Федерстон Роверс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Фетерстоун Роверс – Англияның Батыс Йоркширдегі Фетерстоун қаласындағы кәсіби регби лигасы клубы. Клуб өз алаңындағы ойындарын Post Office Road стадионында өткізеді және қазіргі уақытта британдық регби лигасының екінші дивизионы – Чемпионнатта өнер көрсетеді. Фетерстоун Роверс бір рет Лига Чемпионатын және үш рет Челлендж Кубогын жеңіп алған. Олардың негізгі қарсыластары – Каслфорд және Уэйкфилд Тринити, ал Чемпионнатта – Галифакс клубы. Клубтың дәстүрлі үй түстері – көк шеңберлермен ақ түс.

1889-1902: шығу тегі

Featherstone Trinity RUFC 1889 жылы құрылды. Featherstone Trinity алғашқы ойынын Нью-Инн алаңында Каслфорд Милл Лейн Роверс клубына қарсы өткізді. Келесі маусымда, 1890 жылы, Федерстоун 19 ойынды жеңіліске ұшыратпады. 1894 жылы олар «Trinity» атауын алып тастап, қарапайым Featherstone RUFC аталды. Федерстоун 1898 жылы Солтүстік Одағына қосылуға дауыс берді және қаланың алғашқы регби лигасы командасы болды. Федерстоун келесі турнирлерде өнер көрсетті: Чарльзуорт кубогы (1889-1905), Дунхилл кубогы (1890-1894) және Йоркширдің екінші лигасы (1898-1902). 1902 жылы клуб таратылды.

19021945: Құрылтай

1902 жылы Теміржол мейманханасында «Федерстон Роверс» жаңа клубы құрылды, 1906 жылы қайта құрылды және 1907 жылы Солтүстік Одаққа қосылды. Бастапқыда клуб 1919-1921 жылдар аралығында Деусбери, Уэйкфилд және округтік лигасында, сондай-ақ 1905-1912 жылдар аралығында Йоркшир комбинациясында және 1909-1921 жылдар аралығында Йоркширдің кіші жастағы кубогында ойнады. Клуб бастапқыда жергілікті шахтерлерден құралған және 1912-1913 жылдар аралығында «Федэрстоун Мэйн Кольери» шахталық клубының стадионында ойнады. 1913 жылы «Федерстон Роверс» клубы «Пурстон Уайт Хорс» клубымен бірікті. Соғыс кезеңіндегі лиганың қатарын күшейту үшін «Федерстон Роверс», «Бригхаус Рейнджерс» және «Сент-Хеленс Рекс» клубтары аудандық лигалардан жоғарылатылып, соғыс аяқталғанға дейін үлкен клубтармен бірге ойнады, бірақ «Федерстон» тек бір маусым ғана қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Федерстон» Лидс және округтік лигасында (1913-1921) және Уэйкфилд және округтік лигасында (1919-1921) өнер көрсетті. 1921 жылдың 14 маусымында «Федерстон» жартылай кәсіби клубқа айналды, алғашқы ойынында «Брэдфорд Норзерн» клубын жеңіп, үлкен клуб мәртебесіне ие болды. «Пост Офис Роуд» стадионындағы алғашқы ойынға 4000 жанкүйер келді. Бірінші маусымды 24-орында аяқтады. Содан кейін 1927-28 маусымда 12-шы, 23-ші, 17-ші, 15-ші, 11-ші және 3-ші орындарды иеленді. «Роверс» жеті маусымнан кейін Чемпионат финалына жетті, бірақ 1928 жылғы финалда «Суинтонға» 11:0 есебімен жеңілді. «Роверс» 1928-1929 маусымды 25-ші орында аяқтады, бірақ Йоркшир кубогының финалына жетіп, «Лидс» клубынан жеңілді. 1930 жылдар «Федерстон» үшін сәтсіз болды, клуб әр маусымда лиганың төменгі жартысында қалды және үш рет соңғы орындардың бірінде болды. «Роверс» клубының алғашқы маңызды жүлдесі 1939-40 жылдары Йоркшир округі кубогын жеңген кезде қолға түсті. 1939-40 және 1940-41 маусымдарында Йоркширдің соғыс кезеңіндегі лигасында 7-орында болды. 1941-1942 жылдары округтер бірікті және «Роверс» 12-орында аяқтады. Олар осы жылдары 8-ші, 13-ші және 14-ші орындарда болды.

