Джеймс Гамильтон Льюис: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері
J. Hamilton Lewis
Джеймс Хэмилтон Льюис (1863-1939) – америкалық саяхатшы, адвокат, Конгресс депутаты және сенатор. Сенаттағы Whip лауазымын алғашқы болып иеленген. 🇺🇸🏛️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1863–1939)
American politician (1863–1939)
Джеймс Гамильтон Льюис (18 мамыр 1863 – 9 сәуір 1939) – американдық адвокат және саясаткер. Кейде J. Ham Lewis немесе Ham Lewis деп аталды, ол Вашингтонды АҚШ Өкілдер палатасында, ал Иллинойсты АҚШ Сенатында өкілдік етті. Ол АҚШ Сенатында «Уип» лауазымын алған тұңғыш адам болды. Вирджиния штатының Данвилл қаласында туып, Джорджия штатының Аугуста қаласында өскен Льюис бірнеше колледжді бітіріп, заң білімін алды және 1882 жылы адвокаттыққа қабылданды. 1885 жылы Вашингтон территориясына көшіп, демократ ретінде саясатқа белсенді қатысты; аумақтық заң шығарушы орган мүшесі болып қызмет етті, АҚШ-Канада шекарасын белгілеуге көмектескен федералды комиссиямен жұмыс істеді және губернаторлыққа үміткерліктен сәтсіз өтті. 1897–1899 жылдары АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. Испания-Америка соғысынан кейін Льюис Чикагоға көшіп барды. Қаланың корпорациялық кеңесшісі қызметін атқарғаннан соң, губернаторлыққа тағы да үміткерліктен сәтсіз өтті, 1912 жылы АҚШ Сенатына сайланды және бір мерзім (1913–1919) қызмет етті. Ол көпшілік партиясының «Уип» лауазымына сайланды және бұл лауазымды алғаш рет иеленді. 1918 жылы қайта сайлануға, ал 1920 жылы губернаторлыққа үміткер болды. 1930 жылы ол қайтадан АҚШ Сенатына сайланды және 1931 жылдан өмірінің соңына дейін қызмет етті. Вашингтон қаласында қайтыс болды, алдымен Вирджиния штатының Арлингтон қаласында, кейін Мэриленд штатының Брентвуд қаласындағы Форт-Линкольн зиратында жерленді.
James Hamilton Lewis (May 18, 1863 – April 9, 1939) was an American attorney and politician. Sometimes referred to as J. Ham Lewis or Ham Lewis, he represented Washington in the United States House of Representatives, and Illinois in the United States Senate. He was the first to hold the title of Whip in the United States Senate. Born in Danville, Virginia and raised in Augusta, Georgia, Lewis attended several colleges, studied law, and attained admission to the bar in 1882. He moved to Washington Territory in 1885, where he became active in politics as a Democrat; he served in the territorial legislature, worked with the federal commission that helped establish the U. S. Canada boundary, and ran unsuccessfully for governor. He served in the United States House of Representatives from 1897 to 1899. After service in the Spanish–American War, Lewis relocated to Chicago, Illinois. After serving as the city's corporation counsel, and running unsuccessfully for governor, Lewis won election to the United States Senate in 1912, and served one term (1913 1919). He was chosen to serve as Majority Whip, and was the first person to hold this position. He ran unsuccessfully for reelection in 1918, and for governor in 1920. In 1930, he was again elected to the U. S. Senate, and served from 1931 until his death. He died in Washington, D. C., and was interred first in Arlington, Virginia, and later at Fort Lincoln Cemetery in Brentwood, Maryland.
