Ральф Кловард: Американдық нейрохирург және омыртқа хирургиясының новаторы
Ralph Bingham Cloward
Ральф Кловард – америкалық нейрохирург, омыртқа хирургиясындағы жаңалықтарымен танымал. Жалғау және дискіні алмастыру әдістерін жасаған. Перл-Харбор шабуылынан кейін жәрдем берген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық нейрохирург
American neurosurgeon
Ральф Бингем Клоуард (24 қыркүйек 1908 — 13 қараша 2000) – американдық нейрохирург, омыртқа нейрохирургиясындағы инновацияларымен ең танымал. Кловард артқы жамбас аралық дене біріктіру және алдыңғы мойын дискектомиясы мен біріктіру әдістерін жасауымен белгілі. 1938 жылы Чикагодан Гавайиге көшіп келген ол штаттың жалғыз нейрохирургы болды. 1941 жылы Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін ми травмасы алғандарды емдеудегі еңбегімен кеңінен танылды.
Ralph Bingham Cloward (September 24, 1908 — November 13, 2000) was an American neurosurgeon, best known for his innovations in spinal neurosurgery. Cloward is known for the development of the Posterior Lumbar Interbody Fusion and Anterior Cervical Discectomy and Fusion. Cloward moved from Chicago to Hawaii in 1938, becoming the state's lone neurosurgeon. He is well known for his work treating victims of brain injuries after the Pearl Harbour attack in 1941.
Ерте өмір және білім
Ральф Кловард 1908 жылы Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында дүниеге келген. Ол Гонолулудегі МакКинли орта мектебінде білім алды, содан кейін Юта университетінде оқыды. Медициналық білімін Чикагодағы Раш медицина мектебінде аяқтады. Чикагодағы Сент-Люк ауруханасында интернатурадан өтті және 1938 жылы профессор Персиваль Бейлидің басшылығымен Чикаго университетінде резидент болып жұмыс істеді. Ол 100-ден астам хирургиялық құрал жасады, олар бүгінгі күнге дейін нейрохирургтар қолданып келеді.
Ralph Cloward was born in Salt Lake City, Utah, in 1908. He schooled at McKinley High School, Honolulu before studying at the University of Utah. He completed his medical education at the Rush Medical School in Chicago. He interned at St Luke's Hospital, Chicago, and attended the University of Chicago under Professor Percival Bailey as a resident in 1938. He designed over 100 surgical instruments which continue to be used today by practicing neurosurgeons.
Артқы белдік-дене аралық бірігу (PLIF)
Уильям Микстер мен Джозеф Барр 1934 жылы дискілердің грыжасы туралы танымал мақалаларын жариялағаннан кейін, стенозды жою мақсатында дискектомия стандартты процедураға айналды. Балама әрекеттер – омыртқаның артқы дугасын біріктіру. Спондилолистез жағдайында кейбір хирургтар денеаралық кеңістікті біріктірді, бірақ тек алдыңғы жағынан ғана. 1940 жылы артқы дискектомия операциясы кезінде Клоуард қалған аннулюс фиброзуста үлкен тесік байқады және бұл қуысты сүйек бөлігімен толтыруға болатынына көз жеткізді. Бірақ пациент операциядан кейінгі оныншы күні өкпе эмболиясынан қайтыс болды. Дискілердің грыжасы көп жағдайларда қайталағандықтан, Клоуард артқы денеаралық біріктіру процедурасын қайтадан жасауға бел буды, және ол оны сәтті орындады. Дегенмен, Клоуард пен кейінгі жақтастары айтқандай, сәтті орындалған жағдайда PLIF жақсы биомеханика мен нәтижелерді қамтамасыз етті. Уақыт өте келе, техниканы жетілдіріп, жарияланымдар мен лекциялар арқылы оның артықшылықтарын дәріптегеннен кейін, PLIF беделге ие болды. Пол Лин сияқты бірнеше басқа хирургтардың көмегімен 1981 жылы Филадельфиядағы Назарет ауруханасында бірінші PLIF семинары, ал 1983 жылы Темпл ауруханасында бірінші PLIF симпозиумы өтті. Осы кезде процедураны көптеген жақтаушылар пайда болды. Клоуард 1985 жылы PLIF бойынша соңғы мақаласын жариялағанда, 92%-дан астам сәтті бірігу көрсеткіші бар екенін хабарлады. Бұл зерттеуді Роберт Робинсон мен Джордж Смит Джонс Хопкинс университетінде, Альберт Дереймейкер мен Джозеф Мюльер Францияда және Клоуард Гонолулуда жүргізді. Олар сол кезде бір-бірінің жұмысынан хабарсыз болды. Бейли, Бэджли және Эбботт бұл техниканы алғаш қолданғандар. Кловардтың әдісі басқа хирургтардан айырмашылығы, ол басқалары қолданған тіреу тәрізді трансплантатқа қарағанда үлкен довел трансплантатын қолданды. Бұл довелге қатысты идея Бен Уилтбергердің Кловардтың PLIF операциясына енгізген өзгертуінен алынған, ол Кловардтың сүйек тіреуіштерінің орнына довелдерді қолданған. Клоуард бұл тақырыптағы еңбегін 1958 жылы жариялады. Процедураны алғаш рет орындаған немесе жариялаған адам болмаса да, сол кездегі нейрохирургия саласындағы оның беделі оның ерте танымалдылығын арттырды. PLIF сияқты, ACDF қазір омыртқаны біріктірудің танымал әдісі болып табылады.
