Кіріспе
Бұрынғы қайық өндіруші Outboard Marine Corporation (OMC) Evinrude, Johnson және Gale Outboard Motors, сондай-ақ көптеген түрлі қайық брендтерін шығарған. Бұл миллиардтаған долларлық, Fortune 500 тізіміне кіретін ірі корпорация болды. Evinrude 1907 жылы Висконсин штатының Милуоки қаласында құрылған. OMC штаб-пәтері Иллинойс штатының Уокеган қаласында орналасқан. Олар Chris Craft, Lowe Boats, Princecraft, Four Winns, SeaSwirl, Stratos және Javelin сияқты бірнеше қайық маркаларына да ие болды. OMC сонымен қатар Lawn Boy және Ryan компанияларының бас компаниясы болды, олар шөп шабу машиналары өндірді. OMC 2000 жылы 100 000 мотор сатты және сыртқы мотор нарығының үштен бір бөлігін құрады. OMC 2000 жылдың 22 желтоқсанында банкроттыққа өтініш беріп, 7000 қызметкерін жұмыстан босатты. Johnson және Evinrude брендтері 2001 жылдың ақпан айында Bombardier Recreational Products компаниясымен аукционда жеңіліп алынды, ал қайық бөлімшесі Минесота штатының Genmar Holdings компаниясына сатылды. Иллинойс штатының Уокеган қаласындағы бұрынғы No2 OMC зауыты қазір Superfund тазалау алаңы болып табылады.
Outboard Marine Corporation (OMC) was a maker of Evinrude, Johnson and Gale Outboard Motors, and many different brands of boats. It was a multibillion dollar Fortune 500 corporation. Evinrude began in Milwaukee, Wisconsin in 1907. OMC was based in Waukegan, Illinois. They also owned several lines of boats such as Chris Craft, Lowe Boats, Princecraft, Four Winns, SeaSwirl, Stratos, and Javelin. OMC was also a parent company to Lawn Boy and Ryan, which made lawn mowers. OMC sold 100,000 motors in 2000 and had one third of the outboard market. OMC filed for bankruptcy 22 December 2000 and laid off 7,000 employees. The Johnson and Evinrude brands were won by bid in February 2001 by Bombardier Recreational Products and the boat division by Genmar Holdings of Minnesota. The former OMC plant #2 in Waukegan, Illinois is now a Superfund cleanup site.
Тарих
Outboard Marine Corporation 1929 жылы ELTO және Lockwood Ash Motor Company компаниялары бірігіп құрылды. Олар 1956 жылдан бастап OMC деген атты пайдалана бастады. Outboard Marine Corporation әлемдегі ең ірі сыртқы моторлар өндірушісі және жеткізушісі, сондай-ақ екінші ірі моторлы қайықтар өндірушісі болды. Иллинойс штатының Ваукеган қаласында орналасқан бұл компания Johnson және Evinrude сыртқы моторларымен, сонымен қатар Chris Craft және Grumman моторлы қайықтарымен әйгілі болды. Four Winns, Seaswirl, Trade Winds, Sunbird, Stratos және Hydra Sports таңбаларымен шығарылатын өнімдердің ішінде шыны талшықтан жасалған каноэлер, круиздік қайықтар, жылдамдықты қайықтар және теңізде балық аулауға арналған кемелер бар. Outboard Marine сонымен қатар қайықпен жүзуге және демалыс орындарына арналған киімдерді де сатты. Айынышты жағдай, 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Outboard Marine компаниясы бәсекелестермен, әсіресе қазіргі уақытта әлемдегі ең ірі моторлы қайықтар өндірушісі Brunswick Corporation компаниясымен бәсекелесуде қиындықтарға ұшырады.
Алғашқы жылдар
1907 жылы моторлы көліктер өмірдің ажырамас бөлігіне айнала бастаған кезде, Оле Эвинруд қайықтарға арналған практикалық сыртқы моторды жаппай өндіруді бастады. Эвинруд өзінің моторын таныстыру үшін мотор журналында жарнама берді, нәтижесінде АҚШ және шетелдегі оқырмандардан көптеген сұраныстар түсті, ол үлкен масштабта өндіріс құруға бел буды. Бұл жобаға қаржылық қолдау табу үшін ол 1910 жылы Evinrude Motor Company компаниясын құрды. Бизнес бірден сәттілікке жетті – оның клиенттеріне демалысқа шығатын қайық иелері ғана емес, Солтүстік теңізде жұмыс істейтін скандинавиялық балық аулау флоты да кірді. 1914 жылы серіктестер арасындағы келіспеушілік Эвинрудты өз үлесін демеушісіне сатуға және бес жылға сыртқы мотор өнеркәсібінен кетуге мәжбүр етті, сондай-ақ ол осы салада жұмыс істемеуге кепілдік берді. Компания одан әрі дамыды және 1926 жылы Briggs & Stratton Corporation бензин қозғалтқыштарын өндіруші компаниясының еншілес кәсіпорнына айналды. 1921 жылы Эвинруд қайтадан бизнеске кірісіп, кәсіпорнына ELTO Outboard Motor Company деп ат қойды. Оның жаңа өнімі – Evinrude Light Twin Outboard, алюминийден жасалған, салмағы үштен бір бөлігіне азайтылған мотор болды. Балық аулау флотында кең таралған бұл революциялық қозғалтқыш үш жылдың ішінде Эвинрудтың алғашқы сыртқы моторынан асып түсті. Бұл жаңалық 1922 жылы Johnson Motor Company компаниясының назарын аударды, ол өз бәсекелесін ұстап қалу үшін жеңілдетілген моторын шығарды. Johnson нарықтағы үлесін арттырып, төрт жылдан кейін 100 фунт салмақтағы, 190 доллар тұратын және сағатына 16 миль жылдамдықпен жүзе алатын жаңартылған моделімен көшбасшылыққа шықты. Evinrude Company мен ELTO бұл көрсеткіштерге жете алмады. Johnson 1927 жылы 433 000 доллар таза пайда тапты, бұл Evinrude-тің 25 000 долларынан және ELTO-ның 30 000 долларынан әлдеқайда жоғары көрсеткіш еді. 1928 жылы жаңа қозғалтқыш ELTO компаниясын жаңғыртып, оның жылдық таза пайдасы 300 000 долларға жетті. Оле Эвинруд келесі жылы ELTO-ны Стивен Бриггспен біріктірді, себебі ол және Гарольд Страттон Briggs & Stratton компаниясын сыртқы мотор нарығына кеңейту туралы келісе алмады. Бриггс мырза жаңадан құрылған Outboard Motors Corporation компаниясының төрағасы болды, ал Эвинруд мырза президенттік лауазымды иеленді.
