Кіріспе

Канадалық геолог және палеонтолог (1881–1964)

Элис Эвелин Уилсон, MBE, FRSC, FRCGS (1881 жылғы 26 тамыз – 1964 жылғы 15 сәуір) – Канаданың алғашқы әйел геологы. Ол 1913-1963 жылдар аралығында Оттава аймағындағы тау жыныстары мен қазба жәндіктерін зерттеуімен ең көп танымал.

Ерте өмір

Элис Уилсон 1881 жылы Онтарионың Кобург қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, доктор Джон Уилсон, Торонто университетінде классика профессоры болды. Уилсон 20 жасқа толғанда Торонто университетінде қазіргі заманғы тілдерді оқыды. Алайда, денсаулығына байланысты Уилсон соңғы курсын аяқтамай оқуын тоқтатып, диплом алмады. Уилсон 65 жасқа толғанда, сол кездегі заңдарға сәйкес зейнеткерлікке шықты. Оның атқаратын жұмысын істеу үшін бес адам жұмысқа алынды. Бірақ зейнетке шыққаннан кейін де доктор Уилсон өз білімін Канаданың геологиялық қызметіне (ГЗҚ) пайдаланды, ешқандай төлемсіз ерікті болып қызмет етті. Ол өліміне дейін өрісте жұмыс істеуін жалғастырды. 1932 жылы Элис Уилсон Багама аралдары мен Гайанада бір ай болды. Ол Бразилияға сапар шегіп, Амазонка орманының тереңдігін зерттеді, сондай-ақ Халықаралық геологиялық конгресске қатысу үшін Мексикаға барды. Уилсон беделді геолог болғанына қарамастан, оның жынысына байланысты үнемі қызмет бағасынан бас тартты. Ол әріптестерімен қарым-қатынаста да қиындықтарға тап болды, көбінесе оны жобаларға қатыстырудан шеттетушілікке ұшырады. Университеттің соңғы жылында ауыр анемия оның денсаулығына қатты әсер етіп, оқуын аяқтауға мүмкіндік бермеді. Ол оқуын тоқтатуға мәжбүр болды. Бірақ бірнеше жылдық ем-домнан кейін, 1907 жылы Торонто университетінде кеңсе кызметкері болып жұмысқа орналасып, өміріне жаңа бағыт берді. Денсаулығына байланысты оқудың соңғы жылын аяқтамады, анемияға шалдықты және оқудан бас тартуға мәжбүр болды, бірақ сауыққаннан кейін білімін жалғастырды. Денсаулығы жақсарғаннан кейін Элис Уилсон Минералогия мұражайында ассистент болып жұмыс істеді. Ол 1911 жылы диплом алды.

Мансап

1907 жылы Уилсон білімі бітірілмегеніне қарамастан, Торонто университетінің мұражайында минералогия бөлімінде жұмыс істеумен айналысты. 1909 жылы Виктория ескерткіш мұражайында көмекші болып жұмыс істеді, содан кейін Канада геологиялық қызметінің (GSC) кеңсесінде уақытша қызметкер ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік алды, бұл кеңсе Виктория ескерткіш мұражайында орналасқан еді. Оның бұрынғы тілдерді оқыған тәжірибесі кейіннен Карл Альфред фон Зиттельдің Палеонтология оқулығының бір бөлігін неміс тілінен ағылшын тіліне аудару үшін Перси Реймонд сұрағанда пайдалы болды. Реймонд сонымен қатар Уилсонды 1910 жылы алған білімін аяқтау үшін GSC-ден демалыс алуға шақырды. Реймондтың кетуінен бұрын ол екі мақала жазды, екеуінде де жаңа жануар түрлері сипатталды – біріншіден, жаңа брахиопод, содан кейін – екі жақтауы бар моллюск. GSC-де әйелдерге далалық жұмыстарда ер адамдармен бірге жұмыс істеуге рұқсат берілмеді. Сондықтан Уилсон өзіне ерекше орын жасап, Оттава аймағындағы жергілікті жерлерде далалық зерттеулер жүргізіп, ақырында Оттава-Сент-Лоуренс төмендігінің геологиялық картасын толығымен өзі жасады. Ол осы аймақты 50 жыл бойы жаяу, велосипедпен және кейіннен автомобильмен зерттеді. GSC оның далалық зерттеулерінің нәтижелерін 1946 жылы жариялады, ал оның «Онтарио және Квебек Сент-Лоуренс төмендігінің геологиясы» еңбегі аймақ туралы алғашқы маңызды геологиялық жарияланым болды. Геологияны жан-жақты талқылаудан басқа, Уилсон аймақтың экономикалық ресурстарын, соның ішінде құрылыс тасын, құмды, қиыршық тасты және ішуге жарамды суды да қамтыды. Уилсонның Канаданың шығысындағы палеозойлік қабаттардың стратиграфиясы және омыртқасыз палеонтологиясы бойынша зерттеулері маңызды болды, бірақ оның осы салаға қосқан үлесі зейнетке шыққаннан кейін ғана мойындалды. Балаларға арналған кітапта үш бала геологтан Жер туралы түрлі сұрақтар қояды, олар «Неге кейбір тастар су бетінде басқаларынан жақсы секіреді?» деген сұрақтан басталады. Уилсон бір кезде: «Жер әрбір тіршілікке тиесілі. Әркім оны түсінуге тиіс» деген болатын (Massive Science). Бұл оның геологияны басқаларға үйретуге деген құштарлығын және Карлтон университетіндегі студенттерінен алған құрметін түсіндіреді, олар оны «тас дәрігері» деп лақап тағып білді.

Уилсонның Корнуолл, Онтарио және Сент-Лоуренс жазықтарында геология мен палеонтологияны зерттеу жұмыстары 1954 жылы салынған Сент-Лоуренс теңіз жолының құрылысына үлкен үлес қосты. Уилсон GSC-нің құрметті мүшесі болды және лекциялары, экскурсиялары, жарияланымдары және мұражайлық көрмелері арқылы көптеген жас геологтарға кеңес берді. Алайда, ол докторлық дәрежесін алғаннан кейін 16 жыл өткен соң, яғни 1945 жылға дейін әріптестері оны «доктор» деп атамады.

Өлім

Өлерінен бірнеше ай бұрын Элис Геологиялық қызмет орталығындағы (GSC) кеңсесінен бас тартып, доктор Джеймс М. Харрисонға хабарлады. Доктор Харрисон оны кетпеуге көндіруге тырысса да, Элис «Менің жұмысым бітті» деді. Ол Геологиялық қызмет орталығында танылды және олар Оттавада оның есімімен «Элис Уилсон залы» деп аталған мәжіліс залын ашты. Ол 1936 жылы Америка Геологиялық қоғамына қабылданған алғашқы канадалық әйел және 1938 жылы Канада Корольдік қоғамының алғашқы әйел мүшесі болды. Уилсон 2005 жылы Канада ғылымы мен инженериясының даңқ залына енгізілді. 2019 жылы Монреальдегі Réseau express métropolitain (REM) жобасы үшін қолданылған туннельді қазу машинасына оның құрметіне «Алиса» деген ат берілді. Атау 1400-ге жуық халық ұсынған нұсқалардың ішінде таңдалды.