Соғыстан кейінгі

1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Роверс» командасы үміттенгендей нәтижелер көрсетпеді, соғыстан кейінгі алғашқы маусымда 13-ші орынды иеленді. Содан кейін келесі бірнеше жыл бойы лигада төменгі сатыларда қалды. Екі маусымдық жұмыстан кейін бұрынғы ойыншы Билл Шервуд жаңа бапкерге орын берді, ал клуб басшылығы үлкен атаққа ие тұлғаны іздеді, ол Стэн Смит болды. «Роверс» маусымды жарқын бастап, алғашқы үш ойында жеңіске жетті. Бірақ қарашада «Батли» клубын жеңгеннен кейін, «Роверс» қатарынан 24 ойынды ұтып, маусымның қалған бөлігінде тек бір рет жеңіске жетті. Осы кезде Стэн Смит клубты тастап кетті. Билл Шервуд 1951 жылға дейін үш маусымға бапкерлік қызметін қайта иеленді. 1951 жылдың жазында Эрик Баттен ойыншы-бапкер ретінде тағайындалды. «Федерстоун» командасының нашар көрсеткіштерінен бастап, бірте-бірте жақсы физикалық формадағы және бәсекеге қабілетті командаға айналды, өз күшімен лигадағы ең үздік командалармен тең тартыса алды. «Роверс» командасының «Уэмбли» стадионына алғашқы сапары 1952 жылғы «Челлендж Кубогының» финалында болды, бұл матч алғаш рет теледидардан көрсетілді. Олар 72,093 көрерменнің алдында «Уоркингтон Тауннан» 18:10 есебімен жеңілді. 1956 жылдың жазында «Роверс» Баттеннің клубтан кетуіне рұқсат берді және жаңа бапкер ретінде Билл Хадсонды тағайындады. Хадсон маусым соңында, наурыз айында қызметтен кетті, себебі ол жергілікті жерден көшіп кеткендіктен, жұмысына толыққанды қатыса алмайтын болды. «Роверс» маусым ортасында жаңа бапкер тағайындамады және 1956-1957 жылдар маусымын бапкерсіз аяқтады. Харольд Моксон бапкерлік қызметті өз мойнына алды және «Роверс» лигада өткен маусымдағы 15-ші орыннан 8-ші орынға көтерілді. Келесі жылдары «Роверс» 13-ші, 5-ші, 9-шы, 3-ші және 11-ші орындарды иеленді. Бұрын клуб тек үш рет (1928, 1955 және 1956 жылдары) ондыққа іліге білген. «Роверс» бес жылдың ішінде төрт рет «Челлендж Кубогының» жартылай финалына өтті, бірақ барлығында жеңілді. Дегенмен, 1959 жылы «Халл» клубын тікелей жеңіліспен ұтып алып, «Йоркшир кубогын» жеңіп алды. Бұл «Роверс» клубының 1993 жылы тоқтатылғанға дейін сол әйгілі кубокты соңғы рет жеңіп алған уақыты болды. Осы жетістен кейін он бір күн өткен соң, «Роверс» Австралия құрамасын тур ойынында 23:15 есебімен жеңді. 1959 жылы клубтың рекордтық көрермен саны 17,531 адамды құрады, бұл үшінші раундтағы «Сент-Хеленс» клубына қарсы өткен «Челлендж Кубогының» матчында тіркелді. Бұл көрсеткіш Федерстоун ауылының халқынан асып түсті. Моксонның бапкерлік мансабы 1963 жылдың жазында аяқталды.

As Rovers emerged from the Second World War in 1945, results were not as good as hoped finishing 13th in the first season post war, they then finished in bottom few places in the league for the next few years. After two seasons in charge, former player Bill Sherwood gave way to a new coach, and the committee decided to go for a big name, which turned out to be Stan Smith. Rovers made a bright start and won their opening three fixtures, however, after beating Batley in November, Rovers lost 24 straight games and won only once more in the rest of the season, by which time Stan Smith had left the club. Bill Sherwood re assumed the coaching role for three more seasons until 1951. Eric Batten came in as player coach in the summer of 1951. From rock bottom strugglers, Featherstone were gradually transformed into a fit and competitive side, capable of matching the best in the league on their day. Rovers' first visit to Wembley Stadium was in the 1952 Challenge Cup Final, the first to be televised. They were defeated 18–10 by Workington Town in front of a crowd of 72,093. In the summer of 1956 Rovers allowed Batten to leave the club and appointed a new coach, Bill Hudson. Hudson left towards the end of the season in March. The explanation being that Hudson could no longer commit himself to the job having moved out of the local area. Rovers decided against appointing a new coach mid season and played out the 1956–57 season without a coach. Harold Moxon took over and Rovers finished 8th in the league, up from 15th the previous season. In subsequent years, Rovers came 13th, 5th, 9th, 3rd and 11th. The club had previously managed a top ten finish on just three occasions (in 1928, 1955 and 1956). Rovers managed four Challenge Cup semi finals in five years but lost all of them. They did, however, win the Yorkshire Cup in 1959 after a tight victory over Hull; the last time Rovers ever won that famous old trophy before it was abandoned in 1993. Just eleven days after that success, Rovers beat Australia 23–15 in a tour match. In 1959, the club's record attendance was set at 17,531 for a third round Challenge Cup match against St. Helens. This was more than the population of the village of Featherstone

Moxon's coaching career ended in the summer of 1963.