Ұлы депрессия және Екінші дүниежүзілік соғыс
1929 жылғы қор нарығының құлдырауы компанияның төзімділігін сынады. Бірлесудің нәтижесінде банк кредиттері бойынша 500 000 долларға жауапкершілікке ие болған компания, 1930 және 1932 жылдар аралығында қарызын 600 000 долларға дейін арттыруға мәжбүр болды, осы кезеңде операциялық шығындар 550 000 долларды құрады. Бизнесті сақтап қалу үшін барлық тауарлар төмен бағамен сатылды, ал Эвинруд 1934 жылы қайтыс болғанға дейін жалақысынан бас тартты. Джонсонның тағдыры одан да қиын болды. Тым қымбат жарнамалық кампания және уақтылы болмаған қозғалтқыштар мен корпустардың ұсынысы 1930 жылы компанияның бақылауы банкирлерге өткенде барлық ақшалай резервтерді құртты. Содан кейін тоңазытқыш компрессорлар нарығына ену арқылы маусымдық сатуға тәуелділікті азайтуға тырысылды. Бұл соңғы әрекет бизнеске көмектеспеді, көп ұзамай Джонсон сатылымға қойылды. 1935 жылы «Аутборд Моторс Корпорациясы» «Джонсон Мотор Компани» компаниясын сатып алды. 800 000 долларлық құны «Аутбордқа» 1,5 миллион долларлық құнды аутбордтар, жабдықтар мен құрал-жабдықтарды әкелді. Бұл сонымен қатар «Аутбордқа» Қытай, Бірма, Иран және Албаниядағы теңізден тыс нарықтарды әкелді, бұл Эвинрудтың Еуропа, Австралия және Жаңа Зеландиядағы дилерлер желісін кеңейтті. Тағы бір артықшылығы – Джонсонның тоңазытқыш нарығындағы орны болды; «Аутборд» бұл жаңа өнімді өндіру үшін Гейлсбургте (Иллинойс штаты) «Гейл Продактс» бөлімін құрды. Кеңею өзгерістерге әкелді. Компания 1936 жылы таңдауын «Аутборд Марин және Өндіріс Компаниясы» деп өзгертті. Стивен Ф. Бриггс 1929 жылдан бері осы лауазымды иеленген «Аутборд» төрағалығынан уақытша бас тартты және «Джонсонды» басқаруға кірісті. Ол қатаң шығындарды қысқарту режимін енгізді, ал 1937 жылға қарай «Джонсон» бөлімінің жалпы сатылымы 4,3 миллион долларды құрады, бұл «Эвинруд ELTO» бөлімінің 2,5 миллион долларымен салыстырғанда жоғары көрсеткіш. Осы кезде «Аутборд Моторс» АҚШ-тағы аутборд қозғалтқыштарының өндірісінің шамамен 60 пайызын құрады. Үш қозғалтқыш желісі бар болды, олар көптеген қажеттіліктерге жарайтын: ELTO желісі үнемді іздейтін сатып алушылар үшін, «Эвинруд» – престижді желі, ал «Джонсон» – арнайы мүмкіндіктер ұсынатын. Бірлесіп жұмыс істегенімен, операциялар көбінесе тәуелсіз болды. Бұл әр бөлімге сыртқы конкурсқа қатысушылармен және «Аутборд» шаңырағындағы компаниялармен келісімшарттар жасауға мүмкіндік берді. Экспорттық сату операциялары да әртүрлі жүзеге асырылды; олардың барлығы Ваукеган штаб-пәтері арқылы өткенімен, «Джонсон» дилерлеріне тікелей сатуға бейімделді, ал «Эвинрудтың» көп бөлігі дистрибьюторлар арқылы, содан кейін дилерлерге жеткізілді. Қозғалтқыштардан басқа, көбінесе маусымдық нарықтарда сатылатын, өнім желісін кеңейтетін тағы да басқа тауарлар болды. «Lawn Boy» газон кескіш машинасы 1932 жылдан бері «Эвинрудтың» негізгі өнімі болды, сонымен қатар суды дренажға, өрт сөндіруге және газонды бүркуге арналған сорғылар да болды. «Джонсоннан» ұсынылғандарға кішкентай генераторлар, кір жуғыш машиналарға арналған бензинді қозғалтқыш және тоңазытқыштар кірді. Моторлармен бірге, олардың барлығы 1937 жылға қарай 6,8 миллион долларлық таза сатуды құрады, бұл 945 000 доллар пайда әкелді. 1940 жылдардың басында «Аутбордтың» барлық мекемелері соғыс материалдарын өндіруге ауыстырылды. Бомбалардың оқшаулаушылары, авиациялық қозғалтқыштар және өрт сөндіру құралдары «Аутборд» фабрикаларынан шықты, сонымен қатар Әскери-теңіз күштері үшін қонуға арналған қайықтардың қозғалтқыштары да өндірілді. «Эвинрудтың» төрт цилиндрлі қозғалтқыштары Рейн өзені арқылы сарбаздарды тасымалдады. 