After William Mixter and Joseph Barr published their famed paper of disk herniation in 1934, discectomy to remove stenosis became the routine procedure. Alternative attempts were to fuse the posterior arch of the spine. In cases of spondylolisthesis, some surgeons had fused the interbody space, but only from an anterior approach. During a posterior discectomy operation in 1940, Cloward noticed a large hole in the remaining annulus fibrosis, and it occurred to him that this void could be filled with a piece of bone. But the patient suffered a pulmonary embolism on the tenth post operative day, and died. Because disk herniation recurred in many cases, Cloward devised to reattempt his posterior interbody fusion procedure, which he did with success. However, as Cloward and later advocates argued, if performed successfully, the PLIF provided better biomechanics and outcomes. Over time, after refining the technique and advocating its merits with publications and lectures, the PLIF became respected. With the help of a few other surgeons, including Paul Lin, the first PLIF Workshop was held at Nazareth Hospital in Philadelphia in 1981 and the first PLIF Symposium was held in Temple Hospital in 1983. By this time, the procedure had garnered many advocates. When Cloward published his last paper on PLIF in 1985, he reported a successful fusion rate of over 92%. by Robert Robinson and George Smith at Johns Hopkins University, by Albert Dereymaeker and Joseph Mulier in France and by Cloward in Honolulu. None were aware of the work of the others at the time. Bailey, Badgely and Abbott had been the first to use the technique Cloward's technique differed from the other surgeon's in that he used a large dowel graft, as opposed to the strut graft that the others used. His idea for this dowel was taken from an modification made by Ben Wiltberger to Cloward's PLIF operation, who had used dowels in place of Cloward's bone pegs. Cloward published his work on the subject in 1958. Though not the first to perform or publish the procedure, his standing in the neurosurgical field at the time enhanced its early popularity. Like the PLIF, ACDF is now a popular method of spinal fusion.
Кейінгі мансап
Өзінің мансабының барысында ол халықаралық нейрохирургтар қауымдастығына өзі әзірлеген операцияларды қалай орындау керектігін үйретті. Клоуард 40 жыл бойы Батыс нейрохирургиялық қоғамының мүшесі болды және 1975 жылы оның президенті қызметін атқарды. 2000 жылы қайтыс болғаннан кейін, қоғамның көптеген мүшелері оның есімімен марапат құруды ұсынды, ол AANS-тың Кушинг медаліне ұқсас медальды қамтитын болар еді. Ральфтың инновациялық қабілеттері мен алдыңғы мойын және артқы белдік аралық біріктіруді енгізудегі пионерлік еңбегі, сондай-ақ ол ойлап тапқан көптеген құралдары оны мәңгілікке құрметтеуге лайық еді. Сондықтан, әлемнің түкпір-түкпірінен келген нейрохирургтарға, эпохалық инновациялар мен пионерлік қолдануға қабілеттіліктерін көрсеткендерге марапат беру арқылы оның есімін ұрпақтарға жеткізуді жөн санады. 2002 жылы Қоғам Кловардтар отбасының қолдауымен бұл марапатты құрды.
Throughout his career, he educated the international community of neurosurgeons in the performance of the operations he devised. Cloward was a member of the Western Neurosurgical Society for 40 years and served as its President in 1975. After his death in 2000, a number of Society members were desirous of creating an award in his name which would include a medal akin to the Cushing Medallion awarded by the AANS. It was felt that Ralph's innovative talents and pioneering efforts to establish anterior cervical and posterior lumbar interbody fusion plus the numerous instruments he devised was just cause to honor him in perpetuity by bestowing an award upon neurosurgeons from around the world who also exemplified such capacity for epochal innovation and pioneering application. In 2002, the Society established the award with the gracious assistance of the surviving Cloward family.