Рэй Чарльз: «Гений» альбомының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Рэй Чарльздың генийі – 1959 жылы Atlantic Records лейблында шыққан Рэй Чарльз альбомы, 1957 жылы жарық көрген алғашқы «Рэй Чарльз» альбомынан бергі жетінші жұмыс. Альбом үлкен оркестрмен аранжировкаланған, көтеріңкі поп музыкасынан құралған.

Құрамы

Қазіргі заманғы шолуда, Америкалық рекордтық нұсқаулықтан Джо Голдберг аранжировкаларды "мүлдем банальды және жеткіліксіз, тек" Чарльздың фортепианода орындауымен құтқарылған, ол "тамаша" деп бағаланып, соңғы үш ән ғана альбомға "маңыздылық" сыйлайды деп жазды. Ол "Менің көгім қандай?" әнін альбомның ең жарқын тұсы деп атап, "көптегенде шыдамсыз әсерлі, Уолтер Хьюстонның "Қыркүйек әні" немесе Адольф Гриннің "Тынш қыз" әнін жазғанда естілетін шектеулі вокалдық мүмкіндіктерден асып түсетін терең сезімталдық сезімімен" теңеді. AllMusic журналына жарияланған ретроспективті шолуда музыка сыншысы Скотт Яноу "Чарльздың дауысы өте жақсы күйде естіледі, тіпті тәжірибелі стандарттарға да жан береді" деп жазды. 1990 жылы CD қайта шығарылымын қарап, Чикаго Sun Times газетінен Ллойд Сакс "Ray Charles генийі – барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі. Бірақ, ақырғы есепте, бұл CD-лердің ең жақсыларының бірі емес. Дыбысы өте кескілең, түпнұсқаның жасырын кемшіліктерін күшейтеді. Дегенмен, Чарльздың ән айту шеберлігі мен тамаша аранжировкалар қарсылықты жеңуге көмектеседі". 2000 жылы Q журналы "Ray Charles генийін" "Барлық уақыттағы ең жақсы соул альбомдары" тізіміне енгізіп, "ұлы музыкант стандарттар жинағы арқылы серпіліп, эмоцияны жеткізіп, көңіл көтеріп, күліп өтеді – бұл таза сыныптың белгісі" деп жазды. Ол Колин Ларкиннің "Барлық уақыттағы 1000 үздік альбом" кітабының 3-ші басылымында (2000) 390-шы орынды иеленді. 2003 жылы Rolling Stone журналы "Ray Charles генийін" барлық уақыттағы 500 үздік альбом тізімінде 263-ші орынға, ал 2012 жылы жаңартылған тізімде 265-ші орынға қойды. 2004 жылы журналға жарияланған шолуда Роберт Кристагау продюсерлер Джерри Векслер мен Несухи Эртегунды "Чарльз мансабының ең нәзік аранжировкаларын жасау үшін бес түрлі аранжировщикті көндіргендері үшін" мақтады. Кристагау "Чарльз көп рет тырысты, бірақ Modern Sounds-тан басқа, ол ешқашан осы стильдегі мұндай тұрақты альбомды жинаған жоқ" деді. The Rolling Stone Album Guide (2004) кітабында сыншылар J. D. Considine және Michaelangelo Matos бұл "бәлкім, [Charles] Atlantic үшін ең маңызды альбомы", себебі ол "70-ші жылдардың көп бөлігінде оның музыкалық тәсіліне негіз болды" деп жазды. Олар Франк Синатра, Дин Мартин немесе свинг дәуірінің биг-бэндтерінің қазіргі заманғы дыбыстарын ұстанбастан, Чарльз "попқа бағытталған жазбаларының қолалы R&B және сол дәуірдің орташа деңгейдегі әртістері ұнататын көрнекті шмальцтың ерекше үйлесімін" орындады деп мәлімдеді. Алайда, олар тыңдаушыларды альбомның "нашар жазылғандығы, жиі шамадан тыс модуляциялардың оның жарқын сәттерін бұрмалайтындығы" туралы ескертті.

In a contemporary review, Joe Goldberg of the American Record Guide panned the arrangements as "hopelessly banal and inadequate, saved only" by the piano playing of Charles, who "comes through beautifully", and felt that only the last three songs give the album "its importance". He called "Am I Blue?" the album's highlight and "almost unbearably poignant, with the same feeling of deep sensibility transcending limited vocal equipment that can be heard on Walter Huston's recording of 'September Song', or Adolph Green's of 'A Quiet Girl'." In a retrospective review for AllMusic, music critic Scott Yanow wrote that "Charles' voice is heard throughout in peak form, giving soul to even the veteran standards." In a 1990 review of its CD reissue, Lloyd Sachs of the Chicago Sun Times wrote that The Genius of Ray Charles is "one of the all time great albums. But it is not, alas, one of all the all time great CDs. The sound is extremely harsh, exaggerating the partially hidden flaws of the original Still, the glory of Charles' singing and the ace arrangements have a way of breaking down resistance." In 2000, Q magazine included The Genius of Ray Charles in their list of the "Best Soul Albums of All Time" and wrote that it "finds the great man swinging, emoting, cajoling and laughing his way through a selection of standards that he makes his own it exudes pure class." It was voted number 390 in Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums 3rd Edition (2000). In 2003, Rolling Stone ranked The Genius of Ray Charles number 263 on their list of the 500 greatest albums of all time, and 265 in a 2012 revised list. In a 2004 review for the magazine, Robert Christgau praised producers Jerry Wexler and Nesuhi Ertegun for persuading "five different arrangers into the subtlest charts of Charles' career." Christgau asserted that "Charles tried many times, but except for Modern Sounds, he never again assembled such a consistent album in this mode." In The Rolling Stone Album Guide (2004), critics J. D. Considine and Michaelangelo Matos said that it is "perhaps the most important of [Charles'] albums for Atlantic", because it "introduces the musical approach he would follow for much of the '70s." They argued that, instead of pursuing the contemporary sounds of Frank Sinatra, Dean Martin, or swing era big bands, Charles played a "curious hybrid of the brassy R&B of his pop oriented recordings and the showy shmaltz favored by the era's middle of the road acts." However, they cautioned listeners that the album was "abysmally recorded, with frequent overmodulation muddying its brasher moments."