1960 жылдар

1963 жылғы тамызда Джонни Малпас «Федерстон Роверс» клубының бас жаттықтырушысы болды. Алғашқы маусымда Малпас «Роверс» командасын турнир кестесінде төртінші орынға көтерді, сол жылғы тағы бір маңызды оқиға – Австралия құрамасын екінші рет жеңуі болды. Келесі маусымдарда «Роверс» 15-ші орынды иеленді, ал Малпас плей-оффта «Сент-Хеленс» клубынан күйреуге ұшырағаннан кейін бас жаттықтырушы лауазымынан кетті. 1966 жылғы жазда Лори Гант Джонни Малпастан «Роверс» бас жаттықтырушысының қызметін қабылдады. «Роверс» 1966–67 маусымдарында лигада 20-шы орынды алды, бірақ 1967 жылы «Чемпиондар кубогын» жеңіп алды. Лигадағы төмен позициясына қарамастан, олар «Брэдфорд Нортерн», «Уэйкфилд Тринити», «Каслфорд» және «Лидс» командаларын жеңіп, «Уэмбли» стадионына жолдама алды. Финалда «Барроу» командасы қарсыласты, онда 77 000 көрермен ойынды тамашалау үшін сол кездегі рекордтық 54 435 фунт төледі. «Роверс» 17–12 есебімен жеңіске жетті. 1937 жылы «Виднес» командасы ғана лига кестесіндегі төменгі орыннан осындай жетістікке қол жеткізген. «Федерстон Роверс» сондай-ақ Йоркшир кубогының финалына өтті, бірақ «Халл Кингстон Роверс» клубынан 25–12 есебімен жеңілді. 1968–69 маусымдарында команда лигада тұрақты өнер көрсетуді бастады және 7-орынды, келесі жылы 8-орынды иеленді, ал Йоркшир кубогының финалында «Халл» клубынан 12–9 есебімен жеңілді. «Роверс» 1969 жылғы BBC деректі фильмінде «The Game that Got Away» бейнеленді, онда 1969 жылғы регби лигасының жағдайы және «Роверс» командасының алаңдағы және алаңнан тыс жетістіктері көрсетілді.

1970 жылдар

Олар 1970 жылы Йоркшир кубогының финалына қайта оралды, бірақ Лидс клубына 23-7 есебімен ұтылып қалды. 1970 жылдың желтоқсанында Питер Фокс Лори Ганттан маусым ортасында жаттықтырушылық қызметін қабылдады. Ол басқарып тұрған алғашқы 22 ойынының тек алтауында ғана жеңіске жетті, бірақ «Роверс» келесі маусымда лигада жетінші орынды иеленді. Бұдан кейін 1973 жылы екінші орынды алып, тарихтағы ең жақсы көрсеткішті жасады. «Роверс» алты жыл бұрынғы жетістігін қайталады, 1973 жылғы Челлендж кубогының финалында «Брэдфорд Нортерн» клубын 33:14 есебімен жеңді. Сирил Келлеттің финалда «Федерстон Роверс» атынан «Брэдфорд Нортерн» клубына қарсы өткізген 8 голы әлі күнге дейін рекорд болып табылады, осы көрсеткішті 1999 жылғы Челлендж кубогының финалында Иестин Харрис «Лидс Райнос» атынан «Лондон Бронкос» клубына қарсы көрсеткен нәтижесімен теңестірді. Келесі маусымда «Роверс» сегізінші орынға түсіп, бірақ 1974 жылғы Челлендж кубогының финалына қайта оралды. «Уоррингтоннан» жеңілгеннен кейін Фокс кетіп, оның орнына бұрынғы ойыншы Томми Смалз келді. 1974-75 жылдары Томми Смалз жұмыстың ауырлығына байланысты қызметтен кетті, ал «Роверс» Кит Гулдингке жүгінді. Олар 8-ші, 4-ші орындарды иеленді және 1975-76 жылдары тағы да күміс жүлдегер атанды, титулға бір ғана ұпай жетпей қалды. Жаттықтырушы Кит Гулдинг маусым ортасында басқа Томми Смалзбен ауыстырылды, ол бірнеше жыл бұрын «Федерстонды» басқарған сол аттас жаттықтырушы емес еді. 1976 жылдың жазында Смалз қызметтен кеткеннен кейін Кейт Коттон басшылыққа келді. «Роверс» 1976/77 жылдары бірінші дивизион чемпионы атанды, бұл олардың ең табысты маусымы болды. Олар 30 ойынның 21-інде жеңіске жетіп, жақын бәсекелес «Сент-Хеленс» клубынан 5 ұпайға озып кетті. Сонымен қатар, олар Йоркшир кубогының финалына жетті, бірақ «Лидс» клубына 16:12 есебімен ұтылып қалды. 1977-78 жылдары «Роверс» 7-орында тұрып, Йоркшир кубогының финалына қайта оралды, бірақ «Каслфорд» клубынан 17:7 есебімен жеңілді. Бас жаттықтырушы Кит Коттон жұмыстан кетті, ал оның орнына Кит Гулдинг 1977-78 жылғы маусымның қалған бөлігінде басшылық етті. «Роверс» футболшы-жаттықтырушы ретінде тәжірибелі шабуылшы Терри Клаусонды шақырды. «Роверс» алғашқы он ойынның тек екеуінде ғана жеңіске жетті. «Рочдейлдегі» ауыр жеңіліс барлығына өзгеріс қажеттігін көрсетті, содан кейін Клаусон жұмыстан кетті. Оның орнына клубтың бұрынғы шабуылшысы Томми Смалз келді. Олар титул жеңісінен кейін екі жыл өткен соң ғана төменгі лигаға түсіп қалды.

