Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хат сапалы принтер – IBM Selectric сияқты кеңсе машинкасынан күтілетін сапамен мəтін басып шығаратын компьютерлік соққылы принтердің бір түрі. Хат сапалы принтердің жұмыс істеу принципі кеңсе машинкасына ұқсас. Мəтін, сандар немесе символдар бейнеленген металл немесе пластик басу дөңгелегі, сиямен жабылған таспаға соғылып, сияны (немесе қымбат бір реттік таспа орнатылған болса – көміртекті) қағазға түсіріп, сол арқылы символды басып шығарады. Уақыт өте келе, бірнеше технологиялар дамыды, соның ішінде обыкновенный теріп жазу машинасының механизмдерін автоматтандыру (мысалы, Friden Flexowriter), маргаритка дөңгелекті принтерлер (1939 жылғы патенттен бастап, бірақ 1970-ші жылдары Diablo инженері Дэвид С. Ли оларды іске қосты), онда шрифт дөңгелектің шетіне қалыптастырылған, және "гольф добы" (IBM Selectric машинкасында қолданылған "typeball" үшін бұл танымал бейресми атау) принтерлері, онда шрифт шар тәрізді басу төбесіне таратылған (соның ішінде IBM Selectric механизмдерін автоматтандыру, мысалы, IBM 2741 терминалы). Маргаритка дөңгелегі мен Selectric принтерлері пайдаланушыға қажеттілікке қарай шрифтті оңай өзгертуге мүмкіндік берді. Бұл принтерлер өркендеген кезеңінде "хат сапалы принтерлер" деп аталды және мәтінді кеңсе машинкасы сияқты анық және айқын басып шығара алды (бірақ олар баспа машиналарының сапасына жете алмады). Көпшілігі толыққанды компьютерлік терминалдар түрінде немесе басу құрылғысы ретінде, немесе жеке түрде (офлайн режимінде) жазу машинасы ретінде жұмыс істей алатын пернетақтамен (немесе пернетақта қосымша опциясымен) қол жетімді болды. Сол кездегі төмен бағасының арқасында маргаритка дөңгелекті принтер ең табыстысы болды, осы әдісті Diablo, Qume, Brother және Apple қолданды. Бірақ, хат сапалы соққылы принтерлер баяу, шулы, графикалық немесе кескінді басып шығара алмайтын (бағдарламаланатын микроаралықтар мен нүктенің шамадан тыс қолданылуын қоспағанда), көбінесе монохромды және оператордың араласуынсыз белгілі бір (көбінесе бір) шрифт жинағымен шектелген. Көп ұзамай нүктелік матрицалы принтерлер (мысалы, Oki Microline 84) "қағаз сапасына жақын" (NLQ) режимдерін ұсынды, олар маргаритка дөңгелекті принтерлерге қарағанда әлдеқайда жылдам, жақсы графикалық өнім бере алатын, бірақ "хат сапасынан" әлдеқайда төмен болды. Бүгінгі таңда, соққысыз басып шығару технологиясын қолданатын принтерлер (мысалы, лазерлік принтерлер, сиялы принтерлер және басқа да ұқсас құралдар) көптеген қолданбаларда дәстүрлі хат сапалы принтерлерді алмастырды. Сиялы принтерлердің сапасы ескі хат сапалы соққылы принтерлерге жақындауы мүмкін (бірақ қағаз түрі сияқты факторлармен шектелуі мүмкін).
A letter quality printer was a form of computer impact printer that was able to print with the quality typically expected from a business typewriter such as an IBM Selectric. A letter quality printer operates in much the same fashion as a typewriter. A metal or plastic printwheel embossed with letters, numbers, or symbols strikes an inked ribbon, depositing the ink (or carbon, if an expensive single strike ribbon was installed) on the page and thus printing a character. Over time, several different technologies were developed including automating ordinary typebar typewriter mechanisms (such as the Friden Flexowriter), daisy wheel printers (dating from a 1939 patent, but brought to life in the 1970s by Diablo engineer David S. Lee) where the type is moulded around the edge of a wheel, and "golf ball" (the popular informal name for "typeball", as used in the IBM Selectric typewriter) printers where the type is distributed over the face of a globe shaped printhead (including automating IBM Selectric mechanisms such as the IBM 2741 terminal). The daisy wheel and Selectric based printers offered the advantage that the typeface was readily changeable by the user to accommodate varying needs. These printers were referred to as "letter quality printers" during their heyday, and could produce text which was as clear and crisp as a typewriter (though they were nowhere near the quality of printing presses). Most were available either as complete computer terminals with keyboards (or with a keyboard add on option) that could double as a typewriter in stand alone ("off line") mode, or as print only devices. Because of its low cost at the time, the daisy wheel printer became the most successful, the method used by Diablo, Qume, Brother and Apple. Letter quality impact printers, however, were slow, noisy, incapable of printing graphics or images (unless the programmable microspacing and over use of the dot were employed), sometimes limited to monochrome, and limited to a fixed set (usually one) of typefaces without operator intervention, though certain font effects like underlining and boldface could be achieved by overstriking. Soon, dot matrix printers (such as the Oki Microline 84) would offer "Near Letter Quality" (NLQ) modes which were much faster than daisy wheel printers, could produce graphics well, but were still very noticeably lower than "letter quality". Nowadays, printers using non impact printing (for example laser printers, inkjet printers, and other similar means) have replaced traditional letter quality printers in most applications. The quality of inkjet printers can approach the old letter quality impact printers (but can be limited by factors such as paper type).
Сөз өңдеуде қолдану
1970-80 жылдардың соңында кең таралған жалпы мақсаттағы компьютерлерге арналған арнайы мәтін өңдегіштер мен WP бағдарламалық жасақтамасы, төмендегі индекстерді, пропорционалды аралықты, сызық астын және т.б. іске асыру үшін микроаралықтарды (көлденеңде әдетте 1/120 дюйм, ал тік бойынша мүмкін 1/48 дюйм) пайдаланған. Алғашқы бағдарламалық пакеттер қалың мәтінді сол жерге дәл сол таңбаны қайта басып (мысалы, кері басқару кодын қолдану арқылы) жасаған, бірақ жақсырақ бағдарламалық жасақтама әріпті 3 сәл әртүрлі орында басып шығарған. Мұндай принтерлерде дөңгелек диаграммаларды (баяу жылдамдықпен) жасауға арналған бағдарламалық қамтамасыз ету болған (ал кейбір «гүл тәрізді» принтерлердегі нүктелер, қосымша тозуға төтеп беру үшін металмен күшейтілген).
Dedicated word processors and WP software for general purpose computers that rose in popularity in the late 1970s and 1980s would use features such as microspacing (usually by 1/120 of an inch horizontally and, possibly, 1/48 of an inch vertically) to implement subscripts, proportional spacing, underlining, and so on. The more rudimentary software packages would implement bold text by overtyping the character in exactly the same spot (for example, using the backspace control code), but better software would print the letter in 3 slightly different positions. Software did exist to (slowly) produce pie charts on such printers (and on some daisywheels the dot was reinforced with metal to cope with extra wear).