Ерте өмір
Льюис 1863 жылдың 18 мамырында Вирджиния штатының Данвилл қаласында дүниеге келді және Грузия штатының Аугуста қаласында өсті. Оның анасы Америка Азамат соғысында Конфедерация үшін қызмет еткенде жараланған әкесіне күтім көрсету үшін Вирджинияға сапар шеккен. Анасы босанғанда қайтыс болды, ал әкесі мүгедек болып қалғандықтан Льюисті туыстары тәрбиеледі. Ол Аугустаның Хоутон мектебінде, Вирджиния университетінде, Огайоның Солтүстік университетінде және Бейлор университетінде оқыды, содан кейін Саваннада, Джорджияда заңды оқыды. 1882 жылы ол адвокаттық коллегияға қабылданды және 1885 жылы Сиэтлге көшіп, заңгерлікпен айналыса берді. Демократ болғандықтан, ол 1887-1888 жылдары Вашингтон территориясының заң шығару органында қызмет етті. 1889 және 1890 жылдары Льюис АҚШ-тың ұстанымын ұсыну үшін Канада және Аляска шекаралары жөніндегі Бірлескен Жоғары Комиссиясымен жұмыс істеді. 1892 жылы ол Вашингтон штатының губернаторы лауазымына кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады.
Lewis was born in Danville, Virginia on May 18, 1863, and grew up in Augusta, Georgia. His mother had traveled to Virginia to nurse his father, who was wounded while serving for the Confederacy in the American Civil War. His mother died in childbirth, and his father was left an invalid, so Lewis was raised by relatives. He attended Augusta's Houghton School, the University of Virginia, Ohio Northern University and Baylor University, and studied law in Savannah, Georgia. He was admitted to the bar in 1882, and moved to Seattle in 1885, where he continued to practice law. A Democrat, he served in Washington Territory's legislature from 1887 to 1888. In 1889 and 1890, Lewis worked with the Joint High Commission on Canadian and Alaska Boundaries to present the U. S. position. He was an unsuccessful candidate for Governor of Washington in 1892.
Еңбек жолы
Льюис АҚШ Конгресінде екі штаттан өкілдік еткен санаулы саясаткерлердің бірі болды. Ол Вашингтон штатын (1897–1899) АҚШ Өкілдер палатасында өкілдік етті және 1898 жылы сайлауға үміткер болып сәтсіздікке ұшырады. 1899 жылы ол АҚШ пен Канада арасындағы кедендік заңнаманы реттеу жөніндегі АҚШ комиссары қызметін атқарды және АҚШ Сенатына сайлауға үміткер болып сәтсіздікке ұшырады. Испан-американ соғысы кезінде Льюис Вашингтон Ұлттық гвардиясының генерал-адъютанты штабында генерал-инспектордың көмекшісі болып, подполковник шенімен қызмет етті. Кейіннен ол полковник шеніне көтеріліп, Джон Р. Брук штабында Кубада, содан кейін Фредерик Дент Грант штабында ұқсас қызметтер атқарды. 1896 жылы Льюис Демократиялық Ұлттық конвенциясында вице-президенттікке үміткерлігіне бірінші раундта 11 дауыс алды, бірақ конституциялық талап бойынша 35 жасқа толмағандықтан үміткер бола алмады. 1900 жылы ол Демократиялық партиядан вице-президенттікке үміткер болды, бірақ дауыс беруге дейін бас тартты, ал Адлай Стивенсон номинацияны жеңіп алды. 1903 жылы Льюис Чикагоға көшіп, заңгерлікпен айналысып, 1905 жылдан 1907 жылға дейін қаланың корпорациялық кеңесшісі болып қызмет етті. 1908 жылы ол Иллинойс штатының губернаторы лауазымына үміткер болды. 1913 жылы Льюис Иллинойс штатынан АҚШ Сенатына сайланды; ол бір мерзім (1913–1919) қызмет етті және бүкіл мерзімі бойы көпшілік фракциясының жетекшісі болды. 1914 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде теңіздегі қауіпсіз саяхатты қамтамасыз ететін заңдар мен шарттардың орындалуын қамтамасыз ету жолдарын қарастырған Лондон конференциясында Сенат өкілі болды. Льюис 1915 жылдан 1919 жылға дейін Мемлекеттік департаменттегі шығыстар жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Президент Вудро Вильсонның жақын одақтасы Льюис Вильсонның «Жаңа бостандық» заңнамасының көп бөлігін қабылдауға жетекшілік етті. Льюис Еуропадағы белгілі бір соғыс уақытындағы арнайы тапсырмаларды орындады, нәтижесінде Бельгия және Грекия патшаларынан рыцарь орденін алды. 1918 жылдың қазан айында Льюис USS Mount Vernon әскери кемесінде болғанда, ол неміс артиллериясының оғына түсті. Льюис және басқалары жарылыстан аман қалды, бірақ кеме экипажының 35 адамы қаза тапты. 1918 жылы қайта сайлауда жеңілгеннен кейін Льюиске Бельгиядағы елшілік қызметі ұсынылды, бірақ ол бас тартты және Чикагодағы жеке заңгерлік практикасына оралды. 1920 жылы ол губернаторлыққа үміткер болып, жеңіліс тапты. Ақырында ол жаңадан құрылған Льюис, Адлер, Ледерер және Кан фирмасының (қазіргі Saul Ewing Arnstein & Lehr, LLP) серіктесі болды. 1921, 1922 және 1925 жылдары Льюис соғыс зардаптарын өтеу туралы мәселелерді шешу үшін өткізілген Ұлттар Лигасы конференцияларына АҚШ делегациясының құрамында қатысты.