They reached the Yorkshire Cup final again in 1970, losing to Leeds 23–7. Peter Fox took over as coach mid season from Laurie Gant in December 1970. He won only six games of his first 22 in charge but Rovers recovered to finish seventh in the league the following season. This was followed by a then best ever finish of second in 1973. Rovers repeated the feat of six years earlier, when Bradford Northern were beaten 33–14 in the 1973 Challenge Cup final. Cyril Kellett's 8 goals for Featherstone Rovers against Bradford Northern in the final is still a record that has only been matched by Iestyn Harris for Leeds Rhinos against London Broncos 1999 final. The following season Rovers dropped back to eighth but enjoyed a Wembley return to the 1974 Challenge Cup final. Following a defeat by Warrington, Fox left and was replaced by former player Tommy Smales. In 1974–75 Tommy Smales quit due to the pressures of work, and Rovers turned to Keith Goulding. They then finished 8th, 4th and were runners up again in 1975–76, pipped by just a single point to the title, coach Keith Goulding leaving mid season to be replaced by another Tommy Smales, unrelated to the coach of the same name who had been in charge of Featherstone a few years earlier. Keith Cotton took over, as Smales stepped down, in the summer of 1976. Rovers were crowned Division One champions in 1976/77, their greatest season, winning 21 games out of 30 and finishing 5 points clear of nearest rivals St Helens. They also reached the Yorkshire Cup final, losing to Leeds 16–12. In 1977–78 Rovers finished 7th and again reached the Yorkshire Cup final but were beaten 17–7 by Castleford. Head coach Keith Cotton quit and Keith Goulding filled in for the rest of 1977–78. Rovers persuaded veteran forward Terry Clawson to take on the player coach's role. Rovers won just two of their first ten games. A heavy loss at Rochdale convinced everyone it was time for a change and Clawson quit. He was replaced by former club loose forward Tommy Smales. They were relegated only two years after their title win.

1980 жылдар мен 1990 жылдардың басында

Федэрстоун 1980 жылы жаттықтырушы Пол Дейли басшылығымен Екінші дивизионнан жоғары көтерілді. Федерстоун Роверс 1981–82 маусымында британдық регби лигасының алғашқы жейде демеушілік келісімін жасады. LinPac Packaging компаниясының логотипі Федерстоун Роверс жейдесінде пайда болды және 1989 жылға дейін клубтың негізгі демеушісі болды. Дейли 1981 жылғы қаңтарда отставкаға кетті, бірақ Роверс ашылудың алғашқы 16 матчының 10-ында жеңіске жетті, оның орнына Винс Фаррар келді. Федерстоунның көрсеткіштері жеткілікті болды, нәтижесінде команда құлдыраудан сақталды, төмендеген «Халифакс» командасынан бар болғаны екі ұпай артық танытты. Роверс лигада нашар бастады және Винс Фаррар 1982 жылғы қарашада жұмыстан босатылған кезде құлдырау қаупіне тап болды. Аллан Агар желтоқсан айында капитан-жаттықтырушы ретінде Федерстоунға қосылды; Федерстоун Роверс 1983 жылғы 7 мамырда Уэмблидегі 84 969 көрерменнің алдында «Халл Ф.К.» командасын 14–12 есебімен жеңіп, «Челендж Кубогын» күтпеген жеңіспен жеңді. Стив Куинн соңғы минуттағы пенальти голымен жеңіске жетті. Келесі маусымда (1984–85) клубтың жағдайы сәл жақсарды, ал қала 1984–85 жылғы кеншілер ереуілінен өтті. Клуб сол маусымда абонемент иелерін тегін кіргізіп, ереуіл аяқталғаннан кейін абонементтері үшін төлейтінін ұсыныс етті. Клубтың қаржылық жағдайын жақсарту үшін Дэвид Хоббс «Олдхэмге» сатылды. Келесі маусым да осылай басталғанда, «Уиган» командасынан күйреуіш жеңіліс Аллан Агардың отставкаға келуіне себеп болды. Джордж Пиеньяжек алмастырушы ретінде келді, Роверс 1985–86 маусымын нашар бастады, бірақ жаңа жаттықтырушысымен бірге сақталды. Роверс келесі маусымды да нашар бастады және Пиеньяжек қарашада жұмыстан босатылды. Пол Дейли екінші рет жаттықтырушы болды, бірақ маусымның ортасында команданы өзгерте алмады және Федерстоун Роверс 1987 жылғы сәуірде тарихында екінші рет төмендеді. Питер Фокс 1987 жылы жаттықтырушы ретінде клубқа оралды және 1991 жылға дейін қызмет етті. Олар 1987–88 маусымында алғаш рет жоғары дивизионға көтерілді және жоғары дивизионға оралғаннан кейін 6-шы орынды иеленді. Федерстоун 1988 жылғы ақпанда «Пост Офис Роудты» жергілікті кеңеске сатты. 1989 жылы Роверс «Йоркшир Кубогының» финалына 10-шы және соңғы рет жетті, бірақ «Брэдфорд Нортерн» командасына 20–14 есебімен жеңіліп қалды. 1990–91 жылдары тағы бір сәтті лига кампаниясы Роверстің 7-орында тұруына және «Виганды» жеңіп, «Премьершиптің» жартылай финалына шығуына мүмкіндік берді. Келесі маусым басталғаннан кейін Фокс «Брэдфордтан» жұмыс ұсынысын қабылдады, клуб бұрынғы капитан-жаттықтырушы Аллан Агарға қайта жүгінді. Роверс 1991–92 жылғы қалған кезеңінде тұрақтылық үшін күресті, содан кейін маусымның соңғы күніндегі нәтижелердің ерекше үйлесімі арқасында ұпай айырмасымен төмендеді. Стив Мартин жаттықтырушы болды және Роверс 1992–93 жылдары Екінші дивизион титулын жеңіп алды. Олар 1993–94 жылдары жоғары дивизионға оралғанда 11-орында болды. Мартин жұмыстан босатылып, оның орнына Дэвид Уорд тағайындалды. Лигада 11-ші орынды иеленіп, «Челендж Кубогының» жартылай финалына шыққанға қарамастан, 1995 жылы Роверс жаңа «Суперлигаға» жол ашу үшін төмендеді.