1945 жылғы таза сату 1,8 миллион долларды құрады, келесі жылы 2,5 миллион доллардан асты. Компанияны соғыстың қарбалас жылдарында басқарған қызметкерлер «Аутбордтың» тәжірибелі қызметкерлері болды. Бриггстен басқа, өндіріс зерттеулерінің директоры Джозеф Г. Рейниак болды, оның мансабы 1922 жылы Джонсон ағайындыларының ашқан 2 ат күші бар «Light Twin» қозғалтқышына дейін созылды. Сондай-ақ 92 патент иесі Финн Т. Иргенс болды, ол 1929 жылы Оле Эвинрудпен бірге инженерлік директор болып тағайындалды. Бұл жерде 1934 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін компания президенті болған Ральф Эвинруд болды.
Соғыстан кейінгі жылдардағы кеңею және өсу
Бұл ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген қызметкерлердің барлығы компания бейбіт уақытқа оралғанда, Джонсон және Эвинруд сыртқы моторларын қайта өндіруге мүмкіндік алған кезде жұмыста болды. 1952 жылы зауытты кеңейтуге және жақсартуға 8 миллион доллар жұмсағаннан кейін, Outboard бір цилиндрлі, 3 ат күші бар моторлардан бастап екі цилиндрлі, 25 ат күші бар модельдерге дейін ұсынды. 1950 жылдары бірнеше сатып алулар Outboard өнімдерінің тізімін кеңейтті. Біріншісі, 1952 жылы, Миссури штатындағы RPM Manufacturing Company болды, олардың мамандануы – Outboard өзінің танымал Lawn Boy сауда белгісімен сатуды жоспарлаған роторлық шабу машинасы. Сыртқы мотор ретінде пайдалануға болатын бөлек қозғалтқышы бар бұл шабу машинасы Sears және Spiegel каталогтарындағы ең көп сатылатын белгісіз тауар болды. Outboard бірнеше орындарда бөліктерді жинаудың ұзаққа соқатын әдісін пайдаланудың орнына, барлық бірліктерді бір зауытта аяқтау арқылы қолданыстағы тапсырыстардың үлкен көлемін шешті. 1956 жылы компания атын Outboard Marine Corporation (OMC) деп өзгертті. Сол жылы OMC Канаданың ең ірі тізбекті ара өндірушісі Industrial Engineering компаниясын 2,55 миллион канад доллары және 40 000 акцияға сатып алды. OMC бұл жаңа еншілес компанияны Онтарио штатындағы Питерборо қаласына көшіріп, Industrial Engineering атауын Pioneer Saws Ltd. деп өзгертті. 1957 жылы Небраска штатының Cushman компаниясы компанияның еншілес компаниялар тізіміне қосылды. Көлік құралдары саласында белгілі Cushman парашютпен түсірілген Airborne мотороллерін жасады, олар парашютшілерді тасымалдау үшін қолданылды. Кейіннен компанияның жеңіл көліктері ауыл шаруашылығы, өнеркәсіп және демалыс салаларында танымал болды. 114 000 акция 30 центтен сатылған жаңа сатып алу OMC өнімдерінің тізіміне үш дөңгелекті пошта тасымалдаушы, гольф тележкалары және мотороллерлерді қосты. Johnson және Evinrude моторларынан басқа, шамамен 7000 бөлшек сауда дилері сатқан OMC ұсыныстарының тізіміне аппараттық дүкендер арқылы сатылатын Gale Buccaneer моторлары, сондай-ақ бөлшек саудагерлерге сатылатын белгісіз модельдер де кірді. Компанияның ең инновациялық қозғалтқышы 1958 жылы пайда болды. Алғашқы көптеп өндірілген алюминийден құйылған қозғалтқыш, ол төрт цилиндрлі, 50 ат күші бар сыртқы мотор, OMC толықтай өндірді, оның V блогы Johnson-нан, болат бөлшектері Evinrude-тен келді, ал Gale бөлімшесі карбюраторларын және тұтану жүйелерін ұсынды. 1950 жылдары барлық тауарлардың экспорттық сатылымы өсті. 1949 мен 1956 жылдар аралығында экспорт 215 пайызға өскенін көрген OMC 1956 жылы экспорттық бөлімін кеңейтіп, Outboard Marine International S. A. деп аталатын жаңа еншілес компанияны құрды. 1960 жылға қарай компания шетелде өндірістің логикалық келесі қадамын жасап, Бельгияның Брюгге қаласында моторларды өндіріп, құрастыра бастады. Осының барлығы жылдық таза сату көлемінде көрінді, ол 1950 жылы 27 миллион доллардан 1959 жылы 171,5 миллион долларға дейін өсті. 1950 жылдары OMC-тің басты мақсаты негізгі өнімдерін кеңейту үшін сатып алулар болды. 