Lewis was one of the few politicians to represent two states in the United States Congress. He represented Washington (1897–1899) in the United States House of Representatives, and was an unsuccessful candidate for election in 1898. In 1899, he served as a U. S. Commissioner for regulating customs laws between the United States and Canada, and was an unsuccessful candidate for the United States Senate. During the Spanish–American War, Lewis served on the staff of the adjutant general of the Washington National Guard as an assistant inspector general with the rank of lieutenant colonel. He was subsequently promoted to colonel, and served in a similar role in Cuba on the staff of John R. Brooke, followed by service on the staff of Frederick Dent Grant. In 1896, Lewis received 11 votes for the vice presidential nomination on the first ballot at the Democratic National Convention despite not yet having attained the constitutionally required minimum age of 35. In 1900, he was an unsuccessful candidate for the Democratic vice presidential nomination; he withdrew before the balloting, and the nomination was won by Adlai Stevenson. In 1903, Lewis relocated to Chicago, where he continued to practice law, and served as the city's corporation counsel from 1905 to 1907. In 1908, he was an unsuccessful candidate for Governor of Illinois. In 1913, Lewis was elected to the U. S. Senate from Illinois; he served one term (1913–1919), and was the Majority Whip for his entire term. In 1914, he was the Senate's representative at a London conference that considered way to ensure that laws and treaties guaranteeing safe sea travel could still be implemented as World War I was beginning. Lewis also served as chairman of the Committee on Expenditures in the Department of State from 1915 to 1919. A close ally of President Woodrow Wilson, Lewis was a leader in getting much of Wilson's "New Freedom" legislation passed. Lewis also performed unspecified special wartime duties in Europe which led to him receiving knighthoods from the kings of Belgium and Greece. In October 1918, Lewis was aboard an army ship, USS Mount Vernon, when it was hit by German fire. Lewis and others survived the blast, but 35 of the ship's crewmen perished. Upon his defeat for reelection in 1918, Lewis was offered the ambassadorship to Belgium, but he declined and returned to private legal practice in Chicago, Illinois. In 1920, he ran unsuccessfully for governor. He eventually became a partner in the newly named Lewis, Adler, Lederer & Kahn (now known as Saul Ewing Arnstein & Lehr, LLP). In 1921, 1922, and 1925, Lewis was part of the U. S. delegation to League of Nations conferences held to settle wartime damage claims.