Featherstone won promotion from the Second Division in 1980 under coach Paul Daley. Featherstone Rovers secured the first ever British rugby league shirt sponsorship deal during the 1981–82 season. LinPac Packaging appeared on the Featherstone Rovers jersey and were the main sponsor of the club until 1989. Daley resigned in January 1981 despite Rovers winning ten of their opening 16 fixtures and in came Vince Farrar. Featherstone did just enough to stay up in the end finishing just two points ahead of relegated Halifax. Rovers made a poor start in the league were facing relegation when Vince Farrar was sacked in November 1982. Allan Agar joined Featherstone as captain coach in December; Featherstone Rovers won the Challenge Cup as underdogs on 7 May 1983 beating Hull F. C. 14–12 in front of an 84,969 Wembley crowd. Steve Quinn secured their victory with a late penalty goal. The following season (1984–85) saw a slight upturn in the club's fortunes whilst off field the town struggled through the miners' strike of 1984–85. The club allowed pass holders in for that season free with the understanding they would pay for their passes when the strike had ended. David Hobbs was sold to Oldham to balance the club's books. When the following season started in a similar vein, a heavy defeat at Wigan triggered the resignation of Allan Agar. George Pieniazek arrived as replacement, Rovers had started the 1985–86 season badly but managed to stay up under their new coach. Rovers started the next season badly as well and Pieniazek was sacked in November. Paul Daley came in as coach for the second time but failed to turn the team around mid season and Featherstone Rovers were relegated in April 1987 for the second time in their history. Peter Fox returned to the club for a second spell as coach in 1987 and stayed until 1991. They won promotion at the first attempt in 1987–88 before finishing 6th on their return to the top flight. Featherstone sold Post Office Road to the local council in February 1988. In 1989 Rovers reached the Yorkshire Cup final for the 10th and last time losing 20–14 to Bradford Northern. Another successful league campaign in 1990–91 saw Rovers finish 7th and go to the semi finals of the Premiership with a famous win at all conquering Wigan. Not long into the following season, Fox accepted the offer of a job at Bradford, the club turned once again to former captain coach Allan Agar. Rovers struggled for consistency through the rest of 1991–92 and then were relegated on points difference through a remarkable combination of results on the final day of the season. Steve Martin became the coach and Rovers won the Second Division title in 1992–93. They finished 11th in their return to the top division in 1993–94. Martin was sacked and replaced by David Ward. Despite finishing 11th in the league, and appearing in the Challenge Cup semi final, Rovers were demoted in 1995 to make way for the new "Super League".

1996-2006 жж.: Жазғы кезең және қаржылық қиындықтар

1996 жылы британдық регби лигасының бірінші деңгейіндегі клубтар тұңғыш рет Суперлига маусымында ойнады және қысқы маусымнан жазғы маусымға көшті. Руперт Мердок қаржыландырған Суперлига бәсекесі ұсынылғанда, келісімнің бір бөлігі кейбір дәстүрлі клубтардың бірігуі болды. «Featherstone Rovers» клубына жергілікті бәсекелестері «Castleford» және «Wakefield Trinity» клубтарымен бірігіп, Суперлигада өнер көрсететін «Calder» деген жаңа клуб құру ұсынылды. «Trinity» акционерлерінің 2:1 үлесі бірігуге қолдау көрсетсе, «Featherstone» мүшелері үлкен көпшілікпен қарсы дауыс берді және бұл ұсыныс қабылданбады. 1995 жылы «Rovers» 16 командадан тұратын Бірінші дивизионда 11-орынды иеленді, бірақ «London Broncos» және «Paris Saint-Germain» клубтарына орын беру үшін іс жүзінде төменгі лигаға жіберілді. 1995 жылы «Challenge Cup» турнирінің жартылай финалына жетіп, «Leeds» клубына 39–22 есебімен жеңілді. 1995–96 жылғы мерейтойлық маусымда 1-ші дивизионда 5-орынды, ал алғашқы жазғы маусымда 4-орынды иеленді. 1997 жылғы маусымның нашар басталуы салдарынан Уорд отставкаға кетуін ұсынды, бірақ клуб оны көңілсіз қабылдады. Стив Симмс жаттықтырушы болып тағайындалды және 1997 жылы 7-орынды иеленгеннен кейін, «Featherstone» 1998 жылы Суперлигаға жолдама алуға жақын болды. Бірінші дивизионның бірінші финалында көрші «Wakefield Trinity» клубына 24–22 есебімен жеңілді. 1999 жылы Суперлигаға қатысу үшін қаражат жеткіліксіз екені анықталғаннан кейін Симмс отставкаға кетті. Көмекші жаттықтырушы Кевин Хоббс жаңа команда құруға кірісті. Маусымның сәтті басталуына қарамастан, «Rovers» бес ойынды қатарынан жеңіп, келесі үш ойында жеңіліске ұшырады. «Doncaster» клубынан жеңілгеннен кейін Кевин Хоббс лауазымынан кетіп, кейбір жанкүйерлердің отбасына тигізген сөздік шабуылдарын себеп ретінде көрсетті. Питер Роу 1999 жылдан 2001 жылдың қазанына дейін «Featherstone» клубын басқарды, содан кейін «Wakefield Trinity» клубына басшылық ету үшін кетті. Оның басшылығымен «Rovers» 1999 және 2000 жылдары 5-орынды, ал 2001 жылы 4-орынды иеленді. Оның орнына көмекшісі Иан Фейрхерст келді. 2002 жылдың қарашасында 5-орынды иеленгеннен кейін «Featherstone» клубы £97,000 сомасындағы мемлекеттік салықтан қарызы бар және жалпы қарызы £403,000 құрайтындықтан әкімшілікке түсті. 2003 жылдың қыркүйегінде алты жылдан бері алғаш рет Ұлттық лиганың плей-офф кезеңіне қатыса алмағандықтан Энди Келлинің келісім-шарты жаңартылмады, команда 7-орынды иеленді. «Rovers» 2004 жылы 5-орынды иеленді, ал плей-оффта «Hull Kingston Rovers» клубын 19–18 есебімен жеңгеннен кейін, финалдық ойында «Whitehaven» клубына жеңілді. 2005 жылы Гэри Прайс кеткеннен кейін Дэвид Хоббс «Featherstone Rovers» клубының жаттықтырушысы болып тағайындалды, бірақ ол команданы Ұлттық екінші лигаға түсіп қалғаннан құтқара алмады. 2006 жылдың соңында «Featherstone» клубының жанкүйерлері «Friends of Featherstone» атты ұйым құрды, олардың басты мақсаты – ойыншыларға келісімшарт жасау үшін қаражат жинау және «Rovers» клубының Ұлттық бірінші лигаға жолдама алуын қамтамасыз ету болды. Жиналған қаражат «Rovers» клубына Пол Хэндфорт, Крис Росс, Том Хоуги, Джейми Филд және Лоз Уайлдбор сияқты ойыншыларды трансферлеуге мүмкіндік берді. Регби лигасының үшінші деңгейіндегі алғашқы маусым сәтті болмады, команда 4-орынды иеленіп, плей-оффта «Swinton» клубынан жеңілді.