1960 жылдары компанияның мақсаты осы өнімдердің барлығын жақсарту және оларға өсіп келе жатқан нарықтарды табу болды. Өнімді жаңарту және жақсарту арқылы өнеркәсіптегі көшбасшылығын сақтап, OMC зерттеу және әзірлемелерге жыл сайын 7 миллион доллардан астам қаржы бөлді. 1960 жылдардың басында АҚШ экономикалық төмендеудің ең төменгі нүктесінде болды. Бірінші рет сатып алушылар, сондай-ақ үлкен және жақсы демалыс жабдықтарын іздегендер сатып алуларын кейінге шегерді. Оның негізгі нарықтары көбінесе маусымдық негізде жүзеге асырылатын бос уақыт қызметіне байланысты болғандықтан, OMC сатуы 1961 жылы 132,3 миллион долларға дейін төмендеді. Алайда, экономикалық төмендеу компанияның 1961 жылы бес жылдық қайырымдылық бағдарламасын бастауына кедергі болмады. БҰҰ Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымының аштықтан арылу науқанына көмек сұрауына жауап ретінде OMC жыл сайын бірнеше жүздеген сыртқы моторларды балық аулауда пайдалану үшін, дамытылмаған елдерде азық-түлік өндірісін арттыру бағдарламасының бір бөлігі ретінде берді. Сондай-ақ 1961 жылы компания OMC Boats бөлімін құрды, ол 16-19 футтық қайықтарды сыртқы және жаңа қайықтағы моторлармен өндірді. Өндіріс келесі жылы басталды, бұл 1962 жылға қарай сатуды 151,9 миллион долларға дейін көтеруге көмектесті. Артқы моторлар немесе ішкі сыртқы моторлар қайық жасаушылар үшін жеке бірліктер ретінде немесе OMC өндірген қайықтардың бөліктері ретінде қол жетімді болды. Ішкі моторлардың отын үнемдеуі мен сенімділігін сақтай отырып, олар сыртқы моторлар сияқты әмбебап болды. 1965 жылға қарай компания жылына шамамен 20 000 артқы мотор сатты, бірақ сыртқы моторлардың сатылымы олардан он есе көп болды. Мәселе мотордың заманауи технологиясында болды; көптеген дилерлер осы моторларды қалай жөндеу керектігін білмейді, ал иелері жиі күтімге қатысты білімсіз болды. OMC бұл қиындыққа дилерлерді оқыту үшін компьютерлендірілген бір апталық жөндеу және күтім курстарын жасау арқылы жауап берді. Төрт мектеп, екеуі Сан-Франциско, Калифорния және Уокеган, Иллинойс қалаларында, ал екеуі мобильді бөлімшелер жаңа моторлармен таныстырды. 1960 жылдары жаңа спорт түрлеріне қоғамдық қызығушылық жаңа нарық әлеуетін ұсынды. Жаңа тенденцияларға назар аудара отырып, OMC 1964 жылы Evinrude Skeeter және Johnson Skee Horse мотоциклдерін енгізіп, қарлы кемелер индустриясына құлшыныспен кірді, олар сағатына 30 шақырымнан астам жылдамдықпен жүргізушілерді қуантты. Тағы бір инновация – Evinrude Aquanaut, су астына шолу үшін, сондай-ақ Johnson Air Buoy сауда белгісімен сатылды. Бұл құрылғыда газбен жұмыс істейтін компрессор болды, ол екі маска киген су астына шолушыға бір уақытта ауа жеткізді. Тағы бір жетістік – компания II дүниежүзілік соғыстан бері қайтадан моторлық жарыстарға қатысқаннан кейін ойлап тапқан сыртқы мотордың тізбекпен зарядталуы болды. 1967 жылдың қазанында OMC-тің қаржылық жыл соңындағы сату көлемі 233,4 миллион долларға жетті. Осы соманың 10 пайызы электрлік шабу машиналарынан түсті, гольф тележкалары мен көлік құралдары екінші орында 7 пайызды бөлісті, ал қарлы кемелер, бизнестің ең жылдам өсіп жатқан сегменті де 7 пайызды құрады. Тізбекті ара сатуы соңғы көрсеткіштің 4 пайызын құрады, ал теңіз өнімдерінен 70 пайыз түсті. Он жылдықтың жалғыз сәтсіздігі қайық құрылысы кәсіпорны болды; бастапқыда шағын операциялық шығындар жыл сайын өсті, содан кейін 1970 жылы олар Chris Craft компаниясына сатылды. Әйтпесе, 1960 жылдар табысты болды, өйткені 1969 жылғы таза сату көлемі 327,1 миллион долларды құрады.
