлис" сапында ол төрт ойын қатарынан (9 маусымнан 23 маусымға дейін) хоум-ран соқты. 1974 жылы "Пайрэтс" сапындағы All Star жылында ол 43 ойында (27 бастапқы питчер ретінде және 16 шұңқыр соққышы ретінде) пайда болып, таңғаларлық .310 (87-ден 27) соққы берді. Оның .310 орташа көрсеткіші 1974 жылы Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жеткен "Пайрэтс" командасының сегіз негізгі ойыншысының алтауынан жоғары болды. "Мен соққы беру қабілетіммен мақтанатынмын", - деді ол. "Жоғары мектепте мен аутфилдкер және жақсы соққышы болдым. Мен әрқашан соққыға қабілеттілігім маған ойын кезінде көмектеседі деп ойладым, мен питчерлер үшін көп соққы бердім, бірақ Питтсбургте Курт Беваква үшін соққы берген бірнеше рет болды (пайдалы ойыншы). Оған бұл ұнамайды. Мен ешқашан қосымша соққыға жаттығу жасаған емеспін. Мен шайба салған күндері, мен шайба салатын жаттығу кезінде шайба салатынмын". "Доджерс" командасының бас жаттықтырушысы Томми Ласорда Бреттің соққылау қабілетіне қызығушылық танытты және бірде "егер біз оны таңдаған болсақ, біз оны орта алаңға қоятын едік және ол сол жерде қалар еді" деді. Маусымнан кейін Брет негізінен Америка лигасының командаларында ойнады, ол тағайындалған соққыны енгізді. Бұл оның мансабының екінші жартысында оның соққыларын айтарлықтай шектеді, тек бастапқы питчер ретінде ғана емес, сонымен қатар шұңқыр соққышы ретінде де. 1976 жылы Брет "Уайт Сокс" үшін 12 рет шұңқыр соққышы ретінде пайдаланылды, бұл Америка лигасының кез келген басқа питчерінен көп. "Калифорния Энджелс" командасында Брет резервтік питчерге ауысты. 2007 жылы Брет "Лос-Анджелес Доджерс" командасында резервтік питчер ретінде Ұлттық лигаға оралды. Мансабының соңында Брет және оның кіші інісі Джордж "Канзас-Сити Роялс" командасында бірге ойнады. Кен 1980 жылдың тамызында "Роялс" құрамына қосылды, сол жылы "Роялс" соңғы рет Америка лигасының жеңімпазы атанды және Джордж .390 соқты және Америка лигасының ең құнды ойыншысы атанды; "Роялс" әлем чемпионатына "Филадельфия Филлис" командасынан жеңіліп қалды. Брет 1981 жылғы маусымнан кейін "Роялс" командасынан босатылды және көп ұзамай бейсболдан зейнеткерлікке шықты. Оның мансабында 83–85 есебімен, 349 ойында 3.93 орташа көрсеткішпен, 184 бастапқы ойынмен және 51 толық ойынмен ойнады. Брет он MLB командасы үшін ойнады, бірақ тоғыз командалық ауысымның ішінде ол бар болғаны алты рет ауыстырылды және соңғы үш рет босатылды. "Мен оның "Роялс" үшін алғаш рет резервтік питчер ретінде шыққандағы күнін ешқашан ұмытпаймын", - деді Джордж. "Резервтік алаң оң жақта болды және олар қақпаны ашты, ол қанаттарын жайып, ұшақтай жүгіріп кірді, солға бұрылып, оңға бұрылып, солға бұрылып, оңға бұрылды. Мен алаңда бас жаттықтырушы Джим Фреймен және мен жылдар бойы ойнаған және Кеннің жақын досы Джейми Куиркпен тұрдым. Мен Джеймиге қарадым, ол маған қарады, мен дедім: "Енді менің неліктен он рет ауыстырылғанын білемін". Брет өз формасын жиі ауыстыруын мақтан тұтты және оны қызық көріп жүрді. Содан кейін Ютика Блю Сокс командасының кіші лига жаттықтырушысы болды. Бейсбол авторы Билл Джеймс Бретті 1970 жылдардың ең үздік соққы беретін питчері деп атады.