In 1996, the first tier of British rugby league clubs played the inaugural Super League season and changed from a winter to a summer season. When a Rupert Murdoch funded Super League competition was proposed, part of the deal was that some traditional clubs would merge. Featherstone Rovers were asked to merge with local rivals Castleford and Wakefield Trinity to form a new club, Calder, which would compete in the Super League. Trinity's shareholders voted 2:1 in favour of a merger but Featherstone's members voted against by a large margin and this was resisted. In 1995 Rovers finished 11th in the 16 team First Division but were effectively relegated to make way for London Broncos and Paris Saint Germain. They reached the semi finals of the Challenge Cup in 1995 before losing to Leeds 39–22. They finished 5th in the 1st Division of the centenary season of 1995–96, followed by 4th in the first summer season. A poor start to the 1997 season led Ward to offer his resignation, which the club reluctantly accepted. Steve Simms came in as coach and after finishing 7th in 1997, Featherstone went within a whisker of gaining Super League status in 1998. They were beaten 24–22 by neighbours Wakefield Trinity in the promotion deciding inaugural First Division grand final. When it became apparent that funds would not be available to continue the push for Super League in 1999, Simms resigned. Assistant coach Kevin Hobbs took over; at the beginning of the 1999 season a new side had to be built. A decent start saw Rovers win five straight league games, but then lose the next three. After defeat at Doncaster, Kevin Hobbs quit his post, citing verbal abuse his family had received from some fans. Peter Roe was in charge of Featherstone from 1999 to October 2001, before leaving to take charge of Wakefield Trinity. Under him, Rovers finished 5th in 1999 and 2000 and 4th in 2001. He was replaced by his assistant Ian Fairhurst. After finishing 5th again, in November 2002, Featherstone went into administration, owing the Inland Revenue £97,000 and with total debts of £403,000. In September 2003, Andy Kelly's contract was not renewed following their failure to reach the National League One play offs for the first time in six years, finishing 7th. Rovers again finished 5th in 2004, and after heroically beating Hull Kingston Rovers 19–18 in the play offs, lost to Whitehaven in the Final eliminator. In 2005, David Hobbs was appointed coach of Featherstone Rovers half way through the season after Gary Price left, he failed to save Rovers from relegation to National League Two. In late 2006, the "Friends of Featherstone" were formed, their main aim being to provide money for contracts for players to ensure that Rovers gained promotion to National League One. The money raised enabled Rovers to sign players such as Paul Handforth, Chris Ross, Tom Haughey, Jamie Field and Loz Wildbore. Their first season in the third tier of Rugby League was not a success, finishing 4th and losing to Swinton in the play offs.