Cushman (company) of Nebraska joined the company subsidiary list in 1957. Well known in the utility vehicle field, Cushman had manufactured the Airborne, a motor scooter dropped by parachute for ground transport of paratroopers. Later the company's lightweight vehicles became popular for agricultural, industrial, and recreational use. Costing 114,000 shares at 30¢ par, the new acquisition added three wheel mail carriers, golf carts, and motor scooters to the OMC product line. Besides the Johnson and Evinrude motors then being sold by about 7,000 retail dealers, the swelling list of OMC offerings included Gale Buccaneer motors sold through hardware jobbers, as well as a number of unbranded models sold for retailers. The company's most innovative engine appeared in 1958. The first mass produced die cast aluminum engine, it was a four cylinder, 50 horsepower outboard, completely manufactured by OMC, its V blocks came from Johnson, its steel parts from Evinrude, while the Gale division contributed its carburetors and ignition systems. Export sales of all items surged ahead during the 1950s. Seeing a 215 percent gain in exports between 1949 and 1956, OMC expanded its export department in 1956, gaining a new subsidiary called Outboard Marine International S. A. By 1960, taking the next logical step of overseas production, the company was manufacturing and assembling motors in Brugge, Belgium. All these developments showed in the annual net sales, which soared from $27 million in 1950 to $171.5 million by 1959. During the 1950s, OMC's main objective had been acquisitions to broaden basic product lines. In the 1960s, the company's aim was to improve all these products and find growing markets for them. Ensuring its industry leadership by constant innovation and improvement to existing products, OMC allocated more than $7 million annually to research and development. As the 1960s began, the United States was in the trough of a recession. First time buyers as well as those seeking bigger and better leisure time equipment put their purchases on hold. Because its principal markets were tied to leisure time activities mostly practiced on a seasonal basis, OMC sales sank to a 1961 low of $132.3 million. The economic turndown did not, however, prevent the company from starting a five year philanthropic program in 1961. In response to a request to benefit the United Nations Food and Agriculture Organization's freedom from hunger campaign, OMC contributed several hundred outboard engines each year to be used in fishing, part of a program to increase food production in underdeveloped countries. Also in 1961, the company established the OMC Boats Division to produce and market 16 to 19 foot boats featuring both outboard and the newer stern drive engines. Production began the following year, helping to raise sales to $151.9 million by 1962. The stern drive, or inboard outboard motors, were available both as separate units for boat builders, or as components of boats produced by OMC. Built to give the fuel economy and dependability of inboard engines, they were nevertheless as versatile as outboards. By 1965 the company was selling only about 20,000 stern drives a year, however, and sales of the outboards were still outpacing them tenfold. The problem stemmed from the engine's state of the art technology; many dealers did not know how to repair these motors, and owners were often ignorant of maintenance needs. OMC met this challenge by developing computerized week long repair and maintenance classes for dealer training. Four schools, two permanently stationed in San Francisco, California, and Waukegan, Illinois, and two mobile units familiarized customers with the new engines. During the 1960s, public interest in novel sports offered new market potential. Alert to novel trends, OMC entered the snowmobile industry with enthusiasm, introducing the Evinrude Skeeter and the Johnson Skee Horse in 1964, each sure to thrill riders with speeds of more than 30 miles per hour. Another innovation was the Evinrude Aquanaut for skin diving, also sold under the Johnson tradename Air Buoy. Consisting of a floating gasoline powered compressor, the unit supplied air to two masked divers at the same time. Another breakthrough was the loop charged outboard, devised after the company went back to powerboat racing for the first time since World War II. By October 1967, OMC's fiscal year end sales had reached $233.4 million. Of this amount, 10 percent came from power mowers, with golf carts and utility vehicles sharing second place at 7 percent, and with snowmobiles, the fastest growing segment of the business, also at 7 percent. Chain saw sales accounted for 4 percent of the final figure, while a full 70 percent came from marine products. The only failure of the decade was the boat building enterprise; initially small operating losses grew each year, until the line was sold to Chris Craft in 1970. Otherwise, the 1960s had been lucrative, as the 1969 net sales figure of $327.1 million showed.