Louisville), he was left in for nine innings and developed arm trouble; he endured a couple of surgeries, and his career never lived up to early expectations. He would later state that the worst curse in life is unlimited potential. Brett was traded in consecutive years, after the 1971 and 1972 seasons. The former was part of a ten player blockbuster that sent him, George Scott, Jim Lonborg, Billy Conigliaro, Joe Lahoud, and Don Pavletich to the Milwaukee Brewers for Tommy Harper, Marty Pattin, Lew Krausse, and minor league outfielder Pat Skrable on October 10, 1971. Then, both he and Lonborg, along with Ken Sanders and Earl Stephenson, were dealt to the Philadelphia Phillies for Don Money, John Vukovich, and Bill Champion on October 31, 1972. While with the Phillies in 1973, he gave up Hank Aaron's 700th home run on July 21 in Atlanta. "I won the game, so it didn't matter that much to me," Brett said. "Aaron gave me an autographed picture the next day, and I stood there and tore it up in mock anger. I always took the game seriously, but I also had a good time playing it." Although a much traveled pitcher who played for ten MLB teams over a 14 year career, Brett did have remarkable career moments. He was the winning pitcher of the All Star Game in 1974, where he was the only member of the host team Pittsburgh Pirates on the National League squad. Earlier that year on May 27, Brett held the San Diego Padres off base with a perfect game into the ninth inning before settling for a two hit shutout win in the first game of a Memorial Day doubleheader, in which he also had a hit and batted in a run. In the second game, he had a pinch hit triple to spark a five run seventh to help the Pirates sweep. Brett was traded with Willie Randolph and Dock Ellis from the Pirates to the New York Yankees for Doc Medich on December 11, 1975. His stay was brief, traded in mid May (with Rich Coggins) to the Chicago White Sox for Carlos May. A week later on May 26, 1976, he had a no hitter going for the White Sox with two out in the ninth in a scoreless game at California Angels. Jerry Remy's slow roller down the third base line was allowed to roll unplayed by Jorge Orta and amid some controversy, was scored a hit rather than an error. Brett pitched ten innings and won the game 1–0, in eleven innings. Throughout his career, Brett was best known as an outstanding hitting pitcher, perhaps the best of his era. In 347 career at bats, he recorded 91 hits (29 for extra bases), yielding a .262 batting average and slugged an impressive .406. He hit 18 doubles, 1 triple, and 10 home runs with 44 runs batted in. While with the Phillies in 1973, he hit a home run in four consecutive pitching starts (from June 9 to June 23). In his All Star year of 1974 with the Pirates, he hit a remarkable .310 (27 for 87), appearing in 43 games (27 as a starting pitcher and 16 as a pinch hitter). His .310 batting average was higher than six of the eight starting position players on the Pirates in 1974, a team that won the National League Eastern division title. "I took a lot of pride in my ability to hit," he said. "In high school, I was also an outfielder and a pretty good hitter. I always thought my being able to hit helped me in games, and I pinch hit a lot for pitchers, although there were a couple times in Pittsburgh when I hit for Kurt Bevacqua (a utility player). He didn't like that much. I never took extra batting practice or anything like that. On days when I pitched, I'd get my swing in during batting practice." Dodgers manager Tommy Lasorda was an admirer of Brett's hitting ability and once remarked that "if we'd drafted him, we'd have put him in center field and he'd have stayed there." Following the season, Brett played primarily for teams in the American League, which had instituted the designated hitter in This significantly limited his at bats in the second half of his career, not only as a starting pitcher, but also as a pinch hitter. In , Brett was used as a pinch hitter twelve times for the White Sox, more than any other pitcher in the American League. In with the California Angels, Brett transitioned to relief pitching. In , Brett returned to the National League as a reliever with the Los Angeles Dodgers. At the end of his career, Brett and his youngest brother George were teammates on the Kansas City Royals. Ken was added to the Royals roster in August 1980, the year the Royals finally won the American League pennant and George hit .390 and was the AL MVP; the Royals fell to the Philadelphia Phillies in six games in the World Series. Brett was released by the Royals following the 1981 season and retired from baseball shortly thereafter. He had a career record of 83–85, with an earned run average of 3.93 in 349 games, with 184 starts and 51 complete games. Brett played for ten major league teams, but in his nine team changes he was traded a mere six times, and released the last three. "I'll never forget the first time he came on in relief for the Royals," George recalled. "The bullpen was out in right field and they opened up the gate, and he came running in like an airplane arms spread out like wings, banking left, banking right, banking left and banking right. I'm on the mound with Jim Frey, our manager, and Jamie Quirk, who I'd played with for years and was Ken's dear friend. And I looked at Jamie and he looked at me, and I said, 'Now I know why he's been traded ten times.'" Brett wore his frequent change of uniforms as both a badge of honor and humor. and then a minor league manager's job with the Utica Blue Sox. Baseball author Bill James wrote that Brett was the best hitting pitcher of the 1970s.
Ойын-сауық мансабынан кейін
1985 жылы Утикада кіші лига командасының басшысы болғаннан кейін, Брет 1986 жылы «Сиэтл Маринерс» командасы үшін, ал келесі сегіз жыл бойы «Калифорния Энджелс» командасы үшін комментатор болып жұмыс істеді. Содан кейін ол жоғары оқу орны деңгейінде бейсболдан жаттықтырды және 1998 жылдан бері туған жері Споканде кіші лига бейсболы және хоккей командаларымен, сондай-ақ спорт тауарлары компаниясымен бірлесіп иелік етті. Брет ағалары Джон, Бобби және Джорджбен бірге «All Stars» ойыншылары Стив Гарви, Фред Линн, Эллис Валентайн және «Dodgers» командасының бас жаттықтырушысы Томми Лазорда «ABC» телеарнасының «Fantasy Island» (1-маусым, 8-эпизод, «Супержұлдыз / Салем») эпизодында қонақ ретінде пайда болды. 1978 жылдың наурыз айында көрсетілген эпизодта барлық ойыншылардың кем дегенде бір сөз сөйлеу мүмкіндігі болды. Ағалардың арасындағы әзіл ретінде Джордж Бретт эпизодта екі рет ұятқа қалды – бір рет қарапайым допты қағып жіберіп, екінші рет спортшы емес (Гарри Бургофф) адамға жеңіліп қалды, ол өз арманын орындау үшін келген болатын. Джордж кейіннен Кеннің оны сол сәттерде «ақылсыздай» көрсетуге болатынын айтқанын жеткізді.
Жеке өмір
Брет пен оның әйелі Терезаның екі баласы болды. Алты жыл бойы ми қатерімен күрескен соң, екі операциядан өткен Брет 2003 жылдың 18 қарашасында Спокан қаласында 55 жасында қайтыс болды. Ол 1981 жылғы «Роялз» командасының үшінші ойыншысы еді, ми қатерінен көз жұмған. Одан бұрын 1987 жылы команданың бас жаттықтырушысы Дик Хаузер және 1998 жылы қорғаушы питчер Дэн Квизенберри де осы аурудан қайтыс болған.