Кейінгі мансап
1930 жылы Льюис тағы да Сенатқа сайланды; ол 1936 жылы қайта сайланды және 1931 жылдың 4 наурызынан бастап қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Ол 1933 жылдан бастап өліміне дейін көпшілікке басшылық етуші лауазымда болды. Сонымен қатар, ол 1933 жылдан бастап өліміне дейін атқарушы органдардағы шығыстар жөніндегі комитеттің төрағасы қызметін атқарды. 1932 жылы Льюис Чикаго мэрі Антон Сермак бұйрығымен Иллинойс штатының "сүйікті ұлы" ретінде Чикагодағы Демократиялық Ұлттық конвенцияға қатысты. Сермак Льюистің көмегімен Иллинойс делегаттарының Франклин Делано Рузвельтті қолдамауын қамтамасыз етуді жоспарлады, бірақ Льюис кейін өтінішін кері алып, делегаттарын босатты, олардың көпшілігі ФДР-ді қолдап, оның кандидаттығын бекітуге көмектесті. Сыртқы істер комитетінің мүшесі ретінде ол 1938 жылы Associated Press агенттігіне Гитлер Чехословакия үшін соғысқа бармайтынын айтты: "(Чехословакия) кез келген уақытта шешілуі мүмкін шағын мәселе" деді. Ал он алты күннен кейін Гитлер Ұлыбритания мен Францияның келісімімен Чехословакияның бір бөлігін басып алды. Льюис Гарри С. Трумэн Сенатқа сайланғаннан кейін оның алғашқы достарының бірі болды. 1935 жылы Трумэннің Сенаттағы алғашқы апталарында Льюис Трумэннің жанына отырып, оған кеңес берді: "Гарри, өзіңді кемсіз деп ойламастан баста. Алғашқы алты ай бойы қалай мұнда келдің деп таңғаласың. Содан кейін қалғанымыз қалай келдік деп таңғаласың".
In 1930, Lewis was again elected to the Senate; he was reelected in 1936 and served from March 4, 1931, until his death. He again served as the Majority Whip, this time from 1933 until his death. In addition, he was chairman of the Committee on Expenditures in Executive Departments from 1933 until his death. In 1932, Lewis went to the Democratic National Convention in Chicago, as the "favorite son" candidate of Illinois, at the behest of Chicago mayor Anton Cermak. Cermak's hope was to use Lewis to keep the Illinois delegates from supporting Franklin Delano Roosevelt, but Lewis later withdrew his name from consideration and released his delegates, many of whom went to FDR and helped secure him the nomination. As a member of the foreign relations committee, he told the Associated Press in 1938 that Hitler was not going to fight over Czechoslovakia saying, "(Czechoslovakia) is a small matter that could be settled at any time." Sixteen days later Hitler annexed parts of Czechoslovakia, with the assent of Great Britain and France. Lewis was one of the first to befriend Harry S. Truman after Truman's election to the Senate. During Truman's first few weeks in office in 1935, Lewis sat next to Truman and advised him: "Harry, don't start out with an inferiority complex. For the first six months you'll wonder how the hell you got here. After that you'll wonder how the hell the rest of us got here."
Жеке өмір
1896 жылы Льюис Роза Лоутон Дугласқа (1871–1972) үйленді. Льюис мінез-құлқы мен киімінде ерекше адам ретінде белгілі болды, 1930 жылдарға дейін сәннен шығып қалған шпаттарды киіп жүрді, көптеген ерлер сақалын қырқып тастаған кезде Ван Дайк сақалын өсірді, сондай-ақ «толқынды қызғылт түсті шаштардан» тұратын жинағы болды. Ол әдепті мінезді болды және кейбір адамдар оны сөз көп айтуға бейім деп санаса да, ол шешен әрі талантты дебатшы ретінде танылды.
In 1896, Lewis married Rose Lawton Douglas (1871–1972). Lewis was known to be something of an eccentric in manner and dress, wearing spats well into the 1930s even though they were out of fashion, and sporting Van Dyke whiskers during an era when most men were clean shaven, as well as a collection of "wavy pink toupees". He was courtly in manner, and while some considered him verbose, he was generally acknowledged to be a talented orator.
Өлім және жерлеу
Льюис Вашингтондағы Гарфилд ауруханасында қайтыс болды, ал оның қоштасу рәсімі Сенат палатасында өтті. Ол Арлингтон ұлттық зиратының жанындағы Абби мавзолейінде жерленді; кейін Мэриленд штатының Брентвуд қаласындағы Форт-Линкольн зиратында қайта жерленді.
Lewis died at Garfield Hospital in Washington, DC, and his funeral service was held in the Senate Chamber. He was interred at the Abbey Mausoleum near Arlington National Cemetery; he was later reinterred at Fort Lincoln Cemetery in Brentwood, Maryland.