1970-жылдардағы қысқартулар мен қайта ұйымдастыру
1970-жылдар таза сатудың 304,5 миллион долларға дейін төмендеуімен басталды. Бұл жағдайдың себебі, ішінара тиімсіз қайықтар желісі болса, екінші жағынан, 1967 жылы өндірушісі Trade Winds Campers сатып алынғаннан кейін күтілген нәтижені бермеген тікұшақтар желісі де әсер етті. Компания 1971 жылы бұл желіні тоқтатты, соның нәтижесінде таза сату көрсеткіштері жақсарды және 1972 жылға қарай 394 миллион долларға жетті. Дегенмен, басқа да көңіл көншітпейтін жағдайлар болды. Гольф-карттардың сатылымы 1974 жылға қарай жалпы кірістің 2 пайызына дейін төмендеді және 1975 жылы тоқтатылды. 1976 жылы тікеұшақтардың сатылымы 19,1 миллион долларды құрады, бұл компания үшін шығынға әкеп соқты және болашақ нарық әлеуетінің төмендеуін көрсетті. OMC оларды келесі жылы тоқтатты. 1972 жылы сатылым көлемінің шамамен 4 пайызын құраған қар мотоциклі 1973 жылы әдеттегі қозғалтқыштан шамамен 235 долларға қымбат тұратын Wankel қозғалтқышымен ұсынылды. Бұл АҚШ-та революциялық роторлық қозғалтқышпен таныстырылған тұңғыш рет болғанымен, OMC-нің табысқа жету үміті басқа қар мотоциклі брендтерінің күшті бәсекелесімен және екі жыл қатарынан аз қар жауған қыспен күйреп кетті. Қар мотоциклінің өндірісі 1974 жылғы 13,9 миллион долларлық операциялық шығыннан кейін 1976 жылы тоқтатылды. Отын тапшылығы да жағымсыз әсер етті. 1973 жылы ОПЕК-тің ықпалымен шарықтаған отандық отын тапшылығы көктемгі маусымда сатылымның төмендеуіне қаулы тудырды. OMC экологиялық директоры мұнай өнеркәсібінің бензинге рациондау енгізуі мүмкін екенін ескертті және қайық иелері арасында отынды үнемдеу шараларын ұсынды. Сол жылы OMC Гонконгта бес акр жерді сатып алды. Азиядағы сыртқы моторлар нарығына жасалған алғашқы қадам ретінде қарастырылған бұл шешім Гонконг үкіметінің технологиялық прогрессивті салаларды тартуға бағытталған бағдарламасымен де ынталандырылды. Зауытта құрастыру жұмыстары 1975 жылы басталды, ал екі жылдан кейін электронды сыртқы мотор компоненттерін өндіру іске қосылды. 1974 жылы Чарльз Д. Стрэнг У.К. Скоттты президенттік лауазымнан ығыстырды. Стрэнгтің моторлы қайықтарға деген қызығушылығы бала кезінен басталып, колледж және Массачусетс технология институтындағы ғылыми қызметкер лауазымына дейін жалғасты. Mercury сыртқы моторларын өндіретін компанияда жұмыс істеген кезде оның қызығушылығы одан әрі күшейді. 1966 жылы моторлы қайық өнеркәсібіндегі тәжірибесі оны OMC-ге әкелді. Сегіз жылдан кейін ол президенттікке көтерілді. Оның алғашқы міндеттерінің бірі қоршаған ортаны қорғау мәселесі болды. Бұл 1976 жылы басталды, онда АҚШ және Иллинойс штатының қоршаған ортаны қорғау агенттіктері OMC-ге полихлорирленген бифенилдермен (ПХБ) суды тоқтататын арнаны және Ваукеган портын ластағаны үшін шағым жасады. Компания ұзақ келіссөздерден кейін екі агенттікке қарсы сотқа жүгінді, федералды үкімет ластануды бақылауға арналған қаражатты жұмсауда кешігіп отыр деген айыптау қойды. Компания адвокаттары сонымен қатар ПХБ-мен ластанған құбырлар 1976 жылы ауыстырылғанын мәлімдеді, бірақ агенттіктер де компанияға ластаушы заттарды порттан алып тастауға және шамамен 20 миллион доллар көлемінде ең жоғары айыппұл төлеуге бұйрық беруді сұрап, сотқа шағым жасады, бұл ПХБ көздері болған әр күн үшін 10 000 долларлық айыппұлды білдірді. Бұл сот ісі 1980-жылдар бойы OMC-ге ілесіп өтті. Отандық операцияларын қайта ұйымдастыру Стрэнгтің тағы бір басымдығы болды, оның ішінде Evinrude және Johnson бөлімдерін біріктіру ең маңыздысы болды. Компанияның құрылғаннан бері екеуінің толық ажырауы олардың арасындағы қатал бәсекелестікті және компаниядан тыс өндірушілердің бәсекелесуін елемеуді күшейтті. 1978 жылы компанияны сыртқы бәсекелестерге қарсы біріктіру үшін Стрэнг барлық отандық өндіріс операцияларын Иллинойс штатындағы Уокеган қаласындағы корпоративтік штаб-пәтерінде орталықтандырды, вице-президент Джеймс Ч. Чепменді олардың үйлестірілуі мен өндіріс саясатына жауапты етті. Бұдан кейін бәсекелестермен күресудің ұзақ мерзімді жоспарлары жасалды. Олардың арасында OMC-нің еуропалық нарығын жеп жатқан жапондық Yamaha фирмасы және премиум бағалы Mercury қосалқы машиналарын шығаратын Brunswick Corporation компаниясы болды. Yamaha мен Brunswick бірлескен кәсіпорны Mariner деп аталатын арзан қозғалтқышты шығарды; Осылайша Brunswick-тің нарықтың жоғары және төменгі шеттерінде қозғалтқышы болды, OMC ортаға қамалды. Жаңадан біріктірілген компанияның арқасында Стрэнг бұл кедергіден құтылып, бағаны 25 пайызға төмендетті және бәсекелестер ұсынған барлық өнімдердің OMC линейкасында қол жетімді екеніне көз жеткізді. Ол басқа бір қадам жасап, шетелдегі тәуелсіз дистрибьюторларды сатып алды, осылайша шетелдегі маркетинг операцияларын жақсырақ бақылауға ие болды. OMC-нің бәсекеге қабілеттілігіне қауіп төндірген 1980 жылғы Энергетика министрлігінің ұсынысы қайықпен демалуға шектеу қоюды көздеді. Бұл ұсыныстың нәтижесінде отын тапшылығы туралы халықтың алаңдауы OMC-нің таза сатуын 1980 жылы 687,4 миллион долларға дейін төмендетті, ал бір жыл бұрын ол 741,2 миллион долларды құраған еді. Осы кезде жапондықтарға қарсы компанияның бәсекеге қабілеттілігін сақтап тұру оңай болмады, бірақ Стрэнг бюджетті қысқартты, жұмыс күшін үштен бір бөлігіне дейін қысқартып, жылдық салықтан бұрынғы 47 миллион доллар үнемдеді. Бұл күш-жігердің нәтижесі 1982 жылғы қаржылық жылдың соңында көрінді, онда таза сату 778 миллион долларға жетті.