2007-2008: Чемпионатқа көтерілу

2007 жылы лигада үлкен қаржы жұмсаған Crusaders командасынан кейін екінші орын алғаннан соң, «Роверс» екі жылдық үзілістен кейін Ұлттық Лиганың екінші деңгейінен (пирамидадағы екінші деңгей) Ұлттық Лигаға қайта өтті. Олар Хединглиде «Олдхэм» командасын 24–6 есебімен жеңіп, бұл жетістікке қол жеткізді. «Федерстоун» Регби лигасының екінші деңгейіне оралғанда 8-орында болды. 2009 жылғы маусымның басында Суперлига турниріне қатысуға ниеттенген клубтар Регби футбол лигасынан лицензия алуға тиіс болды, бұл жоғары лигаға өту және одан түсу мүмкіндігін жойды. «Федерстоун» лицензияның бірінші турында өтініш берді, бірақ көпшілік пікірінше, бұл сәтті болмайды және болашақ өтініштер үшін тәжірибе жинауға мүмкіндік береді. 2008 жылдың шілдесінде RFL шешімін қабылдап, барлық қазіргі Суперлига командаларын, сондай-ақ Ұлттық лигадан «Салфорд» және «Селтик Крусадерс» командаларын іріктеді. 2010 жылдың қарашасында «Роверс» 2012 жылғы маусымда Суперлига лицензиясына өтініш бермейтінін хабарлады. «Роверс» Суперлигада ойнауға ниеттенсе де, лицензия алуға әлі дайын емес екенін айтады. Олар нақты өтініш беруге дейін жанкүйерлер базасын кеңейту қажеттігін мойындайды.

2009-2013 жж.: Дэрил Пауэлл дәуірі

2008 жылдың қыркүйегінде Дарил Пауэлл бапкер болып тағайындалды және 2009 жылғы маусымды керемет аяқтады. 6-шы орынды алып, плей-оффқа енгеннен кейін, «Роверс» командасы «Шеффилд Иглз» және «Виднес» клубтарын жеңіп, соңғы іріктеу кезеңінде «Галифаксқа» 32–30 есебімен ойсырады. 2010 жылы «Роверс» 100% сыртқы ойындарда жеңіс тіркеп, турнир кестесінде бірінші орынды иеленді және Лига көшбасшыларының кубогын жеңіп алды. Жартылай финалда «Галифаксты» 46–16 есебімен жеңіп, Чемпионаттың ірі финалына өтті. Алайда, финалда қосымша уақытта «Галифаксқа» 23–22 есебімен жеңіліп қалды. Маусым соңында клубтың бас директоры Энди Прут қызметтен босатылып, оның орнына Стюарт Ширд тағайындалды. 2011 жылы «Федерстоун» 2010 жылғы нәтижесінен асып түсті, Уоррингтондағы «Хэлливелл Джонс» стадионында өткен ірі финалда «Шеффилд Иглзді» 40–4 есебімен жеңіп, тұрақты маусымда Лига көшбасшыларының кубогын сақтап қалды. 2012 жылдың 14 сәуірінде «Федерстоун» өңірлік қарсыласы «Каслфордты» 23–16 есебімен Жеңіс кубогының 4-ші турында жеңді. Бұл жеңіс, 2010 жылы «Барроу» командасы «Кас» клубын жеңгеннен бері төменгі лигадағы команданың Суперлига клубынан алған алғашқы жеңісі болды және «Sky Sports» телеарнасында ұлттық деңгейде көрсетілді. «Роверс» кезекті раундта кубок иегері «Виганды» қабылдады, бәсекеге қабілетті ойын көрсетіп, «Виганды» жеңіліске ұшырағанға дейін қиындыққа салды (32–16). Олар алғаш рет «Northern Rail Cup» финалына өтті, бірақ «Галифаксқа» 21–15 есебімен ұтылып қалды. Олар үшінші жыл қатарынан Лига көшбасшыларының кубогын жеңіп алды, бірақ ірі финалда «Шеффилд Иглзден» 20–16 есебімен жеңіліп қалды. 2013 жыл сәтті басталды, команда тағы да титул үшін күресті, қарсыластары «Галифакс» және «Бэтли» клубтарына қарсы әсерлі лигалық жеңістерге қол жеткізіп, сондай-ақ Суперлиганың «Лондон Бронкос» командасына қарсы есте қаларлық тартысты Жеңіс кубогында жеңіліске ұшырады. Клубтың соңғы тарихындағы ең табысты бапкер Дарил Пауэлл 5 мамырда клубтан кетті.

