Кіріспе

1896 жылдан бастап, Театрлар синдикаты – АҚШ-тағы елдің басты театрлық қойылымдарының көп бөлігін бақылаған ұйым болды. Алты адамнан құралған топ театрларды және қойылымдарды ұйымдастыруға жауапты болды. Синдикаттың ықпалы 1907 жылы шарына жетті.

Басталуы

Чарльз Фроман, Ал Хейман, А. Л. Эрлангер, Марк Клау, Сэмюэл Ф. Нирдлингер (Никсон) және Фредерик Циммерман 1896 жылдың басында Нью-Йорктегі «Голланд Хаусы»нда түскі асқа жиналды. Олардың бәрі ұлттық деңгейде ықпалы бар театр менеджерлері немесе билет сату агенттері еді. Фроман мен Хейман Нью-Йорк пен айналасындағы театрларға ие болды, Эрлангер мен Клау Оңтүстіктегі ірі театрлардың барлығы үшін билет сату агенттері ретінде жұмыс істеді, ал Нирдлингер мен Циммерман Огайо штатындағы театрларды басқарды. Фроман сонымен қатар Батыс жағалауға дейін созылған кинотеатрлар желісін де басқарды. Адамдар түскі ас кезінде американдық театрдың жағдайы туралы әңгімелесті. Осы адамдардың күшімен Театр Синдикаты құрылды. Олар Синдикаттың гүлденуі үшін монополия құру қажет деп ойлады. Адамдар түскі асқа жиналғаннан кейін бірнеше апта ішінде өздеріне тиесілі немесе өкілдік ететін барлық театрларды бірыңғай ұлттық желіге біріктірді, осылай Театр Синдикатының құрылуы басталды.

Операция

Америкадағы театр труппалары тоғызыншы ғасырдың соңы мен жиырмасыншы ғасырдың басында гастрольдер арқылы гүлденді. Синдикат жағдайды бақылауға алу үшін үлкен гастрольдік қалалар арасындағы маңызды театрларды иеленуі керек болды. Синдикат қаланың театрларын толығымен бақылауды қажет етпеді, тек қалаға келетін жолдардағы театрларды қадағалау жеткілікті болды. Олар 1900 жылға дейін осы мақсатқа жете алды. Никсон мен Циммерманның ықпалының арқасында Филадельфия Синдикат толыққанды бақылауға алған алғашқы қала атанды. Синдикат 33 бірінші сыныпты театрмен бастады. Фроман, Клау және Эрлангер ұйымның брондау агенттері болды. Компания менеджерлері енді жеке театр менеджерлерімен келісіп турларын жоспарлай алмады. Енді олар турларын ұйымдастыру үшін Синдикатқа жүгінуге тиіс болды. Олар шамамен 1500 театрдың іс-қимылын бақылауға ие болды. Фроман арқылы олар сондай-ақ Уильям Жилет, Джон Дрю, Энни Рассел, Мод Адамс, Генри Миллер және тағы да көптеген жетекші актерлерді басқарып немесе олардың басқаруына белсенді қатысты.

Сын

Менеджерлер, агенттер және актерлер Синдикатты сынап, оған қарсылық білдірді. Басқарушылар бастапқыда Синдикатты тоқтатуға тырысты, бірақ олар басталғаннан кейін дереу сәтсіз болды. Дэвид Беласко ақырында Синдикатпен жұмыс келісіміне келді. Гаррисон Грей Фиске Синдикатқа қарсы тұруға тырысты, бірақ соңында ештеңеге жете алмады. Синдикат актерлердің бүлік көтерілуінен одан да күшті қауіпке тап болды. Нат Гудвин, Фрэнсис Уилсон және Ричард Мэнсфилд ең белгілі актерлердің қатарында болды. Джеймс А. Херн мен Джеймс О'Нилл Синдикатқа қарсы тұрғандардың арасында еді. Минни Маддерн Фиске, танымал актриса, Синдикатқа қарсылығымен әйгілі болды. Ол Ибсен, Шоу және Уайльд пьесаларындағы рөлдерімен танылды. Актерлердің дауысы бұрынғы қарсыластарынан әлдеқайда күшті болды. Дегенмен, бүлік көтерілісінің бастапқы жетекшісі Нат Гудвин Синдикат тарапынан "ұсталғанда" жанжал тоқтатылды. 1898 жылдың 24 қаңтарында Мэнсфилд өз ұстанымын қайта қарастырғаны және Синдикат театрларында өнер көрсететіні жарияланды. Уилсонға бизнестің жартысына 50 мың доллар ұсынылды, ол оны қабылдады. Херн мен О'Нилл екеуі де жартылай зейнетке шықты. Фиске Синдикат театрларына бойкот жариялауын жалғастырып, тек тәуелсіз театрларда, сондай-ақ шатырларда, конгресс залдарында, роликті коньки тебу алаңдарында және көрермен қабылдай алатын кез келген жерде өнер көрсетуді таңдады.

Шуберттер отбасы

Шүберт ағайындары – Сэм, Ли және Дж. Дж. – Синдикатқа нақты қауіп төндірген жалғыз күш болды. Сэм Шуберт империясының алғашқы кезеңдерінде "басшы" деп есептелді. Сэм жиырма бір жасында Утика, Рочестер, Сиракуза, Нью-Йорк және Троя қалаларындағы театрларды басқарды. Келесі бес жылда ол елдің түкпір-түкпірінен тағы да бірнеше театр сатып алды. Оның меншігі осы кезде Синдикаттан кем түспеді. Бірақ Сэм 1905 жылы теміржол апатында қаза тапты. Оның ағалары оның қайтысынан кейін Синдикатпен уақытша келісімге келді. Шуберттер үш жыл бойы өздерінің меншігін нығайтқаннан кейін Синдикатпен тең күшпен күресуге жете алды. Шуберттер бастапқыда Синдикат сияқты жұмыс істеді. Олар театр менеджерлерімен байланыс жасап, бір жылдық гастрольге шақыратын, бірақ одан ұзағырақ келісімдер тиімсіз болды. Содан кейін Шуберт ағайындары стратегияларын өзгертті. Олар театрларды сатып алудан бас тарды. Оның орнына, актерлерді жинақтауға көшті. 1908-09 маусымында Синдикаттың барлық театрларын толтыруға жеткілікті актерлер мен қойылымдары болмады. Шуберт ағайындары осы мүмкіндікті пайдаланып, Синдикаттың ізінен белгілі бір қалаларға барып, сонда оларға ұқсас, бірақ сапалы жұмыс жасады.

Құлдырау

Бірнеше танымал орындаушылар мен драматургтер 1910 жылдың басында Синдикаттан Шуберттерге өтті. Шуберт ағайындыларының күресі шағын тәуелсіз театрларды Синдикатқа қарсы тұруға жігерлендірді, ал сәуір айында Жаңа Англия аймағы Синдикаттан толық тәуелсіздігін жариялады. Сол жылдың мамыр айында 1200 шағын қалалық театр иелері Ұлттық театр иелері қауымдастығын құрды. Бұл әрекет Синдикаттың американдық театрға деген бақылауын әлсіретуге себеп болды.