1980 және 1990 жылдардағы ауысу
OMC енді тоғыз жаңа зауытты салуға және жабдықтауға 100 миллион доллар жұмсай алатын жағдайға келді. Бұрынғы тәжірибеден өзгеше, әрбір зауыт өндірістің бір саласына мамандану үшін жобаланды. Сонымен қатар, шетелдегі зауыттар операциялық шығындарды азайту және тасымалдау мен сақтауды тиімді ету мақсатында жаңартылды. Тиімділік өнімді жаңартуды жеңілдетті. Күшті моторлы қайық сатып алушылары бағалаған серпінді рульді басқару, жанармай мен майдың қажетті арақатынаста берілуі және тұзды судан қорғау сияқты жаңа мүмкіндіктер енгізілді. 1983 жылдан бастап OMC бұрынғы үлгілерді алмастыру үшін жаңа артқы жетек қозғалтқышын дайындауға кірісті. Артқы жетек нарығын зерттегеннен кейін компания сатушылар мен сервистік бөлім қызметкерлеріне сұхбат алушыларды жіберіп, идеалды артқы жетек қозғалтқышы туралы ақпарат жинады. Нәтижесінде 1985 жылы OMC Cobra пайда болды. Оның 7,5 литрлік қозғалтқышы 340 ат күшіне ие болды. 1984 жылы Джеймс Чапман компания президенті болды, ол 1982 жылдың қаңтарынан бастап қызмет еткен Роберт Ф. Уоллестің орнын басты. Өзінің ізашарлары сияқты, Чапман да Уокеган порты мәселесімен айналысты. Бұл мәселе 1989 жылдың сәуір айында АҚШ Әділет министрлігі Мичиган көлінен зиянды заттарды жою үшін OMC-ге сенім қорын құрып, қаржыландыруды тапсырғанда аяқталды. Дегенмен, бұл OMC үшін қиындықтардың басы ғана еді. 1988 жылы қайық нарығы өрге жүрді, содан кейін күрт құлдырады. Чапман OMC-тің сыртқы қозғалтқыштары үшін тұрақты клиенттерге ие болуын қамтамасыз ету үшін 15 қайық жасаушыны сатып алуға шешім қабылдаса да, компания өсіп келе жатқан операцияларын тиімді басқару үшін жан-жақты немесе жақсы жоспарламады. Тарихындағы ең ауыр құлдыраудың ортасында Чапман штатты қысқартып, зауыттарды жапты және Крис Крафт қозғалтқыштары мен қайық үлгілері сияқты толық өнім желілерін жойды, бірақ ешқандай нәтижеге қол жеткізбеді. 1990 мен 1993 жылдар аралығында OMC 440 миллион долларлық зиянға ұшырады. 1989 жылы OMC Chris Craft қайықтарын шығаратын Murray Industries, Inc. компаниясының бір бөлігін сатып алды. Сол жылы OMC танымал газон шабу машинасы компаниясы Lawn Boy және Cushman компанияларын тиісінше Toro Company және Ransomes компанияларына сатты. Сатудан OMC-ге қажетті 248 миллион доллар түсті. Ақшаның бір бөлігі қайық құрастыру зауыттарын жаңартуға, ал қалғаны жаңа Suncruiser алюминий понтон қайығын салуға жұмсалды. Үлкен шығындарға қарамастан, OMC-тің қайық құрастыруға назар аудару шешімі дұрыс болды. OMC қайықтарды тиісті қуатты сыртқы қозғалтқыштармен үйлестіре алды және қайық жиынтықтарының сатылымы бір жыл ішінде екі есеге өсті. 1991 жылы кішірек және тыныш V6 қозғалтқыштары Evinrude Spitfire және Johnson Silver Star сериясы түрінде ұсынылды. Бұл қозғалтқыштарда жұмыс істеп тұрған кезде таза сумен шаюға болатын жаңа құрылғы орнатылған. Spitfire және Silver Star үлгілері Optical Ignition System (OIS 2000) деп аталатын инфрақызыл сенсорлық жүйені де қолданды. Бұл жүйе қозғалтқыштың уақытын автоматты түрде алға жылжытып, қажетсіз өзгерістерді болдырмады. 1991 жылғы басқа да жетістіктерге кішірек, жанармайды үнемдеуші дизельді артқы жетек үлгілері кірді. OMC Cobra Diesel 970 фунт салмақты, 3,2 литрлік, алты цилиндрлі тік қозғалтқыш болды, ол 4300 айналымда 205 ат күшіне ие болды. 1993 жылы кейбір OMC жетек жүйелерінде электрондық жанармай инъекциясы (EFI) енгізілді, бұл рекреациялық артқы жетек клиенттері үшін EFI алғаш рет қол жетімді болғанын білдірді. Алдыңғы карбюраторлық жүйелерде қайық иелері тоғыз қадамдық іске қосу процедурасын орындауға мәжбүр болды. EFI көмегімен қайық иелеріне тек кілтті бұрып, жылдамдықты ауыстыру қана қажет болды. 1993 жылға қарай OMC нарықта каноэден крейсерге дейін 20-дан астам брендке ие болды. Операциялар үш топқа бөлінді: Балық аулау қайықтары тобы, демалыс қайықтары тобы және алюминий қайықтары тобы. Әр топ өнімдерінің желісімен байланысты барлық өндіріс және маркетингтік шараларға жауапты болды. Балық аулау қайықтары тобына Stratos, Hydra Sports, Javelin және Quest by Four Winns кірді. Демалыс қайықтары тобы Chris Craft, Donzi, Four Winns, Seaswirl және Sunbird брендтерімен 80 модель шығарды. Алюминий қайықтары тобына Duranautic, Princecraft/Springbok, Suncruiser, Lowe, Sea Nymph, Grumman және Roughneck кірді. Осы брендтердің көптегені бүгінгі күнге дейін өндірісте.