2014 жылдан қазіргі уақытқа дейін: Суперлигаға өтінім

Дэрил Пауэлл кеткеннен кейін, бірнеше бапкерлер кезекпен келді. Райан Шеридан 8 ойынға бас жаттықтырушы болды, сосын Шон Лонг футбол менеджері, ал Дэнни Эванс бірінші команданың бапкері болды. Олар клубқа Лига жеңімпаздарының кубогын қайта жеңуге көмектесті, бірақ плей-оффтың жартылай финалында Батлиға қосымша уақытта есе жіберді. Джон Бастиен 2014 жылы бас бапкер болды, бірақ 11 ойыннан кейін қызметтен босатылды. 2014 жылдың ортасында RFL 2015 жылғы маусым үшін жаңа құрылымды жариялады. Суперлига 12 командаға дейін азайтылды, Чемпионатта 12 команда, ал Бірінші лигада 14 команда болды. Маусым соңындағы «іріктеу» лигасы арқылы жоғарылау мен құлау қайта енгізілуі керек еді, онда Суперлиганың төменгі төрт командасы және Чемпионаттың жоғарғы төрт командасы келесі маусымда Суперлигада кім ойнайтынын анықтау үшін өзара кездеседі. Энди Хей 2014 жылдың мамыр айында бас бапкер болып тағайындалды. Ол клубты алаңнан тыс қиындықтарға қарамастан лигада 2-орынға және Лиге қарсы финалға жеткізді, бірақ 36:12 есебімен жеңіліске ұшырады. Нәтижелердің тұрақсыздығы оның 2015 жылдың шілдесінде жұмыстан босатылуына әкелді. Джон Шарп басшылыққа келді және топ-4-ке ілікпей, алғашқы жылында Чемпиондық кубокты жеңіп алды, Лондон Бронкосын 36:4 есебімен жеңді. 2016 жылы «Роверс» топ-4-ке кірді, бірақ іріктеу кезеңіндегі жеті ойынның барлығында жеңіліске ұшырады. «Роверс» 2017 жылы да топ-4-ке өтті, бірақ Шарп тұрақты маусымның соңғы ойынына дейін қызметтен босатылды. 2019 жылғы Чемпионат маусымында Федерстоун «Торонто Вулфпакпен» Миллиондық ойынға шықты, бірақ 24:6 есебімен жеңіліске ұшырады. 2021 жылдың 10 қазанында Федерстоун тағы да Миллиондық ойынға өтті, бұл жолы қарсыластары француздық «Тулуз Олимпик» болды. Федерстоун бірінші кезеңте 16:0 есебімен қалып қойды және 34:12 есебімен жеңіліске ұшырады. 2022 жылдың 28 мамырында Федерстоун 2022 жылғы RFL 1895 кубогының финалына өтті, бірақ 30:16 есебімен жеңіліске ұшырады. 2022 жылдың қазан айында Федерстоун Шон Лонгты жаңа бас бапкері етіп тағайындады. 2023 жылдың 7 тамызында Федерстоун RFL Чемпионатының турнир кестесінде сегіз ұпаймен көш бастап тұрғанша Лонгты бас бапкерліктен шеттетуге мәжбүр болды.

After Daryl Powell left, a string of coaches followed. Ryan Sheridan was in charge for 8 games, before Sean Long took over as football manager with Danny Evans as first team coach. Together they helped the club win the League Leaders' Shield again before losing the play off semi final in extra time to Batley. John Bastien then took over for 2014 but was sacked after 11 games and a number of poor performances. In mid 2014 the RFL announced a new structure to be in place for the 2015 season. Super League was to be reduced to 12 teams, with 12 teams in the Championship and 14 in League 1. Promotion and relegation was to be brought back via a 'qualifier' league at the end of the season where the bottom four teams in Super League and the top four teams in the Championship would play each other to determine who would be in Super League the following season. Andy Hay was appointed as head coach in May 2014. Despite off field turmoil, he managed to guide the club to 2nd place in the league and a place in the Grand Final against Leigh, although they lost 36–12. An inconsistent run of results led him to be sacked in July 2015. Jon Sharp took over and having missed out on the top four, won the Championship Shield in his first year in charge, defeating London Broncos 36–4. In 2016, Rovers finished in the top 4, although they lost all seven games in the qualifiers. Rovers again reached the top four in 2017, however Sharp was sacked with one game remaining in the regular season. In the 2019 Championship season, Featherstone reached the Million Pound Game against Toronto Wolfpack but were defeated 24 6. On 10 October 2021, Featherstone once again reached the Million Pound Game with the opponents this time being French side Toulouse Olympique. Featherstone trailed 16 0 at half time before losing the match 34 12. On 28 May 2022, Featherstone reached the final of the 2022 RFL 1895 Cup against Leigh but lost 30 16. In October 2022, Featherstone appointed Sean Long as their new head coach. On 7 August 2023, Featherstone terminated Long as head coach despite the club sitting eight points clear on the top of the RFL Championship table.

Стадион

2008 жылдың соңында «Федерстоун Роверс» тарихында маңызды жаңалық жарияланды – Post Office Road стадионынан көшу мүмкіндігі. «Федерстоун» ерекше жағдайға түсті, олар қазіргі стадионның төңірегіндегі кең аумақтың иелері. Жоспарланған жобаға супермаркет, қоғамдық спорттық жабық кешендер және 12 000 орындық стадион кіруі керек, бірақ қажет болса оны 6 500 орындық модульдік конструкцияға дейін азайтуға болады. Егер клуб 2015 немесе 2018 жылдарға сәтті өтінім берсе, қажетті 12 000 орынға дейін сыйымдылығын арттыру мүмкін. Алайда, сайттағы жаңа жоспарлар клубтың «21 ғасырға сай стадионды қазіргі Post Office Road стадионының жақсартуы (және орын ауыстыруы!) арқылы қамтамасыз етуді көздеп отырғанын» көрсетеді, сондай-ақ жаңа трибуналар салу және біздің қазіргі және бірегей марапатталған қоғамдық бағдарламаларымызды дамытуға мүмкіндік беретін қосымша қызметтік және білім беру орталықтарын құру жоспарлануда.

Түстер

Федерстоунның дәстүрлі ойын түстері - теңіз көк және ақ. Олар көбінесе теңіз көк және ақ түсті әртүрлі жолақтармен ойнайды.

Белгісі

Featherstone клубы 2009 жылға дейін қаланың елтаңбасын өз белгісі ретінде пайдаланды, содан кейін жаңа клубтық герб енгізілді. Жаңа герб дәстүрлі емес болды, оның ішінде клубтың талисманы – пират бейнесі және клубтың түстерінде "Rovers" деген жазу орналастырылды. 2014 жылы клуб қайтадан қаланың елтаңбасын пайдалануға көшті, бірақ оны көк және ақ түстерге бояп, ішіне клубтың құрылған жылы – 1921 жыл санын қосты.