Бір дәуірдің соңы
OMC ақша жоғалтып жатқанда, Whirlpool корпорациясының бұрынғы бас директоры Гарри Боуман Чэпманның орнына жалданып алынды. 1994 жылы кеме өнеркәсібі экономикалық төмендеуден кейін жаңадан гүлденгенде, OMC клиенттеріне қажетті өнімнің жеткіліксіздігіне тап болды, себебі оның көп бөлігі Чэпман тарапынан сатылған еді. Боуман дереу Volvo компаниясымен бірлескен кәсіпорын құрып, екі қозғалтқышты бір бренд астына біріктірді, OMC қозғалтқыштарының отын тиімділігін арттыру үшін жоғары қысымды отын инжекторларына арналған жаңа технологияны енгізу үшін неміс фирмасымен келісім жасады, Evinrude және Johnson сыртқы қозғалтқыштарының брендін нығайту үшін ауқымды жарнамалық кампанияны бастады және экологиялық талаптарға сай, отынды үнемді және жөндеуге оңай сыртқы қозғалтқыштардың жаңа буынын әзірлеуге кірісті. Боуманның стратегиясы нәтежесін берді. 1995 жылдың ортасына қарай OMC-нің кірісі 1,1 миллиард долларды құрады. 1997 жылдың 31 наурызында аяқталған екінші тоқсанда компанияның таза кірісі 7,3 миллион долларға төмендеді, егер 2 миллион долларлық дивидендтер тоқтатылмағанда жағдай одан да нашар болар еді. Алдыңғы тоқсандағы шығын корпоративтік әуе кемесі сияқты активтерді сатқаннан кейін де 14,3 миллион долларды құрады. 1997 жылдың сәуірінде OMC болашақ опцияларды, мысалы, сатып алу немесе бірігуді зерттеу үшін Salomon Brothers компаниясын тартты. 1997 жылы Detroit Diesel OMC акциялары үшін акциясына 16 доллар ұсынды. Бірақ Альфред Кингсли, бұрын 17 доллардан 2 миллион акция сатып алған және сыртқы қозғалтқыштар индустриясында тәжірибесі жоқ, акциясына 18 доллар ұсыныс жасап, олардан басып өтті. Бұл мәмілені Джордж Сорос қолдады. 1988 жылы TWA компаниясын сатып алған корпоративтік рейдер Карл Икан, 1980 жылдардағы өзінің лейтенанты Кингслиді кейінірек TWA банкротқа ұшырағаны үшін кінәлайды. 1997 жылдың тамызына дейін Mercury Marine бөлімшесінің бұрынғы президенті болған Дэвид Джонс, 1997 жылдың қыркүйегінде Кингсли тарапынан OMC президенті және бас директоры болып тағайындалды, бірақ 2000 жылдың тамызында OMC-дегі қаржылық қиындықтарға байланысты отставкаға кетті. 1998 жылдың наурыз айында OMC 348 қызметкерді жұмыстан босады, бұрын 200 қызметкерді жұмыстан шығарғаннан кейін. 1998 жылдың қыркүйегінде OMC келесі екі жыл ішінде Милуоки, Висконсин және Ваукеган, Иллинойс зауыттарын жабуды жариялады. OMC 1996 жылы қатаң EPA талаптарына сәйкес келу үшін 1997 жылғы FICHT отын инжекторлы қозғалтқышын шығарды. Бұл қозғалтқышта Германияның Ficht GmbH компаниясы әзірлеген бензинге тікелей инжекция технологиясы қолданылды. Қозғалтқыш көптеген балықшылардың троллинг жылдамдығымен сәйкес келетін ауысу кезеңінде проблемаларға тап болды, сондай-ақ түтін шығару, соққы беру, поршеньдер мен шатунның қозғалтқыш блогынан жарылуы сияқты мәселелер жаңа клиенттерде үрей тудырды. Индустрияның сарапшылары EPA стандарттарына жетуге асығу OMC-нің құлауына себеп болды деп болжайды.